Donderdag 29 september 2011
422. De brieven (1) (of de poging die ik wilde doen om bepaalde zaken duidelijk te maken)
Ik vertelde een week of wat geleden van het boek dat ik las... en hoe ik uit dat boek zaken haalde waarvan ik dacht dat ze zouden helpen om uit de therapeutische impasse te geraken... (want mijn psychiater leek zich daar niet voor in te spannen... als het aan hem lag mocht dat nog zo blijven doorgaan????)Als ik niet had laten weten dat ik tijdelijk met de therapie wilde stoppen, was er wellicht niets gebeurd... wat hem betrof...
Ik ben ondertussen wel bezig gebleven... al voelde ik me zeer slecht zonder therapie... ik wist dat het op deze manier beslist niet verder kon.
Vandaar de tijdelijke stop en van daaruit de brieven...
Ik kon aan de hand ervan ook zaken voor mezelf helder stellen... en ik zou ze in het eerstvolgende gesprek met mijn psychiater meenemen en ze daar dan behandelen.
Zeg dus aub niet dat ik geen moeite deed tot op de laatste snik... en die laatste snik kwam eergisteren in een mail. Want een gesprek zou er als ik die mail las... lang niet meer komen... tenzij ik eerst zijn collega bezocht... zodat die het varkentje kon klaarstomen om het daarna terug af te leveren bij degene die meende zelf geen klap meer te moeten uitvoeren???
Ook vond ik tijdens het rommelen op mijn kamer herinneringen. Ik zou proberen aan de hand van die herinneringen erover te praten op therapie.
Het voelt echt alsof ik alles werkelijk alleen moest doen... en dat ook deed.
Had die man me maar zulk huiswerk gegeven... in plaats van gezapig te blijven zitten en te doén alsof hij luisterde... want het bleek niet eens meer luisteren in de ware zin van het therapeutische werk.
Het was tevergeefs... mijn moeite... want hij op zijn troon besliste anders over mijn lot. Omdat hij niet over mijn lot hoeft te beslissen, nam ik de touwtjes zelf in handen... en heb tegen zijn plotse sturingen in... een andere richting genomen... en dat wat me ziek maakte, volledig stopgezet... daar waar het anders, wanneer hij zich werkelijk als verantwoordelijk behandelend arts had gedragen, heel anders had kunnen lopen... een positieve wending... als hij de moed had gehad OOK zichzelf én zijn therapeutische werk dat eerder leek op een winterslaap in vraag te stellen... dan zou er frisse zuurstof in de therapie hebben kunnen waaien... en niet door wat hij nu deed. Bizar dat hij me nog steeds onderschat... hoe hij meent dat ik me na diverse nare ervaringen nog in het ootje zou laten nemen... Tsss.
Wat een inleiding om de eerste brief aan te kondigen...
De fragmenten die ik uit het boek haalde, zal ik tussen aanhalingstekens plaatsen. (het boek 'De stilte voorbij' Nancy Venable Raine)
Het zijn delen uit dat boek waarmee ik mijn eigen gevoel beter kon duiden in de hoop dat ik daardoor ook mijn slapende psychiater kon wakker maken. Hem meer inzicht zou kunnen geven over wat er gaande was of leeft of niet meer leefde in me. De delen niet tussen aanhalingstekens schreef ik zelf, eveneens in de brieven om te bespreken met mijn psychiater.
-"de dood van de vroegere zelf, een zelf die nooit terugkomt"
-"helaas blijft het verdedigngssysteem in werking en wordt de vroegere zelf vervangen door een gevoelloze, houten, verdoofde, afstandelijke zelf."
-"het proberen te functioneren als die alsof-vrouw was extra bron van verdriet" (noot van mezelf: een psychische pijn)
-"het leven scheen me alleen maar te herinneren aan mijn verdwenen 'ik' die voelende en midden in het leven staande zelf die ik kwijt ben"
(nu volgen bedenkingen, bevragingen die ik zelf schreef naar mijn psychiater toe dus):
-ik vind dat u me aan mijn lot overlaat
-dat u net zo uw handen symbolisch van me terugtrekt zoals de eerste psycholoog dat letterlijk deed
-dat u niet ziet dat de woorden van buiten me komen terwijl de binnenzijde verder sterft
-ik verwijt u dat u me niet helpt, dat u niets zoekt en dus ook niets kan/kon vinden
-u denkt niet dat ik aan borderline persoonlijkheidsstoornis lijd, u denkt dat ik het bén
-u is zich niet bewust van het feit dat ik sinds de breuk met mijn zoon dood ben gegaan door iets wat ik voel als een soort geestelijke verkrachting
-u is en werd zich ondanks ik vind dat u dat had kunnen weten niet bewust van de impact daarvan op mij.
-ik vraag me af sinds wanneer er niets meer is gebeurd
-vaak te verdoofd om te voelen, toch schreeuw ik nu al een jaar om hulp. Ik zei meermaals dat u me maar laat leuteren, dat u niets meer doet, dat u zich niet eens bewust bent dat ik niet meer vanuit binnen kan spreken
-u laat me praten, wees me nergens op, viste er niets uit
-u wentelde zich in de comfortabele zetel voor een fragment bps
'ventileer het vele... maar wàt met al het andere wat me stilaan verder opeet?
-ik liet me telkens sussen, geruststellen, u zou het wel weten, dacht ik, u was toch de psychiater?
(wordt vervolgd)
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
