Dwars door de US in een motorhome : 25 staten in 6 maand
12-07-2007
DEATH VALLEY
Hou het stil want volgens ons huurcontract mogen we hier niet doorrijden. Maar de rangers hadden geen bezwaar, dus wij ook niet. Sterker nog, we gingen er 1 nacht verblijven, in het midden van de warmste plek op aarde, op 90 meter onder zeeniveau, de laagste plek op aarde,in het midden van Death Valley, in de "Furness Creek Ranch" weliswaar aangesloten op electriciteit, maar bijlange niet voldoende om koelte te brengen in een omgeving die ook 's nachts niet onder de 100 F daalt. Ik vertel waarschinlijk niks nieuws als ik zeg dat Death valley in een diepe vallei ligt waar het nooit regent, waar het verschrikkelijk warm is en waar alle leven zogoed als dood is. En toch, in Bad Waters het laagste meer ter wereld, leeft de tandkarper : in water dat 4 keer zo zout is als de zee en 44 graden Celsius warm is. Echt te warm om in te baden! Er zou ook nog een soort slak leven, maar die hebben we niet gezien, we waren waarschijnlijk te traag met deze warmte. Bad Waters deden we 's avonds en kregen een prachtige zonsondergang te zien, duizend keer weerspiegeld in de zoutkristallen van het meertje. Na een plakkerig en lawaaierig nachtje ( brullende airco op max) kon er nog net een korte wandeling door Stovepipe Wells en de halvemaanvormige Sand Dunes af : mooi, maar onmenselijk warm en niet langer dan 15 mim vol te houden. En dat is lang voor een strand ... zonder water.
Ontwaken in Los Angeles in een zonovergoten woonwagen met zwembad op een boogscheut, bruingetoaste wattebroodjes met zoete boter, gepresenteerd op een rood-wit geblokt plastieken tafelkleed dat de jetlag alleen maar kan consolideren. Voor Walter, Joke en Anouk was dat even een kultuurshock die snel werd weggewekt door het interessante ochtendprogramma : hoe bouw je een overvolle 2-persoons RV om in een leefbare 5-persoons, zonder al te veel rommel weg te gooien?? Maar de mens (in dit geval Walter) is vernuftig en rond de middag keken we tevreden neer op een weliswaar volgestouwd maar ruim ogend geheel, dat bovendien nog keurig door de bochten ging zonder al te veel openspringende kasten of rammelende couverts. Ik had zelfs even de indruk dat we nu meer ruimte gecre'eerd hadden dan de voorbije 3 maand. Maar dat lag volgens Dien volledig aan mezelf : ik durfde niets meer laten rondslingeren. Tijd dus voor een eerste uitstap : Universal Studios. Onze RV kreeg een gepriviligeerde parking van $ 19 (bij wijze van beloning) en wij spaarden onze benen voor het betere werk binnen de studios. Universal verschilt van zijn broer in Orlando in die zin, dat het niet enkel een supercool pretpark is, maar wel degelijk een enorm groot filmbedrijf, met fantastische decors uit Jaws, Psycho, Jurassic Park, Back to the Future ed... We werden zeer deskundig met een treintje rondgeleid, en reden door instortende gebouwen, brandende pakhuizen en de rode zee, die zich net op tijd opende om ons door te laten. En dan kwam de fun :Roller coaster, Terminator, The Mummy, Jurassic Park (kletsnat) Shreck en dies meer. Identiek hetzelfde als in Orlando, maar veeele plezanter, want hier had ik een enthousiaste en leuke partner : Anouk. Bedankt Noukie
Hij was 82, jongman en suikernonkel van Walter.Hij ontwierp juwelen en had een atelier in Beverly Hills, de wijk van de filmsterren en was de laatste 56 jaar maar 2 keer terug in Belgie geweest. Vermits Walter hem maar 1 keer in zijn leven had ontmoet, was er van de man weinig geweten. Ruimte voor fantasie en speculaties en we lieten ons goed gaan : minstens een miljonnair, kind aan huis bij de groten van het witte doek, villa met zwembad, butler, chauffeur en dies meer.
