Ik ben allom tegenwoordig, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Agaath.
Ik ben een vrouw en woon in sky is the limit () en mijn beroep is mijmeren.
Ik ben geboren op 26/10/1962 en ben nu dus 61 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lezen, keramiek, muziek, dieren, mijn dochters, van't leven genieten....
Ik ben vier jaar geleden plots blind geworden. Sinsdien bekijk het leven door een roze bril, ik werk in het zwart en tast in het duister.
Dit is wat ze noemen prettig gestoord.
Kunstenaar Alex Fabry komt opnieuw met iets nieuw voor de dag!
Na de introductie van zijn ring ijs vorig jaar, heeft hij een neiuw concept bedacht. Deze keer ontdek je zijn juwelen en schilderwerken in het donker. Ontdaan van alle licht bezichtig je zijn werk. en wat normaal niet mag (maar wat is normaal in de leefwereld van deze kunstenaar?) is bij Alex een must! Raak de kunstwerken aan, voel ze, beleef ze.
In kleine groepjes word je aan de hand van een gedimde lichtstraal doorheen de expositie geleid, van het ene kunstwerk naar het andere. Om de kunstwerken te zien ... moet je ze dus aanraken. Uiteraard zit er een diepere betekenis achter dit creatieve gegeven: de kunstwerken bevatten namelijk opschriften in braille. Blinden zullen deze keer het kunstwerk het best zien en ervaren én als eerste de diepere dimensie ontdekken, zelfs in het donker.
Na de korte tocht in het donker, zal het licht - voor de zieners onder ons - al de geheimen prijs geven: de korte opschriften in braille vervullen niet alleen een diepere betekenis maar hebben een bijzondere esthetisch effect op de immer originele werken. De exclusieve juwelen zullen met zekerheid zowel de blinden als de zieners bekoren en brengen tevens de beide groepen dichter bijeen.
Naast de juwelen heeft Alex opnieuw een aantal schilderwerken gecreërd: de kleurrijke, speelse kunstwerekn bevatten tevens braille - geretaleerde elementen. En dat het een fijne ervaring is om te voelen aan het kunstwerk, met o.a borsten in braille, hoeven we niet te zeggen. Het opschrift "tiet" ernaast is de knipoog die we van Alex gewoon zijn.
Deze expositie toont opnieuw het creatieve denkproces van Alex, het buiten de lijnen treden, het speelse karakter. En geeft toe: het aanraken, voelen, betasten en beleven van de verschillende vormen en texturen ... zal je net dat extra gevoel geven dat je soms bij afstandelijke kunst mist.
Openingsavond dinsdag 5 juni om 19u30 (zaklampen niet toegelaten)
Open op 8,9,10 juni en 15,16,17 juni van 13u30 tot 18u00 weekdagen op afspraak :0475/974 134
Plaats: atelier 't verdiep t' pieter de coninckstraat 29 (1ste verdiep) 8800 roeselare inleidende speech door Piv Huvluv (stand - up comedian) info www.alexfabry.com alexander.fabri@telenet.be
Het is er dan toch van gekomen, mijn werken zijn ter bestemming geraakt ... Wat er dit jaar allemaal fout gelopen is, weet ik niet. Maar om de één of andere reden ben ik helemaal niet meer op de hoogte van het reilen en zeilen op de academie. Je moet gaan poetsen en daarna je werken binnen leveren voor de jury. Maar wanneer? Geen berichtje van de lerares, geen telefoontje van een medestudent. Dus dan maar op goedvallend uit...
Gisterenavond zijn Fiep en ik eraan begonnen. Werken naar de academie doen, dat doe je niet zo maar. Dat is hard labeur, zeker als je niks ziet. Je bent al gauw aan het sleuren met veertig, vijftig kilo en Fiep is nu ook geen bodybuilder. Maar we waren overtuigd, zo moeilijk kan het niet zijn. Gewapend met curverboxen liepen we trap op, trap af. Met de slappe lach, natuurlijk. Fiep is kleiner dan ik, liep voorop, bereikte eerst de trappen en werd daardoor nog kleiner. Maar goed, geen enkel werk sneuvelde onderweg.
