Onafhankelijkheid?
Yes, we can!

Huub Broers, Hendrik Verbrugge en Dirk Brancaer maakten in een open brief de tragische balans op van de regeringsdeelname: “Geen kartel meer, geen staatshervorming – noch enig vooruitzicht, geen splitsing van BHV, een weinig inspirerende noodregering, een dieptepunt qua geloofwaardigheid.” De opstandige burgemeesters werden niet teruggefloten door hun partijtop, want iedereen weet dat ze gelijk hebben, dat het palmares bedroevend is. Leterme schreef in een brief aan alle CD&V-mandatarissen wel dat zijn partij de verkiezingen gaat winnen, maar aan de basis zien ze de bui al hangen. “Intussen ontspoort het budget, is goed bestuur ver te zoeken, wordt de staatshervorming op de lange baan geschoven, gaat men over BHV dan toch onderhandelen en staan zowel CD&V als VLD te kijken naar de verlammende oorlog tussen de MR en de PS”, aldus de opstandige burgemeesters.
Iedereen weet dat je de verkiezingsbeloftes van de traditionele partijen best met een korreltje zout neemt, maar de kloof tussen de beloftes en de resultaten was zelden zo schrijnend. Of, om het met de woorden van de CD&V-burgemeesters te zeggen: “Op dit moment hebben we nul procent bereikt.” Nul procent! Alstublieft.
Leterme struikelde over het Fortis-dossier, na mogelijke druk vanuit de regering op rechters die zich over de verkoop van de bank moesten uitspreken. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, denk je dan, maar Reynders lapte het weer. Hij schudde op de valreep nog wat oneerbare trucjes uit de mouw om de stemming van de aandeelhouders van Fortis in zijn voordeel te laten beslechten. Maar toen dat uitlekte was de verontwaardiging zo groot dat de verkoop aan het Franse Paribas werd weggestemd. Niemand weet hoe het nu verder moet.
In een normaal land zouden er meteen na de val van de regering-Leterme verkiezingen worden uitgeschreven. Maar neen, in België worden democratische verkiezingen door politici en opiniemakers opgevoerd als de ultieme nachtmerrie. ‘Dit land heeft stabiliteit nodig’, zo wordt georakeld. ‘We kunnen ons niet veroorloven dat de regering valt’ want ‘de economische crisis moet aangepakt worden, de bankcrisis opgelost’. En daarvoor heb je ‘bekwame leiders’ nodig… We kennen het resultaat. Wat een zootje, wat een puinhoop. In een beschaafd land zou de regering al lang de eer aan zichzelf gehouden hebben en ontslag genomen. Maar neen. Luid applaus voor de ‘change’-praatjes van Barack Obama, maar in eigen land luidt het leidmotief van Herman Van Rompuy en zijn regering: ‘No change’. Je moet het maar doen. Het land zakt weg in het moeras en het immobilisme, en wat zegt de regering: laten we er maar van genieten…
“Alles in dit land is communautair”, zei Karel De Gucht ooit. Dat werd met de bankcrisis nog eens ten overvloede bewezen. Didier Reynders aarzelde geen seconde om de Vlaamse bank KBC mee de dieperik in te sleuren. Vorig jaar al zorgde Guy Quaden (PS) voor onrust door te suggereren dat KBC kampte met liquiditeitsproblemen. Een kapitaalinjectie bij KBC werd verzilverd met ‘compensaties’ voor de noodlijdende Waalse vliegtuigonderdelenbouwer Sabca. En daarmee werd de oude Belgische wafelijzerpolitiek terug uit de mottenballen opgevist.
Maar daarmee was de Waalse afgunst en de nijd over de Vlaamse welvaart, de Vlaamse begrotingsoverschotten en het economische succesverhaal van Vlaanderen nog niet gesust. Reynders strooide opnieuw valse geruchten rond over ‘banken in moeilijkheden’ – lees KBC. Beursspecialisten wezen er dan ook op dat de koersval bij KBC “vooral te wijten is aan geruchten uit overheidskringen en meer bepaald Didier Reynders”. Toen een dijkbreuk onafwendbaar was geworden, haastte Laurette Onkelinx zich met de kurkdroge mededeling dat er van Belgische overheidssteun aan de (Vlaamse) bank ‘om ideologische redenen’ geen sprake kon zijn. Als grof staaltje van Waalse ‘solidariteit’ en Belgische loyaliteit kan dat tellen.
Het bedenkelijke optreden van Reynders en co. is geen toeval, maar kadert in een doelbewuste strategie van de Franstaligen om het Vlaamse autonomiestreven met alle mogelijke middelen te dwarsbomen. Maar, helaas voor Reynders en co., wie een put graaft voor een ander, loopt het risico er zelf in te tuimelen. Ze kregen de KBC-boemerang terug, recht in het gezicht. “Wat kan Vlaanderen nog met dit Wallonië aan?”, vroeg Guido Meulenaer zich af in Trends. “Aan Vlaamse kant groeit de consensus dat een staatshervorming noodzakelijk is. De zaak-KBC zal dat bewustzijn nog doen toenemen”, en komt die staatshervorming er niet, “dan zijn een big bang en een onafhankelijk Vlaanderen de enige uitweg.”
De CD&V-top heeft er zich bij neergelegd dat er van een staatshervorming niks in huis komt. De partij heeft zich weer tot België bekeerd. Herman Van Rompuy zweert bij de Belgische status quo. En de VLD? Die voert Guy Verhofstadt straks op als “de redder des vaderlands”. De man die van België een ‘modelstaat’ zou maken, maar die alle netelige dossiers in de koelkast stopte en liet wegrotten…
‘No change’, inderdaad. En dat terwijl het land snakt naar verandering. De begroting rammelt langs alle kanten. De communautaire onderhandelingen zitten muurvast. Justitie is nog altijd een puinhoop. En intussen gaat de miljardendiefstal van Vlaams geld en Vlaamse welvaart dag in dag uit gewoon verder.
Verandering? Ach, Jean-Marie Dedecker belooft het wel, maar droomt al luidop van een regering met CD&V en VLD, de partijen die het ‘no change’ tot hoogste vorm van staatsmanschap hebben verheven. Maak u dus geen illusies, ook LDD zal straks niet voor de noodzakelijke verandering zorgen.
Die levensnoodzakelijke verandering is binnen België niet mogelijk en kan alleen in een eigen Vlaamse staat. Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws), is geen flamingant (integendeel, een notoir lid van B-Plus en de loge. -noot Duplo), maar hij trekt uit de KBC-crisis wel de enig mogelijke conclusie: “Als er ooit een bewijs is geweest voor de levensvatbaarheid van een zelfstandig Vlaanderen, is dat in de zaak-KBC geleverd.” Vlaanderen heeft België niet nodig. Vlaanderen heeft gedaan wat het moest doen. Weg met die verlammende koudwatervrees en de Belgische ziekte. Vlaanderen moet eindelijk zijn lot in eigen handen nemen. Vlaamse onafhankelijkheid? “Yes, we can!”
Bruno Valkeniers
Opmerking.
Deze "opstandige" burgemeesters vind ik leugenaars, hypocrieten en postjespakkers.
Herinnert u zich nog de stoere taal van de voorzitter van de CD&V-jongeren toen de geitenboer aan zijn postje bleef plakken? Ook meneer De Brabandere blijft uit puur geldgewin braaf bij de tsjeven hangen.
Indien deze mannen ook maar enig ideaal zouden hebben dan breken ze met die bilzieke huichelachtige linkse graaiersbende wat de CD&V uiteindelijk is. Maar, dat doen ze niet! Hun enige ideaal is hun inkomen, hun postje op kosten van de dwaze kiezer/belastingbetaler.
Zelfs - met alle respect - "moedige" David Geens had niet de moed zelf de stekker uit het stopcontact te trekken. Hij werd buiten gebonjourd en pas dan koos hij voor de N-VA. Hopelijk laat hij nu ook zijn ziekenfonds (CM, neem ik aan) vallen voor een Vlaams Ziekenfonds. (in afwachting dat deze gepolitiseerde instellingen, net zoals met de werkloosheidsuitkering, worden afgeschaft en vervangen door één officiële zorginstelling. Hoeveel miljarden vallen hier te besparen?)
Ik heb resoluut gekozen voor het Vlaams Belang omdat het programma van deze partij het meest aansluit met mijn denkwijze, morele (gezinswaarden)*, economische en politieke visie.
Ik kan me niet voorstellen dat ik als militant, laat staan mandataris, mijn ideaal opoffer om ondanks alles "mijn" partij trouw te blijven. Want DAT is wat deze heren doen. Of net niet. NIET is duidelijker. Deze heren hebben géén ideaal noch visie en hebben bij deze dit openlijk toegegeven. Met "Vlaamse" beloftes - veel beloven en weinig geven doet de zotten in vreugde leven - halen ze nog stemmen en dat is het enige wat voor hen telt.
Indien deze "heren" over enige consequentie of rechtlijnigheid beschikken dan nemen zij de enige mogelijke beslissing en dienen hun ontslag in bij hun partij. Omwille van de smeer ... is dat natuurlijk een brug te ver.

