Goed bestuur

En ... ze blijven liegen
 
De VLD put zich uit in persberichten om de schade te beperken.
Een véél terugkerende zin is deze:
"Ook het feit dat Somers de partijleiding buiten zijn beslissing hield om Vijnck een mandaat of minstens een wedde "vergelijkbaar met dat van een parlementslid" aan te bieden, kan op weinig begrip rekenen van de echte top van de partij."

En denken die heerschappen nu echt dat wij dat geloven ?

Somers doet en deed NIETS zonder de zegen van Verhofstadt.

Zelfs De Croo spreekt over Verhofstadt als de 'herder' met zijn 'herdershond' (Somers)
De partijleiding was van alles op de hoogte en blunderde evenveel als hun voorzitter.
 
Alles is mogelijk bij de VLD...zeker als het om de macht gaat. (vooral geld zouden wij zeggen. nvdr)
 
Wim

't Wordt tijd dat ze bij Aanklacht wakker schieten en zodoende heeft Fats, voor de slapers uit onze ogen zijn, alvast zijn favoriet stokpaardje - de 4 nullen - nog eens door de mangel gehaald.

We beloven vanaf morgen - vandaag zitten we ergens in Antwerpen  - een tandje bij te steken.

Bedankt Fats.


"Er zijn partijen waar ik nooit zou voor stemmen, maar ik luister wel naar hun argumenten" Dat zegt het brave meisje Indira de Witte, die in de Zevende Dag altijd mooi gekapt en verzorgd haar job doet, zoals het een politiek-correct VRT-meisje betaamt. Wij zijn het op het vlak van partijen waar we nooit zouden voor stemmen,  volledig eens met deze mevrouw.

Op de nieuwsredactie van de 0000 heerst vreugde alom, want zowat iedereen loopt daar rond met een partijkaart en een vakbondsoekje in zijn linkerzak en de verkiezingen zijn een moment om aanhankelijkheid en dankbaarheid te betonen aan het regime : 3000 personeelsleden, meer dan 300 miljoen openbare eurisubisudies per jaar, grote promotiekansen voor uitgebluste ambtenaren en voortdurend vertoevend in de omgeving van Bekende Vlamingen.  Voor de nieuwslezers van de televisie is er nog een extraatje. Wie het meest aantal keren per maand heeft gezegd "Er is iets misgelopen" , die krijgt een extra bonus wegens pijn en smarten.

In de persmededelingen die rondgestuurd worden naar de gedrukte media worden ronkende woorden gebruikt om de verkiezingskoorts aan te wakkeren en de programma's aan te kondigen waarin de gladiatoren zullen strijden voor het behoud van hun zetel. Bij de schrijvende regime-onderhorigen valt dit in goede aarde, althans voor zover ook enkelen van hun redacties mogen meespelen : de mekaar bewierokende kwaliteitsoberservatoren van de zelfbenoemde kwaliteitsgazetten.

Ze doen maar. Het is duidelijk dat de partijverschillen tussen liberalen, socialisten en christen-democraten niet meer ziujn dan fijne nuancedraden,  die bij coalitiegesprekken direct doorgeknipt worden.  De traditionelen verzetten hemel en aarde om de macht onder hun drietjes te behouden.  En als het te veel spant, zullen ze er de ecologische belgicisten bijnemen.

Het zijn enkel simpelen van geest die geloven dat als zij vanop een stoeltje in de hoek van de kamer mogen meeluisteren, dat zij invloed kunnen uitoefenen. Vraagt u het maar aan de Tweede Slimste ter wereld.  Of aan de voorzitter van de partij die detectives sponsort.

Wij gaan rechtdoor, zonder gejammer en ge-ja-maar en wij zijn zoals Indira : er zijn partijen waarvoor we nooit zullen stemmen.

 

Fats

Twee verhaaltjes waarmee ik de publieke opinie even wil wakker schudden.


