over depressie en persoonlijkheidsstoornis

Woensdag 28 september 2011

419. Ik heb grenzen getrokken...

Ik heb grenzen getrokken en ik ben behoorlijk fier op mezelf dat ik me vrij goed, zo goed mogelijk herstelde, herpakte, de daad bij het woord voegde. Ik kreeg vanmorgen al na niet eens een uur een datum van afspraak. Ik heb voor het eerst sinds mensenheugenis weer wat hoop. En vertrouwen. Iets wat ik niet meer in mijn psychiater had. En dat ligt niet aan mij.
Na de middag ben ik met mijn docher op tocht geweest... naar de bib en een brief posten. Zij moest een hele zooi afprinten en ik maakte de wachttijd zoek met zoeken naar boeken over psychotherapie (iets wat ik nu al meer dan een half jaar doe... en wààrom denk je????)
Ik ben niet iemand die mijn hele leven vocht om dat leven te behouden om het door zo'n... xxxx naar de vaantjes te laten helpen.
Ik ken dit stramien... en ik zou eruit ontsnappen... Terwijl hij denkt mij alsnog aan het lijntje te kunnen houden, heb ik het lijntje mooi doorgehakt. Wanneer iemand mijn vertrouwen in die mate beschaamd hoeven ze na al wat ik meegemaakt heb heus niet op nog een vierde kans te rekenen... drie kansen hebben ze verkl...
De grens die ik trok? Ik heb nadat we terug thuis kwamen een bericht gestuurd waarin ik laat weten dat ik vanaf heden niet meer per mail bereikbaar ben. Ik heb hem geblokkeerd en de contactpersoon die hij was... (nu in naam toch) verwijderd. Ik heb hem wel bedankt voor al wat wél goed was.
Toen ik met mijn dochter onze tocht begon, we hebben het kalm gedaan want ik voel me uitgemergeld en doodop, constateerde ik plots dit 'goh... de manier waarop was moordend... maar nu ik stappen ondernam voel ik dit... -ik ben eindelijk van iets verlost dat niet goed meer voor me was... een dode-materie-therapie'-. Mijn dochter moest er erg om lachen maar was wel blij voor me. Zij leed gisteren mee en is er zelf door ingestort... omdat zij wéét als ik zo huil dat iets hééééééééééél erg is... want ik ben een dappere die nooit huilt of verdriet of twijfel, pijn of ellende laat zien. Daarom was ik dubbel boos op mijn psychiater... omdat hij niet alleen in mijn wezen sloeg maar ook in het hare.
Hij beseft blijkbaar niet in welke ellende hij me bracht... want praktisch en wat de overige instanties betreft zit ik door deze hele zooi van hem nog méér in de problemen, moet ik overal opnieuw formulieren als bewijs gaan vragen... Bovendien zit ik weken zonder therapie... zonder hulp... zonder begeleiding. Gelukkig komt volgende week een hele goede vriendin me halen... ik weet dat ik ook bij haar terecht kan voor een eerlijke babbel... ik hoef niet bang te zijn dat zij mij niet begrijpt of zal veroordelen... Ook niet dat zij mij behandelt zoals hij mij is gaan behandelen... als een ding... een ding dat zich volgens hem moet verzoenen met een therapie (?) van ventileren... en that's it???
Tijdens het wachten in de bib zocht ik zoals ik het laatste half jaar wel meer deed allerlei boeken bij elkaar over psychotherapie... wat je van je psychiater kan verwachten en ook nog een boek dat ik nog niet kende wat bps betreft. Ik doe in die zin het werk van mijn psychiater... omdat hij faalt of laks is, whatever... ga ik zelf uitzoeken wat mij zou kunnen helpen. Mijn hemel... de omgekeerde wereld. Hopelijk mag ik naar de toekomst toe toch 'hulp' verwachten, een minimum aan de begeleiding van een 'proces' in plaats van een in stand houden van stilstaand water... wat vre-se-lijk gaat stinken.
Ik ben moe en ben zeer ver weg... ik weet niet werkelijk hoe ik het heb... een toestand die ik nu moet volhouden... want ik ben bang wanneer ik besef, ten volle besef wat deze man deed, hoe hij dit meende te moeten afhandelen ik instort en dat wil ik voorkomen... omdat ik bang ben van de consequenties van hoe ik me nu voel. Als in een nachtmerrie... nogmaals... een die zo onwerkelijk is... een die je doet schreeuwen om nooit nooit meer op te houden.
Ik moet zorgen dat ik dit ook morgen volhoud want dan ben ik twee dagen alleen... dan komt mijn docher niet thuis... Ik weet uit het verleden hoe gevaarlijk dat kan zijn in huidige toestand... Dus nogmaals;.. hij is bedankt voor zijn 'zogenaamde'zorg' en bezorgdheid. Door die mail hakte hij in op me met een machette.
Ik laat dit niet meer gebeuren... vandaar dat ik hem blokkeerde... voor mijn eigen welbevinden... Ik weet naar wiens welbevinden hij in deze keek... Alvast niet naar het mijne... nog voor geen gram.

De afbeelding verwijst naar verwezen voelen en voor beschutting zoeken voor mezelf.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 28 september 2011

418. doodop

Drie uur en een half ben ik nu al bezig met telefoontjes, mails, nog eens telefoontjes. Het was een nacht met bitter weinig slaap en de slaap die ik had was niet bepaald een deugddoende slaap.

Ik kon niet zonder meer die andere psychiater contacteren omdat er voor mijn gevoel een erg nare adder onder het gras geslopen is.

De manier waarop dit alles is gebeurd en waar ik hier niet meteen in detail kan treden, omdat het teveel is, ik te moe ben na de vele energie die ik deze ochtend in de noodkreten en verhalen stak... ik het ook uiteraard anoniem wil houden en alles laten bezinken.

Stukje bij stukje komt het er wel uit. Ik begin met de stukjes die ik nu kwijt wil.

Nadat ik mijn verhaal bij iemand helemaal uit de doekjes heb kunnen doen en me gesteund voelde, het weer wat helder zag en me in staat achtte om een afspraak te vragen, hoorde ik al aan de reactie van de 'collega arts' daar aan de andere kant van de lijn dat er iets niet klopte.

Het moet gezegd dat ik daardoor alweer een schok kreeg en niet in de mogelijkheid verkeerde dat wat niet klopte recht te zetten precies door de schok. Dat heb ik erna nog wel gedaan... en toen voelde het wel goed.

Ik nam ook mijn voorzorgsmaatregelen. Ik laat me niet in de luren leggen en ik voelde dit min of meer zo aan... de manier waarop, het dubbele in de hele situatie... de woorden van de mail die niet overeenkomen met wat ik vernam van degene die ik contacteerde waardoor ik moest vaststellen dat mijn psychiater er ook zijn hand niet voor om scheen te draaien me onbeschaamd te beliegen...