De lessen worden gegeven in twee groepen, de dagklas en de avondklas en nu was het avond. Ik kende niemand uit die groep en blijkbaar voelde niemand zich geroepen om ons te leren kennen. Ook de lerares niet. Het werd een gesukkel van jewelste. Blinde vrouw, witte stok, curverboxen vol keramiek en een klaslokaal vol breekbare dingen ... Maar we bereikten de uitstalplek! Zonder brokken te maken. Terwijl Fiep alweer vertrok om de volgende lading binnen te sleuren, begon ik mijn spullen te rangeren. Ik voelde de ogen in mijn rug prikken, maar niemand zei iets. Alleen één vrouw. Ze kwam even naar mijn werken kijken. "Mooi werk heb je." Zei ze "Je hebt precies veel hulp gehad van de lerares, want als je dat zelf moet maken ... Ach ja, voor jouw is het een bezigheid. Als je al wat met klei kan smodderen, ben je zeker al gelukkig?" Ik slik eens. Wil haar een antwoord toesnauwen. Wat denkt die trut wel? Maar dan glimlach ik even vriendelijk. Ik ga me hier echt niet moe maken. Waarschijnlijk is dat het idee dat de hele klas van me heeft. Daar tegenin gaan zou me, in hun ogen, alleen maar een arrogant mens maken. Dus zeg ik niks, duw mijn kin omhoog en doe alsof ik ergens een dikke, vette stront ruik. Ze snapt de hint, geloof ik.. Ze verdwijnt zonder nog een woord te zeggen. Ik zet me in een hoekje en wacht op Fiep. Die loopt nog steeds met klei te zeulen, helemaal alleen, terwijl het hier volloopt met sterke mannen. Maar we zijn niet van de avondklas, dus worden we niet geholpen. Ik zeg maar niets tegen Fiep, ze wordt hoe langer hoe norser. Zoveel als we binnen gesleurd hebben, moeten we ook weer buitensleuren. Materiaal, klei ... En weer niemand die even een handje wil helpen. De wereld van de Kunst, waar iedereen elkaar helpt, kunstenaars onder elkaar ... vergeet het maar. Ieder voor zichzelf en als ik je een pee kan stoven, heb je het zitten en dat is iets waar ik helemaal niet mee om kan. Ik heb een hekel aan superego's, mensen die meer last hebben met hun grootheidswaanzin dan met hun creativiteit. En op de academie loopt het er vol van. Maar goed, we waren weer buiten.
Fiep vond dat ze nu wel een cola verdient had. Het chiqste zaakje hebben we uitgezocht. We zagen er niet uit, wat kon het ons schelen??? Na de nodige drankjes waren we weer in staat om naar huis te rijden. Het thema academie werd angstvallig vermeden. Wat ik in september ga doen? Of ik terug ga? Ik weet het niet. Waarschijnlijk wel. Nu ik weet hoe ze daar over me denken, ben ik alleen maar gemotiveerder om te bewijzen dat ik even goed ben als zij. Dat ik geen kleiklodderaar ben. Ik heb een hele vakantie om erover na te denken. Maar het zal ze niet lukken om me een minderwaardigheidsgevoel te geven, dat kan ik je garanderen.
Mijn oudste dochter woont al drie jaar samen met haar vriend en nu heb ik eindelijk kennis gemaakt met de familie van mijn schoonzoon. Want zijn zus trouwde en wij waren uitgenodigd. Heel de familie zou er zijn. Mijn oudste dochter en haar vriend zouden natuurlijk geen tijd hebben voor mij, die moesten aan de eretafel zitten. En ik, ik kende er dus niemand, alleen de bruid en bruidegom en de ouders van de bruid die ik sporadisch al eens ontmoet had. Maar ja, een uitnodiging kan je niet weigeren ... Helemaal opgedirkt, haar gekamd en schoenen gepoetst, samen met de jongste dochter naar het feest. Bruid en bruidegom aan de ingang met de bijbehorende ouders. Heel enthousiast doen, kussen, feliciteren ... Pfff, dat was ook weer gebeurd, ik kon naar mijn tafeltje gaan. Even aan de dochter vragen hoe iedereen eruit ziet. Daarna socialiseren met ooms en tantes, grootvader, bomma, moeke ... "Ach, ben jij de moeder van ... welwelwel ... en gaat dat zo een beetje??? Allee, we spreken elkaar nog wel eens ...blablabla ..." Het eten ... daarna de speeches, moppen, gelach ... En de sfeer zit er direkt in.Als de muziek begint, duikt iedereen de dansvloer op.Al snel komen de grootouders afscheid nemen, teveel lawaai voor de oude oortjes.Maar de jonge generatie begint samen te klitten, de dansvloer overbevolkt. Na de schuimwijn en het lekkere eten; doorgespoeld met de nodige koffie, waag ik me aan een glaasje wijn. Al snel klinkt de muziek nog beter, voelt de sfeer nog plezanter, de mensen nog vriendelijker en Agaatje duikt mee de dansvloer op. Geen gène, gewoon ammuseren. En plezant was het... Veel te snel beginnen de gasten naar huis te gaan, ik ben helemaal nog niet uitgedanst! Time flies when you are having fun ... Op mijn stoel gezeten denk ik even na wie de volgende bruid zal zijn. Mijn dochter? Als je haar mag geloven is ze er helemaal nog niet klaar voor. Maar stel even hypothetisch, dat het er toch van komt. Hoe gaan we dat dan doen? Wie gaat me begeleidenin de kerk? Mijn geleidehond? Anders beland ik zonder twijfel met mijn goedgevormde achterwerk in het wijwatervat. En wie gaat er tijdens het avondfeest naast me staan om mensen te ontvangen? En wie gaat met mij dansen? Neenee, ik ben er ook nog niet aan toe om een trouwfeest te organiseren. Eerst moet ik nog eens met papa praten. En met zijn nieuwe vrouw. en met de pastoor. Die moet mij een snelcursus kerkganglopen geven .... Maar één ding weet ik wel: de dag dat mijn kinderen trouwen, zal ik stijf in het nieuw staan. Heel elegant, heel gesofisticeerd en ik zal stralen. De mooiste moeder van de bruid die je ooit gezien hebt ...