Zijn huis stond in Tarzana, ook een deel van Los Angeles dat er zijn mocht en we waren uitgenodigd om hem gedag te zeggen ( kaviaar, champagne ??...)
Wij dus met onze afgeladen huifkar door de sjieke straten van LA, op weg naar nonkel Cyriel. Het bescheiden villaatje met de simpele Honda voor de deur elimineerde al enkele wilde veronderstellingen, maar nonkel Cyriel zelf zag er prima uit : een zeer levendige, vitale man, met veel zin voor humor en een merkwaardige levensstijl van geperste groenten, fruit en water. Naast ontwerper van exclusieve juwelen was de man ook schilder van al even exclusieve amerikaanse landschappen, met vreemde, Van Gogh aandoende wolkenpartijen. Op elk schilderij was ergens onopvallend een klein zorro-achtig figuurtje geschilderd dat door het landschap reed on wandelde. Het ventje eiste zodanig de aandacht op, dat we er bij elk nieuw schilderij direct naar op zoek gingen. En er waren wel wat schilderijen te bewonderen ; niet alleen in het atelier, maar ook in de living (in rijen van drie), de keuken, slaapkamer, logeerkamer tot in de badkamer em wc toe.Want nonkel Cyriel verkocht ze niet, alhoewel er al $3000 voor geboden werd : hij had het geld niet nodig en t was maar een hobby.
Nonkel Cyriel had nog een hobby. In zijn tuin kweekte hij 3 soorten wijndruiven, die in de late avondzon in dikke trossen langs zijn veranda op mondhoogte hingen te wachten op plukkers. En vermits we zowat uitgehongerd waren van de lange lome wandeling door Universal Studios, verlosten we nonkel Cyriel van enkele kilos Chardonnay en Sauvignan Blanc.Een hemels aperitief, en gezond, jongens toch !!
Later die avond hebben we samen nog gezellig gekeuveld, in een naburig restaurant,over een vette t-bone steak met echte Chardonnay. En in het midden van ons zat een stralende nonkel Cyriel, met een tomatensapje...
Na zowat anderhalve maand keirechte wegen met de cruise control op 65 is een ritje met onze woonwagen door Sunset en Hollywood boulevard op zaterdagmiddag een ervaring. Niet alleen de drukte, de massa's verkeerslichten en de onmogelijkheid om geparkeerd te geraken, maar ook het neerkijken op de convertible Bentleys, Maserati's en Rolls' met ultrakortgerokte would-be sterren doen je hart iets sneller slaan. Beverly hills is prachtig met mooie door hoge palmbomem afgezoomde lanen met gemillimeterde grastapijten en dagelijks gesnoeide en besproeide hagen, af en toe onderbroken door gouden inrijpoorten met tvbewaking, waarachter de groten van het witte doek verblijven, maar je ziet ze niet.
Uiteindelijk toch een parking kunnen forceren zonder mijn dak open te rijten. We mochten 2 uur gratis staan, juist voldoende tijd om in een van de beroemdste bars een lunch mee te pikken . Nate n Als Deli, aan Beverly Hills Drive,waar de filmgoden zich tussen het plebs mengen om sandwiches en pizzas te nuttigen.Hier geen rondborstige afro-amerikaanse dames, maar mooie poppetjes aan wier gereconstrueerd lichaam heel wat dollars werden besteed, elegante homogarcons en, last but not least, echte sappige italiaanse pizzas met versgemalen parmezaanse kaas. Uit puur ontzag kozen we voor een licht gefrappeerde Chianti Classico.
Boven ons hoofd, hoog in de bergen, kreeg het woord HOLLYWOOD ineens een diepere betekenis...
