't Hondje .....Gedichtje

Eigenlijk passen we nog
voor geen meter bij elkaar.
We zijn zo totaal verschillend
en tóch gelukkig met elkaar.
Ooit wou ik je wel veranderen
maar daar ben ik mee gestopt.
Het had geen zin, ik had
slechts alles in de war geschopt.
Ik hou van je zoals je bent.
Je bent mijn 'allessie'
Mijn eigen lieve vent.

Van harte gefeliciteerd mijn schat.

Steeds weer op bijzond're
dagen, als het gezellig is.
Vlucht ik even in mezelf
omdat ik toch iets mis.
Niemand die wat merkt
van dit triest gevoel....
maar in mijn gedachten
zie ik een lege stoel.
Altijd dat verlangen
naar wat had kunnen zijn.
Ze zeggen, ach hij leeft nog
maar waarom dan die pijn?
Veel mensen met verdriet
weten wat ik bedoel.
Want ook zij zien steeds
weer....die lege stoel.

De katten zijn wat katterig
het hondje is hondsmoe.
De bok een beetje bokkig
de koe jammert, boe...boe.
De spin, ze is spinnijdig
maar 't paardje hinnikt blij.
Hé makkers, het is weekend
kom ga maar mee met mij.
Dan gaan we samen kijken
bij 't zwembad van DOLFIJN
En ik zeg: allen veel plezier
met liefs van Rozemarijn.

Beloof maar niets...
je komt het toch niet na.
Als ik wat vraag...
dan zeg je zeker, ja.
Maar even later
ben je het weer vergeten.
Toch heb ik je
dat nog nooit verweten.
Telkens weer
wachten met geduld.
Het spreekwoord zegt
belofte, dat maakt schuld.
Dus beloof me
nu maar niets meer.
Dan doet het ook
niet langer zeer.

Waarvoor ben ik op aarde
De zin van mijn bestaan?
Mijn wens is mensen helpen
en samen met hen gaan.
Tranen willen drogen
dragen een deel der last.
Eigenlijk niets bijzonders
maar 't is wat bij me past.
Niet voor eer en glorie,
dat is niet mijn doel.
Als ik een beetje helpen kan
geeft dat zó'n goed gevoel.

Ik dacht, een uurtje langer in bed
Nou, dus niet ..vergeet het maar
Want mijn biologisch klokje
tikte ritmisch...was nog niet klaar.
Het werd een hele lange dag
'k ben moe en zit te gapen.
Maar nog even wakker blijven
Wat zal ik zálig slapen.

Kijk eens naar de sterren
aan het firmament.
Ze zullen je geleiden
waar of je ook bent.
De sterren aan de hemel
vertellen een verhaal.
Aan Christenen en Moslims
Ja, aan ons allemaal.

Voor ieder is een ster
op onze Wereldbol.
Ze vragen slechts respect
Al is 't een beetje vol.
Laat je sterretje stralen
al is het nog zo klein.
Dat is wat God van ons wil.
En er zal vrede zijn.

Tooi je met de waarheid
en niet met schone schijn.
Want dan zal je leven,
slechts een toneelstuk zijn.
De mensen komen kijken
bejubelen je luid.
Maar als het doek gevallen is
Dan lachen ze je uit !!

Het was best even slikken
toen ik afscheid van je
moest nemen.
Hoe vaak heb je me niet
opgevangen als ik ziek
was?Je omhulde me met
je warmte als ik het koud
had en altijd kon ik tegen
je aanleunen.Ook onze
hond was dol op je en de
katten mochten rustig
boven op je gaan liggen,
het maakte jou niets uit.
Je was er gewoon en
stond voor iedereen klaar.
Oh, je paste zo perfect
bij ons.Maar je was echt
op en ik moest je laten gaan.
En nu na al die jaren moeten
we proberen te wennen
aan...een nieuw bankstel.

Zo kan ik jubelen van vreugde
dan weer huilen van verdriet.
Vraag me echter niet de reden
want, bij God, ik weet het niet.
'k zou eens lekker willen huilen
maar ik heb geen tranen meer.
Dan doe ik een 'schietgebedje'
zachtjes naar ons Lieve Heer.
Vragen om Zijn troost en moed
het vuur van pijn wat blust.
Ik weet dat Hij er voor me is.
Hij brengt me weer tot rust.

Mijn Dochter verzocht mij
dit te plaatsen op mijn blog
met de woorden:
Lieve Mama, zo denk ik over jou
..dikke kus en ik hou van je x Monique.

