359. Abnormaal moe

Als je me onderweg zou tegenkomen, zou je niet zien dat ik een borderline persoonlijkheidsstoornis heb. Ik zie er 'normaal' uit... Daarom zijn er heel wat kippen en hanen in mijn leven die mijn stoornis en het verdoemde lijden niet 'ernstig' nemen. Ik heb het wasgoed niet in de droogkast gestopt maar aan de wasdraad gehangen. Ik geloof dat ik 'lucht' nodig had. Ik heb daarna een avondmaal bereid om 'u' tegen te zeggen... . Een zomerse ratatouille met uiteraard net zulke zomerse groenten.  Uien, massa's uien... rode en gewone... een courgette, en vier paprika's, 2 rode, 2 gele... een hele knof look en heel veel prinsessebonen... 13 aardappelen... (geluksgetal)... en dàt laat ik sudderen met een flinke dot pili pili.
Nu ben ik zo moe dat ik niet meer besef dat ik het ben die deze woorden schrijft... en met nog een flinke dosis spot en haat naar de dagboeksnuffelaar... ja manneke...ook personen met de borderline persoonlijkheidsstoornis kunnen schrijven. Straf hé? En in tegenstelling tot dat mislukte heiligenprentje wéét ik dat ik niet 'heilig' ben... en ik doe dan ook niet alsof... en zit ook niet alle vrouwen in nood te schrijven dat ik met ocharme die lijdende wil meegaan... Om ze vervolgens wanneer ze je suikerstroperige hulp niet nodig hebben, af te slachten? Tssss...

Vandaag liet ik de deurbel rinkelen... het kon me niet verdommen. Ik ben van de aarde verdwenen. Dat die verdomde therapie maar vlug weer kan starten... de vakantie van de ene is de verdoemenis voor de andere.
Tja... vanavond was het weer 'straffe taal' Degene die weten dat ik geen 'om hulp smekend sukkelaartje' ben, kunnen hier wellicht alweer smakelijk om grinniken... de anderen zullen weer bonen vreten.
We eten geen vlees... we zijn zonder dàt al agressief genoeg.Gnah gnah.

Ik weet het weer even niet meer. Staar naar het scherm, krijg er niet uit wat binnen drukt. Toch maar proberen. Het is nog te vroeg voor een biertje als hulpmiddel. De angst die ik gisteren een groot deel van de dag behield, is uiteindelijk weggeebd en wel omdat ik kon vaststellen dat geen onheilstijding gebracht werd...
Dat die angst er is, komt door nog een nadeel van alles zo scherp en pijnlijk te voelen, de strijd binnen me tegen dat teneerdrukkende, donkere, krijsende, verscheurende... dat je bang bent wanneer een ander zich niet goed voelt het door die ander net zo hevig gevoeld wordt. Dan ben ik werkelijk ziek van angst... want ik weet waar je daardoor ook nog tegen moet vechten.. 
Het kwam zeer goed uit dat mijn oudste net gisteren vroeg om wat bij ze te komen halen. Dat ik er onverwacht langer was, was ook goed... en vooral deed het me deugd dat mijn komst en mijn langer blijven op dat ogenblik zo gewaardeerd werd... Het is de eerste keer in mijn leven dat wat erna te gebeuren stond me niet verwezen achterliet... mijn beleven is niet door de snelheid achtergebleven... wat steeds pijn gaf achteraf... omdat ik ze niet 'bewust' gedag had kunnen zeggen daardoor. Nu was dat wel zo.
Eenmaal thuis was ik moe en een beetje het noorden kwijt. Ik heb geschreven, dat gaf me rust... maar toen het zware plots weer opdook, angst, onrust... ben ik in de keuken aan de slag gegaan met een biertje in een poging om de vermoeidheid en onrust te verjagen. Daarna was het tijd om na rusten naar een afspraakje voor een babbel met een vriendin te gaan. Een vriendin waar ik zowat alles tegen kan vertellen zonder angst om veroordeeld, scheef bekeken, niet begrepen te worden. Het heeft wel deugd gedaan. Ik merk immers dat wanneer de sessies bij de psychiater door vakantie wegvallen ik niemand meer heb om in real life tegen te kunnen praten (behalve deze vriendin, ik bedoel eerder dat er niemand meer is waar ik even naartoe kan wanneer het nodig is) ...
Het gekke was dat ik lange tijd niet in staat was om opnieuw te vragen naar zo'n babbel... een verklaring daarvoor heb ik nog steeds niet, tenzij die vreemde vermoeidheid die zich over mijn leven uitstrekt en die zelfs een mailtje sturen om iets af te spreken al zwaar labeur en o zo zinloos lijkt te vinden. 
Ik heb wel een andere vriendin getelefoneerd toen iets me zwaar viel maar ze was niet thuis. Het is precies door zulke zaken dat ik nog amper telefoneer... omdat ik teveel onverrichterzake telefoneerde... geen tijd of niet thuis... of erger mensen die het gesprek afbreken omdat zij iemand op het station moeten oppikken terwijl er hier net een drama plaats had gevonden...  Ik had meer last van zulk soort onbegrip of van de telefoon die bleef rinkelen dan de enkele keren dat ik wel iemand aan de lijn kreeg. Daarom liet ik ook het telefoneren op de duur.
Wat betreft die ene keer dat net tijdens een ramptijding het gesprek moest afgebroken worden, moest ik het zelf zijn die zo'n telefoontje van een vriendin kreeg, ik zou tenminste voorgesteld hebben erna terug te telefoneren om verder te praten... maar die vriendin destijds deed dat niet. Het was zo schokkend... (en nog andere zaken die ze me lapte en waarover later misschien meer) dat ik ze niet meer als een vriendin zie maar iemand die net als nog enkele andere zogenaamde vriendinnen me zag als gebruiksvoorwerp en niet meer dan dat.
Er zijn in mijn leven twee vriendinnen en één vriend die ik vertrouw en waar ik met mijn hele hebben en houden wat vertellen betreft terecht kan... en dat is goed... alleen is het zo dat ik ze door tijdgebrek niet zo vaak kan zien maar als er een ontmoeting is, is dat steeds meer dan de moeite waard...!
Iemand om te telefoneren of op bepaalde momenten vlugger te zien, is er niet... en ik merk dat ik dat hoe langer hoe meer mis.
Door er gisteren over te praten met die vriendin is er misschien toch een weg om tenminste van dat soort eenzaamheid af te komen... Misschien kan ik bij een groep aansluiten die net als ik psychische problemen heeft en creatief bezig zijn...
Er kwam weer wat hoop daardoor ... misschien weer een perspectief, om niet meer zo alleen te voelen met wat je hebt...
Gelukkig is er ook deze site waar ik tenminste vlugger kan vertellen wat anders lang in de wachtrij zou komen te staan dat het de vervreemding tot alarmerende fases zou kunnen doen stijgen. 
Ik heb het nodig om de druk te kunnen verminderen die er zo vaak ontstaat door allerlei indrukken van binnen of buiten, vooral nu de psychiater vakantie had.

