Archief

Op zaterdag 16 januari slaan twee van de betere Vlaamse fanfareorkesten de handen in elkaar en verzorgen samen een “dubbelFANFAREconcert” om 20 u. in de Stringe te Vichte. De Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen Desselgem en de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia Vichte zullen er elk een half concert neerzetten. Het worden niet de echt zware toernooiwerken, maar eerder een toegankelijk programma. De kwaliteit die deze orkesten gewoonlijk hanteren zorgt er natuurlijk voor dat ook de echte liefhebbers van hafabramuziek hun gading vinden.

 

Beide fanfareorkesten kunnen een indrukwekkend palmares voorleggen. Sint-Cecilia Vichte mag zich voor vier jaar “Tweede laureaat van de provincie West-Vlaanderen” noemen. Die titel behaalden ze immers in de eerste cyclus van het Provinciaal Muziekfestival. Ze traden op als outsider tussen grote kanonnen als de harmonieorkesten van Vooruit Harelbeke, Beveren-Leie en Roeselare. Leiezonen Desselgem werd vorig jaar Nationaal Vlamo Kampioen in eredivisie en werd deze zomer Wereldkampioen Fanfare 3rd Division op het Wereld Muziek Concours te Kerkrade. Het Dubbel-concert met de fanfares van Desselgem en Vichte wordt dus een combinatie waarvan iedereen die van goeie muziek houdt zijn vingers zal aflikken.

 

Koninklijke Fanfare St-Cecilia Vichte

De Koninklijke Fanfare St-Cecilia Vichte is één van dé toonaangevende fanfares in het zuiden van West-Vlaanderen. Naast de fanfare, die onder leiding staat van Wouter Loose, heeft men binnen de VZW nog de afdelingen Drumband o.l.v. Dominique Bostoen en het Vichtes Jeugdensemble (VJE) o.l.v. Kaatje Chiers. De fanfare is sinds 1997 geklasseerd in de Ere-afdeling.

 

De Koninklijke Fanfare St.-Cecilia Vichte werd in 1931 gesticht onder de naam "Ick dien" in de bakkerij van wijlen stichtend lid Julien Demeyer. Het eerste lokaal bevond zich in de bovenzaal van café St. Elooi op de Plaats te Vichte, bij Maurice Isebaert, om na enkele maanden overgebracht te worden naar "'t Vlaamsch Huis" te Vichte.  Onder de leiding van Gerard Faveere maakte de vereniging flinke vorderingen en boekte ze alvast menig succes.

 

Na de onderbreking vanwege de oorlog kon Maurice Deslee terug een korps van 45 muzikanten samenbrengen om de feestelijkheden binnen en buiten Vichte luister bij te zetten.  In 1962 vierde onze fanfare haar 30-jarig bestaan en kon men haar voor de eerste keer zien opstappen in uniform.  1964 werd het jaar van de aanloop naar onverhoopte successen. Voor het eerst werd toen deelgenomen aan het provinciaal tornooi te Kortrijk. Onze fanfare behaalde er met 88% een eerste prijs en promoveerde dus naar tweede klasse.

 

In 1965 bevestigde ze in Harelbeke met een eerste prijs en 82%. Promotie naar eerste klasse dus, en later naar "Uitmuntendheid".  Een gastoptreden van de internationaal befaamde harmonie uit Ommersheim (Saar) (D) ligt in 1965 ook aan de oorsprong van de nog bestaande banden tussen de gemeenten Vichte en Ommersheim. 

 

Dirigent Maurice Deslee werd in 1973 opgevolgd door een lid uit eigen rangen, John Vanleeuwen, die in het spoor van zijn voorganger de fanfare naar verdere successen zou leiden. Voor het 50-jarig bestaan van St-Cecilia Vichte komponeerde hij een feestmars, "De Verteller".  Dirigent Vanleeuwen richtte eveneens het nog bestaande, voortreffelijke trommelkorps op. Van 19 tot 21 juli 1975 had de grootse viering "10 Jahr Vichte/Ommersheim" plaats in de nieuwe fabriekshalle van de firma Steverlynck, een feest zoals er nog nooit één in Vichte had plaatsgevonden en dit vooral door de welwillendheid van A. Hoste en de inzet van de muzikanten en tal van andere verenigingen.

 

In 1986 werd de muzikale leiding doorgegeven aan Johan Deslee, die beroepsmuzikant is bij de muziekkapel van de Zeemacht. Het jaar voordien had hij reeds het "Vichtes jeugdensemble" opgericht, een groep jonge muzikanten dat nog steeds het beste van zichzelf geeft. In 1998 promoveerde de fanfare onder zijn leiding naar de Ere-afdeling en behaalden ze in datzelfde jaar de cultuurtrofee van de Gemeente Anzegem. Ter gelegenheid van het nieuwe millennium werd OUVERTURE 2000 georganiseerd, een spektakel bestaande uit een mix van klassieke muziek, jazz, zang, humor en ambiance.De fanfare werd voor de gelegenheid aangevuld met een 3-tal koren zodat niet minder dan 150 uitvoerders op het podium stonden.

 

Op 8 juli 2001 werd opnieuw een muzikaal hoogtepunt bereikt tijdens de deelname aan het WMC Kerkrade ( NL ). Een hoogstaande muzikale prestatie werd bekroond met een eerste prijs in de 3de afdeling ( 88,6% ).  In 2002 werd nogmaals muzikaal bevestigd tijdens het provinciaal tornooi in Menen, waar de koninklijke fanfare St.-Cecilia uitgeroepen werd tot laureaat in de ere-afdeling ( > 90 % ).  In februari 2006 kreeg Wouter Loose het dirigeerstokje uit handen van Johan die zich daarvoor 20 jaar had ingezet om onze fanfare in goede banen te leiden.

 

Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen uit Desselgem

De Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen uit Desselgem is een West-Vlaamse topfanfare van ongeveer 65 amateurmuzikanten en is sinds meer dan 30 jaar een toonaangevend orkest in de wereld van de HAFABRA (Harmonie-Fanfare-Brassband). De Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen Desselgem nam in juli 2009 voor het eerst deel aan het WereldMuziekConcours in Kerkrade, Nederland (het “wereldkampioenschap”) in de afdeling Fanfare 3de Divisie. Het formidabel concert op zaterdag 18 juli 2009 en werden dan ook door de jury beloond met een hele mooie score. Met 91,27% laten wij de 5 andere geselecteerde fanfares achter ons en veroveren wij voor het eerst DE WERELDTITEL!

Koninklijke Muziekvereniging De Leiezonen Desselgem (zie ook bijdrage in dit e-Waregem).

