308. kleine prikjes

Dit titel zal ik nog vaak gebruiken, vrees ik, 'niet te veel stil staan bij...'
Dromen die ik droomde, ik herinner ze me niet... wel die van vorige week. Ik droomde dat mijn vader op sterven lag en al de gevoelens van angst en verdriet erbij... terwijl mijn vader ondertussen 15 jaar geleden gestorven is... Wellicht heeft het te maken met het gemis, dat je af en toe nog heel scherp kan voelen als je dingen meemaakt die hem ook zouden beroerd hebben.
Ach... het gaat beter vanochtend en voor de rest van de dag zien we wel. Misschien ga ik terug een engelenkaartjes trekken of psychologische inzichtkaart. Dat zijn dingen die toch moed kunnen geven. Ik weet immers even niet meer hoe het te hanteren, ik tast in het donkere. Wat er scheelt is niet tastbaar of zichtbaar, je hebt er het gokken naar.

Zo'n gevoel van eenzaamheid dat niet verdwijnt, laat me hier opnieuw nog één van mijn zeldzame nachtelijke schrijfselen schrijven. Ik weet geen goede woorden om te verwoorden wat is omdat ik wat ik voel niet weet te benoemen. Het zou misschien iets eenvoudiger zijn als ik het wel kon beschrijven. Is het verdriet, pijn, angst? Om iets waar ik niet bij kan. Ik weet dat het helpt hier nog een blogje te schrijven... zo niet gaat de angst en die vreemde pijn mee de trappen op naar mijn slaapkamer. Een dag waarop een lief klein kind geboren was, een kind als een zon, een engeltje dat niet lang leven mocht. Misschien is het dat wat me heel de dag omzwachtelde. Er kwam een zonnestraal en ze verdween opnieuw. 
Tijdens de avond kwam een gevoel van onbehagen omdat mijn jongste vroeg ging slapen en ik of ik wil of niet toch weer die bezorgdheid en angst voel of het wel gaat met haar, of er haar iets dwars zit. Ik weet uit ervaring dat ik het best de volgende ochtend vraag en niet nu. Soms boezemt het leven me zoveel angst in. Ik spreek er met niemand over... alleen tijdens de sessies... en gedeeltelijk hier. Ik hoorde bijvoorbeeld vanavond wel drie maal een gebrom... dan probeer ik na te gaan of het om een vliegtuig gaat... want de angst sluipt stil over mij dat de wereld misschien bezig is te vergaan. Straks ga ik slapen, maar eerst moet ik lezen, zo kom ik beter in slaap. (zonder lezen lig ik urenlang wakker). Morgen zal de dag er hopelijk anders uitzien... misschien voel ik me dan niet meer zo vreemd. Wellicht komt het opnieuw door teveel gebeurtenissen vorige week en tijdens het weekend al waren er zoveel leuke bij, de prijs die ik erna moet betalen, voelt zeker na vandaag het niet waard... ik moet meer doseren wat erg moeilijk is als je het eigenlijk allemaal heel graag wil... Het is ook moeilijk om op al wat ze me aanboden 'neen' te zeggen. Zowel voor mezelf als voor de ander... Wat moet ik als verklaring geven, dat ik erna emotioneel tilt sla en de ruimte in geslagen word, in die mate dat ik me barslecht voel? Soms ben ik het beu. Psychisch leed wordt nog door veel mensen als 'aanstellerij' gezien, niet ernstig genomen, waardoor je er vaak alleen mee blijft. Je hoeft niet op meeleven te rekenen of op begrip. Daardoor verkies ik een eiland omdat het minder, veel minder pijnlijk is dan met mensen om me heen die kil op me reageren of veroordelen om wat ze niet (willen of kunnen) begrijpen. Het is een psychische kanker en de pijn ervan kan je met weinig mensen delen. Sommigen begrijpen het pas als het ze zelf overkomt. Het zij zo... ik ga verder mijn weg, die nog steeds bezaaid is met vleesetende planten, schorpioenen, giftige adders... maar gelukkig ook met bloemen, vriendschap, begrip en warmte. 

