Strooiproblemen in Waregem ?

Het vragenkwartuurtje in de gemeenteraadszitting van 12 januari 2010 duurde wel wat langer en leverde antwoorden op zes vragen van drie gemeenteraadsleden. De vraag van Willy Benoit inzake onderhandelingen met De Lijn over uitbreiding van belbuslijnen met naburige Oost-Vlaamse gemeenten en andere busperikelen brachten we al in een andere bijdrage.  Hier de vraag rond de aankoop van vroegere Delhaize Koekoekstraat in Vijve.

Raadslid Xavier Wyckhuyse (Open VLD) informeerde naar wat met het gebouw van de vroegere Delhaize in Sint-Eloois-Vijve staat te gebeuren.

“Op de vorige gemeenteraad heeft de meerderheid de begroting voor 2010 goedgekeurd. Eén van de reeds lang beloofde investeringen in Sint-Eloois-Vijve is de aankoop van het gebouw van de vroegere Delhaize in de Koekoekstraat. Vorig jaar mochten we in de kranten lezen dat het stadsbestuur dit gebouw dan toch zou aankopen en dat dit gebouw zou dienen als polyvalente zaal voor de jeugd van de Chiro en voor de stedelijke school. Ook de fanfare van Sint-Eloois-Vijve is al jaren vragende partij naar een zaal waar men eens een concert kan geven.

Daarom had ik graag op de gemeenteraad duidelijke antwoorden ontvangen op volgende vragen:

1. Waarom koopt men dit gebouw nu dan toch, hetzij veel duurder dan van de eerste eigenaar?

2. Waarom heeft het stadsbestuur enkele jaren terug geen enkele rekening gehouden met de noden van zowel de jeugdbeweging als de stedelijke basisschool van Sint-Eloois-Vijve?

3. Is er reeds een compromis tussen het stadsbestuur en de huidige eigenaar en zo ja, sedert wanneer?

Indien niet, wat gebeurt er als er morgen een hoger bod komt of wanneer een huurder zich aandient bij de huidige eigenaar?

4. Wanneer is het gebouw definitief stadseigendom en wanneer zullen zowel de jeugdbeweging, de stedelijke basisschool en de fanfare deze zaal kunnen gebruiken?”

Raadslid, de heer Xavier Wyckhuyse, vult aan dat hij ondertussen al vernomen heeft dat er geen compromis zou zijn. De zaal zou ondertussen verhuurd zijn aan een privépersoon uit Sint-Martens-Latem, die ze op zijn beurt verhuurd heeft aan een ander bedrijf dat nogmaals onderverhuurt om er een winkel toe te laten. Wat gaat er nu concreet gebeuren? Waar zal de school een polyvalente zaal vinden? Waar zal de Chiro naartoe moeten? Wat met de fanfare?

Schepen van onderwijs Jo Neirynck wenst de stand van zaken te verduidelijken bij het begin van dit nieuwe werkjaar over een belangrijk dossier met betrekking tot huisvesting van de jeugdbeweging Chiro Oetsjiekoetsjie. Het staat trouwens ook in het jeugdbeleidsplan ingeschreven dat het stadsbestuur op zoek zou gaan naar een nieuwe locatie voor de jeugdwerking in Sint-Eloois-Vijve.

Een korte historiek kan misschien een antwoord geven op de vragen. “De aankoop van het vroegere Delhaize-gebouw werd begin 2009 een beleidsoptie, eerder toevallig na het vrijkomen van het gebouw eind 2008 en na de oproep van de Vijfse Chiro binnen de werkgroep om het gebouw aan te kopen. De huisvestingsproblematiek van de Chiro stond al ingeschreven in het beleidsplan 2007-2012. Op dat moment dacht zowel de Vijfse Chiro als de stad eerder aan de realisatie van een nieuwbouw op de parkzone aan de Leie.

Het vrijkomen van het gebouw en de lange RUP-procedure deden de werkgroep van koers wijzigen. Deze werkgroep bestaat uit de huidige groepsleiding, oud-leiding, geïnteresseerde ouders, de andere Vijfse jeugdwerkinitiatieven en het jeugdbeleid, zijnde de schepen van jeugd en de jeugdconsulent. De bijna unanieme goedkeuring van het jeugdbeleidsplan 2008-2010 in de gemeenteraad van 8 januari 2008 bewijst dat de bijna voltallige gemeenteraad wel degelijk bewust rekening houdt met de noden van het Vijfse jeugdwerk.

Voor de noden van het stedelijk onderwijs in Sint-Eloois-Vijve staat het oorspronkelijk dossier van AGION sinds 1997 op de wachtlijst. Dat is een zeer lange procedure, maar ondertussen vond er een infovergadering bij AGION plaats in juli 2009. We kregen een brief van AGION in november 2009 om te bevestigen dat het dossier opgenomen werd in de prioriteitenlijst 2011. Het schepencollege heeft op 3 december 2009 beslist om in 2011 de kosten voor een ontwerp te voorzien.

Concreet over de aankoop van het vroegere Delhaize-gebouw zegt de schepen dat het stadsbestuur volop in onderhandeling zit met de eigenaar van Sint-Martens-Latem en zijn raadsmensen. De eigenaar zocht initieel in 2008 eerder een huurder dan een koper, maar heeft onlangs ook telefonisch bevestigd aan de burgemeester dat hij bereid is tot verkopen. De verkoper moet nog de bevestiging kunnen geven aan het stadsbestuur dat het goed vrij is van huur en een gunstig bodemattest kan voorleggen. Dit laatste kan geen probleem vormen.

De schepen meent te mogen stellen dat de politieke wil en de koopintentie van het stadsbestuur bij de eigenaar ondertussen voldoende duidelijk is om de onteigeningsprocedure niet te moeten inzetten. Van zodra we de schriftelijke bevestiging hebben van de eigenaar dat het oude Delhaize-gebouw vrij is van huur, is een realistische timing van aankoop door de stad 2 maand tot agendering op de gemeenteraad. Dit moet haalbaar zijn gelet op de werkzaamheden die al uitgevoerd werden door het Aankoopcomité.

De visie voor het gebruik en de invulling in de toekomst is uiteraard infrastructuur voor het Vijfse jeugdwerk en openbare parking. Indien er dan nog plaats over is, kan er een multifunctionele ruimte voorzien worden voor het stedelijk basisonderwijs en het kunstonderwijs. De schepen uit zijn hoop dat Open Vld ook overtuigd achter deze broodnodige aankoop kan staan.

Raadslid Xavier Wyckhuyse, zegt dat Open Vld niet moet overtuigd worden. De vraag is of de stad over een compromis beschikt. De schepen zegt dat het gebouw dit jaar zal gekocht worden, maar als er geen compromis is, kan er geen verkoop doorgaan. Het raadslid zegt dat er 560 000 euro begroot is voor dit jaar, maar wat zal er met dit bedrag gebeuren als het gebouw dit jaar niet gekocht wordt. Het raadslid verneemt van verschillende verenigingen in Vijve dat het gebouw niet zal gekocht worden door de stad. Er zijn blijkbaar verschillende standpunten die verspreid worden.

Voorzitter, de heer Kurt Vanryckeghem vraagt wat het raadslid gelooft: wat hier gezegd wordt of de geruchten? Raadslid Xavier Wyckhuyse antwoordt dat hij moet geloven wat hier gezegd wordt, maar de schepen zegt dat het gebouw dit jaar zal aangekocht worden en bij de mensen in Vijve leeft het anders. Er is geen compromis, er is geen contract, er is geen kans dat er gekocht wordt …

Voorzitter Kurt Vanryckeghem, zegt dat het antwoord van de schepen toch duidelijk was. Het stadsbestuur zit nu in volle onderhandeling met de eigenaar en de voorzitter hoopt dat het de intentie is van alle partijen om aan hetzelfde zeel te trekken, zodoende dat de verkoop kan doorgaan. Er is nu geen compromis, maar we zijn in volle onderhandeling, besluit de voorzitter. Het is de intentie van het stadsbestuur om het gebouw te kopen. Is er nu een compromis: neen.

Willy Benoit (CD&V): Belbuslijnen met aangrenzende gemeenten in Oost-Vlaanderen

“Heel wat inwoners van Zulte, Kruishoutem, Nokere en Wortegem komen veelvuldig naar Waregem om inkopen te doen, de markt te bezoeken, opgenomen te worden in het ziekenhuis en er ook bezoeken af te leggen in de kliniek of De Meers. Nu blijkt dat er vanuit bovenvermelde gemeenten die aan Waregem grenzen, slechts een beperkte dienst van belbussen bestaat naar het centrum en de kliniek van Waregem.

Belbus 55 (Wortegem-Petegem–Oudenaarde) rijdt van Oudenaarde naar Waregem via o.a. Wortegem en een gedeelte van Nokere en Kruishoutem. De andere belbussen die deze gemeenten aandoen, nl. belbus 25 (Zulte – Deinze – Nevele) en belbus 80 (Kruishoutem) komen niet naar Waregem. Kunnen er met De Lijn besprekingen aangeknoopt worden om een belbuslijn op te starten die de gemeenten Zulte, Kruishoutem (volledig) en Nokere (volledig) met Waregem (centrum en kliniek) verbinden?”

Schepen van verkeer Kristof Chanterie noemt dit een terechte vraag van raadslid Willy Benoit. Vooral vanuit Kruishoutem en Zulte is veel te weinig voorzien. Er zal een gesprek aangeknoopt worden met De Lijn Oost-Vlaanderen, of zij bereid zijn om hun belbuslijn door te trekken naar Waregem vanuit Zulte en Kruishoutem. Het is De Lijn Oost-Vlaanderen die zijn toestemming moet geven.

