Donderdag 8 september 2011
367. Nog moe
Gisteren ingestort.... zat er aan te komen wellicht. Ik kon niet meer ophouden met huilen... daar stond ik in de keuken ingehouden te snikken en te snotteren... hard en lang. Ben er nog steeds moe van maar ik denk wel dat het goed was... een hele vracht verdriet is eruit... en erna toch enkele afspraken gemaakt... ook lang gepraat... tot middernacht en dan moest ik er vanmorgen vroeg uit voor een andere afspraak. Onverwacht een berichtje van een vriendin en een goede babbel met een bekende... val bijna in slaap. Berichtje ontvangen van mijn dochter en haar vriend en kleintje vanuit het buitenland en dat geeft me weer dat sprankeltje moed dat ik net nodig had, geloof ik. Ook met mijn psychiater heb ik wat me bezwaarde en dat gevoel gevangen te zitten kunnen bespreken. Het is goed nu. Verder rustig aan want 'het' zit nog steeds op mijn hielen en hangt om mijn hals als een band met pinnen naar binnen gericht... Ik ken het verschijnsel... emotionele en fysieke rust is noodzaak...
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
Natuurlijk ook om die andere verandering... waar ik het moeilijk mee heb. Geen twee sessies meer maar één, niet omwille van de therapie maar om zijn privéleven. Ik weet bovendien dat die eerste sessie na een zo lange vakantie weer zoveel aanpassing zal vragen dat ik die al bij voorbaat als verloren mag rekenen door verregaande vervreemding, en dat er nu geen tweede op volgt maakt het er niet eenvoudiger op. We zien wel... 
en heel veel prinsessebonen... 13 aardappelen... (geluksgetal)... en dàt laat ik sudderen met een flinke dot pili pili.