Berichten van 1 januari 2011 tot 31 december 2011

Zo'n gevoel van eenzaamheid dat niet verdwijnt, laat me hier opnieuw nog één van mijn zeldzame nachtelijke schrijfselen schrijven. Ik weet geen goede woorden om te verwoorden wat is omdat ik wat ik voel niet weet te benoemen. Het zou misschien iets eenvoudiger zijn als ik het wel kon beschrijven. Is het verdriet, pijn, angst? Om iets waar ik niet bij kan. Ik weet dat het helpt hier nog een blogje te schrijven... zo niet gaat de angst en die vreemde pijn mee de trappen op naar mijn slaapkamer. Een dag waarop een lief klein kind geboren was, een kind als een zon, een engeltje dat niet lang leven mocht. Misschien is het dat wat me heel de dag omzwachtelde. Er kwam een zonnestraal en ze verdween opnieuw. 
Tijdens de avond kwam een gevoel van onbehagen omdat mijn jongste vroeg ging slapen en ik of ik wil of niet toch weer die bezorgdheid en angst voel of het wel gaat met haar, of er haar iets dwars zit. Ik weet uit ervaring dat ik het best de volgende ochtend vraag en niet nu. Soms boezemt het leven me zoveel angst in. Ik spreek er met niemand over... alleen tijdens de sessies... en gedeeltelijk hier. Ik hoorde bijvoorbeeld vanavond wel drie maal een gebrom... dan probeer ik na te gaan of het om een vliegtuig gaat... want de angst sluipt stil over mij dat de wereld misschien bezig is te vergaan. Straks ga ik slapen, maar eerst moet ik lezen, zo kom ik beter in slaap. (zonder lezen lig ik urenlang wakker). Morgen zal de dag er hopelijk anders uitzien... misschien voel ik me dan niet meer zo vreemd. Wellicht komt het opnieuw door teveel gebeurtenissen vorige week en tijdens het weekend al waren er zoveel leuke bij, de prijs die ik erna moet betalen, voelt zeker na vandaag het niet waard... ik moet meer doseren wat erg moeilijk is als je het eigenlijk allemaal heel graag wil... Het is ook moeilijk om op al wat ze me aanboden 'neen' te zeggen. Zowel voor mezelf als voor de ander... Wat moet ik als verklaring geven, dat ik erna emotioneel tilt sla en de ruimte in geslagen word, in die mate dat ik me barslecht voel? Soms ben ik het beu. Psychisch leed wordt nog door veel mensen als 'aanstellerij' gezien, niet ernstig genomen, waardoor je er vaak alleen mee blijft. Je hoeft niet op meeleven te rekenen of op begrip. Daardoor verkies ik een eiland omdat het minder, veel minder pijnlijk is dan met mensen om me heen die kil op me reageren of veroordelen om wat ze niet (willen of kunnen) begrijpen. Het is een psychische kanker en de pijn ervan kan je met weinig mensen delen. Sommigen begrijpen het pas als het ze zelf overkomt. Het zij zo... ik ga verder mijn weg, die nog steeds bezaaid is met vleesetende planten, schorpioenen, giftige adders... maar gelukkig ook met bloemen, vriendschap, begrip en warmte. 

Dit titel zal ik nog vaak gebruiken, vrees ik, 'niet te veel stil staan bij...'
Dromen die ik droomde, ik herinner ze me niet... wel die van vorige week. Ik droomde dat mijn vader op sterven lag en al de gevoelens van angst en verdriet erbij... terwijl mijn vader ondertussen 15 jaar geleden gestorven is... Wellicht heeft het te maken met het gemis, dat je af en toe nog heel scherp kan voelen als je dingen meemaakt die hem ook zouden beroerd hebben.
Ach... het gaat beter vanochtend en voor de rest van de dag zien we wel. Misschien ga ik terug een engelenkaartjes trekken of psychologische inzichtkaart. Dat zijn dingen die toch moed kunnen geven. Ik weet immers even niet meer hoe het te hanteren, ik tast in het donkere. Wat er scheelt is niet tastbaar of zichtbaar, je hebt er het gokken naar.