Heeeeel erg moe maar toch voel ik me fijn... Het was heerlijk om mee met ze naar de winkel te mogen. Daarna naar hun huis en daar wachtte ik tot na de zondvloed om een autobus naar huis te nemen. Ik kreeg een regenscherm mee. Genoten maar op het einde moest ik even rusten op de zetel... Het komt plots over me, ik voel het nooit aankomen... alsof alle leven uit me wegloopt. Een biertje en erna een kop soep hebben samen met de rust geholpen al zeg ik niets van de vermoeidheid tegen ze.
De sessie, de laatste voor de vakantie voor de psychiater voelde goed... voelde me erna toch licht... omdat ik aan de hand van die ene droom blijkbaar ook andere linken verwoord kreeg. Soms schrik ik er zelf van hoeveel ik 'onderdruk'. Het was goed dat alles erin één keer mee uit kwam. Ook de verschrikking van die ene vrouw... ik schrok toen ik er eenmaal over begon en besefte hoeveel impact dat op me heeft... ze is een gevaar voor mijn geestelijke gezondheid...
Een afschrikwekkende manier om me te stalken gebruikt ze. Ik dook onder, bang dat het valse martelaarschap mijn namiddag zou bederven.
Mijn dochter grinnikte... want ook al is ze veel gewend... het gedrag van deze vrouw vindt zij ook niet erg 'normaal'...
Dus alsof we het zo afspraken, dook ik de auto in en mijn oudste ook... en zoefffff daarna weg... Zonder dat ik één woord moest zeggen, had zij de 'situatie' zeer goed ingeschat...
Toen ik huiswaarts keerde, nog enkele leuke babbels onderweg... zag ik achter de groene poort alweer haar hoofd verschijnen.....
Word ik paranoia of wacht dat mens me werkelijk op??? Wat doet ze daar als ze niet eens op die etage woont????
Zo snel ik kon, stak ik mijn sleutel in het slot en zonder mijn regenscherm te sluiten, wrikte ik mezelf als een hazewind binnen. Eenmaal de voordeur in het slot voel ik me veilig want soms spurt ze al die meters mijn riching uit om letterlijk en figuurlijk een voet tussen onze deur te kunnen steken.
Straks bel ik mijn ex-schoonzusje en erna een vriendin, ik heb het terrein vrij, mijn andere dochter is aan het kleutersitten
Tjonge... al twee fijne dagen op een rij... is dàt geen wonder misschien?
En ooooh wat smelt ik telkens dat kleine ukje me met verwonderde blik aankijkt als ik zing of zachtjes praat... en als ze lacht en dat doet ze zoveel ben ik he-le-maal verkocht, ... werkt  helend... behalve als de vervreemding toeslaat... gelukkig was dat niet zo vaak deze week. Ik ben zo'n geluksvogel.

Ik ben meer dan een uur geleden thuisgekomen van de therapie. Het is alsof ik een aliën ben en van een andere planeet kom en niet weet hoe het hier reilt en zeilt. Heb ik werkelijk met mijn psychiater gesproken?
Het voelt als bizar, onbestaand.
Nochtans voor ik vertrok en wat opschreef voelde ik me min of meer bestaan... maar ondertussen? Wat is er onderweg gebeurd tussen toen en nu? Haaa, vreselijke stress omdat ik weer een aanval van een bepaald persoon verwachtte misschien? Angstig zat ik te kijken en verwoed probeerde ik het van me af te houden. Zonder resultaat... Het mens zou weer haar chagrijn onze richting uitspugen als de zaken er zo voor bleven staan als ze stonden. Wat moést ik????