Het is erg wanneer je merkt hoe er soms misbruik wordt gemaakt van de ontreddering van mensen om ze te misleiden. Het heeft niet geholpen want ik zag het helder, heb me helder geschreven gisteren en helder gepraat gisteren en vanmorgen.

Wat de drijfveer was van mijn huidige psychiater om zich op deze manier uit een bepaalde situatie te manoeuvreren weet ik niet, maar mijn vertrouwen is hij kwijt. Ik vrees voorgoed. Ook door wat ik zie als een soort van dubbelspel, bewust of niet. Het blijft bedreigend voelen.

Verder heb ik al zo lang het gevoeld alsof hij zichzelf in slaap heeft gesust en telkens ik spartelde en een nood aangaf aan werken, aan therapie zoals ik dacht dat therapie kon zijn, leek het er meer op of hij me telkens weer aanmaande om alles maar te laten zoals het was... zodat hij verder al slapend kon therapie geven... ? Diepe pijnlijke zucht.

Ik werd ook telkens in slaap gesust. Maar een verzet in me bleef, het maakt je op de duur ziek. Ik voelde me meer en meer de put ingaan, de modder... het isolement vergroot...

Dat wat ik als een groeiende onverschilligheid voelde... het was niet eens meer een alert luisteren... het was genoeg om de al aanwezige depressie nog te vergroten en ik vrees dat dat ook gebeurd is.

Verder besef ik nu dat ik hem wel bekwaam zou gevonden hebben, eerlijker en vertrouwenswekkend als hij zelf had aangegeven tijdens het voorbije jaar dat hij zich voelde falen in het mij verder helpen en begeleiden en dat hij mij het voorstel had gedaan wat ik zou vinden van een behandeling bij een collega die misschien meer bevoegd was als hij in de bps-problematiek... maar dat deed hij niet.

Als hij dan had voorgesteld om een therapie elders met die van hem te combineren had dat een heel ander gevoel gegeven dan nu... Ik voel me meer dan onheus door hem behandeld. Alsof hij me wilde straffen. Omdat ik afstand wou door 'tijdelijk' mijn therapie bij hem te laten? Ik heb die afstand nodig om alles op een rijtje te zetten... niet langer overrompeld te worden door allerlei zaken die ik niet langer begreep en die ik duidelijk niet kon bespreekbaar maken met hem.

Ik huiver van zaken die naar machtspelletjes ruiken... ik heb die geur waargenomen... o.a. in de mail die hij naar me stuurde.

Het was zeker niet toevallig dat ik maar bleef zoeken naar boeken over therapie en wat je mag verwachten van een therapie... dat ik met pijn in mijn hart in boeken las hoe daar wel werd ingegaan op zaken, waar de hulpverlener daar wél mee oplet... en die zaken eruit haalt die een cliënt misschien niet ziet. Dat ontbrak bij mijn psychiater...!

Hij geeft zelf aan in de mail dat ik terecht heb opgemerkt dat hij al geruime tijd er niet meer honderd procent bij is... en dat er een therapeutische impasse is... en toch heb ik niet één keer het gevoel gekregen dat hij zelf aan dat eerste deel iets wou doen... tenzij deze oplossing boven mijn hoofd terwijl ik zo loyaal was om geen andere psychiater te raadplegen zonder dit eerst met hem te willen bespreken... ? Ik kreeg er geen kans meer toe.

Wat een ironie... dat hij precies deed wat ik als verraad zou gevonden hebben als ik dit zo had gedaan? Boven mijn hoofd iets regelen, overleggen... en me vervolgens voor een voldongen feit plaatsen... dat ik daar niet meteen meer terecht kan... me verder ook nog in het ongewisse laat wanneer wel àls bleek dat het nog kon... en in één adem ook laat weten dat ze wel zullen zien (ze zullen juist niets!) of er eventueel een gecombineerde therapie kan plaatsvinden met mijn huidige en de nieuwe.

Ironisch om hem een behandelend arts te noemen die me laat weten in één en dezelfde paragraaf dat ik lijd en tegelijk laat weten dat ik voorlopig niet meer bij hem terecht kan? Vooreerst een hele poos niet, liet niet eens weten wanneer wel... niet eens of er nog een terug in zit... pas na samenspraak en consultaties bij die andere 'eventueel'....
dan zou hij het bezien...

Ja,... ik moest zeker vlug hulp zoeken... desnoods bij mijn huisarts... terwijl hij weet dat ik die niet eens meer in wezen heb... en daar slechts kom voor een griepvaccin... de nieuwe arts kan me niet meteen een afspraak geven... en bovedie is het nodig een heel traject af te leggen om bij die arts te geraken.

Zeker hij verplicht me niet... Hij laat me wel aan mijn lot over... en is dus in mijn ogen de naam 'behandelend' arts niet meer waardig.

Een jaar lang niet meer sturen en dan nu plots wel sturen... maar hoé en waar naartoe? Machtsmisbruik. Willekeur. Recht naar de hel, de afgrond.
Mijn noodkreten niet eens horen, een jaarlang niet?... maar nu plots wel... op een zeer vreemde manier. Hij hoorde niet mijn noodkreet... nog steeds niet... hij hielp volgens mij alleen zichzelf hieruit ZONDER ook deze keer met mij rekening te houden,... werkelijk... dus niet slechts met loze, betekenisloze, ongemeende woorden.

Ik voel nu na de afspraak, de gesprekken met mensen die ik vertrouw, de mails, telefoontjes terug een glimpje hoop, voel me niet meer zo alleen omdat ik iemand deelgenoot maakte van de hele zaak tot in detail... Toch durf ik niet al te erg te hopen al heb ik voor het eerst weer het gevoel dat iemand mij ziet en hoort, één ding staat vast hij, die zich nog steeds mijn behandelend arts durft te noemen deed dat al lang niet meer voor mijn gevoel.
Hoe hij me 'afvoerde' heeft dat gevoel tot een drama gemaakt... en ik vergeet dat niet meer omdat het gebrand heeft in mij net als de vorige drama's die twee jaar geleden voor een erge instorting zorgden.

Hij kon me niet meer behandelen het laatste jaar en hij gaf dit niet toe... ik bleef manieren zoeken om er zelf uit te geraken... ik heb nu het gevoel dat hij wachtte tot hij me op deze in mijn ogen laffe manier, kon 'overdragen'... alsof ik de oorzaak ben van de therapeutische impasse zonder ook zijn aandeel... !!!!!!!! wie weet vooràl zijn aandeel.