 

De vereniging is gesticht op “11 Oest 1894” en dus ruim 115 jaar jong. Van de eerste halve eeuw is echter alleen relevant dat het vooral ging om het amusement en de sociale functie binnen de lokale gemeenschap.

 

Pas vanaf 1964, onder impuls van een “jong” bestuur met voorzitter André Anckaert werd er gewerkt in de richting van kwaliteitsverbetering. Gery Bruneel, toen professor aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Brussel, werd aangetrokken als dirigent. Onder impuls van wijlen Herman Van Houcke werd een Desselgemse afdeling van de Waregemse muziekschool opgericht en het orkest werd omgevormd van harmonie tot fanfare. Dit was de basis voor een voortdurende opgang.

 

Martin Vliebergh, trombonist bij de Marine en leraar aan de Waregemse Academie, volgde in 1974 Bruneel op en zette door op de ingeslagen weg, gesteund door een dynamisch bestuur. De fanfare klom in de kortst mogelijke tijd op de ladder van de provinciale toernooien en promoveerde in 1986 naar de Superieure Afdeling. Ze bevestigde daar steeds tot en met de laatste editie van het toernooi (2001). Na 28 jaar toegewijde inzet gaf Martin Vliebergh in 2002 het roer over aan Diederik De Roeck, onder meer trompettist bij de Beethoven Academie.

 

Sinds 1994 – bij het 100-jarig bestaan – nam een verjongde bestuurploeg met voorzitter Stephan Desmet geleidelijk en in samenspraak met de “ouderen” het roer in handen. Het was de laatste decennia niet steeds evident de kwaliteit én de strikte fanfarebezetting te behouden: de vereniging opteerde immers om met mensen van eigen bodem te blijven werken. Er rees twijfel over de haalbaarheid.

 

In 2002 kwam er echter een kentering: het kernbestuur werd democratisch verkozen, men ontwikkelde een nieuwe strategie en koos radicaal voor het fanfareorkest, probeerde zich professioneel te organiseren, organiseerde minder conventionele projecten en concertvormen en focuste vooral op de rekrutering van jongeren. De eerste resultaten lieten niet lang op zich wachten: 14 nieuwe jonge muzikantjes van eigen bodem in drie jaar tijd. Dirigent De Roeck stuwde het orkest naar nieuwe hoogtepunten: een nipte 2de plaats op het Nationaal Vlamo-kampioenschap in 2005, en uiteindelijk de Nationale Kampioenstitel in eredivisie in december 2008. In de zomer van 2009 behaalden De Leiezonen, bij hun eerste deelname, de wereldtitel op het befaamde WereldMuziekConcours te Kerkrade (NL) in de categorie Fanfares, 3de Divisie.

 

Zaterdag 16/1/2010 om 20 u. in CC De Stringe Vichte. Kaarten aan 12 euro op 056/372912 of 0474/405433;

 

www.sintceciliavichte.be/ 

www.kmvdeleiezonen.be/

Op 20 en 21 januari wordt in de hal van het stadhuis de restauratie van de wandschildering ‘de Vierschare’ uitgevoerd. Deze restauratie gebeurt onder leiding van Joke Lagaert van het restauratieatelier Altritempi uit Brasschaat. De herstellingswerken waren noodzakelijk omdat de wandschildering begon af te bladeren. Om verdere schade te beperken worden de verflagen gefixeerd. Het publiek kan de restaurateurs aan het werk zien in de hal van het stadhuis.

 

Het paneel ‘De Vierschare’ komt oorspronkelijk uit het in 1990 afgebroken Huis Storme in de Stormestraat. Deze burgerwoning werd ooit nog bewoond door Waregems eerste burgemeester Jules Storme. De decoratieve wand- en deurschilderingen dateren waarschijnlijk van het einde 18e eeuw, kort na de voltooiing van het zogenaamde kasteeltje Storme.

 

Van de muurschilderijen in het Huis Storme werden zeven schilderingen bewaard. Deze werden met het pleisterwerk afgenomen en op een mobiele drager geplaatst. Het zijn afbeeldingen van o.a. het kasteel van Wannegem-Lede en Moregem samen met geïdealiseerde landschappen. De stad Waregem kocht in 1992 het paneel met de herberg de Vierschare, dat sindsdien in de hal van het stadhuis hangt.

 

Al van in de 18de eeuw bevond zich op het rondpunt tussen de Oscar Verschuerestraat en de Stationsstraat de bekende herberg De Vierschare. De herberg ontleende zijn naam aan de historische ‘Vierscaere van Huise’. Een vierschaar of schepenbank sprak recht. De Heerlijkheid van Huis bezat rechtsmacht over heel wat gronden in Waregem.   

 

Voor wie interesse heeft, kunnen de restauratiewerkzaamheden gevolgd worden in de hal van het stadhuis op 20 en 21 januari.

100 jaar oude postkaart met afbeelding herberg De Vierschaar op hoek van Stationsstraat met Olmstraat

De Vierschaar

Een `vierschaar` was de laagste vorm van rechtspraak onder het Ancien Régime (vóór Franse revolutie eind 18^de eeuw) en zeer lokaal georganiseerd. Zowat elke parochie had er een en de rechtspraak werd uitgeoefend door de schepenen. Deze werden benoemd door een privé-persoon : de plaatselijke heer, bezitter van het rechterlijk gezag voor zijn domein, de heerlijkheid.

 

De rechtspraak was vroeger een taak van het bestuur, dat nog niet was verdeeld in wetgeving, uitvoering en rechtspraak. De hoge jurisdictie berustte bij de graaf, de lage jurisdictie bij de plaatselijke ambachtsheer. Vanaf de middeleeuwen lieten zowel de graaf als de lagere heren hun rechterlijke bevoegdheid door anderen waarnemen. De lage rechtspraak werd namens de heer uitgeoefend door schout en schepenen. Hiertoe benoemde de heer enkele mannen, de schepenen, die samen de schepenbank uitmaakten. Een zogenaamde 'volle schepenbank' telde zeven leden. De schout trad op als voorzitter en tegelijk aanklager, de schepenen als jury en rechters. Daar kwam pas een einde aan met de Franse Revolutie.

 

 

Op het grondgebied van het huidige Waregem kunnen een tiental Vierscharen worden geïdentificeerd. Waregem heeft nu een vredegerecht, maar toen waren er vierscharen voor :

* De dorpsheerlijkheid Waregem: op de Plaats, zuidwesthoek.

* De heerlijkheid Huise: op de hoek van de Stationsstraat en de Olmstraat.

