Wie een vallende ster ziet, mag een wens doen, zo wordt gezegd. Wie een vallende ster voelt en het nog kan navertellen, mag vooral van geluk spreken. De Amerikaanse Ann Hodges lag vandaag exact 62 jaar geleden thuis in de woonkamer een dutje te doen toen ze door een meteoriet werd geraakt. Ze is vandaag nog altijd het enige slachtoffer ter wereld dat ooit geraakt werd door een gloeiende steen uit de ruimte.
Exact 62 jaar geleden deed Ann Hodges uit Sylacauga in Alabama ’s middags een dutje op haar zetel. Ze had net de tafel afgeruimd en de keuken opgekuist. Ze was alleen thuis, de radio speelde zacht.
Ineens hoorde ze een harde klap en voelde ze een stekende pijn aan haar linkerheup. Ze kermde het uit van de pijn. Tussen haar dij en haar heup zat een gigantische blauw/zwarte plek. Zonder het zelf te beseffen was ze de eerste persoon ooit die geraakt werd door een meteoriet uit de ruimte.
Gelukkig was de val van de steen afgeremd door het dak en het plafond en ketste hij ook nog af op de radio. Anders waren de gevolgen ongetwijfeld veel erger geweest. Maar het voorval werd wel wereldnieuws.
De Russen?
De inwoners van Sylacauga, die het hadden zien gebeuren, beschreven het vallende object als een rode lichtbal met een lange rookpluim. Sommigen dachten dat een vliegtuig neerstortte, anderen vermoedden dat de Russen er voor iets tussen zaten. Dat de Sovjets een aanval hadden uitgevoerd op de VS. Het was toen nog volop Koude Oorlog tussen beide grootmachten. Gelukkig zaten de Russen er voor niets tussen en ging het om een uitzonderlijk natuurfenomeen.
Eugene, de man van Ann, met de meteoriet
De huisdokter stond voor een raadsel. Het enige wat hij kon doen was een enorme bloeduitstorting vaststellen en patiënte Ann Hodges wat pijnstillers geven. De oorzaak van de verwondingen moest hij niet ver zoeken. Boven het hoofd van zijn patiënte zat een groot gat in het plafond. Een steen, ongeveer zo groot als een kassei, lag in de woonkamer. Hij was dwars door het dak van het landhuis gevallen.
Ann werd naar het ziekenhuis gebracht. De politie nam de steen in beslag maar wist er zelf ook niet echt raad mee. Uiteindelijk gaven militairen en wetenschappers het antwoord: het was wel degelijk een meteoriet uit de ruimte.
Ann herstelde en kreeg de steen die haar leven grondig zou veranderen terug. De pers schoof aan voor haar huis om een interview af te nemen van de vrouw. En iedereen wilde het huis waar het natuurfenomeen zich had voorgedaan van dichtbij zien. Ze kon amper nog buitenkomen zonder te worden aangeklampt en werd volgens haar omgeving een ander mens. Ze begon zich zelfs een beetje een ster te voelen.
Haar huisbaas, weduwe Birdie Guy, eiste na een tijdje de steen op. Het was haar huis waarop hij gevallen was en zij moest opdraaien voor de herstellingen. Dus kwam de meteoriet haar toe, vond ze.
Ann gaf niet toe en het kwam zelfs tot een proces. Na een lange en bitsige strijd gaf Birdie Guy haar claim uiteindelijk op. Hodges en haar man Eugene moesten wel 500 dollar aan de vrouw betalen. Ze betaalden met plezier omdat ze geloofden dat ze op termijn veel meer geld met de meteoriet konden verdienen. Een foute gok, zo bleek achteraf.
Niemand was geïnteresseerd in ‘dat stuk steen’. Uiteindelijk schonk het koppel hem in 1956 aan het natural history museum waar hij vandaag nog altijd in een vitrinekast ligt.
Nu de steen weg was, hoopten ze hun vroegere leventje weer op te nemen. Maar Ann begon met haar gezondheid te sukkelen en kreeg vooral geestelijke problemen. Het was haar allemaal wat te veel geworden. Anderzijds miste ze toch ook wel een beetje de aandacht die ze gekregen had en die nu plots was weggevallen. Na een zoveelste zenuwinzinking verliet haar man haar in 1964 en acht jaar later overleed ze in alle eenzaamheid in een verzorgingstehuis. Ze werd maar 52 jaar.
“Ann was een minzame vrouw die niet graag in de spotlight stond. Het voorval met de meteoriet heeft haar leven grondig overhoop gegooid. Ze werd zenuwziek en kon niet meer gewoon functioneren. Die steen was haar ondergang”, zei haar ex-man Eugene op haar begrafenis.
Hoe groot is de kans dat er zo een meteoriet op ons dak valt?
Bij Volkssterrenwacht Urania in Hove zeggen ze dat de kans dat je zoiets meemaakt, zeer erg miniem is.
Amerikaanse wetenschappers zeggen dat de kans dat er een meteoriet op je kop valt zelfs kleiner is dan de kans dat je één een keer het slachtoffer wordt van een orkaan, een overstroming en een blikseminslag.
Bij Urania kennen ze twee gevallen van vallende meteoren in West-Europa. Zonder gewonden. In augustus 2009 was er een inslag in Frankrijk, in oktober van hetzelfde jaar boven Groningen, in Nederland. “Gelukkig zijn daar geen gewonden bij gevallen. Maar het was uniek om zien”, zegt Marc Van den Brouck van Urania.
In de ochtend van 15 februari 2013 kwam een grote meteoriet de dampkring binnen nabij de Russische stad Chelyabinsk. Precies 88 seconden na de verblindende flitsen volgden enkele zware schokgolven. Heel veel ruiten sneuvelden. Meer dan 1.000 mensen raakten gewond. Niet door de meteoor zelf maar door rondslingerend glas en andere objecten.
De boosdoener was een steenmeteoriet met een geschatte diameter van 19 meter en een gewicht van ongeveer 12.000 ton. De kracht van de explosie werd geschat tussen 470 en 600 kiloton. Ter vergelijking: de explosieve kracht van de atoombom op Hiroshima bedroeg ongeveer 15 kiloton. De gigantische steen kwam gelukkig in het water terecht.
“Meteoren vliegen op 70 kilometer hoogte rond met een snelheid van 100.000 kilometer per uur. Op een bepaald moment spatten ze uit elkaar en vallen ze naar beneden. De kans dat we ooit, zoals die vrouw in de VS, geraakt worden door zo een vallende ster, is miniem. Uit onderzoek blijkt dat er jaarlijks een twaalftal neerkomen die de grootte hebben van een voetbal. Maar meestal vallen ze in onbewoond gebied. Voorspellen kan je zoiets niet.”, zegt Van den Brouck.
SHOCK CLAIM: ELITE PREPARING FOR NIBIRU APOCALYPSE NEXT YEAR BUT THE REST OF US ARE DOOMED
