Een gedichtje, voor Kerst..

Je hoeft niet veel te spreken

Wanneer je naar de kerststal gaat,

Weet dat je vrede vindt

Als je dit Kind maar binnen laat?

Je hoeft geen schatten mee te dragen

Wanneer je naar de kerststal gaat,

Weet dat voor dit Kind

Een klein gebaar volstaat.

Je hoeft niet lang te blijven

Wanneer je naar de kerststal gaat,

Als je maar begrepen hebt

Wat dit Kind te wachten staat.

Je hoeft niet bang te zijn

Wanneer je naar de kerststal gaat,

Dit Kind legt weer de rust

Op jouw vermoeid gelaat.

Je hoeft niet veel te wensen

Wanneer je naar de kerststal gaat,

Weet dat in het nieuwe jaar

Dit Kind je niet verlaat.

Het is…een donkere tijd …
Wij snakken naar zon en ontsteken de lichten,
maar wij weten dat er in onze buurt mensen zijn,
die soms een leven lang, in de schaduw
van onze samenleving staan.

Het is…wintertijd…

Waarin wij de koude te lijf gaan
en verlangen naar warmte en geborgenheid.

En wij weten ons verbonden met mensen
ook hier bij ons, die door armoede en
uitsluiting, menselijke warmte te kort komen.

Mensen die, soms letterlijk, in de kou staan.

Het is …een oproep...

 Voor ieder mens om warmte en licht te zijn.

Solidair met al wie de energie niet heeft,
om ten volle te leven.

Wij willen ommekeer brengen voor mensen,
die onrecht gedaan wordt.

Voor mensen die door armoede uitgesloten worden.

Het is…leven...

Een kans is ons gegeven tot delen,
en aan anderen door te geven

Een kans om wat krom is recht te trekken,

Om wie inslaapt wakker te schudden,

Om wie hopeloos of radeloos is
er weer in te laten geloven.

Het is…het licht zien in de duisternis!

Elke morgen, kwart voor zeven

Klinkt in het pietenhuis muziek

Alle grote en kleine knechtjes

Doen dan ochtendgymnastiek

Links en rechts…voor en achter

Een,twee, drie en  in de maat

Kopje rollen, bokje springen

Kijk toch eens hoe mooi dat gaat

Klinkt in het pietenhuis muziek

Alle knechtjes doen hun best dan

Bij de ochtendgymnastiek



.......

staat je schoentje al klaar ,??

alvast aan iedereen een warme groet
op deze barkoude zaterdag
Klaproosje1

Als ik nu naar buiten kijk

zie ik een eindeloos wit tapijt

De bomen bedolven, de velden verstopt

De kinderen  uitgelaten
want zij hebben groot jolijt!

Uit het grijze wolkendek

Dwarrelen zacht  witte vlokjes neer
 Kinderen met rode neusjes
maken sneeuwpoppen,

En de sneeuwballen

vliegen heen en weer

Blijft die sneeuwpret voor hen

nog lang duren,

Of heeft Meneertje winter

spoedig 
genoeg van al zijn kuren ?

 

©Klaproosje1



en samen met dit gedichtje laat ik u nog even
mee genieten van een prachtlied van
Jan De Wilde...De eerste sneeuw ...

heel toepasselijk en pure nostalgie
Luister je even mee ?

http://www.youtube.com/watch?v=C4lb5vlk5gA

Een maand vol gedachten
een maand zo voorbij
een maand vol drukte en leven
en toch weer zo voorbij

Een maand vol vreugde
een maand vol verdriet
voor alles wat je achter liet

Een maand vol vreugde
van Sint en Piet
maar op het einde van de maand
komt daar toch het LICHT in zicht

Ik stuur een glimlach naar je toe,
speciaal voor jou gemaakt.

Ik heb hem uit mijn hart gehaald,
verpakt in goudpapier.

Het is er een die altijd straalt,
en hij is voor jou hier.

Maar is  het donker om je heen,
met dagen vol met zorgen...

Pak dan mijn glimlach uit,
zodat je door kan gaan tot morgen.

Hoe laat je ook komt

Wie je ook bent,

Je bent welkom!

Al kom je morgen of vandaag,

Al was het reeds lang geleden

Dat we je nog zagen.