De moed voor mijn volgende stap... was bedoeld om met mijn behandelende psychiater over een eventuele nieuwe behandelaar te spreken... maar door zijn mail gisteren heeft hij me die stap verhinderd... en gaf hij een schop tegen mijn benen... en een duw tegen mijn moed én wil om verder te kunnen... ik zei het al... dit zal ik niet vergeten.
Ik voel me verraden... op een manier die ik naar hem toe net wilde voorkomen door éérst met hem dààrover in gesprek te gaan. Ik had ook achter zijn rug om een andere kunnen raadplegen... dat recht had ik ... daar er van behandeling niet veel sprake meer was... maar ik deed het niet... om dan dit te moeten meemaken...

Mijn afbeelding voor vandaag... zegt... dat niemand me nog in de luren legt of me probeert iets op te solferen met een kwalijk geurtje. Ook een poging om dit maar gauw onder te brengen in zogezegde ziekelijke achterdocht of dat ik nu werkelijk té wantrouwig ben of het wellicht mijn bps is.. Ze moeten geen moeite doen, ik trap er niet in en als zij hun eigen geweten daarmee denken te kunnen sussen doen ze maar... Ze kunnen me niet meer de mond snoeren met psychologische prietpraat.

Verder wil ik iedereen bedanken die meevoelde...
En nu moet ik rusten... ik voel me misselijk van vermoeidheid en van de emotionele zware schok.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 september 2011

417. Mijn psychiater heeft me geloosd...

Twee dagen werd ik in het ongewisse gehouden. Ik stuurde een berichtje met mijn mobieltje, hij antwoordde niet... Ik stuurde een mail... die werd pas beantwoord toen ik al weg was. Ik las het mailtje dus pas bij terugkomst... en werd voor een voldongen feit geplaatst. Een andere psychiater. Zijn collega. Ik heb heel erg gehuild... en gelukkig ben ik nu thuis... en ga ik niet meer naar buiten.
Hij loosde me als huisvuil. Hij die steeds eerst wilde spreken over...
Ik was zo eerlijk om dàt te doen, om dat te willen tenminste want ik kreeg die kans blijkbaar niet meer. Idioot mens dat ik ben... die er nog eerst over wilde spreken voor ik eventueel naar een ander psychiater zou stappen. Ik voel me verraden... Het is ironisch dat ik al drie keer overwoog een andere psychiater op te zoeken maar ik vond het belangrijk dat eerst met mijn psychiater te bespreken...

Ik voel me zo slecht, zo slecht dat ik niet meer weet hoe slecht.
Nog durft hij voor te stellen misschien later een combinatie met een therapie met zijn collega én met hem. Hoe denkt hij dat ik me voel? Denkt hij mijn behandelende arts gedurende acht jaar me zo te moeten behandelen... het zaakje af-handelen? Als een stuk vuil dat je niet meer wenst... ? Ik voel me zo slecht... en weet niet hoe ik dit er ook nog bij moet nemen. Wat een lafbek is hij...
De hele namiddag had ik mijn mobieltje in de gaten want ik geloofde nog altijd heus behandeld te worden.
Nu gooi ik het hier op tafel... hoe ik hem nog verdedigde... toen hij mijn jongste een week geleden vroeg dat het misschien met mij te maken had dat zij hem liet weten dat zij het erg vond dat hij haar twintig minuten had laten wachten en niet eens een woord van verontschuldiging zei...
Ze kon niet langer blijven omdat ze een afspraak had met de huisarts.. Ik verdedigde hem nog... zei haar dat hij wellicht haar sessie had laten uitlopen omdat hij later was. Ook opperde ik dat hij wellicht te moe was geweest, er niet met zijn gedachten bij...
Terwijl hij toen die sessie mij als mogelijke oorzaak naar voor schoof dat 'zij' assertief was?! Omdat zij de dingen bevroeg die zij als niet goed voelend ervaarde?????
Mijn wijs meisje heeft toen geantwoord dat zij dààr niets mee te maken heeft en ik evenmin. En dat wanneer hij problemen had met mij dat met mij moest bespreken, dat zij er niets mee te maken had.

Ik ben zo geschokt ... zodanig geschokt... in shock. Weet niet eens of ik die collega van hem nu wel kan vertrouwen. Hoe zou ik... ? Als ik dan toch 'gedumpt' word, ga ik dan niet beter zelf op zoek naar een andere psychiater, iemand die niet zijn collega is?
Gelukkig is er internet nog... en deze site... Ik heb ook mails verstuurd... waarin ik uiteindelijk kon verwoorden hoe het voelde. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat ik dit ook nog moet slikken? Dat doet bij mijn weten depressies nog toenemen. Stilaan word ik moe... ik wacht namelijk tot ik bijna van mijn stoel val zo bang ben ik om nu te gaan slapen.

nog een kleine mededeling... het prentje dat ik er nu bijzette (enkele uren geleden was ik daar niet toe in staat) refereert niet naar mij als engel hoor... al heb ik toen ik al overstuur was voor ik vertrok Lichtweisen gebruikt, dat is van een engel om je kracht te geven..; (dat had ik toen al nodig... en erna nog erger). Neen... dit prentje is vooral bedoeld om wat ik voel als gekraakt, gebroken, een verslagen figuurtje.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 september 2011

416. amper te beschrijven

amper te beschrijven
de huivering van binnen
de schreeuw van angst

is dit een afstraffing
opzet
wraakneming
of opnieuw een misverstand
een fout
vergetelheid
vergissing

er komt geen antwoord
geen reactie
noch een mail
noch een telefoonbericht
zodat er geen uitsluitsel komt
van vergissing
misverstand
fout bericht

ik weet nu niet waar ik aan toe ben
en geraak steeds meer overstuur
al maan ik mezelf nog altijd tot kalmte
straks hou ik de schreeuw niet meer tegen
en scheurt hij mijn wezen aan flarden

wat is dit
wat betekent dit
wat gebeurt er

dit kan toch niet zulk misverstand zijn?
ik las en herlas de verwittiging
geschreven vijftien deze maand
de volgende week afwezig zou zijn
dat was vorige week
niet deze week

de onzekerheid en onrust
zijn onhoudbaar... niet weten wat...
wanneer... dit is niet goed...
voor mij.

het voelt of ik sommige zaken
niet meer kan uitwissen
of vergeten

wat dit ook is...
het is niet goed.