Een paar dagen geleden heeft met in het centrum van Berlijn een chauffeur opgepakt, die dronken achter het stuur zat van ... zijn rolstoel. Jawel! De man was een neut gaan pakken, een stevige neut, en was nu onderweg naar huis. Tenminste, dat vermoedde de politie. Hij had namelijk het tienvoudige binnen van wat wettelijk is toegestaan. Waarschijnlijk zal hij dus ook niet meer verteld hebben waar de rit naartoe ging. Maar de mens zal wel een geweldige avond hebben gehad.
In mijn geboortedorp heeft ook zo een krak rondgereden. Jarenlang. Door een ongeval in een rolstoel belandt. Een man, nog niet oud en nu voorgoed tot een stoel gekluisterd. Maar voor hem was het best leefbaar Hij was een echte optimist, altijd in voor een geintje en ook voor een glaasje. Toen ik zelf de gezegende leeftijd had om op stap te gaan, bracht ik ettelijke avonden met hem door achter pot en pint. Een man waar ik enorm veel respect voor kreeg, na het horen van zijn verhaal... Als de tijd gekomen was, vertrok hij met rolstoel en al, altijd flink in de olie. Maar op de één of andere manier geraakte hij altijd thuis, zigzaggend over de baan want het fietspad was op dat moment te smal voor zijn ruime blik. De meeste mensen hielpen hem wel, als ze dan nog wakker waren. Hij zong namelijk ook heel hard. En zijn vrouw? Tja, die hoorde hem meestal ook wel komen. Dan kwam ze aangeslofd, een berustende blik in haar ogen, en nam hem mee naar huis. En de volgende dag herbegon het spelletje. Tot de politie er genoeg van had. Een gevaar in het verkeer, een gevaar voor zichzelf. Vanaf nu mocht hij niet meer drinken, als hij met de rolstoel was... Met wat zou het anders zijn? De trottinet??? En als hij toch gedronken had, mocht hij niet met de rolstoel rijden ... Hahaha, wat waren ze toch snugger, die mannen van de wet. Onze rolstoelheld maakte er grapjes over. Dronk evengoed zijn pinten. Reed naar huis in zijn rolstoel. "Tja, ik ben voetganger. En die mogen drinken." zei hij.
En gelijk had hij. Ze konden hem zijn rolstoel niet afnemen. Of een boete geven. Het enige wat de politie kon doen was hem braafjes naar huis brengen. Elke keer opnieuw en dat wist hij. Hij hoefde nu niet meer te sukkelen door weer en wind, hij belde vanuit het café naar de politie. "Ik zit hier en ik heb gedronken." En dan werd hij met de combi naar huis gebracht.Elke dag ... Ik heb eens zitten denken. Misschien kan ik een flesje rum aan mijn witte stok hangen, telekens als ik naar buiten ga. Er zal wel iemand zijn die dat niet vind kunnen en de politie belt.En dan ben ik vertrokken. Dan moeten ze me elke keer naar huis brengen. Met de combi hoef ik niet meer op bussen te wachten in weer en wind. Kan ik niet meer verloren lopen... Mensen wees gewaarschuwd: de eerste blinde die je tegenkomt ... opletten. En als ze een flesje drank aan haar stok hangen heeft: bellen. Of haar zelf naar huis brengen, dat mag ook. Zeker als het regent....
Op het ogenblik dat de temperatuur stijgt, gaat ook mijn temperament te hoogte in en het is weer zover... Ik loop niet door het huis, nee, ik dans rond de tafel. Swingend op mediterrane klanken. Heupwiegend en zwoel. Volgens mij, niet volgens mijn dochter... Als ik weer eens met mijn stofdoek aan het zwaaien ben, ondertussen een zuiderse schoonheid imiterend, zucht ze eens. "Tja, als een mens maar tevreden is." Zegt ze en studeert verder. Maar het commentaar kan me niet stoppen. In huis is de afspraak: moeder zingt niet. Nooit. Veel te pijnlijk. Maar van bewegen is niets gezegd. Waarschijnlijk is dat ook pijnlijk voor de ogen. Niet voor mij. En de zon schijnt. Wie kan me wat??? Nu heb ik dus een idee gekregen. Al enkele jaren wil ik gaan dansen. In een school. Niet zomaar dansen. nee, het echte werk. Zuidamerikaans. Veel zweten en puffen, maar oh zo plezant. En dan nu de vraag: "Jij als blinde?" Jazeker, ikke ... Het enige wat me kan tegenhouden is het feit dat ik geen partner heb. Geen enkele zot die met mij de dansvloer op wil. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat ook niet zou doen, als ik een man was. Veel te gevaarlijk. Ik ben niet groot, niet slank, niet eerns heel lenig. Ik heb totaal geen conditie en oh ja, ik zie geen fluit... Maar ik hou van lachen, van genieten, van dansen. Ik weet zeker dat er op een dag een oplossing komt voor mijn zuiderse dansnijd. Tot die dag oefen ik thuis, rond de tafel, in het washok, voor de badkamerspiegel. Daar probeer ik dan zo elegant en vrouwelijk mogelijk te kijken, voor het geval mijn fans me zouden komen bewonderen tijdens mijn dansstonde. En ja hoor, in de spiegel ziet het er goed uit. Nu nog een kort rokje, stilettohakjes en rode lippenstift ...