Voel me rotellendig. Moet ik werkelijk nog geloof hechten aan de woorden van mijn psychiater? Zou hij werkelijk telefoneren als de geboorte later zou plaatsvinden? Ik geloof het niet. Ik geloof niets meer en niemendal. Waarom zou ik? Is het zo normaal dat mijn twee sessies op de week geannuleerd worden? Alsof het om een luxe gaat?
Ik heb hier zo'n genoeg van allemaal. Wat betekent therapie? En wat houdt ze meer in dan een 'bijkomstigheid' niet voor mij maar voor mijn psychiater? Hoe kan het anders dat hij er zomaar van uit gaat dat ik de sessies gehalveerd om redenen die niets met de therapie te maken hebben moet plaatsen? Alsof het om willekeur gaat... Stom leven. En stom geloof in mensen. Ik ben moe... op heel veel vlakken.
Waarom zou ik me nog 'goed' houden? Ik voel me al zo lang niet meer goed... Ik hang de dappere uit, de moedige... waarom? Om stomme veroordelingen te kunnen 'verwerken'? Neen het gaat niet zo goed met me.

Daar zet je de borden op tafel, ik had zelfs een gebakje voor ze mee als dessert. Ze eten en we praten maar ik word moe... heel erg moe. Er wordt me iets uitgelegd, ik kan bijna niet meer nadenken. Nu zijn ze weg maar niet voor ik een snauw en grauw kreeg omdat ze plots ergens onderuit wou, haar klus op mij afschuiven.  Ze beet me toe dat we dat toch zoooo niet afgesproken hadden. Nu, het verwonderde mij dat we dat zo niet afgesproken hadden. Had ik me weer in de luren laten leggen? Had ze me op die vlotte manier onder tafel gepraat? Het volstaat immers een serie woorden in snelheid op me af te vuren om me iets af te dwingen terwijl ik niet eens meer weet wàt ze me afdwingen.
Waarom was het zo'n opgave voor haar? En vooral waarom wou ze dat nu plots annuleren terwijl ze het anders wél doet? Ik weet dat ze het niet zo nauw neemt, daar heb ik in het verleden héél véél last van gehad, maar nu gaan er bepaalde zaken niet meer. Ik haat het wanneer haar huisdier troep achterlaat, ongelukjes die kunnen vermeden worden.
Zij praat mij soms helemaal in de war met al haar argumenten.  Soms heb ik de energie niet om te reageren of om helder na te denken over wat ze rad van tong allemaal in mijn maag splitst.
Ik stond er dit keer op dat ze dat beetje tijd dat dààrin steekt, ook neemt en dus werd ik ten afscheid afgesnauwd. Voel me daardoor zeer beroerd omdat ze zo vertrokken is. Dat ken ik van vroeger, ze ruzieden metme en daarna vertrokken ze met hun vrienden. Konden ze lekker wat stoom afblazen over die 'onhebbelijke moeder' van ze. En ik bleef achter met een ellendig gevoel, op mijn kamer huilen, nood het ook even aan iemand kwijt te kunnen maar dat kon niet. 
Een klein beetje respect voor me en niet steeds hun verantwoordelijkheden proberen ontduiken, zou al heel wat gescheeld hebben. Voel me ook nu ellendig, wellicht ook omdat ik me in de val voel want waar zij helemaal geen bezwaar ziet me in het bijzijn van een vriendin af te snauwen, voel ik me net geblokkeerd om dan te reageren en vooral duidelijk te maken wat ik van haar vraag. Ggelukkig kan ik hier mijn bezwaard hart toch gedeeltelijk luchten.
Ik voel dat dit niet de eerste keer is, dat ik weer op weg ben naar dat ene thema 'als ZIJ maar gelukkig zijn'. Oppassen want het walsen over me heen begint weer zeer onprettige vormen aan te nemen.

            










Gisteren schrokken mijn dochter en ikzelf op van dat zeer gevaarlijk klinkende onweer. Het knetste, het was abnormaal. Even later zagen we de extra nieuws-uitzending op tv... en het drama op Pukkelpop. Ik kon er niet van slapen vannacht... Veel vrienden van mijn jongste gaan er naartoe. Het is angstig afwachten. Er vielen ondertussen al vijf doden... opnieuw vijf jonge mensen die het leven lieten, dit keer door natuurgeweld. Zoveel gewonden ook. Want soms staat een mens er niet bij stil hoe zwaar gewond ook dramatisch is... hoe een mens verminkt kan zijn of ernstig letsel opliet. De tranen stonden in mijn ogen... zo erg voor de families... voor de vrienden... al die jongeren... Vandaag branden er extra kaarsjes voor ze hier in onze woonkamer. Gelukkig is mijn jongste vandaag tegen wil en dank afgeleid en zal ze hopelijk niet opnieuw slecht nieuws krijgen... Wanneer je op amper twee jaar tijd al twee goede vrienden verloor door een drama, kan het een druppel teveel zijn... dus ik ben mee angstig met haar maar ook voor haar... Verder wil ik er niet veel over kwijt... Ik wil alleen maar denken aan al die mensen die een geliefd iemand verloren... aan de gewonden ook... en aan de jonge mensen die zo bruusk uit het leven gerukt werden daar waar ze met zoveel verwachtingen naartoe gingen....