* Het derde tendement van Wakken: op de hoek van de Gentse Heerweg en de Nokerseweg.

* De heerlijkheid Eertbrugge: op de hoek van de Gentse Heerweg en de Crasdreef.

* De heerlijkheid Nieuwenhove: vermoedelijk op het Goed te Nieuwenhove.

* De heerlijkheid St.-Pieters-Munkenhof: schepenbank in centrum Desselgem.

* De heerlijkheid St.-Jans: op het St.-Jansgoed.

* De heerlijkheid de Burggravie van Vijve: te Sint-Baafs-Vijve.

* Het leenhof van Tielt: op welke gronden in Waregem is ons niet bekend.

* De heerlijkheid Duyfhuyse in Kruishoutem: op welke gronden in Waregem is ons niet bekend.

 

De nu nog meest bekende Vierschaar,  waarnaar de herberg naar vernoemd, was dus gelegen op de hoek van de Stationsstraat en de Olmstraat.  Daar werd rechtspraak gesproken voor de heerlijkheid Oplozer-Huise, één van de belangrijkste heerlijkheden in de kasselrij Oudenaarde. Die heer beschikte o.a. over hoge, middel en lage justitie. Bij de heerlijkheid hoorden, naast het leenhof van Oplozer, verschillende schepenbanken o.a. die van Waregem. In 1400 waren van Oplozer meer dan 50 achterlenen gehouden, gelegen in Anzegem, Deinze, Huise, Mullem, Ooike, Ouwegem, Petegem-aan-de-Leie, Waregem, Wortegem, Zingem en Zwevegem.

 

De rentegronden van de heerlijkheid Oplozer-Huise binnen Waregem waren in verschillende groepen gelegen maar vooral ten noorden van het centrum én verweven tussen de afhankelijkheden van Vijve-Dendermonds. Eén groep lag daarbuiten, nl. een blok van 47 percelen in de Clijtstraete (Kleithoekstraat) bij het goed ten Bossche. Deze groep werd de heerlijkheid Ten Diepenbrouck genoemd. We vermoeden dat het ooit een zelfstandig renteleen was, gehouden van Oplozer-Huise. Ook daar leunde het aan tegen gronden van Vijve-Dendermonds. We kunnen ons afvragen of beide heerlijkheden misschien ooit één geheel waren en ontstaan uit het territorium van de St.-Baafsabdij omstreeks 900-1000 ?

 

De heer van Huise mocht te Waregem een volle schepenbank van zeven schepenen installeren, alsook een opperbaljuw, onderbaljuw, ontvanger en praetere (veldwachter) benoemen. Deze schepenbank was territoriaal bevoegd voor foncier en alle rentegronden van Oplozer te Oostrozebeke, Sint-Baafs-Vijve, Sint-Eloois-Vijve, Waregem en Wielsbeke. Voor de rechtszaken die onder de hoge justitie vielen moest de schepenbank ten hoofde gaan (advies vragen bij een hogere rechtbank) bij het leenhof van Oplozer.

 

In 1215 was Willem van Meulebeke, zoon van Willen II van Béthune en Mathilde van Dendermonde, heer van Oplozer en voogd van Huise. Vanaf het begin van de 16de eeuw was Oplozre-Huise bezit van de familie della Faille. Het familiearchief della Faille werd afgestaan aan het rijksarchief van Gent. De aantal stukken met betrekking tot Waregem is vrij beperkt maar van grote waarde zijn de drie renteboeken vooral dat van het einde van de 14de eeuw. De andere renteboeken zijn van 1640 en 1793. We vonden in het in het familiearchief della Faille nog enkele denombrementen van achterlenen te Waregem, maar leenboeken hebben we nog niet ontdekt. Het laatste bevat prachtige gekleurde kaarten. De scabinale zijn bewaard in het fonds Colens.

 

Een interessant detail is dat Waregem en Huise recent nog met mekaar te maken kregen door de verhuis van de Waregemse Hoogmolen naar Huise.

Vorige zondag werd de tweejaarlijkse Gaverprijs voor schilderkunst uitgereikt aan de 23-jarige Waregemnaar Michiel Ceulers. Zijn abstract kunstwerk overtuigde de gereputeerde vijfkoppige jury met een “fris doek” als ‘La conquête de l’espace’ en de confrontatie met een dramatisch doek als ‘Deadliest Catch’. De jury ziet in Michiel Ceulers een abstracte James Ensor en beveelt laatstgenoemd werk (Ugly Beaty) aan voor het patrimonium van de stad Waregem. Benevens voorzitter Jo Coucke bestaat de jury van de tweejaarlijkse Gaverprijs uit Norbert De Dauw, Johan Pas, Cindy Wright en Marc Ruyters.

    

   Deadliest Catch (Ugly Beaty)                                        La conquête de t'espace

De 13de editie van de Gaverprijs is een zeer succesvolle editie. Niet minder dan 122 kunstenaars
hebben, elk aan de hand van drie schilderijen, meegedongen naar een prijs of een selectie voor de tentoonstelling. Nooit eerder waren de kandidaten zo talrijk. Over de voorbije 7 edities, met name sinds 1995, ligt het gemiddelde aantal bij 60 deelnemers. Deze keer dus meer dan dubbel zoveel.

 

Cultuurschepen Pietro Iacopucci : “Met de Gaverprijs wil de stad samen met cultuurcentrum De Schakel en de cultuurraad een platform bieden aan jonge kunstenaars. Reeds voor de dertiende keer ging de jury onder vakkundige leidingvan galeriedirecteur Jo Coucke op zoek naar een staaltje schitterende schilderkunst van een jonge kunstenaar.

 

Het stadsbestuur besliste om vanaf deze editie het prijzengeld fors te verhogen om de titel nog een extra nieuw elan te geven. Deze betekenisvolle verhoging bleef ook niet zonder effect. Voor deze editie vonden niet minder dan 122 deelnemers uit Vlaanderen en Nederland hun weg naar de stad van het paard, om mee te dingen naar de prestigieuze titel van laureaat Gaverpijs. Dit betekent meer dan een ruime verdubbeling van het aantal deelnemers, wat ons ten zeerste verheugt! Het is dan ook duidelijk dat de Gaverprijs hiermee één van de belangrijkste prijzen is geworden die een unieke springplank biedt aan de laureaten om ook nationaal en internationaal bekendheid te verwerven.

