Het wordt weer eens tijd voor een logje. Ik was heel blij met de reacties en met de leuke mailtjes die ik de afgelopen weken van een paar van mijn virtuele vrienden heb gekregen, met als belangrijkste doel mij weer aan de praat te krijgen.  Want waarom zou ik in hemelsnaam stoppen met iets dat ik leuk vind?

De laatste maanden reis ik regelmatig per trein van Brussel naar Amsterdam. Heel toevallig ben ik laatst eens in een stiltecoupé terecht gekomen. Op de ramen zijn stickers geplakt "Silence S Stilte”. Die duidelijk moeten maken dat hier niet gepraat mag worden. Er mag ook niet geritseld worden met kranten en elke kuch, proest of hoest en ook de passage van de man met de “kartonnenkoffiesmaakkar”  kan rekenen op kwade, verstoorde blikken van sommige medepassagiers.

Dat het een stiltecoupé was kwam ik pas te weten, toen mijn gsm in mijn tas begon te zoemen. Het was mijn zoon, die ik, die morgen, toen ik in alle vroegte vertrok nog niet had gezien. Hij vroeg waar ik zat en of alles goed ging.  Want het was in die week na de treinramp bij Buizingen. Heel de “dorsale Wallonne” was in de war, en ik had er bijna 4 uur over gedaan om van mijn woonplaats in "Le Hainaut" in Brussel te raken. Op de bank naast mij zat een man gebaren naar mij en het raam achter mij te maken. Eerst dacht ik nog, dat er misschien  een of ander griezelig buitenaards wezen of iets anders van dien aard achter mij zat. Toen ik de "S" op de ruit zag, viel langzaam mijn Eurootje! “Ik bel  je straks wel even terug” fluisterde ik, toch wat geschrokken, naar mijn zoon. Mij voornemend om de volgende keer goed op te letten waar ik ging  zitten. Want het “gebep’ van andere reizigers hindert mij niet en kan bovendien soms zeer inspirerend zijn. Ik keek nog eens naar de man die met een chagrijnig  gezicht zijn ogen had toegedaan. Zijn geschoeide voeten ongegeneerd op de bank voor hem…….  Nog tot twee stations verder, net gedaan... of ik me niet zat te ergeren…..

Catergorie: treinreisperikelen

Bloggen, ik ben er vandaag op de kop af 540 dagen geleden op een eenzaam verveel moment aan begonnen. Ik wilde een life-log, een blog uit mijn leven gegrepen, recht uit mijn hart. Een dagboek op internet is niet hetzelfde als een papieren dagboek onder je hoofdkussen waar verder niemand anders in leest. Door mijn blog heb ik onverwachte spannende en leuke maar ook minder leuke dingen meegemaakt. Dingen die niet zouden zijn voorgevallen mocht dit blog er nooit zou zijn geweest. Toch heb ik vandaag besloten om (om persoonlijke reden) met dit blog te stoppen. Misschien dat ik hier ooit eens terugkom. Want zeg nooit nooit.........Voorlopig laat ik mijn blog staan, want ook al is het dan mààr een blog, het is per slot van rekening toch een héél klein stukje van mijn leven. Ik bedank al mijn blogbezoekers: voor jullie geduld, jullie trouwe bezoekjes en jullie vriendschap.

Een virtuele knuffel voor iedereen

Loes

Ik voelde het meteen deze morgen toen ik wakker werd. Het was niet eens de moeite om in de spiegel te kijken; Niet dat ik dat ooit doe, zo   ' s morgens meteen bij het opstaan, wil ik de dag niet meteen in mineur beginnen. Mijn gezicht, gloeide en kriebelde en trok. En nee, ik ben niet veranderd van dag of van nacht crème, en ook niet van wasmiddel, en nee, ik gebruik geen wasverzachters. En nee, ik heb ook geen kat meer, geen hond, geen paard, geen konijn, geen hamsters, zelfs geen man die op mijn zenuwen werkt.  Ik heb het gras niet gemaaid, en er vliegen momenteel geen pollen door de lucht. Wel lig ik 's nachts met een aan zekerheid grensende hoogstwaarschijnlijkheid,  met miljoenen andere levende wezens* in mijn bed. Ranzige gedrochten die alles behalve aantrekkelijk zijn als je hun foto ziet, en die ook nog eens over een compleet spijsverteringsorgaan blijken te beschikken en waar je dus best niet al te lang bij stil blijft staan wil je je zelf niet de een of andere fobie aanpraten. En ja, het is koud, berenkoud en ben ik gisteravond naar het zwembad geweest, waar het lekker warm was en waar ik een paar keer met mijn hoofd onder water geweest ben, en daarna weer naar buiten, de vrieskou in!  Het zal dat dus wel zijn. Of..... ik ben gewoon allergisch aan mijzelf!!!!