Zo, het schooljaar zit er weer bijna op. Eind mei wordt het academiejaar afgesloten, dus morgen de laatste dag. Daarna komt het opkuisen van de klas, het klaar zetten voor de jury, de tentoonstelling .... Gelukkig hoef ik niet te poetsen, een handicap is wel nuttig dan. Die klas ziet eruit ... overal stof, potten en emmers, werken van iedereen en alleman ... De laatste dagen durf ik bijna niet meer te bewegen in de klas. Overal staan beelden en vormen. Het ene moet nog drogen, het andere moet nog gebakken worden ... en iedereen loopt over en weer om toch maar op tijd klaar te zijn. Nee, voor de rustige sfeer moet je echt niet gaan.
Momenteel is iedereen gespannen, ik dus ook. Maar mijn werken zijn allemaal af. Ik heb mooi alle opgelegde taken volbracht. Niet dat ik er tevreden over ben, verre van. Verleden jaar moest ik nog zoveel leren dat ik al blij was met het minste ding dat gebakken geraakte. Dit jaar ... moesten we beginnen met een eigen stijl te ontwikkelen. Dat komt vanzelf, naar het schijnt. Je doet gewoon je ding en automatisch komt je eigen manier van werken wel naar voren, volledig mee akkoord.
Eerste opdracht: Afrika. Ik besluit me te viseren op de Masaicultuur. Heerlijk werken is dat. Mijn hoofd zit vol inspiratie, ik begin en ben niet meer te stoppen. Mijn medestudenten vinden het mooi werk, vol lof over mijn eigen keramieke kunst. Ook ik ben tevreden. Even was er discussie met de lerares, maar uiteindelijk moet ook zij toegeven dat dit het beste resultaat is. En daarna gaat het fout. De volgende opdracht bestaat uit het maken van een gebruiksvoorwerp en daar dan een heel andere betekenis aan geven. Ik begin heel enthousiast, maar telkens wordt ik terug gefloten door de lerares. Anders doen, anders bekijken ... ik vind mijn draai helemaal niet meer. Dit is geen werk van mij, het is een werk van de lerares. Ik volg braafjes haar richtlijnen, maar geraak hoe langer hoe meer gedemotiveerd.
Zo gaat het ook met de volgende opdracht, en de volgende, en de volgende ... En nu is alles af en ben ik dus niet tevreden. Maar ik heb alles gecreëerd volgens de regels van de kunst. De jury zal gelukkig zijn en nu het toch grote vakantie is, ga ik thuis werken in mijn veranda. Zoals ik het wil, zodat ik ook nog eens blij ben met een eigen creatie.
Zijne Heerlijkheid Harry is gearriveerd, twee dagen geleden. Hij kwam, zag en overwon. Binnen de kortste keren was mijn spic en spanhuis veranderd in een arena van kattenzand, vleesjus en dekentjes. Als goed opgeleide slavin loop ik achter hem, steeds op mijn hoede om onvoorziene obstakels of kleine ongelukjes op te ruimen. En slavinnen, daar heeft hij er twee van. Mijn dochter is al even gek als ik. Elke piep of "Proëet" wordt bestudeerd, als was het een heilige litanie. Maar de ene Eminentie doet niet onder voor de andere Zijne Eerbiedwaardigheid. Fluk bekijkt alles vanuit zijn zetel, met een diepe frons op zijn intelectueel gelaat. Ach, een logeetje. daar kan hij wel mee leven. Zijn heiligdom is immers groot genoeg. Maar de volgende dag is het logeetje er nog steeds. Als een een getrainde pony huppelt Harry door de woonkamer, hierbij de nodige piepgeluiden makend. En Fluk vindt het al veel minder leuk als Harry weer eens voorbij gehuppeld komt, laat hij even horen die de baas is. "Eminenite, al wat je wil, maar dit is mijn terrein en daar kan je beter rekening mee houden." En dappere Harry, hij huppelt verder. Waar hij is opgevoed, tot nu toe, wonen alleen loebassen van honden en twee katten die geen aandacht hadden voor het kleine grut. Een briesende York is Harry dan ook niet bekend. En dan wordt er een compromis gesloten. Ik geef de eminenties waar ze om vragen. En ik geniet van mijn slavernij...