"Daar zijn ze, daar zijn ze" riep Dien, half verscholen achter een pilaar die mee de aankomsthal van de luchthaven ondersteunde. We zettten onze cowboyhoeden recht en ik ontvouwde, bij wijze van welkom de Amerikaanse vlag. Ik dacht nog even aan een "ticker tape parade", maar daar was het nu te laat voor. We stonden in Los Angeles International Airport en "ze", dat waren onze vrienden Walter, Joke en Anouk, die ons de rest van de maand juli gingen vergezellen. De begroeting was hartelijk, de recruten enthousiast om er tegenaan te gaan en hun bagage enorm groot. Drie grote canvaszakken en drie uitpuilende handbagagevaliezen. Ik zag me al door stapels kleren een mijngang graven om mijn overvolle blaas te ledigen in een waarschijnlijk volgepropte wc. Maar er stonden wieltjes onder de zakken noteerde ik terloops en stevige koord had ik in overvloed, dat zou dus wel lukken. Een uur later lagen we in het zwembad van de enige KOA die LA rijk is en die zoals gewoonlijk niet ver van een lawaaierige autosnelweg verwijderd ligt. Na een lichte maaltijd van gekoelde meloentjes met een tic en een geleide en hopelijk verhelderende rondleiding door ons mobiel hotel doken we in onze bedjes en wonder boven wonder, er was nog voldoende ruimte om onze blaas te ledigen...
'Malibu' heeft voor mij altijd een magische betekenis gehad. Op elke reis, waar ook ter wereld , neem ik altijd een flesje van deze hemelse drank mee. Bij het nippen van dit vocht ( dat Jean overigens niet lekker vindt, te vrouwelijk vind ie) droomde ik altijd van een exotisch plekje met strand, palmen en een lekker warm zonnetje. En ja hoor mijn dromen bleken echt te zijn. Net voorbij de grote vuile stad Los Angeles, aan de oostkust is er een plek die Malibu heet. Er is mooie strand en een waar natuurgebied met vogelbroedplaaten. We streken er enkele uurtjes neer op een smalle strook wit zandstrand te midden tussen enkele waterplassen met eilandjes waar de pelicanen, reigers, ibissen, ... neerstreken. Tussen ons trippelden de eenden en meeuwen rustig rond op zoek naar een verloren kruimeltje. Deze keer had ik geen verrekijker nodig om vogels te spotten. Weer enkele nieuwe exemplaren in mijn vogelboek aangestreept!
Los Angeles is een wereldstad, omgeven door een spagettinet van snelwegen en overkoepeld door een enorme bel vervuilde lucht die gevangen zit in het dal tussen de bergen die de stad omgeven. In de stad zelf merk je d'er niets van, maar wij reden naar Santa Monica en vandaaruit de bergen in naar het "Malibu Creek State Park", waar we de nacht gingen doorbrengen om morgen, zaterdag, onze vrienden Walter, Joke en Anoek op te halen op LAX, het internationale vliegveld. De weg naar het State Park was verdomd moeilijk te vinden : op een bepaald momemt reden we na een adembenememde klim op een kronkelende en stoffige bergweg vast op een kloof. De weg was afgesloten met een bareeltje en bord : "State Park Trail". We zaten op een van de wandelwegen van het State Park. Het uitzicht was super, het draaien van onze woonwagen moeilijk en de afdaling gevaarlijk, maar we slaagden erin, zonder dat Dien uit de kabine is gesprongen, alhoewel ze nochtans verschillende keren mee gedreigde. (Vooral toen de remmen een rookgeurtje begonnen af te geven.) De camping op zich was weer schitterend gelegen, ruim, schaduwrijk en hoog genoeg boven de vuile luchtbel van Los Angeles. Na 2 T-bone steaks en een fles Californische Chardonnay namen vriendelijke buren ons mee naar een "lookout point', waar horden (roedels, kolonies, kudden, konvooien ??) herten kwamen grazen in de ondergaande zon. Vredig en rustgevend. De vlammen van ons open vuur hadden weinig of geen impact op de miljoenen sterren die boven ons hoofd waakten.