*Dermatophagoides pteronyssinus

Maar er gebeuren – en gelukkig maar- ook leuke dingen in mijn leven. Mijn oudste dochter en haar partner verwachten in juni hun eerste kindje, ik word dus oma voor de 2e keer en ik mag dus weer breien!  Als tenminste...  ik vroeger op de lagere school niet had zitten klieren, tijdens de handwerklessen die wij wekelijks hadden. Pannenlappen breien, monogrammen borduren in kruissteekjes, voor je uitzet!!! En babykleertjes naaien. Pannenlappen, ik weet het nog goed, insteken, omslaan, af laten glijden, vier recht en vier averecht. Alles trok strak en werd groezelig onder mijn zweethandjes. Ik heb ze laatst terug gevonden in de kast van mijn moeder, die pannenlappen, gele dingen met een groen gehaakt randje erom. Je ziet goed het verschil waar ik ben begonnen, en de veel lossere steken van mijn moeder die het werkje thuis voor mij afmaakte.

Roze of blauw? Dat zal nog een verrassing zijn, want ze willen het niet weten.

“Typisch gevalletje bus gemist”, probeerde ik nog leuker te zijn dan de deurknop. Want ik ben niet goed in die dingen. En; “er zal nog wel een bus komen... later! Zij maakt alles daar vast voor je in orde. En ach paps, je weet hoe het gaat, met die onregelmatige reistijden......”

Prinses zoekt prins op wit paard, Prinses zoekt prins om verzorgt te worden, Dominant moedertypje zoekt mannelijk laat maar typje, Dominant vrouwmens zoekt dominant manmens om samen mee te bekvechten, Leeuwinnetje zoekt zachte stevige hand om zich te laten strelen, zweverig typje zoekt berg om rond te zweven......

“Weet je, je moet niet te lang wachten met een nieuwe partner” raadde mijn bevriende buurvrouw mij aan na het leuke weekend in "de Panne"* van een paar maanden geleden. Voor je het weet zit je vast in je eigen gewoontes en is er voor niemand nog plaats meer.

Inmiddels heb ik een lijstje gemaakt met 100 voorwaarden waar een eventuele kandidaat aan moet voldoen.......


*archief mei 2009

Na het overlijden van mijn moeder zit mijn vader in een soort van “Het moet maar... overlevingsmodus”. Want natuurlijk gaat het allemaal niet echt lekker. Ook al zijn we in dit leven maar van twee dingen zeker: de dood en de fiscus. Het is niet niks, om je partner en daarmee tevens je allerbeste maatje te verliezen, na er bijna een mensen leven mee samen geweest te zijn. Het is niet niks om afscheid te nemen van een stuk van je oude leven en zo in een nieuwe situatie over te stappen. Ook al bestaat het leven uit doodgaan en geboren worden, en is de kunst van het rouwen “gewoon” loslaten en “gewoon” je neus verder achterna lopen... Het is niet niks als de toekomst als een lege eenzame donkere ruimte voor je lijkt te liggen en je iedere zin van het leven lijkt te zijn ontnomen. We bekijken samen de foto's van vroeger en af en toe lachen we ons tranen in de ogen bij het ophalen van herinneringen. Ik mis het commentaar uit de lege stoel van mijn moeder.

Ondertussen weet hij hoe de wasmachine werkt en is goed op weg om een keukenprins te worden. Hij maakt plannen voor de auto keuring en wil zelf weer naar de supermarkt i.p.v. naar de Toko uit de buurt. Bovendien zijn ze bij "Appie" weer begonnen met de voetbalplaatjes, die hij elk jaar nog steeds spaart voor zijn kleinzoon..... En dan is het: “Je moet maar zien, wat je doet met haar spullen”. Mijn moeder hield van mooie dingen en van mooie kleren en had een heuse dressing. Bij het “tigste” paar schoenen ben ik opgehouden met tellen en heb ik vertwijfeld de deur dicht gedaan....

"Geen terrasjes weer" las ik in mijn gastenboekje. En dat is nu juist, wat ik de afgelopen week in Amsterdam wel heb gedaan. Daarbij de Molen, aan de Zeeburgerdijk. In het zonnetje, in de sneeuw, genietend van een heel warm drankje, met een klein beetje leedvermaak gekeken naar langskomende mensen die moeite hadden zich staande te houden, vanwege de glibberige gladheid. (of was het nu gladde glibberigheid?) Af en toe kreeg ik zowaar inspiratie en kwamen er prachtige zinnen en gedachten in mij op. Had ik maar een soort van recordertje in mijn hoofd. Zodat ik ze, eenmaal thuis, door even aan mijn oorlelletje te trekken heel gewoon kon downloaden...