Raadslid Mario Verhellen (SPa) wenst dat er bij de onderhandelingen met De Lijn ook nog eens moet gesproken worden over de leerlingenbussen. Het raadslid zegt dat de jongeren als sardienen in een blik zitten. “Het is niet verwonderlijk dat men vanaf 18 jaar verkiest om met de auto naar school te rijden. Dit veroorzaakt dan weer parkeerproblemen en verkeersoverlast. Er zouden veel meer bussen moeten ingezet worden van en naar Waregem”.

Schepen van verkeer Kristof Chanterie beklemtoont dat het probleem nog groter is dan hier gesteld wordt. “De stad heeft recentelijk een onderzoek gedaan met betrekking tot de schoolbussen. Zij veroorzaken verschillende problemen in het centrum tegenover de zwakke weggebruikers. Onze centrumstraten zijn vrij smal en zeker als men met dubbelgeleide bussen door moet, ontstaan er problemen. De situatie werd gefilmd tijdens de spitsuren. Er werd een volledig dossier opgemaakt en de schepen heeft dit dossier persoonlijk toegelicht ter plaatse bij De Lijn in Oostende. Het werd een goede vergadering en de stad had een alternatief uitgewerkt.

De vraag was om meer de Ring te laten gebruiken door de bussen en verschillende stopplaatsen te voorzien, in plaats van alle bussen naar het centrum te sturen. Een paar weken later hebben we een korte brief gekregen waarin nogal droogjes gesteld wordt dat het alternatief niet weerhouden werd en dat alles zou blijven zoals het is. Bij De Lijn is men zeer terughoudend om het systeem te veranderen. Er werd nog contact opgenomen met De Lijn in het kader van ons mobiliteitsplan. De Lijn heeft opnieuw beloofd om de zaak te onderzoeken. Ook de scholen ervaren het als een probleem, maar zolang De Lijn de feiten alleen bekijkt vanuit hun eigen standpunt, zonder rekening te houden met de andere actoren, geraken we niet vooruit. We blijven er toch naar streven om dit ooit te kunnen verbeteren, aldus de schepen”

Raadslid, de heer Mario Verhellen, verwijst naar het basismobiliteitsdecreet en de 500 meter-regel. De Lijn wil de bussen naar het centrum toe behouden, anders komen ze hiermee in conflict. Als men in de geschiedenis terug gaat naar de heraanleg van de Markt, zijn er keuzes gemaakt die nu het openbaar vervoer belemmeren. De vermenging van alle weggebruikers zorgt natuurlijk voor conflicten.

Burgemeester Kurt Vanryckeghem, tevens voorzitter van de gemeenteraad, vestigt er de aandacht op dat zowel het Heilig Hart-college als het Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartinstituut slechtst op 500 m van de ring verwijderd is. Met een beetje goede wil, moet dit op te lossen zijn. Het belangrijkste is dat dit opgenomen is in de verdieping van het mobiliteitsplan en dat we dit dossier niet loslaten.

Raadslid, mevrouw Veerle Deconinck verklaart dat de bus vanuit Wakken een uur nodig heeft om in Waregem te geraken. Dit werd ook al aangekaart bij De Lijn, maar men wijkt ook niet af van de huidige regeling. Dit gaat niet over inwoners van Waregem, maar over de centrumfunctie die verlegd is van Tielt naar hier.

Raadslid, de heer Willy Benoit, treedt de schepen bij. Hij was ook aanwezig in de begeleidingscommissie en er was zeer weinig bereidwilligheid van De Lijn. Het raadslid hoopt dat dit kentert. Burgemeester Kurt Vanryckeghem vindt het eigenaardig dat men tijdens de vergadering in Oostende open stond voor overleg en dat men dan uiteindelijk toch besluit om niets te veranderen…

    Een beeld van een hanenkraaiwedstrijd op de hippodroom. Rechts Catherine De Stoop, dochter van wijlen Prudent De Stoop.
De hanenzetting van 17 januari 2010 op de hippodroom moet bij vele Waregemnaars ook herinneringen oproepen aan de glorieuze tijden voor dit volksvermaak. Zowat een halve eeuw geleden werd hier op de hippodroom een herkansing van het kampioenschap van België gespeeld met 500 deelnemende hanen. De volledige omloop van de hippodroom was nodig om alle hanen te kunnen opstellen. De hippodroom in Waregem was dus niet alleen een gedroomde trefplaats voor paardenwedrennen en belangrijke atletiekcrosswedstrijden, maar hier werden ook nog verschillende kampioenschappen voor hanenzang betwist.

Prudent De Stoop was één van de deelnemers en organisatoren van krieleniers-kampioenschappen.  Met de Waregemse Kraaiers heeft hij trouwens meerdere hanenzettingen op de hippodroom helpen organiseren. Zelf maakte Prudent De Stoop al als  jonge gast van 15 jaar kennis met het volksgebruik van hanenzangwedstrijden en als voksmens werd hij onmiddellijk gebeten van die microbe. Hij  woonde in Waregem stond aan de wieg van de Waregemse Kraaiers met lokaal in de Steeple en zettingplaats op de hippodroom. Later was hij ook één van de stichters van de Leiekraaiers in Sint-Eloois-Vijve en bouwde deze maatschappij in korte tijd op tot de boeiendste vereniging binnen de Algemen Krieleniersbond AKRIBO. De memorial Prudent De Stoop is dus zeker op zijn plaats op de hippodroom.

De 1^e grote herdenkingswedstrijd Prudent De Stoop had plaats op zondag 26 november 2006 in Café Tempo langs de Waregemseweg aan de kerk in Wortegem.  Deze memoriaal is volgende zondag al aan zijn vierde jaargang toe en komt met de hippodroom in Waregem terug naar de roots van Prudent. Voor de Tweede Wereldoorlog hadden we in Waregem al de hanenmaatschappij de Blijmoedige kraaiers op het Leeuwke en ook elders in Waregem kunnen we voor hanenkraaiwedstrijden zeker al teruggaan tot in de jaren ’30.   

Op 2 juni 1957 werd het Waregemse hanenverbond gesticht met De Beekkraaiers in café Steeple Chase bij Richard Vercaemst, De Statiekraaiers in café Leopold bij Verleye Valère; De Ballingkraaiers in café Kantientje bij Peirens André, De Lustige kraaiers in Café De Sneppe bij Vercruyssen K en De Churchillkraaiers in café Royal bij Tronquoi Gilbert. In Nieuwenhove waren er de Verenigde Kraaiers in Huis van Commerce bij Wed. Alfons Vandeputte en liefdadigheidszetting in café Zonnestraal bij Aloïs Magherman. In Beveren-Leie kenden we de Ganzekraaiers in Sport Echo bij Haesebrouck en in Desselgem werden de Gildekraaiers opgericht in De Gilde. Later volgden in Sint-Eloois-Vijve de Leiekraaiers in café De Transvaal.  

Hanenzetting

Het hanenzetten is een oude volkssport die meestal in Oost- en West-Vlaanderen georganiseerd wordt. In Nederland noemt men het hanenkraaiwedstrijd of hanenzangwedstrijd. Volgens de overlevering bestaat de volkssport zeker al een eeuw. Omstreeks 1900 waren er al hanenzangwedstrijden in het kader van belangrijke ornithologische bijeenkomsten in Antwerpen en Brussel. Ook in Wallonië is het volksgebruik in geschriften bekend sedert die eeuwwisseling.

De Vlaamse liefhebbers komen (meestal) de zondagvoormiddag met hun hanenbak naar de zetting waar de haan gedurende 1 uur (van 9u15' tot 10u15') op een rustige plaats kan kraaien. Hier bij ons is het volksgebruik goed vergelijkbaar met de vinkenzangsport, maar de kooien voor hanen zijn een stuk groter. De hanen zijn ook bij het begin en het eind van de wedstrijd te zien als ze verhuizen van hun hanenzak naar de hanenbak en omgekeerd.

Als het startschot gegeven wordt, beginnen de liefhebbers te tekenen op de lat. Voor elke goede kraai komt er een streepje bij! De keurders doen de ronde om te zien of de hanen wel kraaien volgens de aangenomen normen.  Diegene die teveel slechte kraait (6 op 30 bij de vierledige of  8 op 30 bij de drieledige) wordt uitgesloten. Na een uur wordt geroepen: "latten op de grond". De haan met de meeste kraaien is gewonnen!

Er wordt een onderscheid gemaakt tussen drie- en vierledige hanen. De vierledige  hanen kunnen 2000 kraaien per uur halen en de drieledige zelfs meer dan 3000 kraaien per uur! Na de zetting worden de ringen van de hanen gecontroleerd. De nummers op de gesloten ringen moeten namelijk overeenkomen met de nummers op de inschrijvingsbriefjes. Als blijkt dat dit niet zo is, wordt de haan uitgesloten. De kraaien worden door de keurders op de inschrijvingsbriefjes vermeld om daarna gerangschikt te worden. Dan verhuizen de spelers naar het clublokaal waar de rangschikking bekend gemaakt wordt en de prijzen uitgereikt worden. De baasjes kunnen met een bloemetje of een andere naturaprijs en een kleine geldprijs naar huis.

De krieleniersport is een leuke hobby waar je niet alleen de zondagvoormiddag kan van genieten maar waar je elke dag opnieuw met je haan en zijn kippen moet bezig zijn. Deze krielen worden speciaal hiervoor gekweekt ( in de volksmond noemt men ze ‘Engelse haantjes’) en door hun baasjes uitstekend verzorgd en vertroeteld. Er zijn hier momenteel nog twee groepen waar hanenzettingen op deze manier georganiseerd worden.  In Oost-Vlaanderen telt  De Vlaamse Kraaiers (De.Vla.Kra., opvolger van de Algemene Krieleniersbond) met nog 3 maatschappijen: Zingem (de Klubkraaiers), Kruishoutem (de Beekkraaiers) en Machelen (de Statiekraaiers). In Olsene hebben de Leiekraaiers na ruim vijftig jaar bestaan onlangs hun activiteit gestopt. In dit verbond wordt hoofdzakelijk met vierledige hanen gespeeld. Het verbond West-Vlaanderen telt 3 maatschappijen: Eernegem, Torhout en Ardooie. Hier wordt drieledig gespeeld.  Het spelreglement kan dan wel iets verschillen maar de haantjes kraaien overal!