Het begon al tijdens de ochtend, bij het ontwaken... opnieuw die hevige weerstand om buiten te komen. Geen zin om dat hele eind te gaan om dat ene kaartje in de brievenbus te stoppen... maar het moest... voor toch nog een minimum van beleefdheid   en dan de geneesmiddelen...
Onverwacht is er een en ander veranderd waardoor mijn jongste onverwacht ook thuis is. Zij vroeg me mee om inkopen te gaan doen, ze had voor deze ene keer niet zoveel zin om alleen te gaan. Wat een geluk... precies wat ik (blijkbaar) nodig had... want natuurlijk zou ik haar vergezellen. Voor iemand anders iets doen, gaat me blijkbaar nog altijd beter af dan voor mezelf... Nu, mij hoor je daar niet over klagen  Dus hebben we de inkopen gedaan die mijn jongste normaal doet én het kaartje in de bus gestopt én naar de apotheker én én én met andere woorden 'al die zaken waar ik zo tegenop zag, zijn in één klap verricht'... Het kwam goed uit... de zinloosheid heeft een serieuze omvang bereikt... en daartegen vechten lukt niet meer zoals vroeger... Het is niet erger dan vroeger maar anders... Er is één ding veranderd... ik verloor de zin om me ertegen te verzetten zoals ik dat vroeger deed. Ik dwong me bijna voortdurend vooruit. Dat doe ik nu niet meer.... omdat die zin ook weg is samen met de hoop die ik toch steeds bleef koesteren. Nu is het een vreemde alles overkoepelende zinloosheid die lijkt op een woestijn zonder ook maar één oase of bron.
Toch zal ik me zelden laten gaan en de zinloosheid helemaal zijn/haar zin geven... Ik wil dat monster immers niet laten winnen. Ik heb ervaren dat oeverloos blijven jezelf dwingen toch buiten te gaan, veel vaak zoveel energie opslorpt dat je er slechter van terug thuiskomt. Ik ga met mezelf een soort compromis sluiten. Goed, zeg ik tegen mezelf, naar buiten gaan is nu écht een stap te ver... je voelt je te kwetsbaar, te fragiel... (om alleen naar buiten te gaan ) dus blijf je beter binnenshuis maar doe je wel een klus waar je zin in hebt. Ik weet immers dat het als het geen voldoening geeft dan toch tenminste rust. Vroeger kon ik lezen maar de laatste maanden ben ik daar te onrustig voor. Ik wil alvast niet verder afglijden, de zinloosheid kan niet groter. Ik vrees dat het meeste komt door de uitzichtloosheid van een bepaalde toestand... situatie. Je geeft daardoor droom na droom op...

De prentjes op mijn blog zijn vandaag ook niet om naar huis te schrijven... humoristisch maar op een cynische manier... Ik hoop dat niemand aanstoot nam aan die twee rare beesten op mijn vorig blogje, het stelt mijzelf voor in de twee bijpassende buien...
Ik vergat nog over mijn droom te vertellen... ook een vreemde...
Een buurvrouw kwam zich bemoeien... en ik werd er moe van... Ze was bezig al mijn spullen te besnuffelen en te verzetten. Plots zag ik haar de heerlijk geurende potpourri, waar ik zolang naar gezocht had, uitstrooien op een metalen ton vol met konijnenstro... Ik riep dat ze dat niet mocht doen en probeerde zo goed en zo kwaad het nog bruikbare eraf te halen. Ik verzocht haar vriendelijk om naar huis te gaan, dat ik op deze manier mijn gedachten er absoluut niet kon bijhouden... maar ze ging onverstoorbaar verder. Mijn jongste bleek nog een baby en ze lag in een wiegje in de voorkamer (zo noemden ze dat bij ons vroeger in mijn jeugd) van mijn ouderlijk huis aub... een huis dat al lang niet meer bestaat en dat mijn jongste zelfs nooit gezien kan hebben. Toen strooide mijn buurvrouw de overige potpourri in de wieg van mijn jongste terwijl ze erin lag... over haar  buikje en armpjes heen. Opnieuw kreet ik dat ze dat niet mocht doen. Maar buurvrouw ging ook nu weer onverstoorbaar verder en mompelde dat de baby en het wiegje dan lekker naar roosjes zou ruiken. Ik zei haar dat het gevaarlijk was want als baby er een stukje van in haar mondje kreeg...
Het vreemde van het verhaal is dat het niet eens mijn echte buurvrouw is maar een andere buurvrouw die zich niet zal bemoeien maar waar ik toch ook ergens hinder van ondervind...(ze is eerder een giftige zwam als je ze per ongeluk met iets een onbehaaglijk gevoel gaf, spuugt ze gif) 
Misschien nam mijn droommaker de twee in één? Promotie... of zo Nu.. als ik zulke promotie in werkelijkheid zie, laat ik die mooi liggen, zeker weten
Ik ben écht in een rare, cynische bui... en na dit blogje ga ik nog een kamer bestormen (om verder een doorgang tot stand te kunnen brengen )