 

Nog al te vaak zijn er creatievelingen en professionele kunstenaars die prachtige werken creëren die verborgen blijven voor de buitenwereld. Maar jonge kunstenaars willen toch meestal het eigen atelier verlaten en liefst het grote publiek laten kennismaken met hun werk. De Gaverprijs biedt hen die kans in een uitdagende kracht- en prachtmeting met andere talentvolle schilders van over heel Vlaanderen en Nederland. Misschien duurt het niet lang vooraleer we de opvolger van Manor Grunewald mogen begroeten in ons Waregemse provinciale platform voor actuele kunst BE-PART. Een andere vroegere laureaat van de Gaverprijs, Stief Desmet, creëert alvast een prachtig kunstwerk op de gloednieuwe rotonde aan de vijvers. De Gaverprijs smaakt duidelijk steeds naar meer.”

 

Uit verslag van de jury

 

Juryvoorzitter Jo Coucke : ”De 13de editie van de Gaverprijs is geen editie geworden zoals de voorgaande. Er waren drie gewijzigde parameters in het spel. Vooreerst heeft Esther Maas niets onverlet gelaten om de jonge kunstenaars zo breed en zo talrijk mogelijk te informeren over het bestaan van de wedstrijd en om hen tot deelname te stimuleren. De directeur van De Schakel verdient hier onze uitdrukkelijke dank!

 

De tweede wijziging betreft de samenstelling van de jury. Met de eensgezinde wissel van uittredend jurylid Hans Feys met nieuwkomer Mare Ruyters, hoofdredacteur van het kunsttijdschrift <H>ART, vervoegt een uitstekend geïnformeerd en kritisch observator van de wereld van de hedendaagse kunst het jury team. Afscheidnemend jurylid Hans Feys verdient op zijn beurt onze welgemeende dank voor zijn jarenlange inzet. De derde belangrijke wijziging betreft het prijzengeld.

 

Schepen van cultuur lacopucci heeft zijn collega's van het college en van de gemeenteraad weten te overtuigen van het belang van de wedstrijd en van een navenante verhoging van de geldprijzen. De Gaverprijs helpt de laureaat voortaan niet meer alleen aan een symbolisch kapitaal, maar ook aan een reëel kapitaaltje van € 5000. Zo ontstaat een werkzame balans tussen het renommee van de wedstrijd en zijn pecuniair belang. Ook de tweede en de derde prijs van respectievelijk € 2500 en € 1000 zijn ongetwijfeld motiverende bedragen. Bovenal symboliseren de bedragen achter de prijzen het belang dat de stad, en bij uitbreiding onze maatschappij, hecht aan de beeldende kunsten voor het publiek en voor de deelnemende jonge kunstenaars. Op die manier speelt de stad de rol die we van haar kunnen verwachten, de rol van bemiddelaar.

 

Het succes van de editie laat zich niet alleen aflezen van het aantal deelnemers. Het laat zich ook afleiden uit de kwaliteit van het geselecteerde en gelauwerde werk. In het veelvoud van inzendingen hebben we zowat alle vormen van schilderkunst de revue zien passeren. Bad Painting, hyper- of fotorealisme, postconceptueel, om maar deze te noemen. Cultuurfilosoof Willem Elias mag dan wel de zeer generaliserende stelling verkondigen dat'crisissen de kunst braver maken', de jury van de Gaverprijs 2010 heeft daar geen oren naar gehad. Zij heeft gekozen voor werk dat moeilijk is. Voor werk dat weerbarstig is. Voor schilderkunst die zichzelf zo eerlijk mogelijk zoekt uit te drukken, wars van alle mogelijke invloeden en tendensen. Die schilderkunst, dat soort werk, heeft zich aangediend en dat stemt ons zeer gelukkig.

 

Laureaat van de 13de editie van de Gaverprijs is de 23-jarige Michiel Ceulers uit Waregem(!). Zijn inzending van drie eerder kleine, abstracte doeken heeft de jury met glans overtuigd. Michiel Ceulers kiest-zoals ik al schreef-niet voor de gemakkelijkste weg. Zijn schilderkunst getuigt van een compromisloze zoektocht naar de expressieve mogelijkheden van de echte waarden van de schilderkunst. Wie een beetje zicht heeft op de kunstgeschiedenis van de voorbije eeuwen weet maar al te goed wat er op dat vlak al is gerealiseerd. Opstaan en proberen iets van waarde toe te voegen aan het zo boeiende verhaal van de schilderkunst, het is haast onbegonnen werk.

 

Michiel Ceulers is als zovelen aan dat avontuur begonnen. Volgens de jury van de Gaverprijs 2010 slaagt hij er met uitmuntendheid in ons dat voormalige verhaal te doen vergeten bij de aanblik van een fris doek als La conquête de t'espace en bij de confrontatie met een dramatisch doek als Deadliest Catch (Ugly Beaty). Het derde doek draagt de titel te meilleur de l'humour. Zou het kunnen dat hier een abstracte James Ensor is opgestaan? De jury beveelt Deadliest Catxh (Ugly Beaty) aan voor het patrimonium van de Stad Waregem.

 

   Hannelore Celen   zonder titel
De tweede prijs van de 13de editie van de Gaverprijs gaat naar Hannelore Celen uit Tessenderlo. Ook Hannelore Celen is 23 jaar oud. Hannelore Celen presenteerde voor de wedstrijd drie loshangende doeken, tel ken s Zonder titel. Celen gaat uit van de werkelijkheid. In haar doeken herkennen we hier en daar elementen uit onze dagelijkse omgeving. Zo bespeuren we in het grootste werk een omgekeerde groene stoel. Met een zeer losse, bijna kalligrafische zwier beschrijft zij die geziene elementen en probeert ze die met verf, kleur en ritme te laten spreken. Het gaat niet over het vormelijk voorkomen van de dingen maar over hun geest, hun betekenis voor de schilder, hun betekenis voor ons die tussen die stomme dingen leven. De schilder als poëtische zingever van devisueie omgeving.

 

Ook de derde prijs gaat naar een jonge vrouw. Jolien De Roo uit Meulebeke is goed 21. Haar grote doek Parce que cela ne signifie rien en het iets kleinere Does it matter getuigen van een zeer grote picturale maturiteit. Compositie, kleur, beweging, verfhuid, het lijkt allemaal zo simpel. Maar het is aartsmoeilijk om de picturale elementen zo te laten gedijen dat er tegelijk een raadselachtig/e ne sais quoi en een bevredigend beeld ontstaat, dat we graag willen (blijven) bekijken. Parce que cefa ne signifie rien betekent misschien niets, maar het is van grote betekenis, althans voor wie open staat voor de kleine, gevoelige details die veel, zo niet alles vertellen.