Een paar keer per jaar wordt er ook in open bakken gespeeld. Hier gaat het dan om de pronostiek en het meest aantal kraaien. Deze manier van spelen is overgewaaid vanuit Limburg en wordt binnen gespeeld in een zaal, een overdekte ruimte of tuin van de uitbating. Ook in Nederland speelt men veelal op die manier. Bij deze tak van de liefhebberij kraaien de hanen minder en worden veelal ook andere rassen van hanen in wedstrijd gebracht. Toch wordt ook de speelwijze naar het ‘meest aantal kraaien’ ook in Nederland nog gehanteerd. Zo gaat dit jaar op 29 december 2009 nog een dergelijke Hanenkraai-wedstrijd door in Twello.

Jan Woudenberg uit Twello meldde ons onlangs de speelwijze aldaar. In Twello kende hun wedstrijd vorig jaar nog een 70-tal deelnemende hanen. Winnaar is de haan die het meest kraait over een relatief korte periode van 5 of 10 minuten. Er wordt binnen gespeeld en men beschikt er slechts over zes naast elkaar opgestelde kooien, zodat de wedstrijd over verschillende series van 6 hanen dient te gebeuren. “We hebben een houten kooi waar 6 hanen in kunnen, voorzijde is voorzien van gaas, aan de achterzijde zitten 6 deurtjes. Voor de kooi hangen we een doek, deze halen we op en dan gaat de tijd in b.v. 5 minuten, we gebruiken hiervoor een eierwekkertje. Voor elke haan zit een persoon, welke bij elke keer dat de haan kraait, een erwtje in een bekertje stopt. Na 5 minuten stopt deze ronde, wordt het aantal erwtjes in de beker geteld en komen er nieuwe hanen in de kooien. De haan welke het meeste gekraait heeft, is dan gewonnen. Voor ons is het puur vermaak en met een borreltje erbij is het toch weer gezellig. Ook kun je een gokje wagen en maken we een kaart waarop je een hokje aan kunt kruisen voor welke haan het meeste kraait. Dit kan omdat ze vooraf op geven hoeveel hanen er mee doen. De winnaar wint dan een geldbedrag.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Krielenier"

http://www.bloggen.be/de_klubkraaiers_zingem/

http://www.bloggen.be/krieleniers

Op zaterdag 16 januari slaan twee van de betere Vlaamse fanfareorkesten de handen in elkaar en verzorgen samen een “dubbelFANFAREconcert” om 20 u. in de Stringe te Vichte. De Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen Desselgem en de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia Vichte zullen er elk een half concert neerzetten. Het worden niet de echt zware toernooiwerken, maar eerder een toegankelijk programma. De kwaliteit die deze orkesten gewoonlijk hanteren zorgt er natuurlijk voor dat ook de echte liefhebbers van hafabramuziek hun gading vinden.

Beide fanfareorkesten kunnen een indrukwekkend palmares voorleggen. Sint-Cecilia Vichte mag zich voor vier jaar “Tweede laureaat van de provincie West-Vlaanderen” noemen. Die titel behaalden ze immers in de eerste cyclus van het Provinciaal Muziekfestival. Ze traden op als outsider tussen grote kanonnen als de harmonieorkesten van Vooruit Harelbeke, Beveren-Leie en Roeselare. Leiezonen Desselgem werd vorig jaar Nationaal Vlamo Kampioen in eredivisie en werd deze zomer Wereldkampioen Fanfare 3rd Division op het Wereld Muziek Concours te Kerkrade. Het Dubbel-concert met de fanfares van Desselgem en Vichte wordt dus een combinatie waarvan iedereen die van goeie muziek houdt zijn vingers zal aflikken.

Koninklijke Fanfare St-Cecilia Vichte

De Koninklijke Fanfare St-Cecilia Vichte is één van dé toonaangevende fanfares in het zuiden van West-Vlaanderen. Naast de fanfare, die onder leiding staat van Wouter Loose, heeft men binnen de VZW nog de afdelingen Drumband o.l.v. Dominique Bostoen en het Vichtes Jeugdensemble (VJE) o.l.v. Kaatje Chiers. De fanfare is sinds 1997 geklasseerd in de Ere-afdeling.

De Koninklijke Fanfare St.-Cecilia Vichte werd in 1931 gesticht onder de naam "Ick dien" in de bakkerij van wijlen stichtend lid Julien Demeyer. Het eerste lokaal bevond zich in de bovenzaal van café St. Elooi op de Plaats te Vichte, bij Maurice Isebaert, om na enkele maanden overgebracht te worden naar "'t Vlaamsch Huis" te Vichte.  Onder de leiding van Gerard Faveere maakte de vereniging flinke vorderingen en boekte ze alvast menig succes.

Na de onderbreking vanwege de oorlog kon Maurice Deslee terug een korps van 45 muzikanten samenbrengen om de feestelijkheden binnen en buiten Vichte luister bij te zetten.  In 1962 vierde onze fanfare haar 30-jarig bestaan en kon men haar voor de eerste keer zien opstappen in uniform.  1964 werd het jaar van de aanloop naar onverhoopte successen. Voor het eerst werd toen deelgenomen aan het provinciaal tornooi te Kortrijk. Onze fanfare behaalde er met 88% een eerste prijs en promoveerde dus naar tweede klasse.

In 1965 bevestigde ze in Harelbeke met een eerste prijs en 82%. Promotie naar eerste klasse dus, en later naar "Uitmuntendheid".  Een gastoptreden van de internationaal befaamde harmonie uit Ommersheim (Saar) (D) ligt in 1965 ook aan de oorsprong van de nog bestaande banden tussen de gemeenten Vichte en Ommersheim. 

Dirigent Maurice Deslee werd in 1973 opgevolgd door een lid uit eigen rangen, John Vanleeuwen, die in het spoor van zijn voorganger de fanfare naar verdere successen zou leiden. Voor het 50-jarig bestaan van St-Cecilia Vichte komponeerde hij een feestmars, "De Verteller".  Dirigent Vanleeuwen richtte eveneens het nog bestaande, voortreffelijke trommelkorps op. Van 19 tot 21 juli 1975 had de grootse viering "10 Jahr Vichte/Ommersheim" plaats in de nieuwe fabriekshalle van de firma Steverlynck, een feest zoals er nog nooit één in Vichte had plaatsgevonden en dit vooral door de welwillendheid van A. Hoste en de inzet van de muzikanten en tal van andere verenigingen.

In 1986 werd de muzikale leiding doorgegeven aan Johan Deslee, die beroepsmuzikant is bij de muziekkapel van de Zeemacht. Het jaar voordien had hij reeds het "Vichtes jeugdensemble" opgericht, een groep jonge muzikanten dat nog steeds het beste van zichzelf geeft. In 1998 promoveerde de fanfare onder zijn leiding naar de Ere-afdeling en behaalden ze in datzelfde jaar de cultuurtrofee van de Gemeente Anzegem. Ter gelegenheid van het nieuwe millennium werd OUVERTURE 2000 georganiseerd, een spektakel bestaande uit een mix van klassieke muziek, jazz, zang, humor en ambiance.De fanfare werd voor de gelegenheid aangevuld met een 3-tal koren zodat niet minder dan 150 uitvoerders op het podium stonden.

Op 8 juli 2001 werd opnieuw een muzikaal hoogtepunt bereikt tijdens de deelname aan het WMC Kerkrade ( NL ). Een hoogstaande muzikale prestatie werd bekroond met een eerste prijs in de 3de afdeling ( 88,6% ).  In 2002 werd nogmaals muzikaal bevestigd tijdens het provinciaal tornooi in Menen, waar de koninklijke fanfare St.-Cecilia uitgeroepen werd tot laureaat in de ere-afdeling ( > 90 % ).  In februari 2006 kreeg Wouter Loose het dirigeerstokje uit handen van Johan die zich daarvoor 20 jaar had ingezet om onze fanfare in goede banen te leiden.

Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen uit Desselgem

De Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen uit Desselgem is een West-Vlaamse topfanfare van ongeveer 65 amateurmuzikanten en is sinds meer dan 30 jaar een toonaangevend orkest in de wereld van de HAFABRA (Harmonie-Fanfare-Brassband). De Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen Desselgem nam in juli 2009 voor het eerst deel aan het WereldMuziekConcours in Kerkrade, Nederland (het “wereldkampioenschap”) in de afdeling Fanfare 3de Divisie. Het formidabel concert op zaterdag 18 juli 2009 en werden dan ook door de jury beloond met een hele mooie score. Met 91,27% laten wij de 5 andere geselecteerde fanfares achter ons en veroveren wij voor het eerst DE WERELDTITEL!

Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen Desselgem (zie ook bijdrage in dit e-Waregem).

De vereniging is gesticht op “11 Oest 1894” en dus ruim 115 jaar jong. Van de eerste halve eeuw is echter alleen relevant dat het vooral ging om het amusement en de sociale functie binnen de lokale gemeenschap.

Pas vanaf 1964, onder impuls van een “jong” bestuur met voorzitter André Anckaert werd er gewerkt in de richting van kwaliteitsverbetering. Gery Bruneel, toen professor aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Brussel, werd aangetrokken als dirigent. Onder impuls van wijlen Herman Van Houcke werd een Desselgemse afdeling van de Waregemse muziekschool opgericht en het orkest werd omgevormd van harmonie tot fanfare. Dit was de basis voor een voortdurende opgang.