Tijdens de therapie is er geloof ik geen minuut stilte geweest, zoveel had ik te vertellen... en dan zijn mijn dromen nog niet eens aan bod gekomen.
Erna nog een boodschap en toen naar huis. Mijn jongste leek opgewekt maar erna veranderde dat. Ik ben bang dat zij zich ergens lààt in meezuigen... en dat vraagt van mij weer energie die ik al bitter weinig heb. Het is soms moeilijk als mijn hele omgeving mij ziet als hun enige rots in de branding en zij daardoor menen zelf geen enkele moeite meer te hoeven doen... Het is niet de eerste keer, het zal vast niet de laatste zijn. Ik ben het soms zoooo moe.

Voor ik echter goed en wel thuis was, heeft de aanval reeds plaatsgehad van die bepaalde persoon maar ik hield het hoofd zeer koel en antwoordde neutraal en liet me zeker in geen van de valstrikken strikken... Ik dierf niet eens de 'toestand' die aanleiding zou kunnen geven tot nog meer chagrijn te overschouwen...! Het heeft me uiteraard... weer een emotionele shock bezorgd... want hoe goed ik me ook wist te houden, het zorgde voor een nieuwe stress-zondvloed.

Zin om te schreeuwen... alleen al om mezelf opnieuw te vinden in het onwerkelijke, het onbestaande, het alien-achtige.

Ondertussen kon ik me vergewissen van de toestand en hoorde ik ook wat mijn jongste dààr had aan gedaan... want zij kwam eerder terug thuis dan ik en zij zich van de 'toestand' kunnen vergewissen en de gevolgen net als ik goed (alarmerend dus) ingeschat... Zij had degene die deze toestand voor ons mogelijk tot een hel zouden gemaakt kunnen zonder dat ze zich daarvan bewust konden zijn (hoe konden zij immers weten welk angstaanjagend mens in onze buurt woonde?) mijn dochter heeft ze verzocht of ze toch aub nog eens een extra keer met die bladzuiger over de hele oppervlakte wilden gaan... want, had mijn jongste gezegd, degene die ons viseert gebruikt haar tweeloop als ze iets opmerkt dat haar niet zint (en dat is zooooveel)
Woehaaaa...
Toch kwam degene die ons de stuipen op het lijf jaagt met herhaaldelijke aanvallen op ons en onze privacy... uit het niets tevoorschijn... toen ik van therapie huiswaarts keerde... maar ik ging niet in op haar 'probeersels'.... het stuk chagrijn mag elders gaan mekkeren en zielig doen. Ze leidde het gesprek telkens weer naar mijn dochter die haar eerder deze week eerder koeltjes van repliek diende (wat verwacht ze dan na de oeverloze aanvallen op haar en mij???) Ik liet me echter niet verleiden tot enige verdediging maar bleef ongelooflijk maar waar  NEUTRAAL en ging niet in op haar 'valstrik'.  Ik weet ondertussen dat het niet zal volstaan, we moéten haar zielig vinden en een heilige martelares. Als we dat niet doen, zullen we er nogmaals aan moeten geloven. De vraag is wannéér... en hoe ze mijn neutrale antwoorden heeft geïnterpreteerd... Weet je ik wens zelfs mijn grootste vijand zo'n mens niet in de buut toe.

Het was een rustige, vredige, fijne namiddag die mijn jongste en ik bij mijn andere dochter doorbrachten ... Dit keer voelde ik me niet op een andere planeet en heb ik ook honderd procent genoten van de rust in hun tuin, van mijn twee dochters. Een fris biertje, de stilte, rustige babbels... en kijken naar het wonder van het slapende kleintje, daarna het alerte en klaarwakkere exemplaar. Mijn jongste en ik aten thuis op het terras als dessert een  ijsje. De was wordt afgehaald en misschien als het niet regent gaan we weer even buiten zitten. Vandaag is een gouden dag voor me... en ik geloof dat mijn drie meisjes ook genoten van deze namiddag.
Fijn dat ik nog eens goed nieuws kan brengen, ben er zelf blij om.