Berichten van 1 februari 2010 tot 28 februari 2010

Je vindt de allermooiste bloemen
In een tuin waar liefde woont
Met zorg voor de juiste harmonie
Zul je rijkelijk worden beloond
Met een weelde aan zoete geuren
Vult het je hart met zonneschijn
Zo moet je ook met mensen omgaan
Dan zal er ware vriendschap zijn
Want ook vrienden zijn als bloemen
Ze geven kleur aan heel je leven
Als je ze koestert met hart en ziel
Zullen ook zij je veel liefde geven

Liefs van Rozemarijn.

Mama waar ben je
Kun je me horen
Ik mis je nog steeds
Meer dan ooit tevoren
Mama waar ben je
Kun je me horen
Als ik zacht tegen je praat
Mama waar ben je
Kun je me zien
Als ik weer een traantje laat
Mama waar ben je
Geef me een teken
Doe de lampen uit en aan
Opdat ik zal weten
En nooit meer vergeten
Dat je altijd bij me zult staan

Lieve Mama
26.6.1909 - 23.2.1997
Voor altijd in mijn hart.

Ik voel soms meer dan ik wel wil
Dat maakt me vreselijk verward
Ik weet niet wat ik ermee moet
Het geeft onrust in mijn hart.

Het maakt me intens verdrietig
Al weet ik meest niet eens waarom
Niet genoeg eelt heb ik op mijn ziel
Dat lijkt wellicht een beetje dom.

Al zal ik het wel nooit begrijpen
Vaak blijkt later toch de reden
Dan zal de onrust pas verdwijnen
Vindt mijn hart weer rust en vrede.

Ik wens iedereen
Een heel mooi weekend
Met vrede in je hart.
Liefs van Rozemarijn.

Er wordt steen en been geklaagd
Over de winter die ons zo plaagt
Met ijzel en dikke pakken sneeuw
De koudste tot nog toe deze eeuw
Is het wellicht een teken van boven
Dat we niet alles moeten geloven
Over de opwarming van de aarde
Heeft die wetenschap enige waarde
Mij maakt het in ieder geval niet bang
De natuur volgt altijd zijn eigen gang
Zoals het miljoenen jaren al doet
Het gaat nu eenmaal zo het moet
Wel zijn we spaarzaam met energie
Zo zorgen we toch voor wat harmonie

Liefs van Rozemarijn.

Gelijk een oester, zo gesloten
Kwetsbaar blijft ze uit het zicht
Vastbesloten zich niet te tonen
Houdt ze beide schalen dicht
Zelden opent ze voorzichtig
Om even te kijken wie er staat
Slecht de engel van vertrouwen
Is degene die ze binnen laat
Schuchter gaat ze verder open
En laat zien haar stille kracht
Stralend innerlijke schoonheid
Ontvouwd zich dan in volle pracht

Liefs van Rozemarijn.

Keer op keer vraag ik me af
Waar wil ik heen, wat is mijn doel
Zolang ik daarop geen antwoord heb
Ga ik maar af op mijn eigen gevoel
Meestal pakt dat het beste uit
Hoewel ik me ook wel eens vergis
Vooral wanneer de schijn bedriegt
En de waarheid toch anders is
Mijn hart spreekt zo zijn eigen taal
Daartegen heb ik geen verweer
Daarom vertrouw ik op mijn gevoel
En dat volg ik....keer op keer.

Liefs van rozemarijn.

Twee dikke vrienden, zij aan zij
De één is blank, de ander zwart
Toch verschillen ze niet zoveel
Ze hebben beiden eenzelfde hart
Kinderen maken geen onderscheid
In iemands kleur of andere rassen
Het voorbeeld dat die 2 ons geven
Zou een ieder ook moeten passen
Ze gunnen elkaar het allerbeste
Kennen geen afgunst of ergernis
De enige vraag die ze zich stellen
Wie vangt vandaag de grootste vis

Liefs van Rozemarijn.

Geef me weer eens het gevoel
Dat ik nog de moeite waard ben
Laat wat vaker aan me merken
Dat ik nog steeds jouw liefste ben
Samen worden we steeds ouder
De tijd vliegt snel aan ons voorbij
Maar ik hoor zo graag de woorden
Die je vroeger tegen me zei
Al ben je dan niet echt een prater
Je bent heel lief en reuze trouw
Kun je de woorden niet zo uiten
Weet dat ik toch veel van je hou