Martin Vliebergh, trombonist bij de Marine en leraar aan de Waregemse Academie, volgde in 1974 Bruneel op en zette door op de ingeslagen weg, gesteund door een dynamisch bestuur. De fanfare klom in de kortst mogelijke tijd op de ladder van de provinciale toernooien en promoveerde in 1986 naar de Superieure Afdeling. Ze bevestigde daar steeds tot en met de laatste editie van het toernooi (2001). Na 28 jaar toegewijde inzet gaf Martin Vliebergh in 2002 het roer over aan Diederik De Roeck, onder meer trompettist bij de Beethoven Academie.

Sinds 1994 – bij het 100-jarig bestaan – nam een verjongde bestuurploeg met voorzitter Stephan Desmet geleidelijk en in samenspraak met de “ouderen” het roer in handen. Het was de laatste decennia niet steeds evident de kwaliteit én de strikte fanfarebezetting te behouden: de vereniging opteerde immers om met mensen van eigen bodem te blijven werken. Er rees twijfel over de haalbaarheid.

In 2002 kwam er echter een kentering: het kernbestuur werd democratisch verkozen, men ontwikkelde een nieuwe strategie en koos radicaal voor het fanfareorkest, probeerde zich professioneel te organiseren, organiseerde minder conventionele projecten en concertvormen en focuste vooral op de rekrutering van jongeren. De eerste resultaten lieten niet lang op zich wachten: 14 nieuwe jonge muzikantjes van eigen bodem in drie jaar tijd. Dirigent De Roeck stuwde het orkest naar nieuwe hoogtepunten: een nipte 2de plaats op het Nationaal Vlamo-kampioenschap in 2005, en uiteindelijk de Nationale Kampioenstitel in eredivisie in december 2008. In de zomer van 2009 behaalden De Leiezonen, bij hun eerste deelname, de wereldtitel op het befaamde WereldMuziekConcours te Kerkrade (NL) in de categorie Fanfares, 3de Divisie.

Zaterdag 16/1/2010 om 20 u. in CC De Stringe Vichte. Kaarten aan 12 euro op 056/372912 of 0474/405433;

www.sintceciliavichte.be/ 

Het paneel ‘De Vierschare’ komt oorspronkelijk uit het in 1990 afgebroken Huis Storme in de Stormestraat. Deze burgerwoning werd ooit nog bewoond door Waregems eerste burgemeester Jules Storme. De decoratieve wand- en deurschilderingen dateren waarschijnlijk van het einde 18e eeuw, kort na de voltooiing van het zogenaamde kasteeltje Storme.

Van de muurschilderijen in het Huis Storme werden zeven schilderingen bewaard. Deze werden met het pleisterwerk afgenomen en op een mobiele drager geplaatst. Het zijn afbeeldingen van o.a. het kasteel van Wannegem-Lede en Moregem samen met geïdealiseerde landschappen. De stad Waregem kocht in 1992 het paneel met de herberg de Vierschare, dat sindsdien in de hal van het stadhuis hangt.

Al van in de 18de eeuw bevond zich op het rondpunt tussen de Oscar Verschuerestraat en de Stationsstraat de bekende herberg De Vierschare. De herberg ontleende zijn naam aan de historische ‘Vierscaere van Huise’. Een vierschaar of schepenbank sprak recht. De Heerlijkheid van Huis bezat rechtsmacht over heel wat gronden in Waregem.   

Voor wie interesse heeft, kunnen de restauratiewerkzaamheden gevolgd worden in de hal van het stadhuis op 20 en 21 januari.

De Vierschaar

Een `vierschaar` was de laagste vorm van rechtspraak onder het Ancien Régime (vóór Franse revolutie eind 18^de eeuw) en zeer lokaal georganiseerd. Zowat elke parochie had er een en de rechtspraak werd uitgeoefend door de schepenen. Deze werden benoemd door een privé-persoon : de plaatselijke heer, bezitter van het rechterlijk gezag voor zijn domein, de heerlijkheid.

De rechtspraak was vroeger een taak van het bestuur, dat nog niet was verdeeld in wetgeving, uitvoering en rechtspraak. De hoge jurisdictie berustte bij de graaf, de lage jurisdictie bij de plaatselijke ambachtsheer. Vanaf de middeleeuwen lieten zowel de graaf als de lagere heren hun rechterlijke bevoegdheid door anderen waarnemen. De lage rechtspraak werd namens de heer uitgeoefend door schout en schepenen. Hiertoe benoemde de heer enkele mannen, de schepenen, die samen de schepenbank uitmaakten. Een zogenaamde 'volle schepenbank' telde zeven leden. De schout trad op als voorzitter en tegelijk aanklager, de schepenen als jury en rechters. Daar kwam pas een einde aan met de Franse Revolutie.

Op het grondgebied van het huidige Waregem kunnen een tiental Vierscharen worden geïdentificeerd. Waregem heeft nu een vredegerecht, maar toen waren er vierscharen voor :

* De dorpsheerlijkheid Waregem: op de Plaats, zuidwesthoek.

* De heerlijkheid Huise: op de hoek van de Stationsstraat en de Olmstraat.

* Het derde tendement van Wakken: op de hoek van de Gentse Heerweg en de Nokerseweg.

* De heerlijkheid Eertbrugge: op de hoek van de Gentse Heerweg en de Crasdreef.

* De heerlijkheid Nieuwenhove: vermoedelijk op het Goed te Nieuwenhove.

* De heerlijkheid St.-Pieters-Munkenhof: schepenbank in centrum Desselgem.

* De heerlijkheid St.-Jans: op het St.-Jansgoed.

* De heerlijkheid de Burggravie van Vijve: te Sint-Baafs-Vijve.

* Het leenhof van Tielt: op welke gronden in Waregem is ons niet bekend.

* De heerlijkheid Duyfhuyse in Kruishoutem: op welke gronden in Waregem is ons niet bekend.

De nu nog meest bekende Vierschaar,  waarnaar de herberg naar vernoemd, was dus gelegen op de hoek van de Stationsstraat en de Olmstraat.  Daar werd rechtspraak gesproken voor de heerlijkheid Oplozer-Huise, één van de belangrijkste heerlijkheden in de kasselrij Oudenaarde. Die heer beschikte o.a. over hoge, middel en lage justitie. Bij de heerlijkheid hoorden, naast het leenhof van Oplozer, verschillende schepenbanken o.a. die van Waregem. In 1400 waren van Oplozer meer dan 50 achterlenen gehouden, gelegen in Anzegem, Deinze, Huise, Mullem, Ooike, Ouwegem, Petegem-aan-de-Leie, Waregem, Wortegem, Zingem en Zwevegem.

De rentegronden van de heerlijkheid Oplozer-Huise binnen Waregem waren in verschillende groepen gelegen maar vooral ten noorden van het centrum én verweven tussen de afhankelijkheden van Vijve-Dendermonds. Eén groep lag daarbuiten, nl. een blok van 47 percelen in de Clijtstraete (Kleithoekstraat) bij het goed ten Bossche. Deze groep werd de heerlijkheid Ten Diepenbrouck genoemd. We vermoeden dat het ooit een zelfstandig renteleen was, gehouden van Oplozer-Huise. Ook daar leunde het aan tegen gronden van Vijve-Dendermonds. We kunnen ons afvragen of beide heerlijkheden misschien ooit één geheel waren en ontstaan uit het territorium van de St.-Baafsabdij omstreeks 900-1000 ?

De heer van Huise mocht te Waregem een volle schepenbank van zeven schepenen installeren, alsook een opperbaljuw, onderbaljuw, ontvanger en praetere (veldwachter) benoemen. Deze schepenbank was territoriaal bevoegd voor foncier en alle rentegronden van Oplozer te Oostrozebeke, Sint-Baafs-Vijve, Sint-Eloois-Vijve, Waregem en Wielsbeke. Voor de rechtszaken die onder de hoge justitie vielen moest de schepenbank ten hoofde gaan (advies vragen bij een hogere rechtbank) bij het leenhof van Oplozer.

In 1215 was Willem van Meulebeke, zoon van Willen II van Béthune en Mathilde van Dendermonde, heer van Oplozer en voogd van Huise. Vanaf het begin van de 16de eeuw was Oplozre-Huise bezit van de familie della Faille. Het familiearchief della Faille werd afgestaan aan het rijksarchief van Gent. De aantal stukken met betrekking tot Waregem is vrij beperkt maar van grote waarde zijn de drie renteboeken vooral dat van het einde van de 14de eeuw. De andere renteboeken zijn van 1640 en 1793. We vonden in het in het familiearchief della Faille nog enkele denombrementen van achterlenen te Waregem, maar leenboeken hebben we nog niet ontdekt. Het laatste bevat prachtige gekleurde kaarten. De scabinale zijn bewaard in het fonds Colens.

Een interessant detail is dat Waregem en Huise recent nog met mekaar te maken kregen door de verhuis van de Waregemse Hoogmolen naar Huise.

   Deadliest Catch (Ugly Beaty)                                        La conquête de t'espace

De 13de editie van de Gaverprijs is een zeer succesvolle editie. Niet minder dan 122 kunstenaars
hebben, elk aan de hand van drie schilderijen, meegedongen naar een prijs of een selectie voor de tentoonstelling. Nooit eerder waren de kandidaten zo talrijk. Over de voorbije 7 edities, met name sinds 1995, ligt het gemiddelde aantal bij 60 deelnemers. Deze keer dus meer dan dubbel zoveel.