Bij gebrek aan een luisterend oor in mijn omgeving vertel ik het hier. Er speelt een cd ...  Ondertussen nam ik de rest verf van twee jaar geleden, ecologische natuurlijk... en schilderde daar waar enige verfraaiing nodig was, voor mijn gevoel toch een heerlijk zonnige kleur tegenaan. Ach... het mag in feite niet maar daar veeg ik mijn voeten aan... en dààr heb ik een zeer geldige reden voor... Ik word onpasselijk van dat creatuur dat denkt dat het recht alleen zijn kant moet uitgaan.
Twee uur en een half werk maar het resultaat mag er wezen. Zwetend als een rund schrijf ik het nu even op hier voor ik onder de douche ga. Ondertussen kunnen mijn benen ook rusten op het stoeltje dat daarvoor dienst doet. Na het douchen ga ik twee soorten boontjes schoonmaken en bereiden. Er ligt een handdoek rond mijn hals... om 'ongelukken' te voorkomen. Dat ding warm te houden al is er aan warmte geen gebrek. Echter tocht op een bezweet lijf is niet zo ideaal, al helemaal niet als je bij de geringste beweging een knak in rug of hals krijgt. Natuurlijk kwam er net als ik op de ladder stond met mijn hoofd achterover (ik schilderde namelijk een zoldering) een telefonische oproep binnen. Dat ding bleef maar bellen... en ik bleef op de ladder staan
Ik hoefde niet bang te zijn voor een of ander noodgeval omdat ieder die dat eventueel zou moeten melden ook mijn gsm-nummer bezit en degene die het niet meer bezitten en toch belangrijk zijn die kunnen het doorgeven zodat ik toch op de hoogte kan gesteld worden. Degene die daar geen gebruik van kunnen maken, nu die hoef ik niet te horen. Ik verwacht immers een telefoontje van de tante wiens feest ik niet bezocht... en sorry... maar na al die beledigingen die ik van haar al te slikken kreeg, het veroordeeld worden zonder te weten waarover het gaat...(alleen omdat ik het ben?)  écht die hoeft mij even niet welke les dan ook te komen spellen... . wat heb ik mijn leven laten vermorzelen door dragonders, buldozers, egotrippers, betweters, enggeestige hoogheidswaanzinnigen en schijnheilige heiligenprentjes.

... wat ben ik moe... benen als lood... een pauze... Ondertussen staat een  cd op met de Burundi-drums... Ik hou ervan...
De bonen (snij) zijn gesneden en naar aloude gewoonte heb ik er weer andere ingrediënten bijgevoegd. Zo vind ik koken immers het leukst... als ik er mijn eigen variante van kan maken. Piet Huizendinges die hoef ik niet... Wanneer ik mensen niet mag door hun gedrag ga ik ze-ker niet koken wat zij voorkoken (ik kijk die programma's niet en koop zeker zijn boeken niet... huiver met alle respect voor die het wel doen... ) Ik ben mijn eigen kok... heb geen Pieten nodig. Ik reken nog een half uur en dan ga ik aardappelen schillen en in het diepvriesvak kijken wat ik er kan bijbakken als vleesvervanger... want wij zijn al sinds maanden opnieuw vegetarisch gaan eten.
Gisteren nam een Braziliaanse plaats naast me. Ik weet niet hoe het komt maar vaak beginnen mensen spontaan een babbel met me en ja ook al put het me soms uit ik ga er steeds op in... (behalve als het crieps zijn) De muziek staat zo luid dat ik zelfs geen deurbel zal horen. Maar ons hondje wellicht wel. Toch kan ik dan lekker net doen of ik het niet gehoord heb. Ik heb namelijk geen zin in mekkerende luitjes. Vandaag ben ik a-sociaal. (behalve hier... )