Onze huifkar leek weer klein en primitief na de grandeur van "Villa Kathie", maar we zouden ons snel aanpassen. Er stond namelijk een lange rit voor de boeg ; van Scottdale naar Los Angeles, waar we op 7 juli een afspraak hadden met onze goeie vrienden. De trek was met onze bak in 1 dag niet te doen en we hadden geen idee waar we 's avonds zouden belanden. De weg door de Mojave woestijn was verschikkelijk eentonig en de hitte maakte het uitstappen zo goed als onmogelijk. Dus aten we onze gekende huissandwich in de motorhome, met de generator aan en de airco op max. Onze drinkwatervoorraad en het water uit douche of lavabo was te heet om je handen in te steken. We hadden trouwens al verschillende noodstops moeten maken omdat de plastic bekleding van onze slide-out en cab-over door de hitte loskwam en flapperend achter onze camion meereed. Hoogst onaangenaam voor de zeldzame tegenligger en lawaaierig voor ons. Rond 6 uur waren we zowat halfweg door de woestijn en hadden al geruime tijd geen enkele aanduiding van een camping (voor RV's met electriciteit) gezien, wat nogal logisch was ; hier overleeft geen mens, laat staan een toerist. En dan ineens, als een fata morgana, aan het zinderende einde van de weg, enkele huizen, een dorp met de hoogst originele naam "Desert Center". Echt meer dan 5 huizen stonden er niet, maar er was een klein plakaatje dat naar een Golf country club wees, met daaronder het tekeningetje van een caravan met het woordje "available" op. "Da's om staanplaatsen voor 1 jaar te verhuren" zei ik zwetend. 'Jongen, laat ons toch maar gaan zien" zei Dien We kwamen in een groen paradijs terecht, waar honderden sproeiers het gras in leven trachtten te houden van een 18 holes golfbaan, waar uiteraard geen mens of bal op te bespeuren viel. Daarachter, keurig gelijnd, een reeks staancaravans met golfkarretjes en garagetjes in de tuin. " Ziedet wel" zei ik,"Lombardzijde in betere tijden" Maar Dien was ondertussen al pogingen aan het ondernemem om achtereenvolgens het bureeltje van de mamager en dat van de greenkeeper te forceren. ( het was ondertussen al donker geworden), met schitterend resultaat trouwens. Uit een staancaravan van een 40tal meter lengte kwam de manager aangelopen, die zeer vriendelijk vroeg hoe hij ons kon helpen. Dat hadden we snel verteld en de man gaf ons onmiddellijk een lege plaats, met volledige aansluiting, verfrissende sproeier in de voortuin, (waardoor we een propere linkervoorkant kregen), plus de sleutels van een prachtig zwembad met hot tub, waar we ons sissend in lieten verwennen. 'Jezus, it's hot in this place" zei ik tegen de man " Jeeh man, ye'can say that alrite" antwoordde hij terwijl hij naar een officiele rangertermometer wees die aan de muur hing " It's a 124 today" Verdomme dachten we, 51 Celsius, snel even in de jaccuzi om af te koelen.
The 4th of July: Independance Day. Amerikanen vieren die hoogdag traditioneel met een vroege bbq en een uitgebreid vuurwerk. En vermits we te gast waren bij de meer dan echte Amerikanen, John en Kathie, gingen wij dit dit keer ook doen. Het vuurwerk was leuk, met de klassieke oachs en oochs en een kleurrijke bloemekee. maar veel origineler was de bbq die John en kathie hadden georganiseerd. Hier gaan we: Neem een tenderloin van 1,5 kilo; snij hem in vier gelijke stukken en marineer ze 24 uur in 1 liter Guiness, een scheut terryakisaus en 2 tenen look. Voeg na 24 uur een lepel mosterd, zout en peper toe en laat nog enkele uren rusten. Bak een halve kilo gesneden champignions in fijne olijfolie, flambeer met cognac en blus met verse room. Droog de 4 stukken vlees goed af; leg ze op de bbq en gril ze saignant. Serveer het vlees (omrand met het champignionsausje) met een aardappel in de schil, opengekruist en gevuld met zure room en een portie bruine bonen.
Een wijntip : Californisch, rood en overvloedig.
PS : John en Kathie, mochten jullie dit lezen en enkele richtlijnen willen toevoegen of schrappen : ga jullie gang !! Na 4 glazen dry martini weet ik echt niet meer wat jullie daar ingekwakt hebben. Maar 't was wel hemels lekker !!