Cultuurschepen Pietro Iacopucci : “Met de Gaverprijs wil de stad samen met cultuurcentrum De Schakel en de cultuurraad een platform bieden aan jonge kunstenaars. Reeds voor de dertiende keer ging de jury onder vakkundige leidingvan galeriedirecteur Jo Coucke op zoek naar een staaltje schitterende schilderkunst van een jonge kunstenaar.

Het stadsbestuur besliste om vanaf deze editie het prijzengeld fors te verhogen om de titel nog een extra nieuw elan te geven. Deze betekenisvolle verhoging bleef ook niet zonder effect. Voor deze editie vonden niet minder dan 122 deelnemers uit Vlaanderen en Nederland hun weg naar de stad van het paard, om mee te dingen naar de prestigieuze titel van laureaat Gaverpijs. Dit betekent meer dan een ruime verdubbeling van het aantal deelnemers, wat ons ten zeerste verheugt! Het is dan ook duidelijk dat de Gaverprijs hiermee één van de belangrijkste prijzen is geworden die een unieke springplank biedt aan de laureaten om ook nationaal en internationaal bekendheid te verwerven.

Nog al te vaak zijn er creatievelingen en professionele kunstenaars die prachtige werken creëren die verborgen blijven voor de buitenwereld. Maar jonge kunstenaars willen toch meestal het eigen atelier verlaten en liefst het grote publiek laten kennismaken met hun werk. De Gaverprijs biedt hen die kans in een uitdagende kracht- en prachtmeting met andere talentvolle schilders van over heel Vlaanderen en Nederland. Misschien duurt het niet lang vooraleer we de opvolger van Manor Grunewald mogen begroeten in ons Waregemse provinciale platform voor actuele kunst BE-PART. Een andere vroegere laureaat van de Gaverprijs, Stief Desmet, creëert alvast een prachtig kunstwerk op de gloednieuwe rotonde aan de vijvers. De Gaverprijs smaakt duidelijk steeds naar meer.”

Uit verslag van de jury

Juryvoorzitter Jo Coucke : ”De 13de editie van de Gaverprijs is geen editie geworden zoals de voorgaande. Er waren drie gewijzigde parameters in het spel. Vooreerst heeft Esther Maas niets onverlet gelaten om de jonge kunstenaars zo breed en zo talrijk mogelijk te informeren over het bestaan van de wedstrijd en om hen tot deelname te stimuleren. De directeur van De Schakel verdient hier onze uitdrukkelijke dank!

De tweede wijziging betreft de samenstelling van de jury. Met de eensgezinde wissel van uittredend jurylid Hans Feys met nieuwkomer Mare Ruyters, hoofdredacteur van het kunsttijdschrift <H>ART, vervoegt een uitstekend geïnformeerd en kritisch observator van de wereld van de hedendaagse kunst het jury team. Afscheidnemend jurylid Hans Feys verdient op zijn beurt onze welgemeende dank voor zijn jarenlange inzet. De derde belangrijke wijziging betreft het prijzengeld.

Schepen van cultuur lacopucci heeft zijn collega's van het college en van de gemeenteraad weten te overtuigen van het belang van de wedstrijd en van een navenante verhoging van de geldprijzen. De Gaverprijs helpt de laureaat voortaan niet meer alleen aan een symbolisch kapitaal, maar ook aan een reëel kapitaaltje van € 5000. Zo ontstaat een werkzame balans tussen het renommee van de wedstrijd en zijn pecuniair belang. Ook de tweede en de derde prijs van respectievelijk € 2500 en € 1000 zijn ongetwijfeld motiverende bedragen. Bovenal symboliseren de bedragen achter de prijzen het belang dat de stad, en bij uitbreiding onze maatschappij, hecht aan de beeldende kunsten voor het publiek en voor de deelnemende jonge kunstenaars. Op die manier speelt de stad de rol die we van haar kunnen verwachten, de rol van bemiddelaar.

Het succes van de editie laat zich niet alleen aflezen van het aantal deelnemers. Het laat zich ook afleiden uit de kwaliteit van het geselecteerde en gelauwerde werk. In het veelvoud van inzendingen hebben we zowat alle vormen van schilderkunst de revue zien passeren. Bad Painting, hyper- of fotorealisme, postconceptueel, om maar deze te noemen. Cultuurfilosoof Willem Elias mag dan wel de zeer generaliserende stelling verkondigen dat'crisissen de kunst braver maken', de jury van de Gaverprijs 2010 heeft daar geen oren naar gehad. Zij heeft gekozen voor werk dat moeilijk is. Voor werk dat weerbarstig is. Voor schilderkunst die zichzelf zo eerlijk mogelijk zoekt uit te drukken, wars van alle mogelijke invloeden en tendensen. Die schilderkunst, dat soort werk, heeft zich aangediend en dat stemt ons zeer gelukkig.

Laureaat van de 13de editie van de Gaverprijs is de 23-jarige Michiel Ceulers uit Waregem(!). Zijn inzending van drie eerder kleine, abstracte doeken heeft de jury met glans overtuigd. Michiel Ceulers kiest-zoals ik al schreef-niet voor de gemakkelijkste weg. Zijn schilderkunst getuigt van een compromisloze zoektocht naar de expressieve mogelijkheden van de echte waarden van de schilderkunst. Wie een beetje zicht heeft op de kunstgeschiedenis van de voorbije eeuwen weet maar al te goed wat er op dat vlak al is gerealiseerd. Opstaan en proberen iets van waarde toe te voegen aan het zo boeiende verhaal van de schilderkunst, het is haast onbegonnen werk.

Michiel Ceulers is als zovelen aan dat avontuur begonnen. Volgens de jury van de Gaverprijs 2010 slaagt hij er met uitmuntendheid in ons dat voormalige verhaal te doen vergeten bij de aanblik van een fris doek als La conquête de t'espace en bij de confrontatie met een dramatisch doek als Deadliest Catch (Ugly Beaty). Het derde doek draagt de titel te meilleur de l'humour. Zou het kunnen dat hier een abstracte James Ensor is opgestaan? De jury beveelt Deadliest Catxh (Ugly Beaty) aan voor het patrimonium van de Stad Waregem.

   Hannelore Celen   zonder titel
De tweede prijs van de 13de editie van de Gaverprijs gaat naar Hannelore Celen uit Tessenderlo. Ook Hannelore Celen is 23 jaar oud. Hannelore Celen presenteerde voor de wedstrijd drie loshangende doeken, tel ken s Zonder titel. Celen gaat uit van de werkelijkheid. In haar doeken herkennen we hier en daar elementen uit onze dagelijkse omgeving. Zo bespeuren we in het grootste werk een omgekeerde groene stoel. Met een zeer losse, bijna kalligrafische zwier beschrijft zij die geziene elementen en probeert ze die met verf, kleur en ritme te laten spreken. Het gaat niet over het vormelijk voorkomen van de dingen maar over hun geest, hun betekenis voor de schilder, hun betekenis voor ons die tussen die stomme dingen leven. De schilder als poëtische zingever van devisueie omgeving.

Ook de derde prijs gaat naar een jonge vrouw. Jolien De Roo uit Meulebeke is goed 21. Haar grote doek Parce que cela ne signifie rien en het iets kleinere Does it matter getuigen van een zeer grote picturale maturiteit. Compositie, kleur, beweging, verfhuid, het lijkt allemaal zo simpel. Maar het is aartsmoeilijk om de picturale elementen zo te laten gedijen dat er tegelijk een raadselachtig/e ne sais quoi en een bevredigend beeld ontstaat, dat we graag willen (blijven) bekijken. Parce que cefa ne signifie rien betekent misschien niets, maar het is van grote betekenis, althans voor wie open staat voor de kleine, gevoelige details die veel, zo niet alles vertellen.

De jury van de Gaverprijs 2010 heeft er tenslotte aan gehouden twee eervolle vermeldingen te selecteren, voor Jo De Smedt uit Asse en voor Ruth Van Haren Noman uit Neerpelt. De composities op doek of op papier van Jo De Smedt verraden zijn grafische vorming. Wil De Smedt uit het carcan van de grafische technieken ontsnappen? Vindt hij een meerwaarde voor de beelden die hij maakt in de toevoeging van louter picturale of verbale middelen? Op een aantrekkelijke, interdisciplinaire wijze vraagt hij zich af wat nog kan worden toegevoegd aan de rijke cultuur van de bestaande beelden.
  
  Jo De Smedt    Vavoeeemmm/Roadkill 

  Ruth Van Haren Noman     Boutique

De doeken van Ruth Van Haren Noman laten weer een heel ander aspect van schilderkunst zien. Schilderkunst als het medium dat altijd verdeeld blijft tussen zijn tweedimensionaal beeldgegeven en de driedimensionale aspiraties van zijn beeldelementen. Composities van zuivere lokaalkleur, die herinneren aan fragmenten van geziene werkelijkheid, zijn geplaatst in een blanke, haast referentieloze omgeving.

Het is aan de toekomst om ons nog veel over het werk van de betrokken kunstenaars te leren. Ook de jury heeft over hun werk maar een eerste aanvoelen. Laten we het avontuur aangaan en hun avontuur blijven volgen! Want, een wedstrijd als de Gaverprijs is hard. Jonge beginnende kunstenaars van goed 20 kloppen oudere of eerder gelauwerde collega's. Tien van de 122 inzenders leven met naam verder in onderhavige brochure. Een wedstrijd als de Gaverprijs is voor de aantredende kunstenaars nog maar een begin. De deelnemers hebben overschot van gelijk de hier geboden kans te grijpen. Het is in die fase van hun loopbaan een unieke kans om ervaring op te doen. De geglobaliseerde kunstwereld is vele malen harder.