* CD&V heeft sinds de abortuswet reeds meermaals bewezen geen gezinspartij meer te zijn. Multilullig des te meer.



3 reacties op dit bericht
Zelf vertrokken
Correctie: ik ben verzocht ontslag te nemen door de arrondissementeel voorzitster, een beslissing die Leterme zelf werd herroepen.
Ik heb vanaf het begin gezegd dat ik het congres (van september 2008) zou afwachten. Toen dat congres besliste om het kartel op te blazen, ben ik gesprekken begonnen met andere partijen, waarbij N-VA de beste keuze bleek.
Ik ben dus wel degelijk zelf vertrokken.
Mijn ontslagbrief kan je lezen op http://tinyurl.com/ontslagcdenv
laat U nooit meer afpersen, beliegen of bedreigen
Ik stond dan ook met verstomming geslagen bij het constateren van de veel te geringe afkeer die de ongelooflijk schandalige behandeling door zogenaamd politiek correcte partijen van een politica als Ayaan Hirsi Ali slechts teweeg bracht.
Deze partijen verdienen dus omwille van goede ethische en morele principes in het algemeen belang en in naam van de rechtvaardigheid van het toneel weggeveegd te worden als wat ze zijn: waardeloze vlokken schuim van leugens, hebzucht, bedrog en onmenselijkheid.
laat u niet beetnemen!