Wie heeft er in zijn 'sturm und drang'fase niet gedroomd om naar Amerika te trekken, een carriere op te bouwen, een toffe vrouw of vent aan de haak te slaan en een huis te bouwen met minstens 4 griekse zuilen, een azuurblauw zwembad met jaccuzi, omringd door ananaspalmen, limoen- en pompelmoesbomen en een schaduwrijk terras met mister (= een waterverstuifsysteem om koel te blijven)? Ik wel, en in mijn euforie zag ik daar dan een kabbelende waterval bij, waar ik heerlijk kon onder zitten met een glas champagne binnen handbereik. 'The American Dream', wij hebben hem helaas nooit gerealiseerd, maar Kathie en John wel.
We reden langs Guadeloupe Avenue in Gilbert (Phoenix - Scottsdale) toen ik hen belde om de weg te vragen. 'Ik zie jullie al aankomen', zei Kathie, ' draai hier gewoon de eerste afslag links in. Ik zal de gate met de remote openen'. Een uur later lagen we in het zwembad van mijn dromen, met waterval en champagne. een perfecte start van 4 heerlijke dagen in een schitterende setting. Ik ga hier niet uitweiden over de fijne restaurants, de warme bakker (eindelijk echt brood!), de liquorstore met Belgische Topbieren of de musea van Phoenix, want er is iets veel belangrijkers dat ons verblijf vier dagen overheerste: de spontane gastvrijheid van John en Kathie, de vriendschap die tussen ons gegroeid is en de toffe sfeer tijdens de zwempartijtjes 's morgens, 's middags, 's avonds en 's nachts.
Lieverdjes, het was een luxueuse, luie en plezante verademing na 3 maanden RV. Hoe lang we ook zouden gebleven zijn, het zou altijd veel te kort geweest zijn. Bedankt! John and Kathie, we owe you a lot! So don't dare to set foot in Belgium without informing us. And if we can't garantee the same high standarts, our love and our friendship will be as true and straight from our hearts. see you soon!
In het "Museum of The History of Arizona" vond tijdens het weekend het "7th Annual Hopi Festival" plaats. Geen toeristenattractie, maar een samenkomst van verschillende hopigemeennschappen, met hun kunstenaars, hun dansers, hun kokende squaws en hun muzikanten. De Hopi's zijn vergeleken met de extroverte Amerikaan een eerder zwijgzaam volk, en hun muziek zou dat voor mijn part ook mogen zijn. Vijf man stoten een half uur lang dezelfde schorre keelklank uit, enkel onderbroken door een onregelmatig geklop op een opgespannen dierenhuid. De dans die daarbij gepleegd werd leek sterk op de processie van Echternach, met dit verschil dat hier een boog en een rammelaar werd meegedragen, waar overigens niets mee wordt gedaan. Wij beleefden de dans van de bison en de dans voor regen. Hoe het hier nooit bisons heeft geregend is niet te begrijpen want beide dansen verschilden geen pas, laat staan een noot. Maar hun kunstwerken waren prachtig : uit cottonwood ( zeer veel voorkomemde en snelgroeiende boom, bija zo licht als balsahout) gesneden beeldjes die prachtig beschilderd waren en figuurtjes voorstelden uit het leven van de Hopi : de vogeldanser, de medicijnman, de bisondanser enz., maar te groot en te duur om mee te nemen. Ik zal thuis wel even een bisondans uitvoeren. En dan maar hopen dat het nog meer gaat regenen...
So here I've stood while wind and rain Have set the trees a sobbin' And risked my life for that damn' stage That wasn't worth the robbin' Black Bart The Po8
Black Bart was in de streek rond Flagstaff, in de periode voor de railroad een beruchte en succesvolle postkoetsovervaller, met minstens 27 geslaagde overvallen op Wells-Fargo en een hele reeks pogingen. Waarschijnlijk niet zo'n abnormaal fenomeen, ware het niet dat Bart ook dichter was en iedere overvallen postkoets beloonde met een van zijn gedichten. Hij noemde zichzelf "a po8" en ondertekende zijn gedrochten op die manier. De man is vredig en rijk gestorven en zijn naam leeft verder in het populairste restaurant van Flagstaff: "Black Bart's". Het restaurant is gespecialiseerd in lappen vlees van Amerikaans koebeesten, die groter zijn dan het bord waarop ze worden geserveerd. We kozen voor een Porterhouse van 24 oz. "One for the both of you, I guess?' vroeg de waiter en begon al te schrijven " No, no, one each" zeiden we in koor, maar , hoe overheerlijk het vlees ook was, we moesten onze toevlucht nemen tot een Amerikaanse gewoonte die we tot nu toe hadden kunnen vermijden : "a doggy bag please" . Het originele aan dit restaurant was eigenlijk dat tussen de soep en de patatten het voltallige personeel van ongeveer 15 mannen en vrouwen op het podium sprong en samen met een pianist 2- en soms driestemmige amerikaanse musicals begon te zingen. Sommigen bleven als solist op het podium, anderen bedienden al zingend ! Ongelooflijk ! Dit waren acteurs die het vak "garcon" hadden bijgeleerd en niet omgekeerd. De volgende morgen heb ik de Porterhouse steak zingend uit de koelkast gehaald. Koud was het vlees ook nog lekker.