Kunstenaars, laat u niet verblinden en leiden door de spectaculaire berichten die de media over kunstwereld en -handel verspreiden. Ora et iabora, meer staat er u niet te doen.”

Tentoonstelling

Laureaat Michiel Ceulers volgde een opleiding aan VTI Kortrijk en KASK Gent. Hij is Bachelor schilderkunst en Master vrije kunsten. Eeenrde werd hij in 2008 al geselecteerd voor Horlait-Dapsens Gent en laureaat van E Borst, J Pipyn. Hij stelde in 2009 al individueel tentoon met ‘Viele Farbige Dinge Nebeneinander Angeordnet’ bij Maes & Matthys Antwerpen en in Rod Barton Londen (Eng.).

De tentoonstelling met de laureaten is nog tot zondag 7 februari 2010 te zien in de hal van het Cultuurcentrum De Schakel. Wellicht zal u daar vaststellen dat uw keuze grondig verschilt met deze van de wedstrijdjury. Het is alvast duidelijk dat het figuratieve werk van de eervolle vermeldingen van Ruth Van Haren Noman en Jo De Smedt  minder werd gewaardeerd dan de abstracte werken van de drie laureaten…

Het stadsbestuur werkt verder aan de toeristische promotie van onze stad en stelt in dit kader twee nieuwe producten voor. Er zijn zopas acht verschillende nieuwe postkaarten aangemaakt met toeristische beelden over Waregem. Met een nieuwe toeristische brochure worden ook daguitstappen voorgesteld. ‘Stap UiT in Waregem’ nodigt elkeen uit voor een daguitstap in Waregem.  

De brochure moet de toerist overtuigen dat een bezoek aan Waregem meer dan de moeite waard is.  Meteen kunnen ze dan van hieruit hun boodschap uitdragen met een passende postkaart uit de nieuwe collectie. Uiteraard kan ook elke Waregemnaar met deze passende kaart de “Groeten uit Waregem” overbrengen.  De nieuwe postkaarten  worden te koop aangeboden aan de infobalie in het stadhuis, voorlopig nog op de derde verdieping maar straks in de stadswinkel in het Pand, voor de prijs van 0,30 euro per kaart. Een overzichtje kan je terugvinden via de website.

http://www.waregem.be/vrije-tijd/toerisme/bezichtigen/postkaarten

In het begin werden enkel patiënten behandeld die in het ziekenhuis opgenomen waren. Na een korte inwerkperiode konden ook ambulante patiënten op onze dienst radiologie terecht, zowel vanuit de consultaties binnen het ziekenhuis als via verwijzingen van buiten het ziekenhuis. De beelden werden gemaakt met het klassieke cassettefilmsysteem en een traditionele natte ontwikkeling.

De tijd is natuurlijk niet blijven stil staan. Er veranderde heel wat de afgelopen dertig jaar. De echografie en de CT-scan zorgden voor een absolute omwenteling. Deze maakten een snellere diagnose en dus behandeling mogelijk, waardoor patiënten minder lang in het ziekenhuis moesten blijven. Het aantal echografische en CT-onderzoeken steeg dan ook gestaag door de jaren heen, maar ook de klassieke radiologie heeft nog steeds zijn belang. Het ziekenhuis besteedde aandacht aan de aankoop van kwalitatieve en hoogstaande apparatuur. Daardoor kon de dienst Medische Beeldvorming blijven wedijveren met die van andere ziekenhuizen.

In 2002 deed spraaktechnologie zijn intrede in het ziekenhuis. Hierdoor ziet de radioloog immers de ingesproken tekst meteen op een monitor verschijnen. Het verslag dat zo gemaakt wordt, kan na controle afgeprint en/of doorgestuurd worden naar de aanvragende arts. Dit betekende een aanzienlijke tijdswinst voor de radiologen bij het protocolleren van de verschillende onderzoeken.

Een volgende stap naar een betere service voor patiënt en arts was de start van het PACS-systeem eind 2007. Bij dit datasysteem worden alle gegevens en onderzoeken per patiënt opgeslagen op een centrale computer, consulteerbaar door de behandelende artsen in het ziekenhuis.  Sinds eind 2007 is de dienst overgeschakeld op digitale beelden. De röntgenopnamen gebeuren wel nog steeds op de klassieke manier, maar de beelden worden daarna via een reader of leesstation gedigitaliseerd. En dat digitale beeld wordt dan automatisch opgeslagen in het PACS-systeem, waar het ten allen tijde beschikbaar blijft. Het is wel nog steeds mogelijk om ook prints op conventionele film te printen. Dit gebeurt voor patiënten van artsen buiten het ziekenhuis.

Door het PACS-datasysteem krijgen aanvragende artsen binnen het ziekenhuis de opnamen en het protocol van hun patiënt meteen op hun computer. Bovendien hebben ze alle voorafgaande onderzoeken van de patiënt beschikbaar met een simpele muisklik, zodat vergelijking en follow-up eenvoudiger wordt. Het PACS-datasysteem betekende niet alleen voordelen voor de artsen. Voor de patiënt betekent PACS-systeem dat hij/zij na het maken

van de RX-opnamen onmiddellijk naar de behandelende arts terug kan. Hij/zij hoeft

immers niet meer te wachten op de filmbeelden en het protocol, en dat betekent minder

wachttijd in het ziekenhuis.

U kan voor de volgende radiologische onderzoeken terecht in de Waregemse kliniek:

• Klassieke radiologie : Deze dienst heeft momenteel 3 röntgenzalen ter beschikking. Daar worden klassiek-radiologische onderzoeken uitgevoerd, bv. maagdarmonderzoek, bloedvatonderzoek, onderzoek naar hernia’s, onderzoek van de gewrichten. Vaak wordt hierbij ook contrastvloeistof gebruikt.

• Echografie

Een echografie – ook wel echoscopie of ultrasoundonderzoek genoemd – is een beeldvormend onderzoek dat gebruik maakt van geluidsgolven met een hoge frequentie, om de structuren en weefsels binnen het lichaam te onderzoeken. Onze dienst beschikt over drie

toestellen en drie echoruimtes.

• Ct-scan 

Computertomografie (meestal afgekort tot CT-scan) is een methode van onderzoek van het menselijk lichaam via röntgenstraling. De doorlaatbaarheid van het onderzochte lichaamsdeel voor de gebruikte straling wordt vanuit een groot aantal hoeken rondom in dunne „plakjes” gemeten, waarna een computer uit de resultaten een driedimensionale weergave van het onderzochte lichaamsdeel opbouwt. Ook hier kan het gebruik van contraststof noodzakelijk zijn.

• Mammografie

Een mammografie is een röntgenonderzoek van de borsten met een speciaal daarvoor  ontworpen toestel. Op een mammografie zijn letsels in de borst te zien, lang voordat deze voelbaar zijn. Mammografie is het beste onderzoek om borstkanker vroegtijdig op te sporen. Deze dienst is sinds 2004 officieel erkend door de Vlaamse overheid als screeningcentrum voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker, en biedt dat dan ook gratis aan aan vrouwen van 50 tot 69 jaar, in samenwerking met het regionale centrum van het UZ in Gent.

• Osteoporose: botdensitometrie

Dit is een radiologisch onderzoek waarbij door middel van een bundel röntgenstralen van

zeer lage intensiteit afbeeldingen worden gemaakt van bepaalde botten (de heup, de lendenwervelzuil, de pols) in het lichaam, om de dichtheid van het bot te meten en de mate van eventuele botontkalking te bepalen. Dit onderzoek is heel belangrijk voor vrouwen in de menopauze. De veranderingen in de hormonenhuishouding kunnen immers zorgen voor botontkalking, wat dan weer aanleiding kan geven tot rugpijn, wervelinzakkingen en zelfs botbreuken. Hoe vroeger osteoporose vastgesteld wordt, hoe sneller de aangepaste behandeling gestart kan worden.

• De recentste aanwinst van de dienst is een cone-beam CT. Dit toestel wordt gebruikt voor stomatologische en neus-keel-oor-diagnostiek. Het toestel kan overzichtsopnamen van tandbogen (OPG) maken, maar ook tomografische beelden van sinussen, middenoor en opnieuw tandbogen. Dit kan bijvoorbeeld van belang zijn bij de voorbereiding van tandimplantaten. De gebruikte stralendosis is slechts een fractie van wat een conventionele

CT-scan gebruikt. Dit opent de weg naar pediatrische en repetitieve beeldvorming, bijvoorbeeld ter evaluatie van de behandeling.

Nog een nieuwigheid in het ziekenhuis is de centrale inschrijving voor medische beeldvorming, nucleaire geneeskunde en labo, in het secretariaat in de verbindingsgang op het gelijkvloers. Na de inschrijving mag de patiënt plaats nemen in de wachtzaal. Intussen wordt de aanvraag behandeld door de secretaressen, die de aanvraag aan de röntgenlaborant bezorgen. Die laborant roept de patiënt dan uit de wachtzaal en vergezelt hem mee naar de onderzoekszaal.

Na het onderzoek kan de patiënt, naargelang de afspraak met de verwijzende arts, naar hem/haar teruggaan of meteen naar huis. Intussen heeft de verwijzende arts de radiologische beelden en verslagen al ontvangen via de netwerkkabel. Als u als patiënt wordt gestuurd

door uw huisarts, zal men u vragen opnieuw even te wachten in de wachtzaal, tot de opnamen met het protocol klaar zijn. Deze opnamen krijgt u dan mee, samen met het verslag, en dit op een CD-rom en/of filmcliché.