 

De jury van de Gaverprijs 2010 heeft er tenslotte aan gehouden twee eervolle vermeldingen te selecteren, voor Jo De Smedt uit Asse en voor Ruth Van Haren Noman uit Neerpelt. De composities op doek of op papier van Jo De Smedt verraden zijn grafische vorming. Wil De Smedt uit het carcan van de grafische technieken ontsnappen? Vindt hij een meerwaarde voor de beelden die hij maakt in de toevoeging van louter picturale of verbale middelen? Op een aantrekkelijke, interdisciplinaire wijze vraagt hij zich af wat nog kan worden toegevoegd aan de rijke cultuur van de bestaande beelden.
  
  Jo De Smedt    Vavoeeemmm/Roadkill 

  Ruth Van Haren Noman     Boutique

De doeken van Ruth Van Haren Noman laten weer een heel ander aspect van schilderkunst zien. Schilderkunst als het medium dat altijd verdeeld blijft tussen zijn tweedimensionaal beeldgegeven en de driedimensionale aspiraties van zijn beeldelementen. Composities van zuivere lokaalkleur, die herinneren aan fragmenten van geziene werkelijkheid, zijn geplaatst in een blanke, haast referentieloze omgeving.

 

Het is aan de toekomst om ons nog veel over het werk van de betrokken kunstenaars te leren. Ook de jury heeft over hun werk maar een eerste aanvoelen. Laten we het avontuur aangaan en hun avontuur blijven volgen! Want, een wedstrijd als de Gaverprijs is hard. Jonge beginnende kunstenaars van goed 20 kloppen oudere of eerder gelauwerde collega's. Tien van de 122 inzenders leven met naam verder in onderhavige brochure. Een wedstrijd als de Gaverprijs is voor de aantredende kunstenaars nog maar een begin. De deelnemers hebben overschot van gelijk de hier geboden kans te grijpen. Het is in die fase van hun loopbaan een unieke kans om ervaring op te doen. De geglobaliseerde kunstwereld is vele malen harder.

Kunstenaars, laat u niet verblinden en leiden door de spectaculaire berichten die de media over kunstwereld en -handel verspreiden. Ora et iabora, meer staat er u niet te doen.”

 

Tentoonstelling

Laureaat Michiel Ceulers volgde een opleiding aan VTI Kortrijk en KASK Gent. Hij is Bachelor schilderkunst en Master vrije kunsten. Eeenrde werd hij in 2008 al geselecteerd voor Horlait-Dapsens Gent en laureaat van E Borst, J Pipyn. Hij stelde in 2009 al individueel tentoon met ‘Viele Farbige Dinge Nebeneinander Angeordnet’ bij Maes & Matthys Antwerpen en in Rod Barton Londen (Eng.).

  

De tentoonstelling met de laureaten is nog tot zondag 7 februari 2010 te zien in de hal van het Cultuurcentrum De Schakel. Wellicht zal u daar vaststellen dat uw keuze grondig verschilt met deze van de wedstrijdjury. Het is alvast duidelijk dat het figuratieve werk van de eervolle vermeldingen van Ruth Van Haren Noman en Jo De Smedt  minder werd gewaardeerd dan de abstracte werken van de drie laureaten…

Het stadsbestuur werkt verder aan de toeristische promotie van onze stad en stelt in dit kader twee nieuwe producten voor. Er zijn zopas acht verschillende nieuwe postkaarten aangemaakt met toeristische beelden over Waregem. Met een nieuwe toeristische brochure worden ook daguitstappen voorgesteld. ‘Stap UiT in Waregem’ nodigt elkeen uit voor een daguitstap in Waregem.  

            

De brochure moet de toerist overtuigen dat een bezoek aan Waregem meer dan de moeite waard is.  Meteen kunnen ze dan van hieruit hun boodschap uitdragen met een passende postkaart uit de nieuwe collectie. Uiteraard kan ook elke Waregemnaar met deze passende kaart de “Groeten uit Waregem” overbrengen.  De nieuwe postkaarten  worden te koop aangeboden aan de infobalie in het stadhuis, voorlopig nog op de derde verdieping maar straks in de stadswinkel in het Pand, voor de prijs van 0,30 euro per kaart. Een overzichtje kan je terugvinden via de website.

 

http://www.waregem.be/vrije-tijd/toerisme/bezichtigen/postkaarten

In het jongste nummer van het informatieblad Parlando van het O.L.V. van Lourdes Ziekenhuis Waregem belicht Jan Schaubroeck 30 jaar dienst Radiologie en Medische Beeldvorming. In december 1979 – 30 jaar geleden dus – startte de dienst radiologie als eerste dienst in de nieuwe vleugel van het O.L.V. van Lourdes Ziekenhuis Waregem. Er waren vier zalen, één radioloog en drie medewerkers. De dagdagelijkse activiteit bestond uit klassieke radiologie. Echografie en CT-scan waren toen immers nog experimenteel.

 

In het begin werden enkel patiënten behandeld die in het ziekenhuis opgenomen waren. Na een korte inwerkperiode konden ook ambulante patiënten op onze dienst radiologie terecht, zowel vanuit de consultaties binnen het ziekenhuis als via verwijzingen van buiten het ziekenhuis. De beelden werden gemaakt met het klassieke cassettefilmsysteem en een traditionele natte ontwikkeling.

 

De tijd is natuurlijk niet blijven stil staan. Er veranderde heel wat de afgelopen dertig jaar. De echografie en de CT-scan zorgden voor een absolute omwenteling. Deze maakten een snellere diagnose en dus behandeling mogelijk, waardoor patiënten minder lang in het ziekenhuis moesten blijven. Het aantal echografische en CT-onderzoeken steeg dan ook gestaag door de jaren heen, maar ook de klassieke radiologie heeft nog steeds zijn belang. Het ziekenhuis besteedde aandacht aan de aankoop van kwalitatieve en hoogstaande apparatuur. Daardoor kon de dienst Medische Beeldvorming blijven wedijveren met die van andere ziekenhuizen.

 

In 2002 deed spraaktechnologie zijn intrede in het ziekenhuis. Hierdoor ziet de radioloog immers de ingesproken tekst meteen op een monitor verschijnen. Het verslag dat zo gemaakt wordt, kan na controle afgeprint en/of doorgestuurd worden naar de aanvragende arts. Dit betekende een aanzienlijke tijdswinst voor de radiologen bij het protocolleren van de verschillende onderzoeken.