Voor de laatste keer op bezoek. Morgen is het zover. Van de kraamkliniek is nu niets meer over. Mijn kraamkliniekverpleegstervriendin Fiep is veranderd in een opvoedster. Gedaan met flesjes geven, al een paar dagen eten ze zelfstandig en vavaf vandaag krijgen ze ook geen melk meer. Jongens, wat verandreren ze snel. Van hulpeloze bolletjes haar zijn ze alle drie uitgegroeid tot nieuwsgierige en speelse dreumessen. Mijn oudste dochter is vandaag haar katerbeest gaan halen. De middelste van de hoop, lief, aanhankelijker en vrij rustig. Dat wordt een kater die aan je benen plakt. Ze noemt hem Frits. En Frits vindt het allemaal goed. Als we hem gaan halen heeft hij net een vleesfestijn gehouden. Zijn snoet zit vol vleesjus, hij ruikt een beetje naar stoofvlees. Maar mijn dochter is helemaal gek van hem. Ze krijgt hem in haar armen, laat hem niet meer los. Kan niet snel genoeg naar huis gaan, naar haar vriend die ook zit te wachten op de kleine. Nog twee pluizebollen blijven er over: Enrique en Harry. Enrique is nog een beetje achter, dat was de minste van de bende. Die krijgt nog steeds het flesje, heeft minder tandjes, begrijpt het allemaal nog niet zo goed. En dan is er nog Harry. De stoere kater. Hij is niet bang, van niks. Hij heeft altijd honger, wil altijd spelen. Overal het eerste zijn, alles gezien en gehoord als Fiep hem weer bij zijn eten zet omdat hij blijkbaar nog altijd honger heeft, duikt hij gelijk het schoteltje in met zijn vier kleine pootjes en gaat bijna kopje onder in zijn eten.Maar hij kijkt vrank rond; riskeer het niet om hem uit te lachen. En eet verder. Als de rest al lang ligt te slapen, komt hij ook tevoorschijn, buikje vol, even verteren voornamelijk op mijn schoot. Nog een beetje spelen, nog wat spinnen en al snel oogjes dicht. En dan is het bezoekuur alweer voorbij. Mijn oudste dochter draagt Frits naar de auto, ik neem afscheid van Harry. Morgenvroeg gaan we naar de dierenshop. Eetbakje, reiskoffertje, kattenbak ;;; en dan is het zover. Harry komt eraan
Als je gehandicapt raakt,heb je recht op een aantal voordelen;Daar is iedereen wel van op de hoogte.Maar hoe slim ze in Brussel zijn???
Toen ik blind werd, vertelde de sociaal assistente me dat ik een nummer moest aanvragen bij het Vlaams Fonds. Die staan voor de hulpverlening in Belgie. Met dat nummer kan je dan een aantal kortingen krijgen, op water en electriciteit. Je hebt dan ook recht op gratis treinen, bussen en al hetgeen je als gehandicapte zoal zou kunnen verzinnen. En als blinde heb je recht op een korf. Zie het maar zoals bij een bevalling: je krijgt een handicap, dus het cadeautje er bovenop. Mijn korf bestond vooral uit aanpassingen voor de computer, maar dat kon je volledig zelf kiezen. Als je graag wilde koken en bakken, en je wilde een pratende oven kopen, dan kreeg je een tegemoetkoming van het Vlaams Fonds om je sprekende koekjes te bakken; In die tijd kon dat nog. Je kreeg een totaalsom, en die spendeerde je aan wat je wou. Ik dus aan mijn computer. En mijn euroscoop. Een soort kleine computer, die je kon aansluiten aan de grote, en die ook als notitietoestel fungeerde.Mat brailletoetsen. Dat betekent dat die elk jaar moeten gepoetst worden. Want als bij een gewoon klavier komt er stof russen de toetsjes, en de heleboel blokkeert. Onder die toetsen zit een soort brailleleesregel, met puntjes die omhoog en omlaag gaan. Die moeten ook gekuist, natuurlijk.Maar ook dat zat bij mijn korf: een onderhoudscontract voor vier jaar. En toen
Besliste het Vlaams Fonds dat het welletjes was. Genoeg geprofiteerd, vanaf nu veranderen we gewoon de hele opzet. De korf werdween, als je nu wat nodig had, moest je het gewoon bestellen. Met een goede motivatie, natuurlijk. Tot dusver ben ik nog steeds akkoord, er was inderdaad te veel gebruik gemaakt van de goedheid van de Belgische Staat. Maar nu komt het. In plaats van een totaalsom, kreeg je nu je hulpmiddel terugbetaald, met ook weer een maximum bedrag dat je kon krijgen. Ging je daar over, moest je zelf bijleggen. En had je geld over was je het kwijt. En nu wil het lukken dat die maximumbedragen fors gezakt waren
Zo gebeurde het dus dat mijn onderhoudsbeurt van dit jaar een probleem werd. Niet voor de leverandier, oh nee, die kwam wel degelijk. En poetste mijn machientjes tot ze blonken. De rekening wordt rechtstreeks naar het Vlaams Fonds gestuurd.En toen kreeg ik een brief, van die mannen in Brussel. Blijkbaar was er niet meer voldoende geld ter beschikking, en moest ik de poetsbeurt zelf betalen. De helft zou nog wel kunnen maar de overblijvende 270 euro,kwamen op mijn rekening. Hoe kan dat nu? Ik weet zeker dat ik nog genoeg heb." Dus maar naar de leverancier gebeld. Ik vertel mijn historie. Hij weet het al, die mannen zijn zo vriendelijk geweest ook een briefje naar de leverancier te sturen. "Ja, mevrouw. Dit is een spijtige zaak. Een beetje vervelend voor u " Ik slik eens even; Heb zin om te vragen of hij soms denkt dat ik geld schijt. Want vanaf volgend jaar zal ik dus het dubbele moeten betalen. Elk jaar opnieuw. Om een paar tjoepkes te kuisen. en gij de mijn
"Ik zal kijken wat ik kan doen, eerst moet ik dit met de verantwoordelijke bespreken", Zegt die vriendelijke meneer
En ja, een week later krijg ik telefoon. Van de leverancier. Vermits ik mijn spullen aangevraagd heb, net voor de verandering van het Vlaams Fonds, kon ik niet weten dat het maximimumbedrag zoveel zou zakken.en dat ik de onderhoudsbeurten zou moeten betallen uit mijn eigen zak. Ze vinden het niet eerlijk. Ze gaan de overblijvende kosten op zich nemen. Mijn contract loopt gewoon door.Mijn tjoepkes worden gewoon gepoetst. Wat zeg je me daarvan??? Ik sta perplex. Een befrijf, zo klantvriendelijk???Jawatte Ik bedank ze hartelijk; zeg dat ik vanaf nu overal reclame ga maken voor ze. De man lacht even. Graag gedaan, mevrouw."