Lore

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 september 2011

415. holderdebolder

Een misverstand wat het opstaan betrof. En dus helemaal beduusd door het andere tempo en ritueel bij het opstaan. Hierdoor bleken de nare gevoelens nog versterkt. Verder wil ik er ook nu geen aandacht aan besteden. Zonder dat voelde ik me al angstig en onrustig genoeg. De onrust verhoogde omdat er geen reactie is gekomen op een bericht dat ik vrijdag verstuurde. Is dit opnieuw een misverstand? Schreef hij 'deze' week terwijl hij 'volgende' week bedoelde? Ik moet moeite doen om niet nog meer overstuur te geraken. Dat onzekere, al die misverstanden. En als het geen misverstand is de vele afwezigheden, in deze bijzonder akelige periode. Het hoofd koel houden, hoog houden, leeg houden. Een hand om mijn keel alsof ze die willen dichtknijpen. Nog enkele uren afwachten en als er dan nog geen nieuws is, moet ik mijn mobieltje gebruiken zodat ik weet waar ik deze week aan toe ben. Het lijkt wel Russische Roulette... Ik kan niet beschrijven hoe ik me nu voel.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2011

414. Rustig blijven...?

Rustig blijven , zeg ik tot mezelf. En in feite ben ik ook vrij rustig (lees 'onverschillig'). Alleen wens ik geen nieuwe machtspelletjes. In dat geval kan hij het vergeten mij verder te begeleiden. Maar rustig blijven Lore en niet onmiddellijk wantrouwen. Misschien had hij geen tijd om alle mails van zieke geesten waaronder ikzelf te lezen? Wachten tot morgenochtend, hou ik mezelf voor, en wanneer ik dàn nog geen antwoord ontving, stuur je gewoon een sms om te weten waar je aan toe bent. Andere keren antwoordde hij diezelfde dag, soms via sms. Dus heb ik hier toch een vreemd gevoel bij. Is hij niet aanwezig? Heb ik dat da verkeerd begrepen? Of is er wat anders aan de hand?
Niemand speelt nog spelletjes met mij... dat mag gewoon niet.

Wat is het leven een hel... en wat wil ik graag dat die hel voorbij gaat.
Ik maakte mijn dochter blij met eetbare frietjes... die van het kraam eergisteren waren niet te vreten. Mijn benen zijn twee staven lood... ik kàn niet meer... maar toch heb ik geen spijt van die verse frietjes die ik met de hand sneed en die ik in de frituurketel bakte, nadat ik uiteraard de aardappelen schilde. Bah die zooi soms die ze je aan bepaalde kramen voeren. Zij nam er uitzonderlijk vlees bij... ik opende voor mezelf een blikje bio-tonijn.
Wat heb ik verder nog te melden? Niets. Want ik ben zo leeg als een lege melkstoop... klink net zo hol als je er een mep opgeeft.
Een rare blog? Neen hoor... ik doe raar.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2011

413. Ondanks de warmte

Ondanks de warme temperatuur draag ik een dikke fleece zodat de pijn in schouder, hals en rug hopelij milder worden. Ik smeerde er ook een goedje op dat daar goed voor is. Gisteren tijdens de avond smeerde ik dat spul blijkbaar net iets te hard... wellicht om een tegendruk te geven en met mijn suffe brein door die voortdurende knagende en afmattende pijn de hele dag vergat ik dàt het spul kan branden. En ja hoor... het leek gedurende minuten of mijn huid eraf gestroopt werd...
Het lijkt nu beter dus zal ik nog maar even volhouden.
Verder zit ik in spanning... en die spanning doet het van binnen weer schreeuwen. Dat wordt dus muziek op mijn brein om hét te verdrijven. Soms ben ik dat alles zo moe.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 26 september 2011

412. in panne

Gisteren viel ik opnieuw in panne. Dit keer ook lichamelijk. Het werkt op mijn gemoed. Daar gaat het verder opruimen, al ben ik al die rommel in mijn kamer die wacht op verder uitzoeken, hartgrondig beu... Er rest een smal gangetje naar mijn bed met tot gevolg iedere avond en ochtend er tegenaan lopen.

Er is nergens anders plaats om de nagekeken spullen te laten tenzij net in de kamer die ik net bezig ben leeg te halen.
Hopelijk voel ik me straks beter.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 25 september 2011

411. Een schitterende vertolking?

Ik speelde een rol
een schitterende vertolking
van hoe ik onbewust verlangde
dat mijn leven ondanks alles
toch nog terug leven kon worden?

Ik speelde een rol
en geloofde dat het werkelijkheid was
dat het verleden, het ontzettende, absurde
een grapje was
dat het me nooit of te nimmer nog zou
doorboren.

Ik speelde een rol
en dacht... dat heb ik mooi voor elkaar
ik ben weer daar
ik heb mezelf terug laten bestaan
waarom voelde ik me dan zinken
in een poel van ellende
waarom zag ik dan hoe de modder
zich boven mij ging sluiten?
waarom liet ik me wijsmaken
hoe goed ik het wel deed
terwijl ik van binnen
in mijn eentje leed.

Ik speelde een rol
en gretig zijn die me omringen
ermee op ingegaan
zelfs mijn psychiater
want het is menselijk
om te willen dat de mens voor je
het menselijk heeft.

Ik speelde een rol
maar plots zag ik hoe ellendige zinnen in mijn blogje
verborgen leken in een smogje
zonnig werd er verder gegroet
na zulke ontboezemingen
nog altijd met die lachende snoet?

Onverschilligheid of de macht der gewoonte
vond ik dus niet alleen tijdens de therapie van het laatste jaar
ook hier, zo'n huiveringwekkende...
van onverschilligheid of ontkenning getuigende snaar

Ik speelde een rol
en zag hoe gretig de mensen om je heen
daarin meegaan
met datgeen
wat je bestaan
verder uitwist
hoe de kop in het zand
ijverig in stand gehouden wordt
zwijgzaamheid
zich verder uitbreidt

zeg maar dat het niet goed met je gaat
dan weet je tenminste dat je écht bestaat
zeg maar
dat je niet weet hoe met alles om te gaan
dan zal je méér bestaan
dan dat je blijft ontkennen,
alles is niet koek en ei.
ben je nog altijd bezig met anderen te ontzien?
als je somber bent, zijn ze niet blij
zwijgen je dood
dat weegt op je als lood
in plaats van je te verzetten
ging je nog meer op je woorden en gevoelens letten
nog verder wegduwen die zooi
het is me wat fraais, een leven in een valse plooi

Dus zeg maar, ik voel me niet goed
dat vraagt moed
omdat je weet wat er daarna zal komen

Je moet in de ogen kijken
wat je leven werd
wat er van je is geworden
wat er overblijft
wat je ermee kan
of niet meer kan.

Je moet in de ogen kijken
't verdriet, verscheuring, pijn
om weer een beetje terug te komen, er te zijn
die je was zal je wellicht niet meer vinden
wie je zou kunnen worden maakt je bang
die onbekende is er zo al veel te lang

Een onbekend wezen
dat je niet heus hoeft te vrezen
want het onbekende wezen
werd jij.