 

Een volgende stap naar een betere service voor patiënt en arts was de start van het PACS-systeem eind 2007. Bij dit datasysteem worden alle gegevens en onderzoeken per patiënt opgeslagen op een centrale computer, consulteerbaar door de behandelende artsen in het ziekenhuis.  Sinds eind 2007 is de dienst overgeschakeld op digitale beelden. De röntgenopnamen gebeuren wel nog steeds op de klassieke manier, maar de beelden worden daarna via een reader of leesstation gedigitaliseerd. En dat digitale beeld wordt dan automatisch opgeslagen in het PACS-systeem, waar het ten allen tijde beschikbaar blijft. Het is wel nog steeds mogelijk om ook prints op conventionele film te printen. Dit gebeurt voor patiënten van artsen buiten het ziekenhuis.

 

Door het PACS-datasysteem krijgen aanvragende artsen binnen het ziekenhuis de opnamen en het protocol van hun patiënt meteen op hun computer. Bovendien hebben ze alle voorafgaande onderzoeken van de patiënt beschikbaar met een simpele muisklik, zodat vergelijking en follow-up eenvoudiger wordt. Het PACS-datasysteem betekende niet alleen voordelen voor de artsen. Voor de patiënt betekent PACS-systeem dat hij/zij na het maken

van de RX-opnamen onmiddellijk naar de behandelende arts terug kan. Hij/zij hoeft

immers niet meer te wachten op de filmbeelden en het protocol, en dat betekent minder

wachttijd in het ziekenhuis.

 

U kan voor de volgende radiologische onderzoeken terecht in de Waregemse kliniek:

• Klassieke radiologie : Deze dienst heeft momenteel 3 röntgenzalen ter beschikking. Daar worden klassiek-radiologische onderzoeken uitgevoerd, bv. maagdarmonderzoek, bloedvatonderzoek, onderzoek naar hernia’s, onderzoek van de gewrichten. Vaak wordt hierbij ook contrastvloeistof gebruikt.

• Echografie

Een echografie – ook wel echoscopie of ultrasoundonderzoek genoemd – is een beeldvormend onderzoek dat gebruik maakt van geluidsgolven met een hoge frequentie, om de structuren en weefsels binnen het lichaam te onderzoeken. Onze dienst beschikt over drie

toestellen en drie echoruimtes.

• Ct-scan 

Computertomografie (meestal afgekort tot CT-scan) is een methode van onderzoek van het menselijk lichaam via röntgenstraling. De doorlaatbaarheid van het onderzochte lichaamsdeel voor de gebruikte straling wordt vanuit een groot aantal hoeken rondom in dunne „plakjes” gemeten, waarna een computer uit de resultaten een driedimensionale weergave van het onderzochte lichaamsdeel opbouwt. Ook hier kan het gebruik van contraststof noodzakelijk zijn.

• Mammografie

Een mammografie is een röntgenonderzoek van de borsten met een speciaal daarvoor  ontworpen toestel. Op een mammografie zijn letsels in de borst te zien, lang voordat deze voelbaar zijn. Mammografie is het beste onderzoek om borstkanker vroegtijdig op te sporen. Deze dienst is sinds 2004 officieel erkend door de Vlaamse overheid als screeningcentrum voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker, en biedt dat dan ook gratis aan aan vrouwen van 50 tot 69 jaar, in samenwerking met het regionale centrum van het UZ in Gent.

• Osteoporose: botdensitometrie

Dit is een radiologisch onderzoek waarbij door middel van een bundel röntgenstralen van

zeer lage intensiteit afbeeldingen worden gemaakt van bepaalde botten (de heup, de lendenwervelzuil, de pols) in het lichaam, om de dichtheid van het bot te meten en de mate van eventuele botontkalking te bepalen. Dit onderzoek is heel belangrijk voor vrouwen in de menopauze. De veranderingen in de hormonenhuishouding kunnen immers zorgen voor botontkalking, wat dan weer aanleiding kan geven tot rugpijn, wervelinzakkingen en zelfs botbreuken. Hoe vroeger osteoporose vastgesteld wordt, hoe sneller de aangepaste behandeling gestart kan worden.

• De recentste aanwinst van de dienst is een cone-beam CT. Dit toestel wordt gebruikt voor stomatologische en neus-keel-oor-diagnostiek. Het toestel kan overzichtsopnamen van tandbogen (OPG) maken, maar ook tomografische beelden van sinussen, middenoor en opnieuw tandbogen. Dit kan bijvoorbeeld van belang zijn bij de voorbereiding van tandimplantaten. De gebruikte stralendosis is slechts een fractie van wat een conventionele

CT-scan gebruikt. Dit opent de weg naar pediatrische en repetitieve beeldvorming, bijvoorbeeld ter evaluatie van de behandeling.

 

Nog een nieuwigheid in het ziekenhuis is de centrale inschrijving voor medische beeldvorming, nucleaire geneeskunde en labo, in het secretariaat in de verbindingsgang op het gelijkvloers. Na de inschrijving mag de patiënt plaats nemen in de wachtzaal. Intussen wordt de aanvraag behandeld door de secretaressen, die de aanvraag aan de röntgenlaborant bezorgen. Die laborant roept de patiënt dan uit de wachtzaal en vergezelt hem mee naar de onderzoekszaal.

 

Na het onderzoek kan de patiënt, naargelang de afspraak met de verwijzende arts, naar hem/haar teruggaan of meteen naar huis. Intussen heeft de verwijzende arts de radiologische beelden en verslagen al ontvangen via de netwerkkabel. Als u als patiënt wordt gestuurd

door uw huisarts, zal men u vragen opnieuw even te wachten in de wachtzaal, tot de opnamen met het protocol klaar zijn. Deze opnamen krijgt u dan mee, samen met het verslag, en dit op een CD-rom en/of filmcliché.

 

De dienst medische beeldvorming staat in de eerste plaats ten dienste van de patiënten. De dienst streeft naar grote toegankelijkheid, kwaliteitsvolle onderzoeken en een gedegen service, in hun bijdrage tot de diagnostiek. Daarvoor kan u rekenen op een gemotiveerde ploeg van 4 radiologen, een verpleegkundig team, secretaressen en administratief  personeel.

 

info@ziekenhuiswaregem.be

www.ziekenhuiswaregem.be

Waregem is ook dit jaar gaststad voor een cursus Universiteit Vrije Tijd van het Davidsfonds. Op maandagnamiddag 1 februari om 14 u. start in cultuurcentrum de Schakel een cursus over het leren kijken naar kunst in het algemeen en schilderijen in het bijzonder. Docent is Jan Dequeker van de KU Leuven. Andere cursusdagen van deze vierdelige reeks zijn 8 en 22 februari en 1 maart en deze gaat telkens door van 14 tot 16 uur. Universiteit Vrije Tijd Davidsfonds biedt de verrassende kijk op kunst in samenwerking met Davidsfonds Regio Waregem.