We voelden ons alletwee een beetje slapjes gisterenavond, waarschijnlijk de warmte of te weinig gedronken of de hoogte (7500 voet) of een combinatie hiervan. Zelfs mijn - doorgaans doeltreffende - remedie voor dit ongemak; een stevige maaltijd van pekesstoemp met varkenscoteletjes en aangedikte saus, die in een kratertje ligt opgeslagen in de stoemp, hielp totaal niet. Ook een goede nachtrust en een ontbijt met fruitsap en spiegelei (met veel zout) konden ons er niet bovenop helpen en lusteloos begonnen we de checklist te overlopen die ervoor moest zorgen dat we de camping konden verlaten zonder een of andere electriciteitspaal of beerput achter onze woonwagen aan te slepen. Het ging allemaal nogal traag en futloos en om niet te veel tijd te verliezen besloten we tot een snelle hap in een hamburgertent. "Two double whoppers and two medium cokes please", Amerikaanser kan niet. En geloof het of niet, maar minder dan één uur later voelden we ons terug kiplekker, vol energie en levenslust. Nu wisten we van Coca-cola dat het oorspronkelijk een medicinaal drankje tegen slaptitudes was, maar we hadden nooit het weldoende effect durven verwachten van een vettige hamburger met méjo. Laat staan van de combinatie van coke, hamburger en lauwe frietjes die zo'n klef laagje vet achterlaten op je gehemelte. In België zijn hamburgertenten totaal overbodige eethuizen, maar niet hier ; Hamburgertenten zijn onmisbare gezondheidsinstellingen, waar de uitgedroogde, afgeleefde overstresste yank zijn hormoon- en cholestderolshot komt halen om er weer onvermoeid en mollig tegenaan te gaan. Leve de Amerikaanse gezondheidsinstellingen. Spijtig dat je d'er dik van wordt.
In Winslow stond en staat nu nog één van de betere hotels langs route 66 : La Posada. Op aanraden van een ranger hebben we het hotel bezocht en wilden er lunchen, maar daar waren we juist te laat voor. Het hotel, dat in oud Mexicaanse stijl gebouwd en bemeubeld is, bezat een zeer bizarre reeks moderne schilderijen (te koop maar onbetaalbaar voor simpele trekkers zoals wij) rond hetzelfde thema : de zelfmoord van bekende Amerikanen. Zo bv. Jacky Kennedy in haar mantelpakje van november '63, met in haar handen een speelkaart Harten Koning (K), wiens hoofd doorboord wordt door een kogel die de hersentjes doet uiteenspatten op het roze mantelpakje. Er mochten geen foto's getrokken worden, dus we hebben er stiekem maar eentje kunnen nemen : een groepsportret van bekende zelfmoordenaars aan een eindejaarsbanket, hun uitverkoren zelfmoordinstrument bij de hand (Hemingway, Marilyn Monroe, Jimmy Hendrickx en andere ons onbekende grootheden. We wachten nog even om ons zelfportret te laten maken, trouwens er is toch geen plaats in onze overvolle motorhome...