Moe en het noorden, zuiden, oosten, westen kwijt. Maar belangrijk... het viel best wel mee het bezoekje. Het was zelfs fijn. En gezellig.
Nu ben ik moe... heel erg moe. Ik moest na het bezoekje nog naar een postkantoortje ...  de ene autobus net gemist, onverrichterzake aan een kassa wachten terwijl dat blijkbaar niet nodig was. Erna wilde er ook nog iemand persé een heel verhaal tegen me doen terwijl ik al hondsmoe was... en vervolgens beweerde iemand iets heel anders dan dagen tevoren. Ik was het dit keer zo zat dat ik zei dat we die uitstap wel zouden annuleren. Ik heb er echt genoeg van dat ze woorden verdraaien en de waarheid geweld aandoen gewoon om dàt ze dat beter uitkomt.
En wat het feest betreft? Natuurlijk was mijn tante diep verontwaardigd dat wij er niet waren. Of ze meent dat ik me daar ook wat van aantrek? Neen ;.. na dertig jaar beledigingen en onheuse beschuldigingen van haar te moeten slikken is mijn afwezigheid zonder een voorbeeldinge verwittiging écht klein bier.
Daar op dat feest heeft mijn moeder, zo vernam ik, zich in allerhaast tussen een van mijn kinderen gewurmd toen ze een foto maakten van de hele familie (mij en mijn jongste uitgezonderd) om de schijn hoog te houden wellicht... want mijn moeder gooide degene waar ze nu schijnheilig lachend naast ging staan ooit buiten !!!! En zoals ik had verwacht hebben degenen die mij vergooie zich als bloedhonden gestort op het feit dat ik er niet was... en nog wel zonder enige degelijke verwittiging. Aaaah... wat hebben ze hun hartje kunnen ophalen aan het hun moeder betichten van respectloos gedrag... Tsss... Alsof ik iets anders verwacht had...  ... ze zijn zo doorzichtig, zo vreselijk doorzichtig... Bang om onder ogen te zien hoe zij zich hebben gedragen, respectloos én hard én ongevoelig, harteloos én wreed. en laf... zo laf.
Nu kunnen ze tenminste veroordelen om een heuse reden... toén niet.
Zo hypocriet.

Twee keer werd er getelefoneerd... ik nam niet op... Ik weet wie het is en waarom ze telefoneert... en voel me nog niet in staat om de vloed veroordelingen en terechtwijzingen over me heen te krijgen. Ik nam me voor een brief te schrijven waarin ik me verontschuldig voor mijn afwezigheid en het feit dat ik dat niet duidelijk heb laten weten en op tijd. Als ze wil dat ik de geleden schade terugbetaal, nu dan zal ik dat met plezier doen... ook al staat onze rekening deze maand al in het rood. Verder hoefde ze niet te beweren dat wij hadden toegezegd te zullen komen, want dat heb ik helemaal niét... Ik zei dat we wel zouden zien... Toen de dag aangebroken was dat je moest verwittigen of je bij het feest aanwezig zou zijn, heb ik dat niet gedaan waaruit ze toch kon opmaken dàt we niet kwamen? Bovendien heeft ze aan de 'anderen' ieder apart telefonisch gevraagd waar ze mij en mijn jongste het beste zou laten zitten op het feest... wààrom vroeg ze het niet aan mij zelf? Dàn had ik tenminste werkelijk gerustgesteld kunnen zijn dàt we ergens 'min of meer veilig zouden mogen zitten...!'.
Allerlei zaken zaten me niet lekker... Dat mijn zoons en zijn wederhelft zich tegenover mij zou opstellen (kan me daar gezien de afgelopen jaren jammer genoeg al een voorstelling van maken )... en ook de blinde veroordeling van één van de feestvarkens toen ze aan de telefoon vertelde dat we uitgenodigd waren voor het feest. Ze sloot dat telefoontje af met een onterechte veroordeling.... en wel over een zeer pijnlijk thema... .  Dàt had ze niet moeten doen, niet na alle vorige loze veroordelingen... deze was net zo loos omdat zij niet eens wist wàt gebeurde.
Verder... als ik uitgenodigd word voor een feest, dan wil ik ook graag deelnemen ààn het feest en niet opnieuw de 'kop van jute' zijn of 'afgeslacht' worden door mensen die menen dat zij het alleenrecht in handen hebben en de perfectheid zelve menen te zijn waarmee ze willen zeggen dat zij anderen mogen neermaaien, zelf mogen verwonden en kwetsen, beledigen en veroordelen naar hartelust? Komaan... ik ben toch niet gek zeker...?
En ja... nu hebben al die mislukte heiligenprentjes mij eindelijk op dat feest eens kunnen veroordelen zonder dat ze haha ongelijk hadden... en dan doet zo'n veroordeling uiteraard ook geen pijn... maar is zelfs belachelijk en verschaft slechts nog meer inkijk in die zulke houding aannemen. 
Zou het dan toch waar zijn wat het titel van een boek betreft? (brave meisjes komen in de hemel, stoute overal?)  

