Ik ben Jan
Ik ben een man en woon in Vosselaar (B) / La Magdeleine (F) (België / Frankrijk) en mijn beroep is Technisch leraar autotechniek/carrosserieherstelling op pensioen.
Ik ben geboren op 05/09/1948 en ben nu dus 76 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Onze drie Drentsche Patrijshonden, tuinieren, klussen, auto's repatriëren voor VAB.
Ik ben sinds 1971 gehuwd met Simonne.
Sinds 1983 heb ik gans Europa doorkruist tijdens de vakanties om gestrande reizigers en hun auto's te repatriëren in opdracht van VAB. Sinds enige tijd ben ik met de depannages gestopt.
Zoeken in blog
Beoordeel dit blog
Op 02-02-2014 was Jeanny Wessels de 350.000° bezoeker van dit blog. Jeanny vertelt dat ze foto's van zichzelf niet graag heeft, maar voor eeuwige roem op dit blog wil ze samen op de foto met haar Lennaert.
Op 07-08-2012 was Karin Prince de 300.000 bezoeker van dit blog. Karin had graag een foto van haar twee troetels, Siebe & Lobke, om eeuwige roem te vergaren. Wij voldoen graag aan die wens.
Lees hier de belevenissen van vier prettig gestoorde Drentsche Patrijshonden
Dit Bas & Belleblog is op deze plaats stopgezet omdat er geen foto's meer konden geplaatst worden. We zijn echter het Bas en Belleblog bis gestart. Daar kan je verder lezen onder deze link http://blog.seniorennet.be/bas_en_belleblog_bis welkom op het nieuwe adres en veel leesgenot
27-09-2015
Rouillac, de 27° van de maand
La Magdeleine 27 09 205
Rouillac, de 27° van de maand
Het is een datum en een plaats die door gans de Poitou-Charentes gekend is om maandelijkse markt. Elke maand, steeds op de 27° heeft de markt plaats. Seizoen of dag speelt geen rol, zoals vandaag zondag. Het is de 27° en dus gaat de markt door.
Ons baasje kan eigenlijk niet veel bedenken van wat er niet te koop is. Van alles heeft hij er al gezien, je zou het kunnen vergelijken met een Bric-à-brac, maar ditmaal met nieuw spul in de kramen .
Vermits de markt over gans het centrum van het kleine stadje verspreid is zijn er ook verschillende toegangswegen. Wij starten gewoonlijk aan de westkant, dat is de zijde waar het pluimvee verkocht wordt.
Al bij het naderen van de markt kon je zeggen dat je over de koppen kon lopen. Wat wil je, het is zondag, goed weer en de grootste markt van uren in de omtrek, dat trekt volk, heel veel volk.
De pluimvee markt biedt alles wat maar pluimen en lange oren aan, van kwartels tot struis neen geen struisvogels maar wel heel mooie ganzen. Misschien zijn er ooit al wel eens struisvogels verkocht maar dat hebben we nog niet opgemerkt. Maar er zijn wel struisvogel farms in de buurt, het zou dus wel kunnen !
Zoals we al zegden, de meest onwaarschijnlijke zaken kan je er vinden. Ooit gehoord van een orkaan paraplu ? Wel…die was hier te koop en onverwoestbaar volgens de opschriften en verkoper.
Het baasje wilde een pet kopen met een jachthond of een everzwijn op geborduurd. Vorig jaar waren die verkrijgbaar maar nu, petten genoeg maar geen met enig borduurwerk, laat staan van een hond of everzwijn.
Maar ons baasje heeft toch zo ’n broek waar geen broeksriem in kan wegens geen lussen, fabricaat Decathlon. Dat is een beetje vervelend maar het baasje heeft aan een kraam van zo ’n donker gekleurde medemens (vroeger was dat een zwarte neger, maar dat mag niet meer, net als een zwarte Piet) bretellen gekocht met jachttaferelen op. Ook met afbeeldingen van evers, herten, ganzen en ander wild !
Na twee uren over de markt te slenteren trokken we met pijnlijke voeten, knieën en kuiten richting auto. Intussen waren de geuren van het pluimvee verandert in geuren van kramen met Paëlla, Pizza, hamburgers, frieten en allerlei worsten want de middag was gepasseerd en dan stopt de wereld in Frankrijk en begeven de echte fransen zich aan de “culinaire geneugten” Al zijn het dan andouillettes die niemand anders lust dan de fransen zelf.
Gisteren was het de beurt aan Lucy om aan haar cultureel niveau te werken, en die mocht gisteren dus mee naar Barrobjectif in Barro.
Vandaag ging Hera met de baasjes mee naar Tusson. Daar waren festiviteiten en tentoonstellingen aangekondigd die midden deze week plots werden afgeblazen. Dat vernamen we toen uit de krant Charente Libre.
Ook vorige week zondag met de journees de patrimoine waren wij al langs Tusson gepasseerd om naar de oude koetsen en de monumenten van de club Marpen te gaan kijken. Maar toen kon je er over de koppen lopen. Een parkeerplaats vinden kon enkel op kilometers ver van het dorp. Dat hadden we er toen niet voor over.
Vandaag dan maar terug om nog eens op bezoek te gaan bij Bernard en Christianne Ferraro van het theehuisje l’echauguette. Het zijn fijne mensen en we hadden het over hen al verschillende malen hier op het blog. Vorige week stonden ze nog fier te glunderen in de krant met hun pas verworven gerestaureerde schilderij uit de 16 eeuw. Het schilderij stelde één van de eerste bewoners voor van het huis waar zij nu elf in wonen.
Het was weer een warm weerzien met de oud gitarist van “les Phantômes” en de sterdanseres uit de opera. Op de vraag of het schilderij al was opgehangen stond Bernard verbaasd dat wij daar al weet van hadden . Mais bien sûre Bernard, la Charente libre n’est ce pas… En fier troont Bernard ons mee naar binnen waar het schilderij een ereplaats boven de bar gekregen heeft. Het was nog mooi weer genoeg om buiten een terrasje te doen . We weten ook dat op één na alle bieren die op de kaart van l’echauguette staan van Belgische oorsprong zijn. De perfecte geserveerde Lindemans kriek (wel in een Leffe glas) smaakte alsof we hem dronken op een Brussels terras. En dat ene bier dat niet van Belze origine is eigenlijk niet echt bier. Je mag eens raden het welke het is .