De jonge moeder die begon aan haar
levenspad vroeg: "Is dit een lange weg?"
En de gids zei haar: "Ja, en de weg is hard.
En je zult oud zijn vóór je het einde bereikt.
Maar het eind zal mooier zijn dan het begin.
De jonge moeder was welgemoed en kon
niet geloven dat er iets beters kon zijn dan
deze jaren.Dus speelde ze met haar kinderen
en plukte bloemen voor hen onderweg,
baadde hun in heldere beekjes en de zon
scheen op hen en de moeder zei
"NIets kan er mooier zijn dan dit !! "
Toen kwam de nacht en het onweer en
het pad was donker en de kinderen rilden
van angst en kou en de moeder trok ze
tegen zich aan en beschutte hen met
haar mantel en de kinderen zeiden:
"Moeder wij zijn niet bang, want u bent
bij ons en dus kan ons niets gebeuren"
En toen kwam de morgen en ze moesten
een berg op en de kinderen werden moe
en de moeder werd moe.Maar ze zei
tegen haar kinderen: "Nog even volhouden
en we zijn er" Dus klommen de kinderen
verder en toen ze de top bereikten zeiden
ze tegen hun moeder: "Dat hadden we niet
gekund zonder jou" En de moeder, toen
ze 's nachts omhoog keek naar de sterren
zei tot zichzelf: "Dit was nog een mooiere
dag dan de vorige, omdat mijn kinderen
hebben geleerd vol te houden als het
moeilijk is. Gisteren gaf ik hen standvastigheid
en vandaag gaf ik hen moed" En de volgende
dag kwamen er vreemde wolkenformaties
die de aarde verduisterden, wolken van oorlog
en haat en onheil en de kinderen tastten
in het rond en struikelden en de moeder
zei hun: "Kijk omhoog.Sla je ogen op
naar het licht"En de kinderen keken omhoog
en zagen boven de wolken de eeuwige glorie
en die geleidde hen door de duisternis.
Die avond zei de moeder: "Dat was de beste
dag van allemaal, want ik heb hun God laten
zien" En de dagen werden weken en de
weken werden maanden en jaren en de
moeder werd oud en klein en gebogen.
Maar haar kinderen waren groot en sterk
en liepen met trots.En toen de weg moeilijk
werd, tilden ze haar op en droegen haar
want ze was vederlicht en op het laatst
kwamen ze aan een heuvel en daarachter
zagen ze een gouden poort die wijd open stond.
En de moeder zei: "Ik heb het eind bereikt
van mijn reis.Nu weet ik dat het einde beter
is dan het begin, nu weet ik dat mijn
kinderen alleen kunnen gaan en hun
kinderen na hen" En de kinderen
zeiden: "U zult altijd met ons lopen moeder
zelfs als je door de poort bent gegaan"
En ze stonden te kijken toen ze alleen
verder ging door de poort die zich achter
haar sloot.En ze zeiden: "We kunnen haar
niet zien maar ze is nog steeds bij ons.
Een moeder als de onze is meer dan een
herinnering, ze blijft een levende aanwezigheid.
Je moeder is ALTIJD bij je...zij is het
geritsel in de bladeren van de bomen als
je door de straat loopt, zij is de reuk van
wasverzachter in je versgewassen sokken,
zij is de koele hand op je voorhoofd als
je je niet lekker voelt.Je moeder leeft
in je lach. Ze is gekristalliseerd in iedere
traan die je laat.Zij is de plek waar je
vandaan komt, je eerste thuis en zij is
de routebeschrijving die je volgt met
iedere stap die je neemt.Zij is je eerste
liefde en je eerste verdriet en niets ter
wereld kan je van haar scheiden.Ook de
tijd niet, of ruimte, of zelfs de dood !!
Laat ons nooit onze moeder vergeten.....

Lieve Monique, mooier kado had
je me niet kunnen geven.....Dank
je wel lieve schat.Ik hou van je !!

auteur onbekend.

Een jaartje ouder en wat grijzer
maar nog geen sikkepitje wijzer.
Ik heb wel wat vrienden vergaard
neem maar een lekker stukje taart.

liefs.....Rozemarijn.

Gewoon bij je zitten.
Naar je hand kijken op tafel,
die nu de kat tussen de
oren kriebelt.
Afwezig, niets uitgesprokens,
maar wij, de kat en ik,
weten dat je er bent.

Pem Sluijter.

Ik kreeg het toch nog
voor elkaar.......
Mijn Blogje bestaat
vandaag 1 jaar.
Neem een lekker
glaasje wijn.........
Proost.....Santé....
van Rozemarijn.

Al kom ik wél op blogbezoek
Je ziet niets in je gastenboek....
'k geef wel puntjes hier en daar
want dat telt toch mee nietwaar?
Nog een paar daagjes rustig aan
Ik hoop dat het dan weer zal gaan.

EEN FIJN WEEKEND
liefs...Rozemarijn.

Vrienden kwamen langs
als schepen in de mist.
Verdwenen aan de horizon,
ik heb me vaak vergist.
Toch blijf ik vol vertrouwen
Degenen die wel bleven...
Ze zijn als kostbaar goud.
't Zijn vrienden voor het leven.