Berichten van 1 november 2007 tot 30 november 2007

Het leven is een Doolhof
en kan je niets beloven.
Dwalend zoek je naar de weg
en blijft er in geloven
dat je op tijd de uitgang vindt
waar je zo naar smacht !
Veilig in de armen valt
van 't Geluk dat op je wacht.

Een steuntje in de rug
kan iedereen gebruiken.
Het gaat je in het leven
niet altijd voor de wind.

We hebben elkaar nodig
Geen mens kan het alleen.
Je hoopt van ganser harte
dat je dan iemand vindt.

Troost en wat bemoediging
is vaak al genoeg.
Een schouderklopje op z'n tijd.
Dat is wat vrienden bind.

Elke dag zag men ze gaan
samen met hun hondje.
Met flinke pas liepen ze dan
hun dagelijkse rondje.
Hier en daar een babbeltje
terwijl de puppies spelen.
De hele buurt, ze kenden ze
de hond, geliefd bij velen.
De jaren zijn voorbij gegaan
17 jaar vergleden...
Ze werden samen oud en grijs
hun hondje overleden.
Elke dag ziet men ze gaan
dan lopen ze hun rondje.
Ze missen wel het praatje
maar het meest hun hondje.

Eigenlijk passen we nog
voor geen meter bij elkaar.
We zijn zo totaal verschillend
en tóch gelukkig met elkaar.
Ooit wou ik je wel veranderen
maar daar ben ik mee gestopt.
Het had geen zin, ik had
slechts alles in de war geschopt.
Ik hou van je zoals je bent.
Je bent mijn 'allessie'
Mijn eigen lieve vent.

Van harte gefeliciteerd mijn schat.

Steeds weer op bijzond're
dagen, als het gezellig is.
Vlucht ik even in mezelf
omdat ik toch iets mis.
Niemand die wat merkt
van dit triest gevoel....
maar in mijn gedachten
zie ik een lege stoel.
Altijd dat verlangen
naar wat had kunnen zijn.
Ze zeggen, ach hij leeft nog
maar waarom dan die pijn?
Veel mensen met verdriet
weten wat ik bedoel.
Want ook zij zien steeds
weer....die lege stoel.

De katten zijn wat katterig
het hondje is hondsmoe.
De bok een beetje bokkig
de koe jammert, boe...boe.
De spin, ze is spinnijdig
maar 't paardje hinnikt blij.
Hé makkers, het is weekend
kom ga maar mee met mij.
Dan gaan we samen kijken
bij 't zwembad van DOLFIJN
En ik zeg: allen veel plezier
met liefs van Rozemarijn.

Beloof maar niets...
je komt het toch niet na.
Als ik wat vraag...
dan zeg je zeker, ja.
Maar even later
ben je het weer vergeten.
Toch heb ik je
dat nog nooit verweten.
Telkens weer
wachten met geduld.
Het spreekwoord zegt
belofte, dat maakt schuld.
Dus beloof me
nu maar niets meer.
Dan doet het ook
niet langer zeer.

Waarvoor ben ik op aarde
De zin van mijn bestaan?
Mijn wens is mensen helpen
en samen met hen gaan.
Tranen willen drogen
dragen een deel der last.
Eigenlijk niets bijzonders
maar 't is wat bij me past.
Niet voor eer en glorie,
dat is niet mijn doel.
Als ik een beetje helpen kan
geeft dat zó'n goed gevoel.