We maakten nadien nog een rondje door het prachtige maar vandaag haast verlaten dorp. We hadden dus wel de mogelijkheid om onze tijd te nemen om een foto te maken zonder dat er plots iemand ongewild in beeld verscheen…
Vandaag waren we in Barro, een klein dorpje langs de rivier de Charente en ten zuiden van Ruffec gelegen. Het is een jaarlijkse uitstap die we naar Barro maken want elk jaar eind september heeft er in Barro een openlucht foto tentoonstelling, Barrobjectif plaats. http://barrobjectif.com/category/edition-en-cours/edition-2015/
Verschillende bekende en ook onbekende fotografen stellen er gewoon naast de straat en zelfs tot in de rivier hun werken tentoon . Twee jaar geleden was er zelfs een senator die zijn foto’s van zijn reizen tentoonstelde.
En vandaag waren wij ook daar, en we hadden Lucy mee. Aanvankelijk was ze niet erg happig om met de auto mee te gaan en zou ze veel liever in de velden gaan rakkeren zijn. Maar uiteindelijk maakte ze toch dat ze met een sierlijke sprong de koffer in sprong. Dat verwonderde het baasje wel want de koffer is gewoonlijk voorbehouden aan moeder Hera en nonkel Heros.
In Barro was het een sleuren aan de lijn dat het niet fraai meer was. Alles moest ze gezien en besnuffeld hebben, zelfs het kerkhof had haar belangstelling.
Of ze veel heeft opgestoken van de prachtige foto’s is nog maar de vraag, veel zal dat niet zijn volgens het baasje. Welke reu en waar die reu op drie poten gaan staan is daarentegen, heeft voor Lucy na vandaag geen geheimen meer.
Het was vandaag ook duidelijk de dag dat de omliggende scholen de tentoonstelling bezochten. En als je dan op de middag zo ’n tentoonstelling bezoekt is het voor Lucy, de eeuwig honger hebbende Lucy , het ideale ogenblik om aan het schooien te gaan. De schoolgaande jeugd was immers ook gecharmeerd door die knappe chien de chasse en zouden Lucy met veel plezier volgestopt hebben met sandwiches.
Maar daar heeft het baasje een stokje voor gestoken. Wat ze wel mocht was gaan zwemmen in de rivier. Tot ons baasje een hen met verschillende heel jonge kuikens opmerkte op de tegenovergestelde oever. Die liepen daar onbeschermd, zonder enige afsluiting. Om het geluk in de familie kip niet te verstoren heeft het baasje Lucy dan maar aangelijnd laten “zwemmen” .
Het was weer een tentoonstelling van topniveau en we zien de tentoonstelling ook jaar na jaar groter worden. Een ware topprestatie voor een dorpje van hooguit 300 inwoners .
Eergisteren werden Hera ’s puppy’s van het N-nest 9 maanden. Ze zijn geboren op 22-1-2014 en gaan zo stilaan bij de groten horen.
Van de eigenaars niks dan goed nieuws en de lovende woorden over hun slimme, lieve, vindingrijke, vrolijke en ook “criminele” eigenschappen doen ons goed.
Bij de familie Van den Eede in Kapelle heeft de jongste zoon Joppe een speeltuig voor Noxx in elkaar geknutseld. Het zijn PET flessen die om een stang kunnen draaien en waar snoepjes in zitten. Die flessen moet Noxx rond de stang laten draaien om aan de snoepjes te kunnen komen ! Knap gezien Joppe, in jou schuilt een hondenspeeltjes ontwerper.
Uit Temse kwamen enkele foto’s van Boris. Die hebben we met de familiedag niet kunnen zien omdat de ganse familie een weekend in de Ardennen hadden geboekt dat niet meer kon verplaatst worden. Baasje Magda kan ons melden dat “hun kleinste” op dit moment al 28 kg weegt en 62 centimeter meet ! Ook een grote jongen dus …
Van Nova kwamen er twee foto’s, eentje van Nova met een oversized bot in haar bek en nog eentje met de overige Drentenhuisgenoten Lennaert en Cartouche.
En dan was er nog een foto van Kibbels, tante Kibbels voor onze Lucy , halfzusje voor Hera en Heros en dochter van Belle uit haar nestje met Ferron van Drentenpassie. Die lag al vanuit haar luxueuze super zachte mand naar TV te kijken. Met kunnen zeggen onze baasjes. Als de pups ht maar goed hebben, dat is wat telt voor onze baasjes. En tot nu toe hebben ze daar helemaaaaaal geen klagen over. Integendeel zelfs, al onze pups hebben een superwarme mand gevonden en daar zijn we best fier op.
Het is een goed fruitjaar , het begon al in juni met een overvloed aan kersen. Een kersenboom die heel vroeg is en gewoonlijk nog last heeft van nachtvorst tijdens de bloesem heeft zelfs dit jaar kilo’s kersen gegeven. Ook de pruimen, appelen (massa’s) peren (overvloedig) zijn van een ongezien oogst dit jaar.
Nu op dit moment zijn er nog appelen en peren in de tuin maar die interesseren die Belle & co amper. Het zijn de noten en de notenboom die op dit moment favoriet zijn.
Je begrijpt niet hoe ze het voor elkaar krijgen, ze zoeken de noten, nemen ze mee naar het mdden van het gazon en gaan ze daar liggen kraken. En dan komt het wonderbaarlijke… ze krakende noten op zo ’n wijze dat ze enkel de vrucht opeten en de schalen blijven liggen op het gazon.
Het is zelfs zo dat we met de overgebleven notenschalen er terug een intacte schaal zouden kunnen samenstellen. Handig (met hun bek dan) zijn ze wel die vier Drentjes van de Faesroedel !
