Zaterdag 1 oktober 2011
433. de brieven (2)
Omdat de angst in de loop van de avond weer opdook en ik weet hoe het eenmaal in mijn slaapkamer een hel wordt, ga ik verder de bewuste brieven hier schrijven die ik toen in een gesprek wou bespreken (een zoveelste poging om uit de bel -wat hij 'therapeutische impasse' is gaan noemen-te geraken)Hier komen ze:
-ik vroeg of u bij het schrijven iets ontdekte, de analyse dus... omdat ik zelf niet meer wist hoe ik het had... maar u zei dat u niet opschreef om te analyseren, alleen om er uw aandacht bij te houden... om alert te blijven.
Dat maakte het nog erger, denk ik... dat gevoel dat u niet analyseerde...
-erger nog dan allerlei analyses en er misschien niets mee zou gebeuren, dat ze niet dienden om te begeleiden, te helpen, was dat wat ik toen van u vernam, dat u helemaal niet bezig was te analyseren. U kon me alleen laten ventileren, zei u.
-toen ik dat boek las (De stilte voorbij) moest ik ineens denken aan deze woorden 'geestelijke verkrachting'... Het klinkt zo overdreven maar toen ik dat boek las en de vrouw die verkracht werd, vertelde over hoe ze vanaf dan leek gestorven, dood was... moest ik aan mijn eigen woorden denken toen na die breuk met mijn zoon... Ik had net hetzelfde gezegd... dat het leek of ik die dag was doodgegaan.
-in dat boek las ik ook de term 'innerlijke verwoesting'
=opzettelijke daad van een ander mens
ook daarin voelde ik een link met wat ik verschillende keren heb gevoeld
(en hoe ironisch deze week na die vreselijke mail opnieuw...! =bedenking nu terwijl ik dit hier op mijn blogje zet op 1okt.)
-nog in dat boek las ik over 'in een trauma-membraan gehuld dat het beschadigde zelf vervangt'.= een zelf buiten het zelf...
Ook dat kwam mij zeer bekend voor.
-ik wou aan de hand van lezen in boeken zoeken naar wat voor mij niet langer klopte... of goed voelde in de therapie
Ik denk soms dat de tussenweg-zone onbewerkt bleef, dat dit is blijven liggen, er niets mee gebeurde
-nog in het boek las ik hoe zwijgen (door de psychiater) in therapie kan ervaren worden
(voor mij voelde het ongeveer als doodgezwegen worden...)
( of zoals ik in een boek deze week las dat een borderliner in een therapie bij een hulpverlener die niet meer zei dan 'hm..mm...mm' haar toestand zodanig verslechterde dat een opname noodzaak werd)
-ik wou vertellen over de droom die ik in de twee weken dat ik afwezig was had waarin ik in een opname was waar ik door behandelaars en verpleegkundigen achtervolgd werd en uitgelachen... ze keken zelfs boven het muurtje toen ik me aan de lavabo wou wassen. (het voelde hoe ik ook daar aan mijn lot werd overgelaten)
-het volgende las ik eveneens in het boek, hoe de psychiater van de vrouw die verkracht werd, een plek voor haar had gebouwd, de grenzen ervan trouw en soms dapper bewaakt, ze heeft haar naar een nieuw leven geleid.
Toen ik dat las, deed dat pijn... omdat ik wenste dat ik ook zulke hulpverlener had of kreeg, want ik weet niet wat u doet al een jaar niet meer.
-ik lees boeken op zoek naar een antwoord op de zeer prangend geworen vraag 'Hoe weet ik zeker dat de therapie nog therapie is, dat ik 'goed' behandeld word...?
-----------------------
Tot hier de brieven die ik wou meenemen naar mijn psychiater om aan de hand ervan toch beter te kunnen verwoorden wat me dwars zat...
en dan de vraag of ik die ene arts mocht raadplegen omdat ik op een site las dat die meer met bps oa bezig was...
Het is zo anders gelopen... er werd in mij, in mijn leven en bestaan de hakbijl gezet... door de mail die de zoveelste 'innerlijke verwoesting' in gang heeft gezet...
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