©2011 Lore

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 25 september 2011

410. op punt

De nood om voor mezelf wat ik vermoed helder te maken, op punt te zetten, scherp te stellen, laat me opnieuw een blogje schrijven.
Als ik het goed heb gevoeld en begrepen dan moet ik proberen het wishfull thinking alsof alles goed en in orde is, te stoppen. Zo niet dan kom ik in nog grotere problemen... dat voel ik.
De stappen naar buiten, voelen als een vlucht iedere keer opnieuw waarna ik niets of bitter weinig overhoud dat moed geeft of energie, integendeel. Ik heb gevoeld wat er gebeurde de weken dat het kleintje lang met haar ouders in het buitenland vertoefde... ik ben er zelf erg van geschrokken van wat er met mij die weken gebeurde.

Ik ga me niet afsluiten en opsluiten of isoleren. Maar wat ik dan wel doe, het volledig ontkennen en verdringen van wat is, wordt een gevaarlijke nieuwe bedreiging. Wat uiteindelijk de hele zooi monsters en gedrochten tegelijk binnen laat komen door die barst in wat ze dachten een oninneembare vesting (zoals in de film 'the lords of the ring') zo zal er ook een barst komen in de vesting die ik bouwde sinds die maanden nu ongeveer twee jaar geleden.

Hoe ik dat moet aanpakken, weet ik niet... Ik vroeg wat er met me gebeurde, ik denk dat ik dat nogmaals moet vragen.
Het voelt of ik klaar ben om aan de rouw, het verwerken te beginnen maar mijn psychiater wil dat ik verder die dode, die zombie blijf..

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 25 september 2011

409. vreemd

Je legt je er bij neer. Er rest je op de duur niet veel meer. Het is de herfst en de rare atmosfeer, koud, warm, verwarrend.
We gingen gisteren naar de grootstad, moesten nog spullen voor haar aanschaffen. De tijd dat we weg waren, was het goed. Erna val je opnieuw in wat je niet kan ontvluchten.
Ik herinnerde me hoe lang ik al naar de psychiater ga en hoe ik bij aanvang nooit had kunnen vermoeden dat het niet beter zou worden maar erger. Door wat er zich ondertussen afspeelde met mijn kinderen. Ik zei toen dat het voelde of ik gestorven was en niets ooit nog hetzelfde zou zijn. Door het absurdste wat er in mijn ogen kon gebeuren. Een verwerping zo gruwelijk dat je er geen woorden voor vind. Door dat besef want hoe wilde ik dat vergeten ... weet ik wààrom ook de sessies niet meer diezelfde sessies zijn als bij aanvang... dat het niet alleen om bps draait, of om chronische depressies, niet om de instorting en de fibromyalgie en cvs... neen... bij de aanwezig stoornis met de chronische depressies kwam een lading... die zo zwaar was... dat ze mij heeft vermorzeld. Ik moet niet doen alsof... ik ben nog steeds bezig met die vermorzelde stukken een mens te bouwen...

Misschien daarom dat mijn psychiater zegt dat hij me alleen maar kan ondersteunen en ik slechts kan ventileren? Sinds toen ben ik voor het eerst in mijn leven gaan ontkennen, verdringen. (misschien is dat wel vaak zo in de eerste fase van verlies?),...
Opnieuw voelt wat eergisteren zo duidelijk 'scheen' nu opnieuw onzin, warboel, chaos, zinloze smurrie. Opnieuw ligt er een dikke modder over dat wat mijn leven ooit was en hoe het voelde.

Wat ik wel begrijp van waarom ik compleet over mijn toeren ben geraakt? Doordat wat ik als onverschilligheid of gewoonte van hem aanzie, terecht of niet... me doodsangst inboezemt... want ergens voel ik daardoor de boodschap dat hij het een verloren zaak vindt... dat hij zich erbij neergelegd heeft... maar ik niet... Verder voelt het alsof precies omdat hij het gelaten aanvaardt... dat gebroken mens... me om een of andere manier zeer angstig en alleen doet voelen... Waarom weet ik nog niet... Het is iets anders... en ik zal er vroeg of laat achter komen.
Misschien slaat hij een deel over, een belangrijk deel, een deel waar ik nog in zit... maar waarvan hij zich niet bewust is? Ik zit nog volop in het rampgebied, het puin is nog steeds niet opgeruimd... ik heb alleen gedaan alsof het opgeruimd is... alsof ik me bij de situatie heb neergelegd... terwijl dat nog moet komen...

Een soort van ontzetting die je in shock doet belanden... maar ik gedraag me uiterlijk of ik al uit die shock ben. Wellicht daarom waarom ik me zo kwaad voelde naar mijn psychiater toe? Zonder dat ik erachter kwam waarom precies ik me kwaad voelde. Ik voelde dat hij me niet goed behandelde, niet meer... maar kon er de vinger niet op leggen waarom ik dat zo voelde. Nu wel... ik verwijt hem dat hij als psychiater niet gemerkt heeft wat er gaande was en is, niet oplette, niet zocht en vond wat ik zelf niet begreep... namelijk dat het zienbare niet overeenkwam met wat van binnen speelde... of niet langer speelde... als een muziekdoos op het vuilnis die nog enkele toontjes laat horen.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 september 2011

408. een nacht zonder akelige dromen

Eindelijk nog eens een vredige, deugddoende nachtrust, zonder akelige dromen, zonder onrust, zonder dat verscheurende gevoel bij het ontwaken, zonder de donkere, zware massa die me meteen bij het eerste besef dat ik wakker ben, verplettert. Waar gaan we dat schrijven. Verder wil ik niet stilstaan bij de vermoedelijke oorzaak van die rust. Ik moet nog energie overhouden voor het komende gesprek.

Vreemd is het wel hoe ik gisteren een doos met kaartjes tegenkwam die ik al vergeten was, zo lang heb ik ze niet meer gebruikt. Ze zijn destijds opgeborgen toen hier in huis een dragonder alles onderste boven wilde. Om te voorkomen dat er zaken werden ontvreemd, beschadigd of bevuild. Ik trok een willekeurig kaartje en wat stond er? 'moed voor de volgende stap'... Dat vond ik wel erg toepasselijk. Ik weet dat ik die moed meer dan nodig zal hebben... te vaak ben ik de mond gesnoerd als ik voor mezelf wilde opkomen. Ook één keer bij mijn psychiater toen hij een duidelijke overtreding begin en ook al is er daarna over gepraat, op momenten als deze voel je toch de angst voor herhaling weer opduiken. Alleen al eraan denken, trekt mijn hele wezen weer de angstaanjagende smurrie in.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 september 2011