Komt er nog bij dat wanneer het baasje met een emmer naar achter in de tuin loopt er dadelijk een kandidaat emmerdrager zijn bek rond het oor van de emmer legt. Heros wil die emmer dragen, en of die nu leeg of vol is, dat maakt Heros niet uit. Het is ongelooflijk hoe sterk die zijn nekspieren zijn !
Maar er loopt hier nog zo ’n jong ding rond, ons “spook” noemt het baasje Lucy soms. En dat is niet toevallig want als een duiveltje uit een doosje komt ze dan op Heros af en neemt die emmer gewoon over van hem !
En de reactie van die goeie lobbes Heros…? Van hem mag Lucy altijd alles en wees maar zeker dat “spook” het altijd weet bij wie ze dat doet. Bij moeder Hera zal ze het niet lappen, daar wordt zij terstond terecht gewezen !
22 September, en gisteren is de zomer geeindigd, en we hebben het geweten in La Magdeleine.
De ochtend was nog mooi maar de dagelijkse rit naar Villefagnan voor brood en nieuws (de krant) gebeurde al in een alles nat makende druilregen.
Even later trok het van horizon naar horizon totaal open en het baasje dacht al weer aan een schilder dag. Ook die ambitie kon hij snel opbergen, net als vorige vrijdag toen het ook van dat soort weer was dat er geen verbinding te maken was tussen internet antenne en de satelliet ! Vandaag was het niet anders…
Wij Drentjes hebben weer eens uitgeblonken in het nat maken van badhanddoeken. Niet dat wij dat zo graag doen, maar het hoofdbestuur verdenkt ons er van ban het met opzet doen van ons te laten natregenen omdat we dan een stevige afdroogbeurt krijgen. En laat dat nu een van de favoriete knuffelmomenten zijn: een stevige badhanddoek behandeling !
We hebben het baasje overigens zeer goed geholpen bij het noten rapen. Althans dat was onze mening. De mening van ons baasje was iets afwijkend van onze mening, dat bleek toen wij onze voorraad noten uit zijn emmer gingen stelen. Wat wij “voorraad” noemen, noemt hij buit ! What’s in a name zeggen wij dan !
En zo kabbelde de dag om, en vanavond bleek dan toch dat we echt moe waren. We zijn dan ook de klok volledig rond actief geweest, want die hazenslaapjes tijdens de buien moet je niet echt rekenen.
Mar morgen is er weer een dag en na een deugdoende nachtrust kunnen we er terug tegenaan, en het belooft een mooie dag te worden morgen. Maar daar vertellen we morgen over !
Het was een druk maar boeiend weekend, voor ons Drentjes was het een verademing van eens niet telkens als we buiten waren geweest terug moesten afgedroogd worden.
Nu is nat worden voor ons geen probleem, net als bij een strodak wordt enkel de bovenste laag van onze vacht nat, alles wat zich daaronder bevindt blijft lekker droog. Maar vanaf zaterdag was het mooi weer en konden we naar believen in de tuin ravotten. Toen de baasjes dan vertrokken naar de rally van de remparts waren we moe genoeg om in alle rust een dutje in onze bench te doen.
Ook zondag was het mooi weer en het baasje heeft enkele mooie foto’s gemaakt van een goed bedauwde tuin met een mistige achtergrond. Toen zijn we wel terug nat binnen gekomen, maar toen hadden we liggen rollen in het kletsnatte gras.
Vandaag is het ook weer de ganse dag zonnig geweest. In de namiddag was het gazon zelfs zo opgedroogd dat het baasje de gelegenheid benut heeft om het gras af te rijden. We hebben nu eer een “wimbledongazonnetje”. Het ziet in elk geval even mooi groen als in de Londense tennistempel !
Vanavond is er dan weer grijze en donkergrijze bewolking opgekomen. Reden waarom ons baasje al maar wat vroeger dan gewoonlijk aan het blog begonnen is, het moest zo maar weer eens gaan onweren en met donder en bliksem hebben we het niet meer zo. Al te veel brol gehad de laatste tijd met die natuurfenomenen.
Ons baasje speelt al even met de gedachte van het blog een opfrisbeurt te gaan geven. Na zeven jaar en half steeds dezelfde “look” is het tijd om eens iets anders te gaan proberen.
Dus trouwe lezers… als er in de nabije toekomst plots iets anders op uw scherm verschijnt bij het openen van het blog dan het vertrouwde uitzicht… dan niet in paniek geraken. Het baasje is er dan uitgeraakt en weet dan hoe het blog er de volgende jaren gaat uitzien.
Vandaag op kasteelbezoek geweest. In het kader van de “journees de patrimoine” bezochten we het kasteel van Verteuil sur Charente.
Verteuil is een klein dorp gelegen aan de rivier Charente en heeft een mooi kasteel dat hoog boven het dorp uitrijst en een bijhorende, nog werkende watermolen.
De watermolen kennen we al jaren omdat die op regelmatige tijdstippen nog maalt maar het kasteel bleef het mysterie op de berg ! Tot vandaag de graaf van het kasteel de poorten openzetten. (Tot daarstraks dachten we dat het een markies was, maar dat was de vorige bewoner…)
De graaf en de gravin gaven zelf de rondleiding door wat ons baasje “een aardig optrekje” noemt. Maar enkel de tuin, de vroegere keuken en de kapel waren te bezichtigen. De graaf en gravin laten de bezoekers nog steeds niet in hun leef- of slaapkamer rondneuzen !
Wij kregen de gravin als gids en het baasje had moeite met de dame te verstaan omdat ze naar zijn mening te stilletjes sprak en de groep ruim groot was. Maar de rondleiding sprak voor zichzelf en op meerdere plaatsen stond op bordjes wat daar gebeurd was in een ver verleden. Zo leerde een bordje in de tuin dat er in bijzijn van Karel V (Keizer Karel) er een taxusboom werd geplant in 1539. Een opmerkelijk feit blijkbaar, maar dat fenomeen kennen we nog van onze rit langs de “route Napoléon” waar ook bordjes stonden om aan te geven onder welke boom de keizer zijn boterhammetjes (gesmeerd door Joséphine ?) had opgegeten.