De dienst medische beeldvorming staat in de eerste plaats ten dienste van de patiënten. De dienst streeft naar grote toegankelijkheid, kwaliteitsvolle onderzoeken en een gedegen service, in hun bijdrage tot de diagnostiek. Daarvoor kan u rekenen op een gemotiveerde ploeg van 4 radiologen, een verpleegkundig team, secretaressen en administratief  personeel.

info@ziekenhuiswaregem.be

Waregem is ook dit jaar gaststad voor een cursus Universiteit Vrije Tijd van het Davidsfonds. Op maandagnamiddag 1 februari om 14 u. start in cultuurcentrum de Schakel een cursus over het leren kijken naar kunst in het algemeen en schilderijen in het bijzonder. Docent is Jan Dequeker van de KU Leuven. Andere cursusdagen van deze vierdelige reeks zijn 8 en 22 februari en 1 maart en deze gaat telkens door van 14 tot 16 uur. Universiteit Vrije Tijd Davidsfonds biedt de verrassende kijk op kunst in samenwerking met Davidsfonds Regio Waregem.

Op 15 januari 2010 bestaat het Davidsfonds precies 135 jaar. Sinds 1875 promoot de culturele organisatie de Nederlandse Taal en cultuur als hefboom voor de emancipatie van het Vlaamse volk. Voorname optie blijft om actief te zijn tot in de kleinste dorpen in Vlaanderen, dicht bij de mensen. Inhoudelijk mocht de drempel evenmin te hoog zijn. ‘Volksopvoeding’ en ‘volksverheffing’ zijn een recht voor alle Vlamingen.  De cursussen van Universiteit Vrije Tijd kaderen binnen deze optie.

Het oude archief van Davidsfonds-Waregem berust op het stadsarchief. Daar vernemen we dat de eerste algemene vergadering van het Davidsfonds in Waregem plaats vond op 10 februari 1889. Voorzitter was Hugo Verriest, priester te Wakken. Bestuursleden waren medepastoor Edmond Buyck, hoofdonderwijzer Hendrik Claeys, journalist Léonce Ducatillon, notaris Albrecht Dufaux, nijveraar Emile Isebaert en notaris Antoon Verbrugghen.  In Desselgem werd onder impuls van Jan De Cuyper het Davidsfonds opgestart in 1928.

Universiteit Vrije Tijd Davidsfonds ging van start in het najaar van 1993 van start. Toen werden op vier plaatsen twee cursussen per jaar georganiseerd over diverse culturele onderwerpen. Onder druk van de vraag breidde het initiatief zich op korte termijn uit tot meer dan 60 plaatsen, waar één tot vier cursussen per jaar werden georganiseerd. Ze werden gegeven door specialisten uit het vakdomein, die wetenschappelijk actief waren.

Die werden aangesproken op basis van hun capaciteit om zowel de basisgegevens van het onderwerp als de meest recente wetenschappelijke vindingen over te brengen naar geïnteresseerden zonder specifieke vooropleiding en om daarover met de deelnemers in gesprek te gaan. In 2006 werden op 69 plaatsen één tot vier cursussen effectief georganiseerd, wat een totaal geeft van 156 cursussen. Meer dan 9.000 mensen volgden één of meerdere cursussen. Voor UNIVERSITEIT VRIJE TIJD brengen enthousiaste lesgevers van alle Vlaamse universiteiten de basiskennis en de nieuwste inzichten. Op niveau en vlot toegankelijk. Met telkens een uitgebreide syllabus of cursusboek, en dikwijls een dagexcursie, concert, museumbezoek, cd enz.

Schilderijen zien

Geschriften en archeologische vondsten zijn evidente bronnen om het verleden te begrijpen. Maar ook kunst kan actuele wetenschappelijke vragen beantwoorden. Een voorbeeld: zijn recent beschreven ziekten als reumatoïde artritis, osteoporose en de ziekte van Paget moderne ziekten of bestaan ze al veel langer? Jan Dequeker vond een antwoord bij schilders (vooral van de Vlaams-Hollandse School, 1300-1700), die met precisie symptomen van deze ziekten bij hun modellen vastlegden.

Schilderijen, tekeningen en beeldhouwwerken kunnen ons dus echt meer vertellen over hedendaagse ziekten. Bovendien gunt kunst ons ook een blik op de kunstenaar achter het werk. Welke kunstenaars leden bv. aan artritis? Een verrassende kijk op kunst, niet alleen voor geneesheren en patiënten, maar voor elke kunstliefhebber. Schilderijen tonen de geschiedenis van hedendaagse ziekten als osteoporose en artritis door de uiterste precisie waarmee schilders hun modellen vastlegden. Welke ziekte had men in welke periode? Welke kunstenaars hadden bijvoorbeeld artritis? Hoe beïnvloedde dat hun werk?

Stierf de Venus van Botticelli aan tuberculose? Hadden de vrouw van Rubens en haar zussen dezelfde familiale heupafwijking? Leed de Mona Lisa aan een gevaarlijke stofwisselingsziekte? Had de humanist Erasmus toch geen syfilis maar iets anders? Is het talent van de componist Paganini te wijten aan een aangeboren afwijking? Lijdt de Dulle Griet aan paranoia? Op al deze vragen is het antwoord volmondig ?ja?

Professor Jan Dequeker geniet wereldfaam als reumatoloog én als scherp observator van kunstwerken. In 2006 verscheen van hem bij het Davidsfonds al een lijvige studie ‘De kunstenaar en de dokter - anders kijken naar schilderijen’ (413 blz.).  Hierin wijst Dr Dequeker ziektesymptomen aan op portretten uit de periode 1300-1900. Mona Lisa op het gelijknamige schilderij van Leonardo da Vinci was een listig, want als vrouw vermomd zelfportret van de kunstenaar, zo heeft menig beroemde filosoof of kunsthistoricus rondgebazuind. Nu het werk, ook bekend als La Gioconda , een sleutelrol speelt in de religieuze thriller De Da Vincicode van Dan Brown, doen wel meer sensationele interpretaties de ronde.

Nuchtere historici vertellen een veel prozaïscher verhaal. Da Vinci schilderde de jonge vrouw met de raadselachtige glimlach in opdracht van haar echtgenoot, de Florentijnse markies Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo, die met haar trouwde toen ze zestien was.

Het enige merkwaardige rond de Mona Lisa is dat Da Vinci er vier jaar over deed om het portret af te werken en het uiteindelijk voor zichzelf hield. Hij werkte het schilderij af toen de vrouw 24 was. Het portret is een realistische weergave in een stijl die door Jan van Eyck en andere Vlaamse kunstenaars was voorgedaan. Het werk is zelfs zo realistisch, dat we er de fatale ziekte van de vrouw in kunnen herkennen. In haar linkerooghoek zit een gele huidvlek. Op haar rechterhand merk je een lichte zwelling. Volgens professor emeritus Jan Dequeker wijzen die symptomen op een onderhuids vetgezwel.  Wanneer die voorkomen bij een jonge persoon, kan je ervan uitgaan dat hij lijdt aan een aangeboren metabolische vetziekte. Dergelijke patiënten hebben een sterk verhoogd risico op hartlijden en worden zelden oud. Mona Lisa stierf in 1516, amper 37 jaar oud.

Met dergelijke nauwkeurige observaties en diagnoses heeft de Leuvense reumatoloog Jan Dequeker al eerder internationale faam verworven. Nu heeft hij zijn bevindingen gebundeld in een wat toegankelijker, royaal geïllustreerd, kloek kunstboek: De kunstenaar en de dokter - Anders kijken naar schilderijen . In twaalf hoofdstukken, elk gewijd aan een ziektebeeld, wijst de professor niet alleen de symptomen aan. Hij vertelt ook over het kunstwerk, over de geportretteerde personen en over de tijd waarin het werk tot stand kwam.

Die aanpak heeft zelfs al gezorgd voor nieuwe inzichten in de ontstaansgeschiedenis van bepaalde ziekten. Een frappant voorbeeld: Dequeker stelt reumatoïde artritis vast op diverse schilderijen van vóór de ontdekking van Amerika in 1492 en van korte tijd erna, toen er van verkeer van en naar de Nieuwe Wereld nog nauwelijks sprake was. Lange tijd werd aangenomen dat die chronische gewrichtsaandoening in Amerika ontstaan is en in Europa niet voorkwam tot geruime tijd na de tocht van Columbus. Door de zorgvuldige observatie van de Leuvense reumatoloog wordt de ontstaansgeschiedenis en verspreiding van die ziekte nu opnieuw onderzocht.

Maar Jan Dequeker laat u ook meegenieten van zijn passie voor kunst dankzij boeiende weetjes over de artiest, het onderwerp en de historische periode. Hebt u al ooit gehoord van de schimmelziekte die in het armenbrood woekerde en afsterving van ledematen tot gevolg had? Bruegel en Bosch schilderden deze kreupelen in al hun ellende en armoede. Door de kennis van de historische achtergrond begint het schilderij te leven, krijgen de figuren op het schilderij een gelaat. Wist u dat baby?tjes een reflex hebben waarbij hun grote teentje omhoog wijst? Een lief detail, maar ook een bewijs dat kunstenaars keken naar hun modellen en natuurgetrouw naschilderden.

Deze cursus van Universiteit Vrije Tijd Davidsfonds biedt een verrassende kijk op kunst en loopt in samenwerking met Davidsfonds Regio Waregem.

Cursus: Ma. 1, 8 en 22 feb. en 1 maart van 14 - 16 u. 
Adres: Waregem, CC De Schakel (Schakelstraat 8)
Prijs: € 46 - € 43 (leraren) - € 40 (Davidsfonds leden)
Inbegrepen: koffie en syllabus

Info bij Brigita Demey, 056-60.02.17

http://www.universiteitvrijetijd.be  

Op de terreinen van de failliete textielfabriek Dejaeghere Spinning Mills in Sint-Eloois-Vijve zullen een honderdtal woningen worden gebouwd.  Een investeringsmaatschappij uit de regio heeft de gronden voor 3,5 miljoen euro gekocht. Er komen zowel huizen als appartementen en een deel ervan zullen sociale woningen zijn. Het zal evenwel nog drie tot vijf jaar duren eer de site bouwrijp wordt, zodat de realisatie van het project niet moet verwacht worden vóór 2015. 