Ik bracht ook ter sprake waarvan ik me lid maakte, en daar zal ik misschien wat aansluiting vinden al is het me nu nog niet duidelijk hoe... dàt kan ik mijn psychiater vragen als hij uit vakantie is.
Verder begreep ik door iets wat de vriendin vertelde dat het precies dat was wat mij naar een opname had doen verlangen... dat gevoel van alleen-heid... iets dat verschilt van eenzaamheid... en de twee tezamen... is helemaal een ramp bij tijden. Dan stik ik... van binnen. Toch zijn de alternatieven die gisteren ter sprake kwamen een pak beter voor mij die amper in groepen functioneert en ook geen hele dag, dag in dag uit elders kan vertoeven zonder dat uitputting precies de gevaarlijke gedachten zou doen verergeren. Ik kan er gaan en komen als het me gaat... en er is genoeg ruimte om je al dan niet af te zonderen... Het voelt dan toch voor mij als samen, zelfs als het allemaal eilandjes zijn misschien ver van mekaar, precies omdat er tenminste iets is dat je gemeen hebt met elkaar...
Er lijkt door de babbel gisteren toch iets meer perspectief te zijn als ervoor... wat niet eens moeilijk is, want ervoor was er géén perspectief meer. Nu zijn er toch twee kleine puntjes waar ik me op kan richten...  kleine sprankels hoop... nu ja perspectiefjes. 
Ik was ze allemaal kwijt... door telkens al die belemmeringen... hoe langer hoe meer... Het is niet eenvoudig in deze samenleving door het web van wetten en regels, door het alles of niets-gegeven... nog iets te durven, kunnen, willen ondernemen... omdat de pijn van het onbegrip of de absurde regels die je al klem zetten voor je nog maar één stap durfde zetten... je ontmoedigt... steeds erger... en de consequenties vaak nog meer problemen geven dat je in een comateuze toestand te houden wat leven en deelnemen aan deze samenleving betreft...

Ik kan deze hoop woorden bijna niet meer overlezen omdat alles in mijn hoofd danst. Er is geen overzicht... niet zoals anders.