Na de tuin gidste de gravin ons naar de keuken. Daar bemerkte ons baasje dat we met de hedendaagse keukens van Donald Muyle toch veel praktischer spul kunne in huis halen. Het pannenrek tot tegen de zoldering zou je nu toch net meer verkocht krijgen. De ladder om tot bij dat hoogste sauspannetje te geraken misschien nog wel !
Na de keuken beladen we aan de andere zijde van het kasteel n een andere tuin waar zich nog een aardig Italiaans “paviljoen” en de familiale kapel bevond. Die kapel was wel een veelvoud in grootte van de dorpskerk van La Magdeleine bvb.
Tegen de muren vonden we verschillende onderdelen van de stamboom van de familie La Rochefoucauld. Opmerkelijk was dat zo ‘n 85 % van de mannelijke familieleden François heetten met hun eerste naam. Wat het baasje dan weer deed opmerken dathet ook zo ’n familie was waar ze konden zeggen bij ons heten ze allemaal François, behalve onze Louis, daar zeggen ze Pierre tegen …
We hadden een fijn uurtje kasteelbezoek, maar zijn niet jaloers op de graaf Sixte de La Rochefoucauld en zijn gravin met dezelfde familienaam. Mooi maar veeeeel te groot dat kasteel tenzij het echtpaar zo’n twintig nazaten zou hebben, maar daar zagen geen van beiden naar uit …
Vandaag dan de hoogdag van de oldtimer liefhebbers in het departement. De stoet van enkel honderden old(en dure young)timers trok in een grote cirkel door de Charente.
Voornamelijk departementale wegen werden aangedaan en zo trok het heel divers gezelschap door heel pittoreske dorpen. Overal werd er getoeterd en gezwaaid door toeschouwers en deelnemers !
Dank zij het plannetje uit de krant konden we plannen waar en wanneer de “stoet” zou langskomen.
Wij opteerden voor het meest noordelijke punt en dat was het stadje Aigre op een 20tal kilometer van bij ons. We waren wat te vroeg op de plaats waar we de auto’s zouden tegenkomen en reden dan de karavaan maar tegemoet.
Een dorp verder ontmoetten we de eerste oldtimers en vonden dadelijk een heel geschikt plaatsje in het dorp Gourville. Halfweg gelegen tussen Aigre en Rouillac.
Het was net alsof de gemeente speciaal voor de gelegenheid, en voor ons, op die plaats een rustbank had neergepoot.
Vanop de rustbank zagen we een ganse vloot passeren van vertegenwoordigers van wat de gezamenlijke auto industrie de laatste tachtig jaar heeft voortgebracht. Ware prachtige museumstukken tuften, sommige sputterden voorbij en dan weer andere lieten hun Pk’s duchtig brullen. En … hoe meer toeschouwers hoe meer lawaai er werd geproduceerd door het glimmend blik !
We hadden een fijne namiddag daar op het voetpad in Gourville en…. Het heeft niet éénmaal geregend vandaag.
Moraal van het verhaal… “hierboven houden ze van oldtimers en hun fanatiekelingen “!
Een zon overgoten dag bleek het vanochtend te worden. ’t Baasje had plannen om de garagepoort die buiten de omheining van de koer ligt te gaan schilderen. Gelukkig was hij niet gehaast geweest om te beginnen (haast is hier haast een vies woord geworden) want het uitspansel trok eens te meer dicht met donkergrijze wolken.
In de verte klonk af en toe wat gerommel en gelijk gaan de stekkers van PC, TV en wasmachine uit de stopcontacten. En gelijk was ook de goesting voorbij om de schilderwerken, die ook al tijdens de zomer vertraging opliepen door de hittegolf, te beginnen.
De wolken voldeden volstrekt aan wat ze leken en in geen tijd was het weer een hoosbui van jewelste. Gelukkig was er ditmaal geen hagel mee gemoeid. Ook de windhoos die twee dagen geleden tussen Saintes en St Fraigne verantwoordelijk was voor een spoor van vernieling en weggewaaide daken en vernielde schuren liet gelukkig niet meer van zich weten.
Maar we konden wel een groot deel van de namiddag en avond onze gangen gaan in de tuin waar de bazen ook hun bezigheid hadden.
Morgen gaat het baasje naar de rally van de “remparts” kijken en wat fotootjes schieten. Het dichtst bij dat de stoet oldtimers langskomt is in Aigre. Dat is goed 20 kilometer van hier.
En zondag gaan we naar het kasteel van de Markies in Verteuil sur Charente. Daar kijken we nu al verschillende malen per jaar tegenaan en dat gedurende zestien jaar. Nu stelt de markies met de rare voornaam (hij heet “Sixte”) zijn kasteel voor een deel open , en daar willen we bij zijn. Achteraf een omweggetje nemen langs het théhuisje van Bernard en Christianne en de dag is dan alweer goed besteed vinden de bazen.
En dat tijdens een week zonder één dag zonder regen !
Echt waar… deze namiddag heeft de zon zich terug laten zien boven de Charente. Terwijl we deze ochtend nog bangelijke berichten lazen in de krant. Een windhoos in de buurt van Cognac op zo ‘n 55 kilometer van La Magdeleine.
Maar ook in St Fraigne blijkt de wind lelijk huis te hebben gehouden. Daar sprak men van gelijkenis met de tempête van 28-29 december 1999. En dat kunnen we zeggen, wij waren er toen bij en willen zulk een storm nooit meer meemaken.
Maar deze namiddag was het mooi weer. Het baasje heeft al onze noten onder de notenboom opgeraapt en te drogen gelegd op een zeef. Uiteraard heeft hij ze buiten ons bereik gelegd en dat vinden wij niet fijn. Vorig jaar had hij de noten in een emmer tegen de grond laten staan. Dat was wel héél makkelijk voor ons, we moesten toen zelfs niet tot achter in de tuin gaan lopen zoeken !
Maar wat hij wel goed gedaan heeft is het gras onder de boom gemaaid. Nu zijn de afgevallen noten makkelijker te vinden, want in hoog gras is het echt niet handig.