De bedrijfssite staat leeg sedert het textielbedrijf Dejaeghere Spinning Mills (DSM) en InterDyeing textielveredeling op 20 februari 2007 de boeken neerlegde en het faillissement werd uitgesproken. Naar verluidt was het orderboekje van de bedrijven nochtans goed gevuld, maar er was geen geld meer om grondstoffen te kopen.  Dejaeghere Spinning Mills is in Sint-Eloois-Vijve opgestart in 1973 en was een voortvloeisel van het bedrijf in “slunsen” aan de kerk. Naast de wolspinnerij werd in 1981 een Polypropyleen BSF extrusie afdeling opgericht. De Nylon Extrusie afdeling in de industriezone Vijverdam dateert van de jaren negentig en voordien was er al veredelingsafdeling in Vijve en later in Wakken. DSM had in 2005 nog een omzet van 31 miljoen euro.

De site waar nu de leegstaande gebouwen van het failliete Spinning Mills staan, kon de curatele verkopen aan een investeringsgroep uit de regio.Enkele fabrieksgebouwen langs de Leie zouden hun economische functie behouden en zullen worden gebruikt als opslagplaats door het bedrijf Mercury Flooring uit Waregem. Het gaat om de twee magazijnen, die het verst gelegen zijn van het centrum. Alle gebouwen staan al leeg van kort na het faillissement van 20 febuari 2007.  De verkoop biedt mogelijkheden voor de schuldeisers.

We konden hier op deze internetkrant ‘e-Waregem’ reeds ruim een jaar geleden het woningproject ‘Wonen aan het Water’ op de oude bedrijfssite Dejaeghere voorstellen. Op de site van het vroeger textielbedrijf Spinning Mills komt er een nieuwe woonwijk, die een nieuwe dynamiek zal geven aan het centrum van Sint-Eloois-Vijve. In het kader van de dorpskernvernieuwing werd ook al het einde van de loskade aan de Leie aangekondigd voor 2017. De loskade in het centrum wordt vervangen door de nieuwe loskade aan de Pitantiestraat, waardoor het zware verkeer uit het Vijfse centrum kan worden gebannen. 

Het woonuitbreidingsproject is een van de grootste ooit in deze Waregemse deelgemeente. Het gaat toch over meer dan honderd woongelegenheden: appartementen, rijwoningen, patiowoningen en eengezinspanden. Maar eerst zal het stadsbestuur het ordeningsplan (RUP-Ruimtelijk UitvoeringsPlan) laten opmaken dat de bestemming van het gebied moet wijzigen van industriële zone in woonzone. Schepen van Ruimtelijke Ordening Kristof Chanterie en schepen van Woonbeleid Rik Soens denken dat het ontwerp nog dit jaar kan worden voorgelegd in de gemeenteraad. 

Zowat een vijfde van de totale oppervlakte van 4,8 hectaren wordt gebruikt voor sociale woningen. Dat is een verplichting. Even belangrijk is dat Wonen aan het Water ook een nieuwe dynamiek aan Sint-Eloois-Vijve zal geven. Er komen namelijk nieuwe bewoners bij, die mee de locale economie en het verenigingsleven zullen ondersteunen. Nog een troef waarmee de investeringsgroep kan uitpakken is het zicht op de rivier de Leie. Daarnaast wordt veel aandacht gegeven voor groen en andere verfraaiingen die van deze nieuwe woonwijk een aangename verblijfplaats moeten maken.

Het stadsbestuur nodigt iedere Waregemnaar van harte uit naar de nieuwjaarsreceptie voor alle inwoners op zondag 3 januari 2010. De traditie werd destijds gestart in 2000 n.a.v. het bekomen van het stadslabel.

Voor de nieuwjaarsreceptie kunt u terecht in

Stadhuis Waregem - O.C. Nieuwenhove - SOB de roose Biest

S.O. Bilkhage en aanpalende - O.C. Eikenhove Torenhof

Wijklokaal Karmel - S.O. Gaverke

Parochiaal Centrum De Jager

O.C. 't Klokhuis in Beveren-Leie

Sportzaal stedelijke basisschool in Desselgem

O.C. De Linde in Sint-Eloois-Vijve

                                                       Iedereen is er welkom van

                                                          11.00u. tot 13.30u.

Het laboratorium verhuisde begin oktober, van de vertrouwde plaats op de gelijkvloerse verdieping, naar een ruime locatie op de tweede verdieping van de nieuwbouw, onder wat straks het “Groen Dak” zal worden. Over dat ‘groen dak’ weten we ondertussen dat de stad Waregem deze investering prefinanciert voor 52.500 euro, zodat de installatie nu al kan worden gerealiseerd.

De weken en dagen vóór de verhuis waren heel druk en intens. Door een goede voorbereiding en zeer gedegen samenwerking van alle labo-medewerkers, de medewerkers van de technische dienst en van de dienst informatica kon de hele verhuizing gebeuren op amper één dag, een waar huzarenstuk! De routine werd ’s morgens nog in het “oude” labo gedraaid, en tegen 16.00 uur waren alle apparaten al weer actief op hun nieuwe locatie. Het laatste apparaat was stand-by om 23.00 uur. Er was quasi geen vertraging in de rapporteringen naar artsen en patiënten toe. Klinisch bioloog Bob Braekevelt brengt in zijn verslag in Parlando 25 een welgemeend woord van dank aan allen die meewerkten aan deze geslaagde verhuizing!

Het nieuwe labo oogt mooi en hedendaags. Er is veel lichtinval en een zeer mooi uitzicht over de Gaverbeekse beemden. De medewerkers kunnen er veel rustiger werken, met name door de grotere ruimte in de onderzoekslokalen. Het secretariaat heeft de kleine box kunnen inruilen voor een grote, comfortabele ruimte. Ook de stocklokalen zijn heel goed uitgewerkt, met acclimatisatie op 4° en 15°. Bovendien beschikt het labo over een heel mooie polyvalente ruimte.

In dit vernieuwd klinisch labo worden testen uitgevoerd in klinische chemie, hematologie, serologie, immunochemie en bacteriologie. Meer dan 98% van de aangevraagde testen worden hier uitgevoerd. Voor enkele speciale testen wordt beroep gedaan op universitaire of andere gespecialiseerde labo’s. Het nieuwe labo is in staat om testen uit te voeren voor zowel de eigen geneesheren-specialisten als voor huisartsen. Deze laatste doen weliswaar minder een beroep op ziekenhuislaboratoria.

De bloedafname blijft op het gelijkvloers gelokaliseerd. Na de nodige aanpassingen, zullen de stalen via een systeem van buizenpost als het ware naar het labo worden “geschoten”. Met dit nieuwe labo kan het ziekenhuis de uitdagingen voor de komende jaren zeker aan. De  medewerkers - ondertussen zo’n 20-tal – zijn uiterst enthousiast in de nieuwe locatie en verwelkomen u graag bij een eventueel bezoek.

Geschiedenis

Parlando 25 blikt ook terug op de geschiedenis van het ziekenhuislabo.  Al vrij vroeg na de start van het ziekenhuis kwam er in de jaren 50 van de vorige eeuw een beperkte labo-afdeling in het O.L.V. van Lourdes Ziekenhuis Waregem. Dat labo werkte voor een kleine groep artsen, volgens het systeem van connexisme: de voorschrijvende arts attesteerde tegelijk de prestaties en hield toezicht op deze testen. Dat kon zolang het aanbod aan testen beperkt bleef.

Geleidelijk aan groeiden zowel het labo als het aanbod aan beschikbare testen, en de leiding van het geheel werd toevertrouwd aan een hoofdanalist. Het labo werd echter al gauw te klein. Er werden extra plaatsen en lokaaltjes ingericht op het niveau -1 van het voorblok, bijvoorbeeld voor het labo bacteriologie en het RIA-labo (radio-isotopen), dat in 1974 werd opgestart.

De wetgeving stelde ook steeds meer dwingende eisen aan de klinische laboratoria. Het oorspronkelijke systeem van connexisme bleek niet langer houdbaar. In 1979 werd een klinisch bioloog aangesteld om de leiding over het labo op zich te nemen. Er waren ondertussen ook steeds meer medewerkers, die gebruik maakten van alle toen beschikbare technieken in de klinische biologie.

Het ziekenhuis breidde een eerste keer gevoelig uit in 1980. Ook het klinisch labo werd betrokken bij deze uitbreiding en kwam in een volledig nieuw laboratorium terecht. Dat was ook nodig, want door de verdubbeling van het aantal bedden en door de nieuwe technologische evoluties, werden steeds meer verschillende testen uitgevoerd. Het labo groeide dan ook gestaag verder. In de jaren negentig kwam er een tweede klinisch bioloog bij. Het aantal medewerkers bleef quasi ongewijzigd, mede door de automatisatie van labo-testen.

Na bijna dertig jaar activiteit bleek echter dat het labo uit de voegen barstte. Apparaten stonden vaak dicht naast elkaar, opeengepakt. De stockruimtes waren klein, het secretariaat kon eveneens wat meer ruimte gebruiken. De verhuis naar de nieuwe locatie was dan ook iets om naar uit te kijken. Niemand had durven dromen dat die verhuis nog dit jaar zou kunnen gebeuren! Groot was ook de verbazing toen de melding in april kwam dat het labo nog in 2009 kon verhuizen. En de daad werd bij het woord gevoegd.

www.ziekenhuiswaregem.be