De naam klinkt indiaans en dat zou wel eens best kunnen want we rijden door Navajo en Hopi country; Hoe die mensen hun grenzen getrokken hebben is een compleet raadsel. Binnenin het Navajo deel heb je een Hopi conclaaf en daarin nog eens een Navajo kern. Heel erg is dat niet, want ik zou met de beste wil van de wereld geen Navajo kunnen aanduiden uit een hoop Hopi's. Als je je ogen halfdicht knijpt en je kijkt door de zinderende middagzon naar "Painted Desert", dan zie je een schilderij van Van Gogh in Imax : geel, groen, blauw, rood, bruin en wit, in dikke paletstrepen. "Painted Desert", met middenin het "Petrified Forest National Park", was 225 miljoen jaar geleden een uitgestrekt tropisch bos, met reusachtige bomen, grote meren en massa's dino- en andere saurussen. Het is een absoluut geologisch wonder, puur natuur, en toch lijkt het door zijn kleurschakeringen irreëel, handgeschilderd, painted. Namen als Rainbow rock, blue mesa, agate mountain zijn helemaal niet overdreven. Het vraagt een volledige dag om met je RV (of ander vervoermiddel; de max. snelheid is 45 mph) dit wonderland te doorkruisen, inbegrepen enkele korte voettochten in de brandende zon, gewapend met een fles water en een opgeladen camera. Alhoewel je zeker weet dat zoveel moois onmogelijk op de foto kan. Afwachten maar. In ieder geval, in onze herinnering en in ons hart heeft "Painted Desert" een vaste plaats veroverd....
Weer een stuk historische weg afgelegd, dit keer met onze RV. Grote delen van de route 66 zijn gewoon onbereidbaar of zodanig overgroeid dat je enkel de telfoonpalen nog ziet staan. Maar waar de 66 stadjes of dorpjes doorkruist, bestaat hij nog in al zijn glorie, met benzinestationnetjes, hamburger- en hotdogtenten en motels. We gaan hem (de 66) nog dikwijls tegenkomen vanaf nu, want de route moet zoals wij ook naar Los Angeles. In Winslow stond en staat nu nog één van de betere hotels langs route 66 : La Posada. Op aanraden van een ranger hebben we het hotel bezocht en wilden er lunchen, maar daar waren we juist te laat voor. Het hotel, dat in oud Mexicaanse stijl gebouwd en bemeubeld is, bezat een zeer bizarre reeks moderne schilderijen (te koop maar onbetaalbaar voor simpele trekkers zoals wij) rond hetzelfde thema : de zelfmoord van bekende Amerikanen. Zo bv. Jacky Kennedy in haar mantelpakje van november '63, met in haar handen een speelkaart Harten Koning (K), wiens hoofd doorboord wordt door een kogel die de hersentjes doet uiteenspatten op het roze mantelpakje. Er mochten geen foto's getrokken worden, dus we hebben er stiekum maar eentje kunnen nemen : een groepsportret van bekende zelfmoordenaars aan een banket, hun uitverkoren zelfmoordinstrument bij de hand (Hemingway, Marilyn Monroe, Jimmy Hendrickx enz..
We hadden het al dikwijls gezien op onze trektocht door Amerika: een politiewagen die met loeiende sirenes en tientallen flitsende rode en blauwe lichten de achtervolging inzet van één of andere overtreder. Op een heuvelachtige weg door Hopi Country (speed limit 65 mph) reden we 65 mph, ttz. 55 mph bergop en 75 mph bergaf. Een kaarsrechte weg en zo goed als alleen. En ineens: www-www-toeta-toeta achter ons; verblindende koplichten die aan- en uitfloepten en een flikkerende kerstboom op het dak. We wisten perfect wat we moesten doen: langzaamaan naar de kant rijden, gevarenlichten op, linkerraampje opendraaien en blijven zitten met gordel aan en handen op het stuur. 'En niet lachen', zei ik tegen Dien, die haar handen op het dashbord had gelegd. 'triestig kijken'. Twee man uit de policecar in keurig uniform, hun midden omgord met patroongordel, revolver, walkie-talkie, pepperspray en knuppel. Eén blijft achter onze kar staan; de ander stapt met John Waynepas naar mijn linkervoorruit, de hand aan de revolver. Op het koperen plaatje lezen we 'Hopi Police Sergeant ...'( een onleesbare indianennaam). 'Your drivers licence, please' ' Yes, sir', zei ik beleefd en geef hem er 2: mijn Belgisch en mijn internationaal. 'What's that?', vroeg hij lichtelijk verbaasd. Ik legde hem uit dat we Belgen waren op trektocht door de USA met belangstelling voor diverse culturen en blablabla en gaf hem als toemaatje mijn reispas. 'Be right back', zei hij en liep met mijn papieren naar zijn rood-blauw-wit flashende auto. 'We hangen eraan', zei Dien, 'hij zet ons in zijn computer'. Na 5 minuten tikwerk, kwam hij terug. 'What do I have to pay to you, Sir' vroeg ik in mijn slechtste Engels. 'Nothing, sir', antwoordde hij, 'I'll give you a warning, but please, watch the speed signs'. 'Thank you sir' zei ik ontroerd en ik meende het nog ook. Vanaf nu ga ik proberen ook bergop 65 mph te rijden...