Vanaf morgen gaat het dan toch echt beter weer worden. De barometer stijgt en dat is fijn want het weekend gaat druk worden. Van Franca van de B&B “au bellefleur” http://www.aubellefleur.fr/ in Sigogne , vlak bij de stad Cognac, heeft het baasje vernomen dat de oldtimer rally van het circuit des remparts van Angoulême door Sigogne komt. Reden om Franca en Darren nog eens op te zoeken en mooie foto’s van opmerkelijke oldtimers te nemen.
Zondag is het dan weer “journees de patrimoine” of in ’t Vloms “open monumentendag”. Uit de krant vernemen we dat de sympathieke uitbaters van het theehuisje “l’ Echauguette”, Bernard en Christianne Ferraro een schilderij uit de jaren 1600 op de kop hebben weten tikken op een veiling. Het is niet zo maar een schilderij, maar het stelt één van de vroegere bewoners voor van hun woning en het theehuisje dat ze nu uitbaten. Daar zouden we graag eens gaan kijken en nog eens een rondje door Tusson maken. Daar is elk jaar wel enige verandering op te merken in de restauratie van het schitterende dorpje op zo ‘n 10 kilometer van La Magdeleine.
Uiteraard gaan we over beide dagen uitgebreid verslag uitbrengen wat je dan ook hier kan lezen.
Ja dat hopen we zo stilaan, want het begint zo “teen en tander” uit te hangen dat weer in de Charente.
Vanaf het moment dat de aanhanger maandagavond leeg was zijn we haast geen enkele keer tot het einde van de tuin kunnen gaan (zo ‘n 100 meter) zonder droog terug te kunnen terugkomen.
Deze namiddag was het weer goed prijs, donker donkere lucht, (er bestaat ook gewoon donker) eentje die weinig goeds liet voorspellen. En wat we te verwerken kregen was al van het zwaarste dat we hier ooit in de maand september kregen. Regen, hagel en een mix van de twee zorgde er voor dat we geen stap van onder de luifel konden komen zonder als en verzopen kiek terug binnen te komen.
Skype viel als eerste uit en ook enkele berichten die dienden verzonden te worden, moesten wachten tot er zich betere momenten aandienden. En dat duurde echt lang.
Zaterdag zou het volgens de krant beter weer moeten worden. Dat zou mooi zijn want het is dit weekend in Frankrijk “jours du patrimoine” of wat wij in Vlaanderen open monumentendag noemen. En dat is altijd veel plezanter met mooi weer.
Maar ook heeft dit weekend het jaarlijkse oldtimer gebeuren plaats. Zondag zijn er oldtimer races op de remparts van Angoulême. Een niet te missen evenement voor de echte fanaat van oldtimers Nu zaterdag is dan weer het moment dat de oldtimer toeristische Rally door de Charente trekt. Ons baasje bestudeert dan haast met een vergrootglas het gevolgde circuit om een mooi plaatsje uit te zoeken om foto’s te nemen. Er zitten pracht exemplaren tussen maar ook zeldzame voertuigen.
Vorig jaar liet de plaatselijke gendarmerie zich opmerken door een groep voertuigen “d’ antan” uit vroegere dagen dus. De gendarmes waren daar met moto’s, R4tjes en ook enkele Estafette bestelwagentjes. Het was dan ook een raar gevoel dat de toeschouwers applaudisseerden voor de gendarmes. Dat zie je ook niet alle dagen.
Morgen hopen we op een drogere dag. (Kan moeilijk anders want natter dan vandaag kan haast niet)
Inderdaad, toch maar snel een berichtje plaatsen voor het internet weer uitvalt hier op de Franse boerenbuiten.
Gisterenavond hadden we ook al geen contact met de satelliet tussen 21u00 en 00u30. Reden waren de slechte weersomstandigheden. Veel regen in zware vlagen zijn niet bevorderlijk om onze berichten naar de satelliet, die ergens boven de evenaar hangt, over te brengen en dan krijg je wel meldingen dat je geen contact hebt met het internet, maar voor de rest blijf je monddood !
Deze ochtend, wanneer we terugkwamen van de bakker, hingen er weeral van die donkergrijze regenwolken over de streek. We hebben dan de Masjebashi even aan de kant gezet om er een fotootje van te nemen. We waren noch maar amper thuis en binnen of datgene, wat we juist gefotografeerd hadden, kwam al in grote hoeveelheden naar beneden.
In de krant Charente Libre kunnen we lezen dat er ook nog eens flink wat wind op komst is. “Rafales” of windstoten van 100 km/u zijn te verwachten aan de kust en in het noorden van de Poitou-Charentes. Dat is wel een eindje van ons weg, maar ook in het departement Charente kunnen we windstoten van 85 Km/u verwachten. Dan denkt ons baasje “lap, den TGV gaat weer stilvallen wegens bomen op het spoor” want dat is tegenwoordig ook meer gewoonte dan uitzondering ! Gebrek aan onderhoud (besparingen) aan de gewassen en de hoog opgeschoten boompjes langs de kant van de sporen is de oorzaak dat die boompjes nogal eens durven omvallen. En die vallen A-L-T-IJ-D in de richting van de sporen ! Een trein die + 300 km/u haalt kan daar niet al te best tegen, zoveel is duidelijk !
Ondertussen, terwijl we dit schrijven is het internet al twee maal onderbroken geweest, zo komt de regen weer in bakken naar beneden. Ook de TV die langs de satelliet gaat (TV Vlaanderen) heeft er de brui aan gegeven ! We zien wel wanneer de kust (of de lucht) weer vrij is en dit bericht kan verzonden worden…
En om in dat rotweer te zitten hebben we eergisteren 800 kilometer gereden !
Het is de eerste dag van ons verblijf in La Magdeleine en er valt niet veel te vertellen dan dat we de kachel hebben aangemaakt. Niet omdat het te koud is maar wel omdat we de handdoeken waar we onze roedel telkens mee afdrogen nadat ze buiten zijn geweest anders niet meer droog krijgen.
Op een paar uren na heeft het haast permanent geregend deze namiddag. En die vier willen buiten, wat logisch is in die grote tuin waar ze drie weken niet geweest zijn. En daar zijn egels, poezen en wat nog meer gepasseerd en die hebben allemaal hun geur achter gelaten!