Awel, hier ben ik nu stil van, en dat wil wat zeggen
Zondagmiddag; alleen thuis. Mijn huishoudelijke karweien zitten er weer op,ik kan eindelijk de pc opzetten. Begin gelijk met mijn favoriete blog te lezen. En dan zie ik het; Fiep schrijft over moederdag; Moederdag???Vandaag???Ik weet weer van niks; Ik word niet afgeleid dorr reclameborden, of versieringen in de winkels, dus meestal weet ik ook niet wat er te gebeuren staat; De kinderen hebben het me wel verteld. Maar ik hoef niks; Dat zeg ik elk jaar. Ach, je moet niks kopen,joh, spaar je centen maar; Het feit dat je eraan denkt, en me een dikke kus geeft,is al genoeg;Maar dit jaar hebben ze er niet aan gedacht.ach ja, ze zijn jong
En dan begin ik aan mijn moeder te denken.Ik kan niet naar haar toe, weer niet.Ook zij vind het niet erg, zegt ze. Maar ik dus wel. Vroeger, toen ik nog kon zien,maakte ik een mooi bloemstuk voor haar; Of ik kocht iets dat ze erg graag wou. Die zondag sprong ik in mijn auto, met mijn pakje, en een grote fles champagne; het was haar dag.De afgelopen vier jaar heb ik haar opgebeld. Ik vergeet het nooit, dat niet. Maar het is niet hetzelfde.Niet voor mij. Zo goed als ik anders met mijn beperkingen kan leven, zo moeilijk wordt het nu.Ik zit voor de pc, en word alleen maar neerslachtiger.Hoe geraak ik nu in godsnaam bij haar?En een bloemstuk?Ik heb alleen nog gras in mijn tuin; En bloemen heb ik ook al niet; al had ik ze, ik zou toch niet bij haar geraken! Ik word hoe langer hoe bozer; Op de situatie,op mijn niet kunnen,op mijn woede.Maar hoe ik het ook draai of keer, ik zal niet bij haar geraken. ..
Buiten,terwijl ik een sigaretje sta te roken,probeer ik te relativeren.Zo erg is het niet, ik zal haar bellen,net als die andere keren. En woesdag ga ik naar haar toe. Als ik nu dinsdag probeer in de winkel te raken, kan ik misschien mijn woede wil niet zakken; als een onnozel snotjoch begin ik te wenen, gewoon van kolere
Ik ben weer rustig; Het heeft allemaal geen zin.Ik ga gewoon zorgen dat ik iets leuks heb tegen woensdag; En vandaag ga ik haar bellen.en wie weet,volgende moederdag,als ik mijn geleidehond heb
Het is er dan toch van gekomen.Een duidelijkere structuur,wat betreft het opleiden van geleidehonden
Tot nu toe waren er een aantal opleidingcentra, die zich heel gewetensvol bezig hielden met de honden. En er waren er een aantal anderen; Maar laat me bij het begin beginnen.
Een school wordt verondersteld van een geleidehond op te leiden, die zijn eigenaar door het verkeer kan leiden,obstakels gaat omzeilen,dingen aan geeft,die eventueel een gEvaar kunnen vormen.Dit doet hij als hij aan het werk is, met beugel en eventueel met zijn jasje aan. Als hij die beugel niet aan heefft, is het een gewone huishond,net als elke andere hond.Je kan je wel voorstellen, dat dit een immens werk is.Het vergt een enorme inzet,geduld en dierenliefde.eerst gaat de hond, als puppy,naar een pleeggezin. Hier wordt hij gesocialiseerd,en na een jaar, als hij geslaagd is voor de test, mag hij naar school.Daar begint dan het grote werk.Na ongeveer een jaar intensief werken krijgt hij weer een test.als ook die positief uitvalt, is hij klaar voor de nieuwe eigenaar. De blinde eigenaar wordt voorgesteld,komt twee weken op training met de hond, intern op de school.Daarna vogt en periode op het thuisfront. Trajecten aanleren, probleemsituaties in de omgeving leren oplossen
Ik vertel dit alles nu in het kort, maar jullie hebben al wel door, dat dit niet iets is dat je even doet,tussen de soep en de patatten.
Natuurlijk moet hiervoor betaalt worden. Een geleidehond opvoeden kost enorm veel geld;eten,dierenartskosten,personeel En hier wringt het schoentje.als gebruiker moet je normaal niks betalen voor een hond. Je kan beroep doen op het Vlaams Fonds,die de helft van de kosten betalen.Dat betekent: 7.500 euro. De andere helft??? Die wordt betaalt door de school.Zij krijgen sponsorgeld, en leven verder van giften, en georganiseerde manifestaties, om geld in het laatje te brengen.Als eigenaar betaal je een spreekwoordelijke euro. Wel vinden ze het schitterend als je iets op touw zet, ten voordele vn de school. Maar als je dat niet kan, zal dat geen reden zijn om je hond te weigeren.