Ik was in mijn jeugd een te braaf meisje, en later tijdens mijn huwelijk een te brave vrouw... ik probeerde niemand te kwetsen en er voor zovele mensen te zijn, voor mijn moeder, voor mijn ex en vooral ook voor mijn kinderen en hun partners. Ik zie wat is gebeurd... Er zijn wonden geslagen die nooit meer zullen genezen... Dus nu MOGEN ze me veroordelen... want dit keer ging ik werkelijk in de fout omdat ik ocharme niet tijdig en duidelijk liet weten NIET te komen op het etentje...
 Al die andere keren draaiden zij de zaken mooi om... Waarvan ze me ook veroordeeld hebben (en grotendeels op een laffe want heimelijke manier, ik heb me er nooit tegen kunnen verdedigen... die kans gaven ze me niet... ik zou hun ballon eens kunnen doorprikken hé ...) Zij gooiden ze in een onbewaakt moment tegelijk op me... zodat ik geschokt geen woord meer kon uitbrengen. Want verdomme wàt doet het pijn als je zo ingevuld wordt. 
Degenen die beledigend en wreed waren , gedroegen zich als slachtoffertjes ... Dat bepaalde mensen daarin getrapt zijn of erger nog... geen moeite meer deden waarheid van schijn te onderscheiden, is hun verantwoordelijkheid en niet de mijne.
Ik neem afstand van ze... want zij vernietigden dat wat ik altijd had... levenslust, levensvreugde.
Sinds hoeveel jaren vecht ik tegen dat wat aan mijn benen trekt? Nu nam ik eindelijk de vrijheid me niet meer bloot te stellen aan die me uit afgunst en jaloezie, uit eigen lafheid en zwakte, verder willen vermalen... Ik ga mijn eigen weg... met alleen nog die mensen die niet de intentie hebben mij en mijn leven te vernietigen omdat ik en mijn manier van leven als een doorn voelt in hun ogen... ! En dat lukt me... met mondjesmaat... Hoe lang is de weg die ik al ging ook... Eén ding is wel opvallend, nadat de ergste pijn van de breuken geleden is, zijn voor het eerst in mijn leven de nachtmerries weggebleven... !!!!!!
En die nachtmerries dateren al van sinds mijn jeugd... werden erger tijdens en na mijn huwelijk... en zijn ook niet opgehouden de jaren dat ik als het ware geterroriseerd werd door enkele van mijn kinderen.
Sinds de breuk met twee van ze heb ik zelden nog een nachtmerrie... , heel af en toe nog een nare droom maar nooit meer die gruwelijke, angstaanjagende nachtmerries die ik zowat mijn hele leven had.
Ik zal mezelf verder genezen... al weet ik niet of ik er helemaal van zalherstellen. Ik zal mijn leven niet geven voor de horde wezens die hun eigen frustraties op anderen botvieren en die mijn goedgelovigheid op een gruwelijke manier hebben misbruikt...! Ik zal me verder toeleggen op een nieuw leven met een nieuwe levensfilosofie.. die me niet goed gezind zijn, zal ik van me afsnijden, stel me niet meer aan hun praktijken bloot.

Er is nog iets anders dat me naar beneden trekt, nog meer vechten vraagt dan de situatie zonder dat. Het werkt op mijn gemoed, het maakt me angstig en onzeker. En het klit aan me de hele dag en soms ook een deel van de nacht, kan het niet van me wegslaan en doe wat ik denk dat het beste is, vertrouwen op mijn gevoel en daarbij een flinke portie verstand. Maar het blijft een zware, heel zware druk op me leggen. Ook vandaag... De zorgen die ik me daarover maak, kan ik nog met minder mensen delen. En dat wat je meent dat zou helpen, dat is niet eens zeker. Het lijkt ook hier een evenwichtsoefening die in beide gevallen angstaanjagend blijft... Er is geen zekerheid en door mijn eigen gevoel is er nog meer angstige zorg en onzekerheid.
Er is geen handleiding voor... het is steeds tasten naar de juiste snaar. Niet te veel van dit, niet te veel van dat. Steeds het weten dat een snaar onverwacht kan springen.
Het liefste ruimde je alle hindernissen uit de weg... gevolgd door de twijfel of je niet net daardoor nog meer hindernissen schept...
Hier zit je dan... donker en angstig... weifelend over jezelf... en wàt je nu het beste doet, zegt, niet doet, niet zegt... er bent... maar niet te veel... ook niet te weinig. Het liefst sloop je als een dief achterna... om te kijken of het goed gaat... maar dat kan je niet... dus blijft dat nare gevoel, die vreselijke angst de hele dag aan je knagen... je weet immers te goed hoe de zaken kunnen voelen en wat dit leven allemaal kan brengen... 

