258. benauwd

Het boek dat ik bezig was te lezen, is uit. Net op tijd om zalmmoten te bakken bij spirelli die verrijkt is met prei, kastanjechampignons en pili pili (goed om de bacterieën te doden, toch?)
Ik ben dan wel in dat boek uitgelezen maar nog niet uitgeziekt en uitgerust. Ik vervloek het zoveel dagen te verliezen maar weet dat wanneer ik me nog meer verzet het gewoon nog langer duurt.
Eén van mijn kinderen kwam net binnen en vond dat ik er vermoeid uitzag.
Ik heb de rekening nog niet betaald... zag me daartoe niet in staat.
Dat en de apotheker worden dus versast naar morgen. Mijn gezondheid gaat voor en het heeft totaal geen zin om door toch naar buiten te gaan dat herstelproces nog te verlengen.
Het is om te huilen dat het weer zover is... minste inspanning 'ziek'... en dan net niet ziek genoeg om helemaal K.O. te zijn, wat het moeilijk maakt om ook rust te houden. Een harde leerschool soms maar het helpt wel... dat je uiteindelijk toch 'zwicht' en 'rust'.. en jezelf voortdurend voorhoudt dat je op deze verstandige manier toch nog een tikkie van vakantiedagen kan genieten... In het andere geval volgt de ene ziekte de andere op of herval ik telkens.
Ik zou kunnen huilen maar ik voel me er te beroerd voor...
Ik denk niet meer 'morgen is het wellicht beter'... ik denk alleen 'morgen moét ik die rekening betalen en naar de apotheker gaan voor die misschien ook nog in vakantie gaat'.
Verder maakte ik een soort van gezonde fruitcoctail van twee bananen, een peer, frambozen-diksap en melk, gemixed... Verder dronk ik een glas fruitsap en water met de weerstandverhogende druppels.

Ook vandaag zal ik een schild om me houden, zodat wat ziek is kan herstellen. Gisteren zei mijn jongste vrij vroeg slaapwel en ik merkte hoe veel zorgen ik me daarom maakte. Ze zei wel dat ze moe was maar ik bleef nog een tijdlang angstig dat ze misschien niet kon praten over wat haar dwars zat. Was er iets naars gezegd via internet? Want daar kwam ze net vandaan. Meestal zegt ze het me wel als er iets kwetsend werd geschreven. Echter er zijn ook momenten dat de boel bij haar vastzit en ze niet eruit weet te halen wat er precies scheelt.

Door al die zorgen en angst dat er iets scheelde, wilde ik naar haar toe gaan maar ondertussen ben ik wel zo wijs om te beseffen dat ik in deze perioden nog gevoeliger ben dan andere keren en nog meer zaken oppik en ook veel angstiger ben, tegen het nachtmerrie-achtige af. Alsof het leven één bedreiging is. Vanmorgen was ik opgelucht toen ze me liet weten eindelijk nog eens goed geslapen te hebben omdat de herrie die hier soms is, haar en mij vaak uit onze slaap haalt.

De greep lost
het verschil
geen verstrooid gebaar
maar weg
ben ik...

Geen contact meer
en dat boezemt net de angst
in

geen verstrooid gebaar
want daartegen had zij
geen
bezwaar

ze is weg
en die weg
is beangstigend
lieten de gekookte wortelen
verdwijnen
alsook een stuk
van haar anders zo alerte
herseninhoud

dit is geen gedicht maar
een stuk verscheurd papier
hier van binnen

©Lore2011

Met wat ze noemen het 'algehele welbevinden' is het eerder belabberd. Ik voel stilaan de moed opnieuw zinken. Een boodschappentochtje gisteren en even vertoeven met dochters en kleindochtertje, ook even schoonzoon weer gezien en ik kwam opnieuw half ziek thuis.
De moed is bezig te zinken precies omdat ik hoopte nog meer klusjes te klaren of die ik begon tenminste verder te kunnen doen. Ook uitstapjes... in het verschiet... dat voornemen lijkt op deze manier stuk te springen want hoe moet het als ik bij het minste opnieuw ziek ben? Ook enkele nachten opnieuw wakker gelegen door de pijn veroorzaakt door fibromyalgie. Ik zou moeten rusten maar waarom lukt het me alleen als ik àl ziek ben? Diepe zucht. Ik ga over grenzen, ik weet het zelf en toch kan ik het niet voorkomen of stoppen. Dat heeft te maken met het hernieuwde contact wat ik niet wil opgeven of verminderen.

Vannacht droomde ik van mijn oudste zoon en zijn vriendin en één van hun kindjes. Ze brachten ze ergens in onze stad naar een verjaardagsfeestje wat op zich al vreemd is want er wonen geen vriendjes van ze in onze stad. Ik zag mijn zoon en zijn gezin in de verte... en later kwamen ze me ook nog tegen en mijn zoon reageerde heel vreemd, ik herinner me niet hoé wel dat ik er heel donker uit wakker werd, uit die droom.

Het is avond terwijl ik het gevoel heb dat deze dag niet bestaan heeft.
Een onwerkelijk gevoel. De immense vermoeidheid is jammer genoeg niet zo onwerkelijk dat ik ze niet voel.
Tot overmaat van ramp vergat ik ook mijn bril en kan ik vanavond mezelf niet in slaap lezen met mijn eigen bril maar een die me een gevoel geeft scheel te zien. Beter dat dan niet in slaap komen.

Eén van mijn jongsten is zo lief om de bril morgen voor mij te gaan halen.
Ik ben door de vermoeidheid nog meer nog donkerder dan vanmorgen.
Morgen rust nemen, lijkt me geen overbodige maatregel...

Dat er een week geen therapie is, zal er misschien ook niet bepaald goed aan doen.

Ik haat het maar ik mag er niet te lang bij stilstaan... niet verder kijken dan deze ene minuut. Ik haat het dat ik telkens ik een klus klaarde en die alweer zonder dat ik me daarvan bewust was te zwaar bleek, me erna dagen ziek maakt.
Deze namiddag moesten er dringende inkopen gedaan worden. Eén van mijn kinderen ging mee. Het werd een uiterst traag tempo. Toen het me niet langer lukte, keerden we met de autobus terug. 

De vriendelijkheid van de winkelbedienden deed ons deugd.
Mijn kinderen hadden zin in frietjes, die zijn ze net gaan halen. Ik kook graag maar omdat ik nog steeds belabberd en slap voel, vond ik het een goed idee om vandaag niet nog meer hooi op mijn vork te nemen. Het lijkt wel of mijn hele hoofd en lijf is ontstoken. Mijn oren doen pijn, die keel voelt nog steeds pijnlijk. Ik word er s'nachts van wakker... omdat het slikken moeilijk gaat. Vandaag en morgen neem ik verder rust.... alleen nog het wasgoed ophangen...
Ik wil niet dat ik de overige dagen van de week buiten werking ben.
Evenmin wil ik deze vakantie meer ziek zijn dan gezond. Het is moeilijk die grenzen te trekken. Ik voel ze steeds te laat. .