Ook werken de scholen volgens Europese normen. Dit betekent, dat elke school zich moet houden aan bepaalde,opgelegde normen. Die zijn geldig in heel Europa, en hierdoor is er dus een goede controle mogelijk op de werking van de school
Niet elke school doet hier echter aan mee. Hoe het komt weet ik niet, maar de laatste jaren zitten de hondenscholen in de lift. Spontaan kon iemand zulk een school opzetten, als hij maar kon bewijzen dat hij ergens ooit, een opleiding had genoten.en wat nog leuker is: die school kon dan vragen wat ze wou
Ik was, maanden geleden, op zoek naar een geschhikt opleidingscentrum.En dan ga je her en der eens luisteren.Ik ontmoet een vrouw, die net, voor de tweede keer, een hond heeft aangevraagd.In Brasschaat. Als we het over de prijs hebben van zo een hond, vertelt ze me dat ze 9000 euro moet bijbetalen. Hoe kan dat nu? Tja, omdat deze school alleen met superhonden werkt, zegt ze. De verantwoordelijke van die school heeft haar opleiding in Nederland genoten, bij Martin Gaus.en blijkbaar kan je je dan meer veroorloven
Als ik thuis kom,bel ik naar de school.Ja mevrouw,dat klopt zegt ze, als ik vraag of de hond zo duur is. Maar hoe komt het dan dat andere scholen dat niet doen. Daar krijg je je hond. Bij jullie moet ik zomaar eventjes een fortuin betalen.Ik dacht dat jullie school bedoeld was om mensen te helpen, niet om ze te pluimen Ik zeg haar eens goed mijn mening Ja, volgens haar zijn de honden, die zij afleveren, van een speciale bloedlijn, ook gekweekt op schoonheid, ze zijn extra groot en nog meer van die flauwekul. En toch zijn er mensen die erin lopen. Die niet beter weten
Gelukkig, dit gaat niet lang meer duren.De Belgische geleidehondenscholen hebben zich verenigd.Ze hanteren vanaf nu allemaal dezelfde normen, zijn allen goedgekeurd door de Europese Gemeenschap, en werken allemaal op dezelfde manier.Momenteel zijn er vijf scholen die en deze groep zitten
Glin, Koksijde, Neeroeteren, Genk en Tongeren.
Dus elke andere school, waar jullie van horen, werken niet volgens deze maatstaf, en dus je hoort me hier niet zeggen dat die scholen niet deugen,hoor. Maar alleen, wees voorzichteg. Ook in deze branchezijn er mensen die op onze rug rijk willen worden. En wat je ook doet: ga niet naar Brasschaat.
Ik heb het al geschreven, ik heb iets met dieren;Om de een of andere reden willen ze allemaal hier zijn.Maar ik zie ze niet allemaal even graag komen
Een paar maanden geleden werd mijn aandacht getrokken door een geritsel aan mijn kleitafel, in de veranda.Even denk ik nog dat het Flukje is, maar nee, die ligt weer zalig te slapen.als ik korterbij kom,stopt het lawaai, even later herbegint het weer. Nu moet je weten dat ik een panische angst heb van ongedierte, dus je ziet het al voor je:lawaai,ik weet niet precies wat, en van waar.Ik ren naar de buren,doe mijn verhaal,volledig in paniek. Buurman komt kijken.Niks. Volgens hem zit de muis in de muur,tussen de muur en de lanbrisering. Dan maken die pootjes een ontzettend lawaai.Hij vertrekt weer, ik moet maar een gil geven als ze er weer is. Maar ik hoor niks meer
Nu moet ik toegeven dat die lanbrisering niet zo stevig tegen de muur bevestigd is. Jaren geleden heeft mijn ex vriend eens willen bewijzen dat hij handig was. Het is hem niet gelukt.Die houten plankjes passen mooi in elkaar, met een soort kliksysteem. Heel mooi, dat wel, maar als er eentje los komt, dondert de hele boel eraf.En nu wil het lukken, dat de laatste tijd die planken wel heel regelmatig los zitten.Maar ik,oen die ik ben, sta daar helemaal niet bij stil. Ik hoor niks meer, muis is weg, hoera
Tot een paar dagen geleden.Ik kan niet slapen, ben extra vroeg opgestaan.Het is nog pikkedonker.Terwijl ik mijn koffie zit te drinken, in de keuken, hoor ik geritsel. Op de keukenkast. Even denk ik dat ik droom. Nee, het ritselt wel degelijk.Stokstijf blijf ik luisteren. Muis is terug; De aanval is ingezet. Het is vijf uur in de ochternd, en dat rotbeest is wakker.Ik besluit rustig te blijven,drink mijn koffie, en wacht tot het tijd is om mijn dochter te wekken.Om zeven uur is het zo ver.Al die tijd heeft muis lopen ritselen, piepen. Volgens mij zat ze me ook aan te kijken; Terwijl ik koffie dronk. Ik ben een makkelijk slachtoffer voor die beesten. Al steken ze hun tong uit,ik zie het toch niet.