Mijn vader is in september laatstleden gestorven. Mijn 64-jarige moeder is 44 jaar zelfstandige geweest en is ergens in haar jonge leven nog twee jaar arbeidster in een Antwerpse snackbar geweest. Zij is Belgische, hier geboren en getogen, heeft heel haar leven hard gewerkt, twee kinderen grootgebracht terwijl ze een meubelzaak openhield, en heeft haar ganse leven (zwaar) afbetaald aan pensioen- en andere belastingsplichten. Zij komt nu alleen te staan en heeft recht op een overlevings/weduwepensioen.

Na diverse communicatie met de dienst pensioenen dient zij te vernemen dat er met de twee jaar snackbar geen rekening meer gehouden kan worden en dat haar pensioen wordt vastgesteld op 542 euro. Dokters-, apothekerskosten en huisvesting zullen voor mijn moeder even hoog zijn als voor de andere Belgen. De winkel die ze nu geërfd heeft dient gestopt te worden en ze moet vervolgens ergens een appartement/huis gaan huren. Alleen al de huur kan met die 542 euro niet voldaan worden, laat staan dat ze er nog van kan leven.


Een Marokkaanse weduwe van 63 jaar woont een achttal jaar in België. Naar hier gehaald door de rest van de familie om haar laatste dagen in België te slijten. Gekleed in een typisch Marokkaans lang gewaad tot aan de grond met een hoofddoek op. Heeft geen enkele binding met ons land, spreekt de taal niet (geen enkel woord) en is het ook niet van zin 'vanwege te oud is en de taal te moeilijk', wenst zich niet te integreren, neemt niet deel aan de culturele of maatschappelijke activiteiten, heeft
nooit enige belasting of pensioenbijdrage in dit land betaald, en trekt thans een overlevingspensioen (of OCMW, dat is het enige waar ik niet zeker van ben) in België van 870 euro. Daarenboven zit ze in een dusdanig statuut dat meerdere zaken die de modale Belg aan de volle pot dient te betalen voor haar gratis, zeer goedkoop of goedkoop zijn (dokter, medicijnen, tramabonnement, huisvesting, .). Biedt zich nu aan bij de overheid om Belg te worden wat haar zonder één probleem toegestaan wordt gelet de wet zegt dat men in haar geval (>7 jaar in België) zo maar Belg kunt worden zonder dat je geïntegreerd bent of één van de landstalen spreekt.


Dit is 1 van de vele gevallen en dan maar verkondigen dat we langer zullen moeten gaan werken om de vergrijzing te kunnen blijven betalen!!!!!

Wij dragen genoeg af om er later 30 jaar te kunnen van genieten zo niet laat ons er dan zelf voor sparen zodat het niet aan die profiteurs moet gegeven worden. Ik kan er nog een verhaaltje bijdoen !!

In mijn dorp woont een alleenstaande moeder met 1 zoon in een huis van het OCMW. Ze werkt in de school als PWA'er voor de kinderopvang voor en na de school! 2 weken geleden kreeg ze bezoek van het OCMW met het bericht dat ze uit haar huis wordt
gezet waar ze al jarenlang woont en in een dorp waar ze geboren en getogen is, omdat de gemeente te weinig plaats heeft voor de opvang van illegalen (politiek vluchtelingen), die op hun proces wachten.

Ha ja, het OCMW doet wel een geste : ze krijgt tijd tot eind volgend jaar om op te krassen en ze hebben zelf geen alternatief!

Haar geburen zijn politiek vluchtelingen uit Bulgarijë en die mogen hier niet werken omdat ze geen werkvergunning krijgen, maar ze vinden dit zelf niet zo'n erg, ze wachten gewoon efkes hun proces af. (duurt ongeveer 2 jaar) Ze hopen dat het gerecht
zegt dat ze hier mogen blijven, want dan kunnen ze doorreizen naar Engeland, want dat lijkt hen het beloofde land! Ondertussen gaan zij iedere maand hun centjes halen bij het OCMW, de zoon mag gratis mee op schoolreis en zo en iedere maand mogen ze
langs het Rode Kruis om kleding en andere spullen te halen!**