407. Ik las het boek uit..

De laatste hoofdstukken vond ik confronterend. Vooral wat mijn therapie betreft, ik twijfel nog steeds of het die naam nog verdient. Doodop was ik nadat ik het boek een uur of wat later sloot... en dan weer heel hard willen huilen hé maar nog steeds niet kunnen. Ik besefte ook dat ik over nog andere trauma's in mijn leven met geen woord meer repte en dat het zeker niet betekende dat ik erover ben... was dat maar zo. Het zit als een bloedzuiger aan je vast.
Goed... ik onthield alleszins de laatste bladzijden waarin bepaalde zaken stonden die ik wilde opschrijven. Daardoor kon ik ook allerlei neerschrijven wat me dwars zit, wat maakt dat ik me vertwijfeld blijf afvragen of mijn huidige psychiater (nog) wel goéd werk levert... want ik wil er vanaf van de vreselijke gedachte dat hun deel van het werken gelijk is aan nul, nada, nothing... en dat alles wat niet loopt zoals het hoort alléén de verantwoordelijkheid is van de patiënt/cliënt... 't zou verdomme een mooie boel worden... En het was al zo'n mooie boel... want wat degene die ik bedoel in het verleden uitspookten... is allesbehalve fraai. Een die je anker vernielt, een andere die zich te buiten gaat aan misbruik.
Beiden doen ze net of zij zijn de heilige tweevuldigheid maar dat zijn ze niet... noch hoeven ze arrogant te doen door hun ervaring, studies als klinisch psycholoog of zoals de misbruiker meende dat hij de nieuwe goeroe was van de werkwijze 'vul je eigen pens'.
Kop in het zand op verschillende wijze... maar niet op de wijze wijze. Daarom noem ik alvast één van ze een psychopaat... ik denk niet dat ik er ver naast zit want net als een psychopaat kent hij geen spijt... tenzij gebracht als een theaterstuk in een poging zijn vel te redden. Tot zijn vel niet meer te redden is... Zijn 'behandelingen' zijn misselijkmakend... zijn slachtoffers van hun normale leven beroofd. Hij ging zijn boek te buiten maar meende zich zoveel meer, zelfs meer dan de deontoclogische code, waande zich de god van de psychologen... hij, een miezerig zielig ventje dat wie weet wraak nam op zijn moeder die hem eeuwig opeiste. Een goede psycholoog is op de hoogte van zijn eigen 'mankementen'. Hij was dat niet. Hij was gehaaid en vals als een hyena... een bloedhond... een man die zelfs zijn collegae, toch de meeste onder ze misleidde maar niet die ene en dat was de zwakke schakel én de slachtoffers die hij maakte...
Verder wees gewaarschuwd... na een rechtszaak ging die man de spirituele, alternatieve toer op, wellicht zijn zijn misbruiken nu ook spiritueel en alternatief verantwoord? De magische woorden 'ze wilden het zelf' zijn lachwekkend als je van je stoel davert door zijn nabijheid... maar de gehaaide bloedworst heeft geduld... en heel wat geraffineerde middelen tot zijner beschikking, een manipulator met grootste onderscheiding, sluw als een hyena, net zo bloeddorstig ook...
Het vertrouwen binnen een therapeutische relatie zwààr geschonden én misbruikt... kille, maar sluwe dwang, gebruik makend van kwetsbaarheid en verwondingen, een kakkerlak in de hulpverlening die uitgeroeid moet worden.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 september 2011

406. Loyaliteit overboord.

Ik moest afstand nemen om de dodelijke loyaliteit overboord te kunnen gooien en vrijuit te kunnen spreken... vrijuit te kunnen schrijven... zodat ik door de bos weer bomen kan zien... zodat ik tenminste hier en daar een mogelijke uitgang kan ontdekken, tenminste een boomhut, een schuiloord waar ik kan nagaan zonder het verdovende geleuter, het verdovende duister van een dichtgegroeid bos, waar mogelijk ankers zijn... hoe ik moet gaan en waar naar toe. Want dat het mis is en mis loopt, is duidelijk. Goede bedoelingen hoef ik niet te vertrouwen... er zijn al veel misdaden begaan in naam van goede bedoelingen.
Hoe ik me nu voel... dat wil niemand weten... en toch zal ik het schrijven. Ik ben stil van buiten maar van binnen schreeuwt het en schreeuwt het... en huil ik en huil ik... zonder dat ik kan ophouden. Maar van buiten ben ik nog steeds stil. En nu moet er muziek op mijn hoofd... om dat andere verhaal verder te vertellen... elders.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 september 2011

405. een vreemde gewaarwording

Ik verzamelde een vracht moed om een berichtje te sturen. Voor ik me bedacht, voor dat vreemd soort angst de boel opnieuw blokkeerde. Toen ik echter de naam, tegelijk het emailadres intikte van mijn psychiater voelde ik een enorme weerstand, iets wat gelinkt wordt aan één of andere werkelijk gebeurde nachtmerrie. Ik wist en weet nog steeds niet wat het precies te betekenen heeft al heb ik wel vermoedens. Wat bij me opkwam toen ik later iets ging halen in mijn kamer was dat ik me opnieuw ergens ingeluisd voel... dat ik op één of andere manier in het ootje word genomen... dat ik niet heus behandeld word. En als ik dat hier zo neerschrijf, vlamt er een pijn op wat een soort meter is voor een benadering van wat is of tenminste van hoe ik het voel.

Er is nog een andere reden waarom ik vandaag en niet maandag een bericht verstuurde... omdat ik door wat ik vernam ook nog angstig was dat hij nog een week langer wegbleef zonder dat ik daarvan op de hoogte was. Om mij nog een klap te besparen had ik me ook daar al op voorbereid en wilde ik het liever vandaag weten als het zo was dan pas maandag. Gelukkig is die klap er niet gekomen... hij blijkt wel aanwezig. Alleen weet ik nog niet of er ook nog een ruimte vrij is om een en ander te kunnen bespreken.
Nog een andere zaak die me in die zin bezighoudt is hoe moeilijk het te achterhalen is of een psychiater je wel de goede behandeling geeft... Kan je je intuïtie daar wel vertrouwen? Immers dat wat niet goed voelt, kan te wijten zijn aan een pijnplek, iets uit het verleden. Mààr... het kan net zo goed wél te maken hebben met wél een foute behandeling.
Ik volgde gisteren een programma over medische fouten die er gemaakt worden en hoeveel mensen er daardoor overlijden of blijvend letsel hebben. Ze hadden het dan niet eens over medische fouten op vlak van psychische ziekten die veel minder aan te wijzen en te herkennen zijn. Ik wéét dat ze er zijn... en ik ben er niet onterecht bang voor.

In gevallen van twijfel moet ik op mijn intuïtie vertrouwen. Ik kan niet nog een foute behandeling aan. Bovendien voel ik het niet eens meer als een behandeling maar als een maar laten praten... En het praten vervult niet eens meer de functie van ventileren. Wat als ik op een punt ben gekomen dat ventileren gesteld dat het dat nog zou zijn, niet meer voldoende is en ik sterker therapeutisch werk behoef?