Af en toe heb ik er last van. Dan word ik even overstelpt met een heleboel zelfmedelijden en andere zieligdoenerij en word ik gedurende een tijdje heel erg depri van mijzelf. En dan weet ik niets beters dan mijn frustraties weg te vreten. Afgelopen weekend begon het weer. Met een doos pralines. Hoewel de gulle gever erbij had gezegd, dat ze zo goed waren, vond ik dat eigenlijk niet. Het waren pralines met een fruitsmaakje van binnen, omhult met een chocoladelaagje dat naar mijn smaak toch wel heel erg dun was. Toch heb ik de hele doos leeggegeten, 1 kilo! eentje per keer, (alleen om te proeven..... want ik sta nu eenmaal open voor de mening van anderen)  En wat was ik blij toen ze eindelijk op waren.
Maandag ben ik dan gaan sporten en best flink wat calorieën verbrand maar op de terug weg naar huis, heb ik weer een misdaad begaan! Samen met mijn sportvriendin stonden wij ineens, zomaar, (goh hoe zouden we hier zo gekomen zijn?) voor een frituur waar het buiten zo heerlijk rook. En vandaag heb ik besloten! -En dan heb ik toch nog een voornemen voor dit nieuwe jaar.- Want vanavond ga ik weer sporten! En op het hoofd, van dit blog. Ik doe vanaf vandaag echt alles weer heel serieus.........! Als ik sport dan sport ik en als ik dan toch weer zo nodig aan de pralines moet, dan alleen nog maar hele goeie!

“En wat nu met opa?” vragen mijn dochters, want opa is zo vreselijk zielig , zo zonder oma. Maar opa wil niets weten van de thuiszorg. “Geen vervelende wijven in mijn huis. Hoewel die ene, die Surinaamse, die je mama soms kwam helpen, wel erg aardig was”. “Misschien, kunnen we vragen of die ene dan hier kan komen” opper ik nog even. “Je moet wel, die alarmknop dragen, en waar ligt die spray, voor het geval je hart weer raar gaat doen?” Hij moet even denken, en de alarmknop die in verbinding staat met de telefoon vind ik terug tussen een stapeltje tijdschriften.

Samen staan we voor mijn moeders linnenkast, mijn vader en ik. Een soort “grot van Ali Baba” waar ik tot nog niet zo heel lang geleden zelfs niet in mocht komen. “Laat mij dat maar doen”. Was het altijd, Bang dat mijn moeder blijkbaar was, dat dat slordige, onhandige wicht dat ik in haar ogen jaren geweest ben haar nette stapeltjes zou doen omvallen. Als kind heb ik me dikwijls afgevraagd, wanneer ze het me nu eindelijk eens zouden vertellen, wie mijn echte ouders eigenlijk waren en hoe ik in hemelsnaam bij hen was terecht gekomen...... Maar ook voor mijn vader blijkt de linnenkast een openbaring te zijn. Meer dan 65 jaar legde mijn moeder iedere dag zijn kleren voor hem klaar. Dat blijkbaar een heel normaal fenomeen was/is voor mensen van die generatie en hoogst waarschijnlijk ligt hier het geheim van een levenslang durende relatie. Blijf meesteres over de linnenkast, verstop het ondergoed en de sokken van je partner en maak hem zo, volkomen afhankelijk van jezelf. Helaas, ik ben een kattenmens...De linnenkast heeft ondertussen geen enkel geheim meer voor mij. “Kijk papa, hier liggen de theedoeken, hier liggen de washandjes, de handdoeken, de tafelkleden”. Helemaal achterin onder een stapel zelf geborduurde tafelkleden van mijn oma, heb ik een pakje met brieven gevonden,  waarschijnlijk uit hun verlovingstijd. Ze zijn samengebonden met een wit lint. Zou ik er mijn vader naar vragen? Misschien -en dat zou eeuwig zonde zijn !!!- Gooit hij ze wel weg, zoals hij na het overlijden van mijn broer, in zijn immens verdriet, een doos met vakantiefoto's van vroeger weg heeft gegooid, zonder er naar te kijken. (Alleen, auw! 1 klein detail,  ik stond ook op die foto's.) Voorlopig heb ik ze weer teruggelegd, daar waar ze lagen.....

En daar stonden we dan voor een allerlaatste groet, voor we de kist gezamenlijk zouden sluiten en mijn moeder naar haar laatste rustplaats werd gebracht.

Het was haar mooie bloes met de oranje en gele bloemen die ik voor haar had uitgezocht en die haar zo goed stond. We hadden het hier eigenlijk nooit over gehad, wat ze aan zou trekken, die allerlaatste dag. En waar ik....oh hoe belachelijk! Die afgelopen nacht over had liggen piekeren, want het vroor dat het kraakte, verdorie, en het Amsterdamse kerkhof lag onder een dik pak sneeuw. En niemand om het eventjes aan te vragen. Nu echt helemaal nooit meer: “màààààm weet jij...?”

Het waren mijn moeders handen. Het waren haar haren. Maar waar was haar rimpelkoppie gebleven? Zouden al die dure crèmes, die zij haar leven lang gesmeerd had en waarvan ze uiteindelijk tot de conclusie was gekomen, dat ze toch niet hielpen, dan toch hun werk hebben gedaan? Of kwam het dan tòch van die koude koffie , waarvan ze altijd beweerde en zij had die wijsheid dan weer gehoord van haar moeder: “ dat je daar mooi van werd!...Na je dood”.

Voor alle bezoekers van mijn blog een hele fijne kerst!

John Lennon's Happy Xmas (War is Over) onder de foto

wist je dat als je op F11 van je toetsenbord drukt, de werkbalken verdwijnen? Bij nog een keer drukken komen ze gewoon weer tevoorschijn. En als je op CTRL drukt en tegelijkertijd op + of - wordt het beeld groter of kleiner.......