Een kleine 100 mijl zuidwestelijk van de Mesa Verde, over de staatsgrens in Arizona, ligt de "Canyon de Chelly". Een eigenaardige naam, door de Spanjaarden toegekend aan het opperhoofd van de Navajo's ('Navahoos') die hier toen leefden.(wordt uitgesproken "d'chey") Ook hier weer dezelfde "cliff dwellings" in een canyon van 85 mijl lang, met veel rotstekeningen van de Anasazi, de Navayo's en de Hopi's. (Canyon del muerte). Alhoewel dit een National Park is, ligt het volledig in Navayo country en is niet zomaar toegankelijk. Behalve op de primitieve camping, zonder water of electriciteit, moet je voor iedere stap die je zet de toelating en begeleiding vragen van een officiële Navajo gids. Het toffe aan deze canyon is, dat hij voor het grootste gedeelte bereidbaar is in de bedding (in totaal zo'n 60 mijl) Een beetje zoals de wadi's in Dubai, Oman, Yemen en Jordanië. Je moet wel kunnen beschikken over een 4 x 4, die dan wordt bestuurd door de Navajo gids. Onze leefbak kwam dus niet in aanmerking, maar daar hadden de Navajo's iets op gevonden. Uit de US Army overschotten hadden ze enkele oude GMC trucks van 1960 gekocht (Ik heb met dergelijke bak tijdens mijn legerdienst in 1962 nog gereden !), die 6 x 6 bakken turquoos gespoten en de open laadbak voorzien van zeteltjes. Je kon voor $ 65 per persoon de canyon doorwroeten (rijden is hier ongepast) met zeer deskundige uitleg, eten (club sandwich roastbeef en een zelfgebakken soort koek van Dinant) en drinken (putwater met limonadepoeder) en dessert (meloen) Een onvergetelijke dag (en een volgende morgen bij het pijnlijk opstaan), met veel aanvullende info van een insider, veel hotsen en botsen en erg vermoeiend onder een brandende zon en wolken stof. De rotsen, die tot 400 meter soms vertikaal oprezen, werden volgens de stand van de zon en mits enige verbeelding omgetoverd tot arenden, gorilla's, spaceshuttles en de Simpsoms. Ik dacht zelfs even Dien gezien te hebben, maar ja, die zie ik in ongeveer alles tegenwoordig !
Ergens op een onbelangrijke weg, in een dorpje met de veelzeggende naam "MANY FARMS" stond een rits pickups met vlaggen en balonnen in een stoffig stuk prairie. We waren wel aan een frisdrankje toe, dus draaiden we de wei op en stopten naast een hek met woest uitziende stieren : een plaatselijke wedstrijd "bull riding". Je kent dat wel : zo lang mogelijk op een briesende stier zitten met een koord rond zijn buik. Je mag je dqar met één hand aan vasthouden, de andere hand en de voeten in de lucht. We zaten amper op de "tribune" (drie houten banken) tussen uitsluitend Navajo's, of de eerste "rider" vloog 2 meter door de lucht en kwam met zijn rug op het ijzeren hekken terecht. Na immobilisatie werd hij bewusteloos afgevoerd : nooit meer iets van gehoord. Een reeks spectaculaire "bull rides" gezien, en het plaatselijk rekord werd onder groot jolijt scherp gesteld op 69 seconden...