Verder weet ik niet of me maar laten praten mij leert te aanvaarden, gesteld dat ik dat nog niet deed (en ik geloof inderdaad dat ik dat nog niet deed) en of zijn werk niet uit meer moet bestaan dan dit nog jaren zo laten doorgaan? Moet hij niet ingrijpen als er zich tekenen voordoen en tenminste ingaan op zaken die ik aangeef?

Ik weet het niet meer en er zo over bezig zijn maakt me nog meer van streek, tegelijk haalt het me uit een steeds maar dikker wordende smurrie. Ik weet en voel dat het zo niet langer verder mag en kan gaan.
Ik ben ook opnieuw ontzettend bang dat ik het niet zal kunnen duidelijk maken omdat het voor mezelf nog niet duidelijk genoeg is, ik niet weet of het dat ooit wel zal worden. Ik krijg immers de indruk dat er hoe langer hoe meer naar voor schuift... alsof de rand waaraan ik hang bedreigd wordt door steeds meer rotsblokken en puin die mijn richting uitschuiven. En dat ik dat alleen merk want mijn psychiater schijnt niets te merken, hij slaapt de slaap der onschuldigen, zo lijkt het wel... en die van de onwetenden...

Ik weet niet meer wàt ikzelf uit die hele klerezooi moet uithalen. En dat patroon herken ik van uit het verleden. Ik heb er hulp bij nodig maar die krijg ik niet. Ik heb het gevoel dat ik alles zelf moet zien en ontdekken en dan vraag ik me nogmaals af wat ik daar dan nog doe. Ik behoef hulp daarbij maar krijg ze niet.

Het treft me ook dat ik meermaals de boodschap kreeg dat hij niet anders kan doen dan me laten ventileren, en dat het zoveel is...
Met andere woorden lijkt het er sterk op dat hij opgeeft terwijl ik dat niet doe?... Ik zie geen weg meer, alleen maar een dikke mist.
Maar het schokt me dat hij dat niet eens merkt of erger nog zich erbij neerlegt. Daarom ook voel ik dat ik aan mijn lot wordt overgelaten... dat hij me maar laat doen.
Is het een illusie als ik denk dat dit dode, levensloze, onverschillige zijn van mij kan voorbij gaan ? Ik vermoed dat het niet zal weggaan maar nog groter en opslorpender zal worden wanneer ik oeverloos en eindeloos daar moet blijven spreken, nietszeggende woorden, aan elkaar geregen tot zinloze zinnen terwijl die woorden niet eens schijnen aan te komen.
Ik spreek zeker het laatste jaar vanaf mijn buitenkant. De binnenkant is dood. En hij merkt het niet eens? Hij blijft dit maar aanhouden... dit nog meer afvlakkende proces van oeverloze nietzeggende woorden.

Is het daarom dat ik maar boeken lees die over therapie gaan, dat ik radeloos zelf en alleen op zoek ben naar een nooduitgang? Naar houvasten? Naar een drijvend stuk wrakhout omdat ik te moe werd om te blijven zwemmen zonder ergens land te ontwaren?..

Ik besef ook dat de oude valkuil er naast bestaat... hoe degene die in het verleden misdaden begingen me allerlei 'leerstof' meegaven... oordelen die ik maar niet kwijt geraak... als zou ik niet genoeg mijn best doen... en precies dat oordeel van ze maakte dat ze me in hun greep hielden... want misschien was het wel een projectie van ze op mij voor hun eigen 'hun falen?'.

Ik ben bang dat dit oordeel ook hier speelt en ik me gestraft voel door mijn huidige psychiater om dat oordeel dat nog steeds rondspookt in mijn hoofd als zou ik mijn best niet genoeg doen...

Al die dingen springen als kwelduivels rond in mijn brein maar ik kan ze niet vangen... ze zijn met teveel en door het vlugge springen ook vaag. Ik kan ze daardoor niet aanwijzen of ze eruit halen. Ik hoop het nu wel te kunnen doen... Maar het zijn er zoveel (kwelduiveltjes).

Moet ik al mijn blogjes overlopen van afgelopen drie of vier weken om al die duiveltjes eruit te halen, ze neer te schrijven zodat ik erover kan praten?

Ik merk dat ik ook kwaadheid voel naar mijn psychiater... omdat hij er als een boeddha bijzit en niets zoekt, dus ook niets zal vinden. Hij let niet op. Misschien omdat hij meent dat opletten niet meer moet?

En wat als ik me vergis en hij let wel op en is bezig me te behandelen zonder dat ik dat besef? Misschien is dit een tactiek om me ergens toe te bewegen of naartoe te brengen? Maar wat als het niet zo is? Daarom moet ik het vragen en ik wil ook duidelijke en eerlijke antwoorden.

Hij zegt dat hij slechts opschrijft om er zijn aandacht bij te houden. Schrijft hij dan niet op om een overzicht te krijgen? Hij zeg dat hij niet analyseert en slechts bezig is met mij laten ventileren. Liegt hij daarover? ... leugens kunnen mij niet helpen... of ze nu deel uitmaken van een 'behandeling' of niet. Door zaken die in het verleden gebeurd zijn. Lieg niet... want dat zal de hel niet wegnemen maar openen.

Tjonge... het voelt zo gestoord wat ik schreef. Maar misschien ben ik op dit ogenblik ook serieus gestoord. Een zender waar ze in hakken is ook gestoord, een zender die ze verdoven door die vol te hangen met slingers die de doorstroming saboteren, werkt op de duur niet meer naar behoren.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 september 2011

404. bah zulke dromen

Zulke dromen maken dat ik nadat ik uit ze ontwaak bijna niet meer in slaap geraak, probeer ik er niet meer aan te denken en dat nare gevoel te vergeten. Dit keer was het een vervolg, de ene droom volgde de andere op, het leek wel een vervolgverhaal.
De eerste droom daar herinner ik me nog alles van, de tweede lijk ik vergeten te zijn.
Ik herinner me dat ik me aan een lavabo probeerde te wassen in een andere badkamer, ik was wat later ontwaakt. Maar die badkamer vertoonde gaten en de deur sloot niet tot boven. Naast de deur liep verticaal een waterleiding en naast die buis was verticaal over de hele hoogte een opening van bijna tien cm. Eén van de verzorgers, een lange man met een hele bos donkere krullen keek telkens ik me wou beginnen wassen boven de deur en lachte spottend, als om me te laten weten dat hij de macht had. Telkens ik opnieuw probeerde me te wassen, stak hij opnieuw zijn hoofd treiterend boven de deur. Ondertussen riep hij nog andere verpleegkundigen en maande ze aan ondertussen ook naast die buis te gaan staan. Zo dierf ik me niet beginnen wassen en ik wou me zo graag verfrissen. Uiteindelijk ging ik ongewassen naar mijn kamer en zocht wat kleren bij elkaar. Maar ook daar leken ze mijn frisse kleding zoek gemaakt te hebben. Het getreiter hield niet op.
De tweede droom ging over een arts die erg vriendelijk was en met mij over een dagopname sprak. Geruststellend. Dat is het enige wat ik me daarvan nog herinner.
Ik vond het nare dromen. Ik vrees dat ze te maken hebben toen ik tijdens een sessie die gedachte opperde bij mijn psychiater om me te laten opnemen, zo beroerd ik me voelde. Hij haastte zich ongevraagd zo erg om een folder te halen zonder er eerst op in te gaan op... Hij leek er wel op gebrand van me af te komen. Hoe vlugger hoe liever?