Vanochtend moesten we eventjes in onze bench blijven, de baasjes moesten langs de “trésor publique” passeren, zeg maar het belastingkantoor in Ruffec . Als je belasting zegt dan wil dat zeggen dat ze in je portemonee gaan zitten. Nu zegt het vrouwtje dat het baasjes eigen schuld is. Hij heeft weer eens “iets” te snel gereden aan zo ’n stomme flitspaal. Geflitst bij 111 km/u waar maar 110 mocht ! Voor één, zegge en schrijve één km/u moet hij 68 € afdokken omdat de boete in België aankwam en we dus te laat waren om de eerste boete van 45 € te betalen !
Er is bij ons weten nog steeds geen begrotingstekort bij de regering van de Fransoozen ! En zeggen dat het baasje daar mee voor gezorgd heeft. Maar van de Swa Hollande hebben we nog steeds geen spoor van appreciatie of dank mogen ontvangen .
Morgen en de volgende dagen blijft het weer onveranderd… Hopelijk worden de opklaringen wel wat langer. Van werken aan het dak van de schuur zal er dus de eerste dagen weinig in huis komen.
Maar we zien wel we krijgen onze tijd wel op een zinnige wijze om…
Yep, we zijn goed aangekomen op onze Franse stek. De startprocedure was wat moeizaam voor we konden gaan rijden, maar om 12u30 reden we van de Vosselaarse oprit van het huis weg richting Zuid West Frankrijk. Het was nat, droog, terug nat , terug droog en moest ik elke wisselbeurt hier aangeven dan kreeg je een volledig blad vol met bovenstaande proza droog, nat, enz…
Waarom het klein Kodakske, dat altijd in de auto ligt en ook nu weer in stand by stond, bleek nu eindelijk nog eens dienst te bewijzen. Bij het naderen van de luchthaven Charles de Gaulle ligt het Kodakske (is trouwens geen Kodak maar een Panasonic) altijd klaar om nog maar eens op foto vast te leggen dat we weer vreselijk overreden of overvlogen zijn door een vliegtuig dat aan het taxiën is of zijn aanloop neemt om op te stijgen. Zo ’n grote A380 Airbus hebben we in de verte zien opstijgen, die kon dus spijtig genoeg niet dienen voor de foto, maar op de baan daarnaast kwam er en kleiner model juist over ons gereden. En die hebben we op foto !
Om langs Parijs te komen hadden we vandaag 35 minuten nodig tussen Ch. De Gaulle- en Orly luchthaven. Zeg maar tussen noord en zuid Parijs . dat was dus snel en ook na Parijs, toen de zware buien achterwege bleven konden we netjes opschieten. Het eerste benzinestation op de A10 is haast traditioneel de eerste halte plaats voor Belle & co om de pootjes te strekken en iets achter te laten.
Daarna kon het verder en na Orléans kregen we de eerste file. De oorzaak was een ongeval met een autotransport vrachtwagen die in het decor beland was en waar de aanhangwagen en de daarop geplaatste auto’s in de fik was gegaan. Daar was dus voor de berging zwaar materiaal voor nodig en enkel de linkse rijstrook was beschikbaar om langs het ongeval te komen.
Nadien ging het terug vlot en het baasje heeft extra opgepast bij het naderen van Tours en de nieuwe flitspaal. Die heeft ons bij vorige passage geflitst met 111 km/u waar 110 km/u is toegelaten. En of we zo vriendelijk willen zijn om 45€ of 68 € als we er te lang over moeten denken of 168 € als we er heel lang over moeten denken. Met het laattijdig vinden van de boete bij thuiskomst in Vosselaar eind augustus, en het niet kunnen beschikken over internet betalen wegens panne laptop, zal het 68 € worden ditmaal… Zonde van het geld maar Swa Hollande moet ook zijn pree van iemand krijgen hé…
Vanaf morgen dus terug Drenten en baasjes verhalen vanaf het Charentaise platteland…
Hoewel het vandaag een maand geleden is dat mijn goeie vertrouwde laptop “een mot van den bliksem” kreeg hebben we het niet aan ons Drentenhartje laten komen. De laptop is gerepareerd en zo kunnen we vanavond verslag uitbrengen over een fijne dag “bij de Hollanders”.
Vanochtend na een stevig ontbijt vertrokken baasje en Lucy met de Masjebashi richting Noorden !
Dieren (what’s in a name) was de eindbestemming en we hadden een mooie fijne rit met de zon in de ogen.
In Dieren (we hadden al heel wat “dieren” van allerlei slag gezien onderweg) aangekomen belanden wij in een heel grote groep Drentsche Patrijshonden en die beken allemaal van dezelfde sexe te zijn. Allemaal venten (reuen zegt het baasje) en daar was één teefje… Lucy-Hera van de Faesroedel. En al die venten hadden maar één interesse ! Aan mijn poep ruiken, de vetlappen… Al een geluk dat we gisterenavond nog gebraden kip van Johan’s kippenkraam hadden gekregen. Want daar kunnen wij goei stinkende scheten van laten. En ze hebben het geroken hoor, die kontsnuffelaars.
Er was ook een mijnheer, Frans zegt ons baasje tegen hem, en die ging aan mijn heupen voelen en dat was wel plezierig. “Frans” zegde dat ik flink in orde ben en dat ik serieuze spieren in mijn billen heb. Dat is tenminste plezant en die “Frans” moest geeneens aan mijn achterste ruiken zoals al de “reuen”.
Wie er ook was dat was Lennaert mijn nestbroer. Die had waarschijnlijk iets uitgespookt want die moest van twee madammen, ééntje met een micro en ééntje met een schrijfplankske, rondjes gaan lopen aan de lijn waar zijn vrouwtje ook nog aan bengelde ! Wat die twee op hun kerfstok hadden weten wij ook niet maar ze deden alsof hun leven er van afhing. Na zo een ronde of vijf gelopen te hebben mochten ze even uitblazen. En toen vertelde die madam met haar micro dat Lennaert een heel knappe Drent is en dat hij daar een U voor kreeg. Maar zijn vrouwtje kreeg niks ! Geen U , geen ZG, zelfs geen M wat ze gewoonlijk toch geven als ze er niet buiten kunne van iets te geven. Niks kreeg die, en ze had nog zoveel moeite gedaan om Lennaert te kunnen volgen…
Dat Lennaert een heel knappe Drent is, daar moesten we zo ver niet voor rijden. Dat wisten wij drie en een half geleden al toen we hier nog met twaalf tezamen rondkrabbelden in de puppyren van de Faesroedel !