Op 15 januari 2010 bestaat het Davidsfonds precies 135 jaar. Sinds 1875 promoot de culturele organisatie de Nederlandse Taal en cultuur als hefboom voor de emancipatie van het Vlaamse volk. Voorname optie blijft om actief te zijn tot in de kleinste dorpen in Vlaanderen, dicht bij de mensen. Inhoudelijk mocht de drempel evenmin te hoog zijn. ‘Volksopvoeding’ en ‘volksverheffing’ zijn een recht voor alle Vlamingen.  De cursussen van Universiteit Vrije Tijd kaderen binnen deze optie.

 

Het oude archief van Davidsfonds-Waregem berust op het stadsarchief. Daar vernemen we dat de eerste algemene vergadering van het Davidsfonds in Waregem plaats vond op 10 februari 1889. Voorzitter was Hugo Verriest, priester te Wakken. Bestuursleden waren medepastoor Edmond Buyck, hoofdonderwijzer Hendrik Claeys, journalist Léonce Ducatillon, notaris Albrecht Dufaux, nijveraar Emile Isebaert en notaris Antoon Verbrugghen.  In Desselgem werd onder impuls van Jan De Cuyper het Davidsfonds opgestart in 1928.

Universiteit Vrije Tijd Davidsfonds ging van start in het najaar van 1993 van start. Toen werden op vier plaatsen twee cursussen per jaar georganiseerd over diverse culturele onderwerpen. Onder druk van de vraag breidde het initiatief zich op korte termijn uit tot meer dan 60 plaatsen, waar één tot vier cursussen per jaar werden georganiseerd. Ze werden gegeven door specialisten uit het vakdomein, die wetenschappelijk actief waren.

Die werden aangesproken op basis van hun capaciteit om zowel de basisgegevens van het onderwerp als de meest recente wetenschappelijke vindingen over te brengen naar geïnteresseerden zonder specifieke vooropleiding en om daarover met de deelnemers in gesprek te gaan. In 2006 werden op 69 plaatsen één tot vier cursussen effectief georganiseerd, wat een totaal geeft van 156 cursussen. Meer dan 9.000 mensen volgden één of meerdere cursussen. Voor UNIVERSITEIT VRIJE TIJD brengen enthousiaste lesgevers van alle Vlaamse universiteiten de basiskennis en de nieuwste inzichten. Op niveau en vlot toegankelijk. Met telkens een uitgebreide syllabus of cursusboek, en dikwijls een dagexcursie, concert, museumbezoek, cd enz.

Schilderijen zien

Geschriften en archeologische vondsten zijn evidente bronnen om het verleden te begrijpen. Maar ook kunst kan actuele wetenschappelijke vragen beantwoorden. Een voorbeeld: zijn recent beschreven ziekten als reumatoïde artritis, osteoporose en de ziekte van Paget moderne ziekten of bestaan ze al veel langer? Jan Dequeker vond een antwoord bij schilders (vooral van de Vlaams-Hollandse School, 1300-1700), die met precisie symptomen van deze ziekten bij hun modellen vastlegden.

 

Schilderijen, tekeningen en beeldhouwwerken kunnen ons dus echt meer vertellen over hedendaagse ziekten. Bovendien gunt kunst ons ook een blik op de kunstenaar achter het werk. Welke kunstenaars leden bv. aan artritis? Een verrassende kijk op kunst, niet alleen voor geneesheren en patiënten, maar voor elke kunstliefhebber. Schilderijen tonen de geschiedenis van hedendaagse ziekten als osteoporose en artritis door de uiterste precisie waarmee schilders hun modellen vastlegden. Welke ziekte had men in welke periode? Welke kunstenaars hadden bijvoorbeeld artritis? Hoe beïnvloedde dat hun werk?

Stierf de Venus van Botticelli aan tuberculose? Hadden de vrouw van Rubens en haar zussen dezelfde familiale heupafwijking? Leed de Mona Lisa aan een gevaarlijke stofwisselingsziekte? Had de humanist Erasmus toch geen syfilis maar iets anders? Is het talent van de componist Paganini te wijten aan een aangeboren afwijking? Lijdt de Dulle Griet aan paranoia? Op al deze vragen is het antwoord volmondig ?ja?

Professor Jan Dequeker geniet wereldfaam als reumatoloog én als scherp observator van kunstwerken. In 2006 verscheen van hem bij het Davidsfonds al een lijvige studie ‘De kunstenaar en de dokter - anders kijken naar schilderijen’ (413 blz.).  Hierin wijst Dr Dequeker ziektesymptomen aan op portretten uit de periode 1300-1900. Mona Lisa op het gelijknamige schilderij van Leonardo da Vinci was een listig, want als vrouw vermomd zelfportret van de kunstenaar, zo heeft menig beroemde filosoof of kunsthistoricus rondgebazuind. Nu het werk, ook bekend als La Gioconda , een sleutelrol speelt in de religieuze thriller De Da Vincicode van Dan Brown, doen wel meer sensationele interpretaties de ronde.

Nuchtere historici vertellen een veel prozaïscher verhaal. Da Vinci schilderde de jonge vrouw met de raadselachtige glimlach in opdracht van haar echtgenoot, de Florentijnse markies Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo, die met haar trouwde toen ze zestien was.

Het enige merkwaardige rond de Mona Lisa is dat Da Vinci er vier jaar over deed om het portret af te werken en het uiteindelijk voor zichzelf hield. Hij werkte het schilderij af toen de vrouw 24 was. Het portret is een realistische weergave in een stijl die door Jan van Eyck en andere Vlaamse kunstenaars was voorgedaan. Het werk is zelfs zo realistisch, dat we er de fatale ziekte van de vrouw in kunnen herkennen. In haar linkerooghoek zit een gele huidvlek. Op haar rechterhand merk je een lichte zwelling. Volgens professor emeritus Jan Dequeker wijzen die symptomen op een onderhuids vetgezwel.  Wanneer die voorkomen bij een jonge persoon, kan je ervan uitgaan dat hij lijdt aan een aangeboren metabolische vetziekte. Dergelijke patiënten hebben een sterk verhoogd risico op hartlijden en worden zelden oud. Mona Lisa stierf in 1516, amper 37 jaar oud.