Ik weet het weer even niet meer. Staar naar het scherm, krijg er niet uit wat binnen drukt. Toch maar proberen. Het is nog te vroeg voor een biertje als hulpmiddel. De angst die ik gisteren een groot deel van de dag behield, is uiteindelijk weggeebd en wel omdat ik kon vaststellen dat geen onheilstijding gebracht werd...
Dat die angst er is, komt door nog een nadeel van alles zo scherp en pijnlijk te voelen, de strijd binnen me tegen dat teneerdrukkende, donkere, krijsende, verscheurende... dat je bang bent wanneer een ander zich niet goed voelt het door die ander net zo hevig gevoeld wordt. Dan ben ik werkelijk ziek van angst... want ik weet waar je daardoor ook nog tegen moet vechten.. 
Het kwam zeer goed uit dat mijn oudste net gisteren vroeg om wat bij ze te komen halen. Dat ik er onverwacht langer was, was ook goed... en vooral deed het me deugd dat mijn komst en mijn langer blijven op dat ogenblik zo gewaardeerd werd... Het is de eerste keer in mijn leven dat wat erna te gebeuren stond me niet verwezen achterliet... mijn beleven is niet door de snelheid achtergebleven... wat steeds pijn gaf achteraf... omdat ik ze niet 'bewust' gedag had kunnen zeggen daardoor. Nu was dat wel zo.
Eenmaal thuis was ik moe en een beetje het noorden kwijt. Ik heb geschreven, dat gaf me rust... maar toen het zware plots weer opdook, angst, onrust... ben ik in de keuken aan de slag gegaan met een biertje in een poging om de vermoeidheid en onrust te verjagen. Daarna was het tijd om na rusten naar een afspraakje voor een babbel met een vriendin te gaan. Een vriendin waar ik zowat alles tegen kan vertellen zonder angst om veroordeeld, scheef bekeken, niet begrepen te worden. Het heeft wel deugd gedaan. Ik merk immers dat wanneer de sessies bij de psychiater door vakantie wegvallen ik niemand meer heb om in real life tegen te kunnen praten (behalve deze vriendin, ik bedoel eerder dat er niemand meer is waar ik even naartoe kan wanneer het nodig is) ...
Het gekke was dat ik lange tijd niet in staat was om opnieuw te vragen naar zo'n babbel... een verklaring daarvoor heb ik nog steeds niet, tenzij die vreemde vermoeidheid die zich over mijn leven uitstrekt en die zelfs een mailtje sturen om iets af te spreken al zwaar labeur en o zo zinloos lijkt te vinden. 
Ik heb wel een andere vriendin getelefoneerd toen iets me zwaar viel maar ze was niet thuis. Het is precies door zulke zaken dat ik nog amper telefoneer... omdat ik teveel onverrichterzake telefoneerde... geen tijd of niet thuis... of erger mensen die het gesprek afbreken omdat zij iemand op het station moeten oppikken terwijl er hier net een drama plaats had gevonden...  Ik had meer last van zulk soort onbegrip of van de telefoon die bleef rinkelen dan de enkele keren dat ik wel iemand aan de lijn kreeg. Daarom liet ik ook het telefoneren op de duur.
Wat betreft die ene keer dat net tijdens een ramptijding het gesprek moest afgebroken worden, moest ik het zelf zijn die zo'n telefoontje van een vriendin kreeg, ik zou tenminste voorgesteld hebben erna terug te telefoneren om verder te praten... maar die vriendin destijds deed dat niet. Het was zo schokkend... (en nog andere zaken die ze me lapte en waarover later misschien meer) dat ik ze niet meer als een vriendin zie maar iemand die net als nog enkele andere zogenaamde vriendinnen me zag als gebruiksvoorwerp en niet meer dan dat.
Er zijn in mijn leven twee vriendinnen en één vriend die ik vertrouw en waar ik met mijn hele hebben en houden wat vertellen betreft terecht kan... en dat is goed... alleen is het zo dat ik ze door tijdgebrek niet zo vaak kan zien maar als er een ontmoeting is, is dat steeds meer dan de moeite waard...!
Iemand om te telefoneren of op bepaalde momenten vlugger te zien, is er niet... en ik merk dat ik dat hoe langer hoe meer mis.
Door er gisteren over te praten met die vriendin is er misschien toch een weg om tenminste van dat soort eenzaamheid af te komen... Misschien kan ik bij een groep aansluiten die net als ik psychische problemen heeft en creatief bezig zijn...
Er kwam weer wat hoop daardoor ... misschien weer een perspectief, om niet meer zo alleen te voelen met wat je hebt...
Gelukkig is er ook deze site waar ik tenminste vlugger kan vertellen wat anders lang in de wachtrij zou komen te staan dat het de vervreemding tot alarmerende fases zou kunnen doen stijgen. 
Ik heb het nodig om de druk te kunnen verminderen die er zo vaak ontstaat door allerlei indrukken van binnen of buiten, vooral nu de psychiater vakantie had.