Er is nog iets anders dat me naar beneden trekt, nog meer vechten vraagt dan de situatie zonder dat. Het werkt op mijn gemoed, het maakt me angstig en onzeker. En het klit aan me de hele dag en soms ook een deel van de nacht, kan het niet van me wegslaan en doe wat ik denk dat het beste is, vertrouwen op mijn gevoel en daarbij een flinke portie verstand. Maar het blijft een zware, heel zware druk op me leggen. Ook vandaag... De zorgen die ik me daarover maak, kan ik nog met minder mensen delen. En dat wat je meent dat zou helpen, dat is niet eens zeker. Het lijkt ook hier een evenwichtsoefening die in beide gevallen angstaanjagend blijft... Er is geen zekerheid en door mijn eigen gevoel is er nog meer angstige zorg en onzekerheid.
Er is geen handleiding voor... het is steeds tasten naar de juiste snaar. Niet te veel van dit, niet te veel van dat. Steeds het weten dat een snaar onverwacht kan springen.
Het liefste ruimde je alle hindernissen uit de weg... gevolgd door de twijfel of je niet net daardoor nog meer hindernissen schept...
Hier zit je dan... donker en angstig... weifelend over jezelf... en wàt je nu het beste doet, zegt, niet doet, niet zegt... er bent... maar niet te veel... ook niet te weinig. Het liefst sloop je als een dief achterna... om te kijken of het goed gaat... maar dat kan je niet... dus blijft dat nare gevoel, die vreselijke angst de hele dag aan je knagen... je weet immers te goed hoe de zaken kunnen voelen en wat dit leven allemaal kan brengen... 

Twee keer werd er getelefoneerd... ik nam niet op... Ik weet wie het is en waarom ze telefoneert... en voel me nog niet in staat om de vloed veroordelingen en terechtwijzingen over me heen te krijgen. Ik nam me voor een brief te schrijven waarin ik me verontschuldig voor mijn afwezigheid en het feit dat ik dat niet duidelijk heb laten weten en op tijd. Als ze wil dat ik de geleden schade terugbetaal, nu dan zal ik dat met plezier doen... ook al staat onze rekening deze maand al in het rood. Verder hoefde ze niet te beweren dat wij hadden toegezegd te zullen komen, want dat heb ik helemaal niét... Ik zei dat we wel zouden zien... Toen de dag aangebroken was dat je moest verwittigen of je bij het feest aanwezig zou zijn, heb ik dat niet gedaan waaruit ze toch kon opmaken dàt we niet kwamen? Bovendien heeft ze aan de 'anderen' ieder apart telefonisch gevraagd waar ze mij en mijn jongste het beste zou laten zitten op het feest... wààrom vroeg ze het niet aan mij zelf? Dàn had ik tenminste werkelijk gerustgesteld kunnen zijn dàt we ergens 'min of meer veilig zouden mogen zitten...!'.
Allerlei zaken zaten me niet lekker... Dat mijn zoons en zijn wederhelft zich tegenover mij zou opstellen (kan me daar gezien de afgelopen jaren jammer genoeg al een voorstelling van maken )... en ook de blinde veroordeling van één van de feestvarkens toen ze aan de telefoon vertelde dat we uitgenodigd waren voor het feest. Ze sloot dat telefoontje af met een onterechte veroordeling.... en wel over een zeer pijnlijk thema... .  Dàt had ze niet moeten doen, niet na alle vorige loze veroordelingen... deze was net zo loos omdat zij niet eens wist wàt gebeurde.
Verder... als ik uitgenodigd word voor een feest, dan wil ik ook graag deelnemen ààn het feest en niet opnieuw de 'kop van jute' zijn of 'afgeslacht' worden door mensen die menen dat zij het alleenrecht in handen hebben en de perfectheid zelve menen te zijn waarmee ze willen zeggen dat zij anderen mogen neermaaien, zelf mogen verwonden en kwetsen, beledigen en veroordelen naar hartelust? Komaan... ik ben toch niet gek zeker...?
En ja... nu hebben al die mislukte heiligenprentjes mij eindelijk op dat feest eens kunnen veroordelen zonder dat ze haha ongelijk hadden... en dan doet zo'n veroordeling uiteraard ook geen pijn... maar is zelfs belachelijk en verschaft slechts nog meer inkijk in die zulke houding aannemen. 
Zou het dan toch waar zijn wat het titel van een boek betreft? (brave meisjes komen in de hemel, stoute overal?)  