Met dergelijke nauwkeurige observaties en diagnoses heeft de Leuvense reumatoloog Jan Dequeker al eerder internationale faam verworven. Nu heeft hij zijn bevindingen gebundeld in een wat toegankelijker, royaal geïllustreerd, kloek kunstboek: De kunstenaar en de dokter - Anders kijken naar schilderijen . In twaalf hoofdstukken, elk gewijd aan een ziektebeeld, wijst de professor niet alleen de symptomen aan. Hij vertelt ook over het kunstwerk, over de geportretteerde personen en over de tijd waarin het werk tot stand kwam.

Die aanpak heeft zelfs al gezorgd voor nieuwe inzichten in de ontstaansgeschiedenis van bepaalde ziekten. Een frappant voorbeeld: Dequeker stelt reumatoïde artritis vast op diverse schilderijen van vóór de ontdekking van Amerika in 1492 en van korte tijd erna, toen er van verkeer van en naar de Nieuwe Wereld nog nauwelijks sprake was. Lange tijd werd aangenomen dat die chronische gewrichtsaandoening in Amerika ontstaan is en in Europa niet voorkwam tot geruime tijd na de tocht van Columbus. Door de zorgvuldige observatie van de Leuvense reumatoloog wordt de ontstaansgeschiedenis en verspreiding van die ziekte nu opnieuw onderzocht.

Maar Jan Dequeker laat u ook meegenieten van zijn passie voor kunst dankzij boeiende weetjes over de artiest, het onderwerp en de historische periode. Hebt u al ooit gehoord van de schimmelziekte die in het armenbrood woekerde en afsterving van ledematen tot gevolg had? Bruegel en Bosch schilderden deze kreupelen in al hun ellende en armoede. Door de kennis van de historische achtergrond begint het schilderij te leven, krijgen de figuren op het schilderij een gelaat. Wist u dat baby?tjes een reflex hebben waarbij hun grote teentje omhoog wijst? Een lief detail, maar ook een bewijs dat kunstenaars keken naar hun modellen en natuurgetrouw naschilderden.

Deze cursus van Universiteit Vrije Tijd Davidsfonds biedt een verrassende kijk op kunst en loopt in samenwerking met Davidsfonds Regio Waregem.

Cursus: Ma. 1, 8 en 22 feb. en 1 maart van 14 - 16 u. 
Adres: Waregem, CC De Schakel (Schakelstraat 8)
Prijs: € 46 - € 43 (leraren) - € 40 (Davidsfonds leden)
Inbegrepen: koffie en syllabus

Info bij Brigita Demey, 056-60.02.17

http://www.universiteitvrijetijd.be  

Informatie dat www-webadres 'e-Waregem' ondertussen is ingenomen door meer commerciëel project...
"Uldre Woareghem" heeft echter niets te maken met dit 'e-Waregem'...

Op de terreinen van de failliete textielfabriek Dejaeghere Spinning Mills in Sint-Eloois-Vijve zullen een honderdtal woningen worden gebouwd.  Een investeringsmaatschappij uit de regio heeft de gronden voor 3,5 miljoen euro gekocht. Er komen zowel huizen als appartementen en een deel ervan zullen sociale woningen zijn. Het zal evenwel nog drie tot vijf jaar duren eer de site bouwrijp wordt, zodat de realisatie van het project niet moet verwacht worden vóór 2015. 

 

De bedrijfssite staat leeg sedert het textielbedrijf Dejaeghere Spinning Mills (DSM) en InterDyeing textielveredeling op 20 februari 2007 de boeken neerlegde en het faillissement werd uitgesproken. Naar verluidt was het orderboekje van de bedrijven nochtans goed gevuld, maar er was geen geld meer om grondstoffen te kopen.  Dejaeghere Spinning Mills is in Sint-Eloois-Vijve opgestart in 1973 en was een voortvloeisel van het bedrijf in “slunsen” aan de kerk. Naast de wolspinnerij werd in 1981 een Polypropyleen BSF extrusie afdeling opgericht. De Nylon Extrusie afdeling in de industriezone Vijverdam dateert van de jaren negentig en voordien was er al veredelingsafdeling in Vijve en later in Wakken. DSM had in 2005 nog een omzet van 31 miljoen euro.

 

De site waar nu de leegstaande gebouwen van het failliete Spinning Mills staan, kon de curatele verkopen aan een investeringsgroep uit de regio.Enkele fabrieksgebouwen langs de Leie zouden hun economische functie behouden en zullen worden gebruikt als opslagplaats door het bedrijf Mercury Flooring uit Waregem. Het gaat om de twee magazijnen, die het verst gelegen zijn van het centrum. Alle gebouwen staan al leeg van kort na het faillissement van 20 febuari 2007.  De verkoop biedt mogelijkheden voor de schuldeisers.

 

We konden hier op deze internetkrant ‘e-Waregem’ reeds ruim een jaar geleden het woningproject ‘Wonen aan het Water’ op de oude bedrijfssite Dejaeghere voorstellen. Op de site van het vroeger textielbedrijf Spinning Mills komt er een nieuwe woonwijk, die een nieuwe dynamiek zal geven aan het centrum van Sint-Eloois-Vijve. In het kader van de dorpskernvernieuwing werd ook al het einde van de loskade aan de Leie aangekondigd voor 2017. De loskade in het centrum wordt vervangen door de nieuwe loskade aan de Pitantiestraat, waardoor het zware verkeer uit het Vijfse centrum kan worden gebannen. 

 

Het woonuitbreidingsproject is een van de grootste ooit in deze Waregemse deelgemeente. Het gaat toch over meer dan honderd woongelegenheden: appartementen, rijwoningen, patiowoningen en eengezinspanden. Maar eerst zal het stadsbestuur het ordeningsplan (RUP-Ruimtelijk UitvoeringsPlan) laten opmaken dat de bestemming van het gebied moet wijzigen van industriële zone in woonzone. Schepen van Ruimtelijke Ordening Kristof Chanterie en schepen van Woonbeleid Rik Soens denken dat het ontwerp nog dit jaar kan worden voorgelegd in de gemeenteraad. 

 

Zowat een vijfde van de totale oppervlakte van 4,8 hectaren wordt gebruikt voor sociale woningen. Dat is een verplichting. Even belangrijk is dat Wonen aan het Water ook een nieuwe dynamiek aan Sint-Eloois-Vijve zal geven. Er komen namelijk nieuwe bewoners bij, die mee de locale economie en het verenigingsleven zullen ondersteunen. Nog een troef waarmee de investeringsgroep kan uitpakken is het zicht op de rivier de Leie. Daarnaast wordt veel aandacht gegeven voor groen en andere verfraaiingen die van deze nieuwe woonwijk een aangename verblijfplaats moeten maken.