Wij hadden een fijne dag en de reuen met wie ik vandaag geravot heb zullen het nog lang heugen dat Lucy daar was !
Aldus het verslag van Lucy, neem het allemaal niet te strikt voor waarheid want het was de eerste maal dat ze naar zo een manifestatie mee mocht en als iets de eerste keer is durven die Drenten wel eens een andere waarheid zien dan de baasjes.
Morgen gaan we volgens het baasje nog verder weg dan vandaag. Dan trekken we terug naar La Magdeleine. Dan hebben we nog eens ander nieuws om versla over uit te brengen.
Sommige van de lezers hier hebben er al van gehoord en gelezen. Ons baasje zijn grote Drentendroom is bezig verwezenlijkt te worden. Samen met nog enkele andere Drentengekken zijn ze een groep begonnen die er voor gaat zorgen dat de Drentsche Patrijshond eindelijk gaat kunnen beschikken over zijn eigen specifieke DNA profiel.
En waarom droomt ons baasje van zo’n DNA profiel ? Omdat het gans het eerlijk fokken gaat vergemakkelijken omdat de beste combinaties teef x reu nu vooraf kunnen bepaald worden aan de hand van de genetische kenmerken van de honden. Belangrijk is dit vooral om vrije en dragers van erfelijke ziektes te kunnen gebruiken zonder in een nestje pups lijders van de ziektes te fokken.
Het spel zit zo in elkaar:
een dier (hond in dit geval) kan vrij zijn van een erfelijke ziekte
een dier kan drager zijn van de erfelijke ziekte
een dier kan lijder zijn van de erfelijke ziekte
Dat het dier vrij ,drager of lijder van de ziekte is kan men opmaken uit de genen van het dier
We mogen zoveel vrije dieren kruisen met elkaar, ze zullen geen dragers of lijders uit die combinaties komen.
Kruisen we een vrij dier met een drager dan zullen er in principe 50% vrije en 50 % dragers in dat nest zijn. Deze 50% “dragers” zijn niet ziek maar kunnen wel de ziekte aan hun nakomelingen doorgeven.
Kruisen we nu 2 dragers met elkaar (let op, deze dieren zijn niet ziek, en vertonen geen symptomen van de ziekte) dan krijgen we in principe 50 % dragers en 50% lijders. Deze laatste 50 % gaan wel ziek worden terwijl de ouders gezond zijn (op zicht)
Met lijders zou het gek zijn te gaan fokken, niemand wil zieke dieren op de wereld zetten maar het is goed mogelijk dat er met deze zieke dieren al meermaals gefokt is vooraleer de ziekte zich openbaart in het oudste nest !
Deze twee laatste categorieën, de dragers en lijders zoeken we nu door dat DNA profiel onderzoek. Met harde cijfers vermijden we dat we zieke dieren krijgen door vooraf in te grijpen.
En dan nog iets raar dat tegengesteld lijkt aan wat we beogen… soms is het aangeraden van een vrij dier te koppelen aan een drager van een bepaalde ziekte. Dat gebeurt wanneer een bepaald dier uitzonderlijke eigenschappen heeft die men wil behouden in het ras in de volgende generaties. (bvb een uitzonderlijke goede jachthond). Het is in de volgende generatie dus wel zaak dat men ook hier een vrij dier met een drager koppelt.
Inderdaad… als je fatsoenlijk en eerlijk wil fokken komt er meer bij kijken dan twee uiterlijk heel mooie honden te laten paren. Want zonder DNA wat nu beschikbaar is, zou het wel eens verkeerd kunnen uitdraaien en men doodzieke honden aan het fokken is die lijden aan epilepsie, blindheid , slechte heupen en gewrichten….en andere trieste ziektes die het euthanaseren van de hond noodzakelijk maakt.
Nog vragen over deze materie ? In de mate van het mogelijke doen we onze uiterste best om duidelijk te zijn en ieder te informeren waar we mee bezig zijn.
Zo was het ook op 13 augustus, in een e-mail kregen we het trieste bericht van Lilian en Theo dat zij hun Drentje Sien hadden moeten laten inslapen.
Ons baasje had daar op geantwoord zoals hij meestal doet bij zulke trieste meldingen en dan dadelijk de computer, met alles er rond hangt ontkoppeld omdat alle tekenen er op wezen dat we voor een serieus onweer stonden. Ook TV, frigo, wasmachiene en andere duurdere elektrische werden ook afgekoppeld.
Het onweer ging gepaard met stortbuien maar met minder wind dan we verwacht hadden. Na een half uur was het onweer voorbij en trok de lucht terug hemelsblauw open. Dus tijd om de e-mail naar Lilian en Theo af te werken en te verzenden. Dus werd de laptop terug aangesloten en toen kwam de flits en knal tegelijkertijd… en toen was het gebeurd…. Overspanning op het elektriciteitsnet en daar kan een Acer laptop niet tegen !
Nu had ons baasje enkele dagen er voor nog aan zijn vriend Peter, baasje van Zeppos zaliger en onze Hercule, gevraagd om alles wat op de laptop stond waar we mee werkten over te zetten op de reserve laptop. Maar de bazen hadden het te druk gehad en het overzetten was dus niet gebeurd !
En dan komt het… het overzetten was nog zo makkelijk niet want al de links en paswoorden stonden op de laptop die deels in de vernieling lag ! Honderden combinaties zijn er uitgeprobeerd maar vooral seniorennet en het Bas en Belle blog bleven stikmorsdood.
Ook de berichten die normaal via skynet bij ons binnenkwamen konden we niet openen of lezen. En daar zat de pestduivel. Het blog werkte via skynet en ook dat konden we geen nieuw leven in te blazen omdat de paswoorden niet konden opvragen in de defecte laptop.