Het doet er niet toe,

Je bent steeds welkom!

Al kom je met een lach

Of met een traan,

Heb je een reden of verhaal,

Of is het louter ‘zomaar’,

Je bent altijd welkom!



p.s. ik probeer vandaag mijn blogvrienden te bezoeken,
want daar kwam de afgelopen dagen niet veel van in huis.
Alvast, lieve groet

Klaproosje1

Een vriend is een tochtgenoot

die mij zegt in de woestijn:

De oase kan niet ver meer zijn.

Een vriend is een tochtgenoot

die mij zegt bij de oase:

Het beloofde land zal nog mooier zijn.

Een vriend is een tochtgenoot

die weet wanneer ik in ademnood verkeer

En dan met mij in trage stap...

wil verder gaan.


EN


Dankuwel aan al die tochtgenoten
die de afgelopen dagen,
samen met mij
door de woestijn liepen en
hielpen een oase te vinden.

Dankuwel aan al die tochtgenoten
die er voor me waren
met zoveel warme en troostende woorden.

Dankuwel...

Klaproosje1

Midden in het leven

Nog zoveel te geven

Ideeën en plannen te over

In één keer voorbij

Voor ons was je een kei

Enig in je soort

Wij zetten ons leven

In jouw gedachten voort !

Als het donker wordt op je weg
en je ziet het niet meer zitten,
laat dan mijn liefde wat licht brengen
en heb een beetje vertrouwen in mij.

En als de tranen die je weent
nog het enige zijn waarin je gelooft,
geef mijn liefdevolle armen de kans
en heb een beetje vertrouwen in mij.

Als je hart zich sluit
en je krijgt geen woord over je lippen,
kom bij me lieveling en neem een fluisterende start
om een beetje vertrouwen te hebben in mij.

En sta je met je rug tegen de muur,
draai je om en je zal zien,
ik vang je op, ik breek je val.
Liefste, heb gewoon een beetje vertrouwen in mij.

Wel, het is nu al een hele tijd
dat ik je graag zie.
Ik vroeg niets in ruil,
alleen een beetje vertrouwen in mij.

Want zie, de tijd staat aan onze kant.
Voor ons is er geen einde,
al watje moet doen, is een beetje
vertrouwen hebben in mij.

Ik zei dat ik je zou dragen,
ik zal je dragen,
want mijn liefde maakt me sterk genoeg, dus...
heb een beetje vertrouwen in mij...

 

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
      In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
      In Flanders fields.

John Mc Crae




De Canadese militaire arts John Mc Crae (1975-1918) deed dienst in een militair noodhospitaal in West-Vlaanderen (1914). Hij schreef tijdens de oorlog aan de Ijzer (1916) een ontroerend gedicht over de klaproos.
Hij stuurde het naar het Engels maandblad "Punch".
In de zomer van 1915 werd hij overgeplaatst naar de medische dienst in Frankrijk, waar hij in 1918 aan de gevolgen van long- en hersenvliesontsteking overleed.
De klaproos werd o.a. door dat gedicht,
het symbool van de gesneuvelden. 

Op deze manier werd het gedicht in het volledige Britse Imperium en de Verenigde Staten het herkenningsteken van opoffering en strijd voor de vrede. De klaproos groeide uit tot het wereldwijde symbool van alle gesneuvelden. Tegenwoordig zie je op bijeenkomsten rond Allerheiligen nog steeds de Engelsen met een ' red poppy' in het knoopsgat

 

Het werd het bekendste gedicht over de eerste wereldoorlog

 Hieronder, de vertaling van "In Flanders Fields" 

 

“In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen

Tussen de kruisen, rij aan rij

die onze plek aangeven; en in de lucht

vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend

ook al hoor je ze nauwelijks te midden van het kanongebulder aan de grond.

 

Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden

leefden we nog, voelden de dauw,
zagen de zon ondergaan

beminden en werden bemind en nu liggen we

in Vlaanderens velden

 

Neem ons gevecht met de vijand weer op:

Tot u gooien wij, met falende hand

de toorts; aan u om haar hoog te houden

Als gij breekt met ons die sterven

zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen

in Vlaanderens velden.”

 

© foto's Klaproosje1