Ik bracht ook ter sprake waarvan ik me lid maakte, en daar zal ik misschien wat aansluiting vinden al is het me nu nog niet duidelijk hoe... dàt kan ik mijn psychiater vragen als hij uit vakantie is.
Verder begreep ik door iets wat de vriendin vertelde dat het precies dat was wat mij naar een opname had doen verlangen... dat gevoel van alleen-heid... iets dat verschilt van eenzaamheid... en de twee tezamen... is helemaal een ramp bij tijden. Dan stik ik... van binnen. Toch zijn de alternatieven die gisteren ter sprake kwamen een pak beter voor mij die amper in groepen functioneert en ook geen hele dag, dag in dag uit elders kan vertoeven zonder dat uitputting precies de gevaarlijke gedachten zou doen verergeren. Ik kan er gaan en komen als het me gaat... en er is genoeg ruimte om je al dan niet af te zonderen... Het voelt dan toch voor mij als samen, zelfs als het allemaal eilandjes zijn misschien ver van mekaar, precies omdat er tenminste iets is dat je gemeen hebt met elkaar...
Er lijkt door de babbel gisteren toch iets meer perspectief te zijn als ervoor... wat niet eens moeilijk is, want ervoor was er géén perspectief meer. Nu zijn er toch twee kleine puntjes waar ik me op kan richten...  kleine sprankels hoop... nu ja perspectiefjes. 
Ik was ze allemaal kwijt... door telkens al die belemmeringen... hoe langer hoe meer... Het is niet eenvoudig in deze samenleving door het web van wetten en regels, door het alles of niets-gegeven... nog iets te durven, kunnen, willen ondernemen... omdat de pijn van het onbegrip of de absurde regels die je al klem zetten voor je nog maar één stap durfde zetten... je ontmoedigt... steeds erger... en de consequenties vaak nog meer problemen geven dat je in een comateuze toestand te houden wat leven en deelnemen aan deze samenleving betreft...

Ik kan deze hoop woorden bijna niet meer overlezen omdat alles in mijn hoofd danst. Er is geen overzicht... niet zoals anders.

Als je me onderweg zou tegenkomen, zou je niet zien dat ik een borderline persoonlijkheidsstoornis heb. Ik zie er 'normaal' uit... Daarom zijn er heel wat kippen en hanen in mijn leven die mijn stoornis en het verdoemde lijden niet 'ernstig' nemen. Ik heb het wasgoed niet in de droogkast gestopt maar aan de wasdraad gehangen. Ik geloof dat ik 'lucht' nodig had. Ik heb daarna een avondmaal bereid om 'u' tegen te zeggen... . Een zomerse ratatouille met uiteraard net zulke zomerse groenten.  Uien, massa's uien... rode en gewone... een courgette, en vier paprika's, 2 rode, 2 gele... een hele knof look en heel veel prinsessebonen... 13 aardappelen... (geluksgetal)... en dàt laat ik sudderen met een flinke dot pili pili.
Nu ben ik zo moe dat ik niet meer besef dat ik het ben die deze woorden schrijft... en met nog een flinke dosis spot en haat naar de dagboeksnuffelaar... ja manneke...ook personen met de borderline persoonlijkheidsstoornis kunnen schrijven. Straf hé? En in tegenstelling tot dat mislukte heiligenprentje wéét ik dat ik niet 'heilig' ben... en ik doe dan ook niet alsof... en zit ook niet alle vrouwen in nood te schrijven dat ik met ocharme die lijdende wil meegaan... Om ze vervolgens wanneer ze je suikerstroperige hulp niet nodig hebben, af te slachten? Tssss...

Vandaag liet ik de deurbel rinkelen... het kon me niet verdommen. Ik ben van de aarde verdwenen. Dat die verdomde therapie maar vlug weer kan starten... de vakantie van de ene is de verdoemenis voor de andere.
Tja... vanavond was het weer 'straffe taal' Degene die weten dat ik geen 'om hulp smekend sukkelaartje' ben, kunnen hier wellicht alweer smakelijk om grinniken... de anderen zullen weer bonen vreten.
We eten geen vlees... we zijn zonder dàt al agressief genoeg.Gnah gnah.