Gewapend met twee badhanddoeken trekken we naar de kast;er ligt een papieren zakje, dat beweegt. Zegt mijn dochter. Buiten met die rommel ik kieper alles om in de tuin. Niks,nada, njet. Wel gaatjes in de zak. Van muizetandjes. Rotbeest.tja, zegt mijn dochter, die is weer in de muur gekropen, dat is wat je gehoord hebt. Oke, maar hoe doet ze dat dan? Heb ik dan een gat in mijn muur. En dan, eindelijk, weet ik het. De lambrisering.elke week moet de poetsvrouw die plankjes weer ineen schuiven.Om ze de volgende dag weer op de grond te vinden.Ik word boos. Aha, de aanval is ingezet? Oke, kom maar af
Vanmorgen is de tuinman hier. Dat is nu eens een man, die alles kan; Ook muizen vangen. Ik ga naar buiten, doe mijn verhaal. In zijn stem klinkt een lach. Ik zal dadelijk wel eens kijken, zegt hij. Ik antwoord: Ja, want ik heb een slimme muis.. Oeps, wat zeg ik nu? Maar hij reageert niet, en ik doe alsof ik ook niks gezegd heb.we dokteren een hele strategie uit. Dat beest gaat eraan.En dan zeg ik: Pff, het regent, ik ga naar binnen, ik word nat. Ik moet mijn muis nog gaan kietelen Aiaiaiaiai.terwijl ik het zeg,besef ik welke flater ik sla.En ik hoor hoe hij stopt met werken.Euuuuuuh, in mijn hoofd klonk het beter, hoor, zeg ik.Ik bloos een beetje, denk ik.hij gniffelt eens. Dat dacht ik al, is het enige dat hij antwoordt
Zijn alle blinden geradbraakt? Hangen ze aan elkaar en vijzen en bouten?Met haken en ogen? Toen ik nog tot de wereld der zienden behoorde, heb ik er nooit op gelet. Een blinde kon niet zien. Punt uit.Maar nu weet ik wel beter. Stiekem heeft een blinde nog wel meer mankementen, dat geef ik je op een blaadje. Of ligt het aan mij???
Zoals ik voorheen al heb geschreven: alles heeft hier een vaste routine. Een vaste plaats ook. De tafel staat op een bepaalde plaats, op een bepaalde tegel. Anders: blauwe schenen. De pannen zitten op een bepaalde volgorde in de kast. Anders: een huis vol kabaal, en een hond met een hartstilstand. Een deur is helemaal dicht, of helemaal open. Anders: gebroken neus.
Je zou denken dat ik al die regels ken, vermits ik ze zelf heb gemaakt.Tot gisteren dacht ik dat ook
Ik ga, zoals altijd naar het toilet met een boek. Al vanaf ik een kind ben, werken mijn anaalspieren beter bij het verwerken van literatuur. Vroeger in zwartdruk, nu in braille; blijft hetzelfde, als de spieren maar werken. Maar als het een spannend boek is, kan het gebeuren dat ik even de wereld rondom mij vergeet en mijn dochter luidkeels moet brullen dat het nu haar beurt is.
Dus gisteren zit ik, volledig in de ban van mijn thriller te genieten in mijn kleinste kamertje. Met de deur dicht.Natuurlijk. Na een tijdje en een achterwerk dat in slaaptoestand verkeert, besluit ik mijn dagtaak verder te zetten. Ik leg mijn boek neer, neem wc papier, duw op de flushknop.en dan buk ik me, om mijn boek weer op te rapen.Maar de deur is dicht, mijn toilet heel klein..bang met mijn hoofd tegen de deurklink. Pardoes met mijn fontanelleke.Een stekende pijn in mijn brein. Ik zak op de grond, de tranen lopen weer over mijn wangen. Voor de zoveelste keer
Een tijdje later zit ik aan de keukentafel. Met hoofdpijn. Misselijk. Evenwichtstoornissen. Dit is geen goed teken
Ik ga vroeg slapen. Rust zal me goed doen. Heb proberen te eten. Ging niet. Maar als ik me wil omdraaien in bed: gaat ook niet. Goedkoop zat.
Het is de volgende ochtend. Gisteren was ik nog van plan om naar de academie te gaan, maar vandaag twijfel ik. Nog steeds hoofdpijn, nog steeds evenwichtstoornissen. Na mijn ontbijt, dat er met moeite in blijft, en een paar tassen koffie, besluit ik het toch te proberen. En warempel, ik hou het vol tot een eind in de namiddag. Dan kan ik niet meer; teveel hoordpijn, te veel kabaal, te veel viswijven in de academie. Maar mijn avondeten blijft zitten waar het zit. Gelukkig. Het komt allemaal wel goed. Als ik maar rustig aan doe
Ik maak de som op van bijna vijf jaar blind zijn. Eenmaal gescheurde enkelligamenten, eenmaal gekneusde ribben, vier maal gebroken neus, twee gebroken tenen en nu misschien een lichte hersenschudding
Ligt het nu aan mij?Ben ik nu echt zo onhandig? Of ben ik te snel? Wil ik nog steeds op hetzelfde tempo verder als jaren geleden? Dan word het hoge tijd dat ik bouten en vijzen ga bij kopen. Want ikke, Agaatje, breek mijn nek nog wel eens. Maar niet wandaag, dat beloof ik. Want vandaag heb ik hoofdpijn.