Ik was in mijn jeugd een te braaf meisje, en later tijdens mijn huwelijk een te brave vrouw... ik probeerde niemand te kwetsen en er voor zovele mensen te zijn, voor mijn moeder, voor mijn ex en vooral ook voor mijn kinderen en hun partners. Ik zie wat is gebeurd... Er zijn wonden geslagen die nooit meer zullen genezen... Dus nu MOGEN ze me veroordelen... want dit keer ging ik werkelijk in de fout omdat ik ocharme niet tijdig en duidelijk liet weten NIET te komen op het etentje...
 Al die andere keren draaiden zij de zaken mooi om... Waarvan ze me ook veroordeeld hebben (en grotendeels op een laffe want heimelijke manier, ik heb me er nooit tegen kunnen verdedigen... die kans gaven ze me niet... ik zou hun ballon eens kunnen doorprikken hé ...) Zij gooiden ze in een onbewaakt moment tegelijk op me... zodat ik geschokt geen woord meer kon uitbrengen. Want verdomme wàt doet het pijn als je zo ingevuld wordt. 
Degenen die beledigend en wreed waren , gedroegen zich als slachtoffertjes ... Dat bepaalde mensen daarin getrapt zijn of erger nog... geen moeite meer deden waarheid van schijn te onderscheiden, is hun verantwoordelijkheid en niet de mijne.
Ik neem afstand van ze... want zij vernietigden dat wat ik altijd had... levenslust, levensvreugde.
Sinds hoeveel jaren vecht ik tegen dat wat aan mijn benen trekt? Nu nam ik eindelijk de vrijheid me niet meer bloot te stellen aan die me uit afgunst en jaloezie, uit eigen lafheid en zwakte, verder willen vermalen... Ik ga mijn eigen weg... met alleen nog die mensen die niet de intentie hebben mij en mijn leven te vernietigen omdat ik en mijn manier van leven als een doorn voelt in hun ogen... ! En dat lukt me... met mondjesmaat... Hoe lang is de weg die ik al ging ook... Eén ding is wel opvallend, nadat de ergste pijn van de breuken geleden is, zijn voor het eerst in mijn leven de nachtmerries weggebleven... !!!!!!
En die nachtmerries dateren al van sinds mijn jeugd... werden erger tijdens en na mijn huwelijk... en zijn ook niet opgehouden de jaren dat ik als het ware geterroriseerd werd door enkele van mijn kinderen.
Sinds de breuk met twee van ze heb ik zelden nog een nachtmerrie... , heel af en toe nog een nare droom maar nooit meer die gruwelijke, angstaanjagende nachtmerries die ik zowat mijn hele leven had.
Ik zal mezelf verder genezen... al weet ik niet of ik er helemaal van zalherstellen. Ik zal mijn leven niet geven voor de horde wezens die hun eigen frustraties op anderen botvieren en die mijn goedgelovigheid op een gruwelijke manier hebben misbruikt...! Ik zal me verder toeleggen op een nieuw leven met een nieuwe levensfilosofie.. die me niet goed gezind zijn, zal ik van me afsnijden, stel me niet meer aan hun praktijken bloot.

Moe en het noorden, zuiden, oosten, westen kwijt. Maar belangrijk... het viel best wel mee het bezoekje. Het was zelfs fijn. En gezellig.
Nu ben ik moe... heel erg moe. Ik moest na het bezoekje nog naar een postkantoortje ...  de ene autobus net gemist, onverrichterzake aan een kassa wachten terwijl dat blijkbaar niet nodig was. Erna wilde er ook nog iemand persé een heel verhaal tegen me doen terwijl ik al hondsmoe was... en vervolgens beweerde iemand iets heel anders dan dagen tevoren. Ik was het dit keer zo zat dat ik zei dat we die uitstap wel zouden annuleren. Ik heb er echt genoeg van dat ze woorden verdraaien en de waarheid geweld aandoen gewoon om dàt ze dat beter uitkomt.
En wat het feest betreft? Natuurlijk was mijn tante diep verontwaardigd dat wij er niet waren. Of ze meent dat ik me daar ook wat van aantrek? Neen ;.. na dertig jaar beledigingen en onheuse beschuldigingen van haar te moeten slikken is mijn afwezigheid zonder een voorbeeldinge verwittiging écht klein bier.
Daar op dat feest heeft mijn moeder, zo vernam ik, zich in allerhaast tussen een van mijn kinderen gewurmd toen ze een foto maakten van de hele familie (mij en mijn jongste uitgezonderd) om de schijn hoog te houden wellicht... want mijn moeder gooide degene waar ze nu schijnheilig lachend naast ging staan ooit buiten !!!! En zoals ik had verwacht hebben degenen die mij vergooie zich als bloedhonden gestort op het feit dat ik er niet was... en nog wel zonder enige degelijke verwittiging. Aaaah... wat hebben ze hun hartje kunnen ophalen aan het hun moeder betichten van respectloos gedrag... Tsss... Alsof ik iets anders verwacht had...  ... ze zijn zo doorzichtig, zo vreselijk doorzichtig... Bang om onder ogen te zien hoe zij zich hebben gedragen, respectloos én hard én ongevoelig, harteloos én wreed. en laf... zo laf.
Nu kunnen ze tenminste veroordelen om een heuse reden... toén niet.
Zo hypocriet.