Dat gaat ons dus NOOIT meer overkomen. Straks begint ons baasje met al de adressen en bijhorende paswoorden te kopiëren en naar zichzelf te sturen, dan af te printen en op te slaan in een speciale “papieren” map. “Nen ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen” zegt het spreekwoord toch ? En nu nog alles een tweede maal kopiëren om zowel in Vosselaar als in La Magdeleine een versie te hebben. Want als je met panne staat in La Magdeleine, en de kopies liggen 800 kilometer verder in Vosselaar , dan sta je nog nergens .
Maar genoeg gezeurd over alle mogelijke tegenslag, het is uiteindelijk maar een blog over Drentsche Patrijshonden. We kunnen terug aan de slag en dat is wat telt.
En het onweer… volgende keer wachten we tot na de laatste bliksem om terug aan des lag te gaan met dure electronica …
Eindelijk zeggen wij en waarschijnlijk ook vele van de trouwe Bas en Belle blog lezers.
Sinds de namiddag van 13 augustus ligt (lag) het Bas en Belle blog plat door een onweder. Toen trok een serieus onweder over de Charente, en hoewel we onze voorzorgen hadden genomen en de TV, wasmachine, frigo en computer de stekkers hadden uitgetrokken hadden we toch “prijs”.
Een goed kwartier nadat het onweer over was en we terug tegen een typisch blauwe Charente lucht aankeken staken we de laptop stekker terug in en volgde er nog geen minuut later een laatste bliksem en donderslag. En vermits alle leidingen van elektriciteit en telefoon daar in La Magdeleine nog hoog aan palen hangen sloeg de bliksem daarop in.
Gevolg… de laptop had overspanning gekregen en lag in de lappenmand… Op zich niet zo ’n drama ant er is altijd wel een reserve laptop binnen handbereik. Maar als we bij de wet van Murphy uitkomen is er altijd nog een dikke MAAR aan verbonden.
Die “MAAR” bestond er in dat alle paswoorden die we nodig hadden, en uiteraard niet uit het bolleke kenden, opgeslagen waren in… de lappenmand laptop.
We hebben dus geduld moeten oefenen tot gisterenavond, tot wanneer de gerepareerde laptop terug “thuis” was.
Maar nu kunnen we er terug vol tegenaan en dus krijgen jullie vanavond terug een belevenis te lezen die zich heeft afgespeeld in de periode van 13-08 tot 11-09-2015. En dat is nogal wat, zoals bvb de zeer geslaagde familie- en vriendendag op 30-08-2015…
Hoewel de verwachtingen hoog gespannen waren is het toch een dag om snel te vergeten geweest. Niet dat het zo slecht was maar een temperatuur van 36° C en onweer in de lucht met een warmwater regen… neen, dat is niet waar ons baasje op zit te wachten.
Vanochtend was het wel aangenaam maar op de terugweg van de bakker zag de lucht er al uit van “dit gaat niks worden vandaag” . Links voor de auto zag je de bui naar beneden komen maar ook rechts was er een regenbui onderweg naar beneden. En daartussen een droge strook van enkele kilometer. En je raad het al, in die strook wonen wij !
Enkele uren later, toen het goed rommelde in het zuiden kregen we dan toch een bui over ons maar het was alsof het een warmwater regenbui was. Nat was het maar van opfrissing was geen sprake, integendeel zelfs. De regenbui maakte alles klef en onaangenaam. Als je met je ogen knipperde stond je al in het zweet.
Dan heeft het baasje de post van het weekend nog maar eens doorgenomen en dat maakte hem toch weer vrolijk. Het weekend was weer succesvol geweest voor twee van onze “pups”. Voor echte pup Nova, bijna 8 maanden nu was de gehoorzaamheidstraining succesvol met een brevet en Nova mag in september naar de volgende klas.
Ook in Limburg was het clubwedstrijd van de jachtopleiding en daar kwam Loek van Bert Laermans met de beker naar huis. De kampioenstrijd was best heftig geweest want ook Maran van Ali Dooren was op gelijke puntenhoogte geeindigd als Loek. Een bijkomende proef moest dus de uiteindelijk winnaar aanduiden. En dat is dan toch Loek geworden !
Wij wensen dan ook Nova en Loek het allerbeste en ook blijven volhouden, er staan jullie nog mooie resultaten te wachten. Maar we feliciteren ook Maran met zijn mooi resultaat want het scheelde maar een ietsepietsie tegen Loek…
Hopelijk komt er vannacht nog een frisse regenbui en liggen de temperaturen zo ‘n 10° C lager !
Dr. Nelly Mols, nog steeds onze steun, toeverlaat en raadgeefster.
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Even voorstellen
Begonnen als Bas & Belle blog is de hoofdrolspeler Bas noodgedwongen vervangen in de cast . Bas was de oudste met zijn vijftien jaar en toen hij overleed op 6 november ’08 stonden we in twijfel. Houden we de naam als Bas & Belle of gaan we hem aanpassen aan de actualiteit ?
In samenspraak met de lezers hebben we dan besloten het blog met dezelfde naam te laten voortbestaan als hulde aan die fijne kameraad die Bas steeds geweest is.
Nog geen week na het overlijden van Bas heeft Belle een prachtnestje gekregen met zes prachtpup’s. Vier reutjes en twee teefjes behoorden vanaf 12 november tot onze roedel.
In2008 moesten alle rashonden een naam krijgen die begon met een letter H. Zo kregen we een Hercule, Heros, Hera, Hadise, Harry en Harko. Hierbij zijn Hera en Hadise de teefjes.
Hera en Heros zijn bij ons gebleven zodat we het blog het Belle, Hera en Heros blog zouden kunnen noemen. Dat gaan we echter niet doen… Het is Bas & Belle en het blijft zo. Wat we wel gaan doen is de ondertitel aanpassen. “Dwaze belevenissen van twee prettig gestoorde Drentsche Patrijshonden” gaan we aanpassen naar “drie prettig gestoorde” en dat prettig gestoord”is met die twee jonge nieuwkomers niet eens overdreven…