dromen en nachtmerries

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 september 2011

403. Dat is wellicht het probleem?

Is dat misschien het grote probleem? Dat ik niet langer weet wat ik van een psychiater mag/kan verwachten? En het vertrouwen in zijn werkwijze in twijfel trek? Is het (nog) wel een werkwijze? Of toverde hij het om in een eerder comfortabel luistergestoelte?
Het boek dat ik lees, bezig ben nog steeds te lezen, brengt me nog meer in verwarring. Is mijn psychiater wel bekwaam genoeg? Is hij wel intelligent en wijs genoeg? Ik heb mijn twijfels. Zijn mijn twijfels gegrond? Ik word eerlijk gezegd gek van die vragen, angsten, twijfels.
Ik ben moe... ontredderd. En morgen stuur ik een bericht. Ik waag me terug aan een ontmoeting, een sessie... wat dat begrip ook moge inhouden. Is het een therapeutische sessie of eerder een sessie van gemakzucht?
Wat vreselijk dat ik niet langer geloof in zijn werkwijze. Is het wel een werkwijze? Misschien is het een slechts een comfortabele stoel om geld te verdienen. Morgen stuur ik een bericht. Ik weet niet eens of hij volgende week wel aanwezig is. Hij lijkt meer af-dan aanwezig. Alles is mistig en onduidelijk... en dat is precies wat ik niet nodig heb...!
Waarom zou ik zonder meer vertrouwen stellen in hem? Dààr heb ik toch ondertussen bitter weinig reden toe? Ik ben moe.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 september 2011

402. vat hebben op

In bepaalde perioden zoals de huidige schijn ik minder vat te hebben op allerlei. Bijvoorbeeld de intense angsten. Zoals gisteren in de bib, even hoorde ik het dak kraken en de angst zwol... Voor mijn ogen stortte de zoldering en dat hele gebouw in... Ik moest mezelf met bijna geweld dwingen aan iets anders te denken... wat wel moeilijk was omdat die zoldering bleef kraken, wellicht omdat er op de andere etage mensen liepen. Ik moest mezelf dwingen te blijven kijken naar de boeken in het rek waar ik stond. Ik moest mezelf dwingen niet als bezetene naar de balie te hollen, in allerijl de administratieve molen te doorstaan zodat ik naar buiten kon vluchten. Angsten sleep ik al mee sinds mensenheugenis en afschuwwekkende gedaanten nemen ze aan in die bepaalde perioden. Ook dat zal ik nooit gewend geraken. Ook daarvoor bedien ik me van zelf gevonden technieken maar uitputtend is het allemaal wel.
Vandaag ben ik nog steeds een zweverig wezen. Ik ben er en toch ben ik er niet. Een beeld van hoe ik me voel is een robot die letters schrijft wat zijn/haar geautomatiseerd brein dicteert. Ook dit verschijnsel moet ik ondertussen gewend zijn... maar ook dat geraak je niet gewend. Ik schenk er zo weinig mogelijk aandacht aan. Het hoort blijkbaar bij mijn stoornis. Ik hou het draaglijk en zie dat het niet nog erger wordt al heb ik daar niet altijd zeggenschap over.
Het is zoals het is. En dat zinnetje is eenvoudiger neergeschreven dan toegepast, in die zin dat je aanvaardt wat is. Zulke dingen zijn niet eenvoudig te aanvaarden. Nog altijd blijft die gedachte dat het ooit zal ophouden terwijl een andere gedachte me erop wijst dat ik wel beter weet zeker na het voorbije leven en al die rebellie ertegen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 september 2011

401. goed dat ik naar buiten ging vandaag...

Ik was ver heen toen ik hier vertrok enkele uren geleden, zeer vervreemd... maar nu ben ik een beetje terug, dichter bij mezelf... door al die onverwachte ontmoetingen. Niét alsof de duivel ermee speelt maar de engel. (Heeft die engel die ik in een opwelling koos boven mijn vorige tekstje me geholpen? Ik denk het...)
Zoals wel vaker kies ik niet de drukke bib in mijn stad maar die in een nabij gelegen dorpje. Het is er kleiner, rustiger en ik word er niet door de veelheid overrompeld. Vandaag echter was ik zo suf, verward en ver weg dat ik in plaats van de uitgang een verkeerde richting nam.
Zo grappig dat de mensen aan de balie me gelijk hielpen... Ik zei dat ik mijn richting kwijt was. Ik ben zo goed in het camoufleren van mijn verwardheid en als camoufleren niet meer kan dan maak ik me er met een grapje vanaf. Ook toen ik met mijn sufkop de verkeerde richting nam. Daarna begaf ik me naar het warenhuis dat ook kleiner is dan het warenhuis in mijn stad. Daar kom ik nooit, precies om de veelheid... , de té grote vloed mensen die bovendien meestal nog ongeduldig zijn ook.
Rustig ging ik mijn lijstje af... op dagen als deze kan ik niet zonder mijn lijstje. Dat hou ik in mijn hand zodat ik iedere seconde kan kijken.
Het lijstje was bijna afgewerkt toen ik een kennis tegenkwam. Ik dacht vandaag net aan haar, het was lang geleden dat ik haar zag. Grappig dat ik haar meestal in dat warenhuis ontmoet en dat we daar ook telkens een babbel doen. Ook vandaag en het was fijn.
Natuurlijk zag ik mijn autobus voor mijn ogen wegrijden. Het was niet mogelijk er op een holletje naartoe te rennen daar de tassen die ik bij me had loodzwaar waren. Ik mag normaal geen zware zaken heffen... Om die redenen stuurde ik een berichtje naar mijn dochter... of zij al thuis was. Ik wou vragen of ze me aan de halte thuis wou opwachten maar bleek ze net op dezelfde autobus te zitten die wanneer ze verder reed langs zou komen aan de halte waar ik met mijn loodzware tassen was neergekwakt. Net toen zij aankwam, stopte er een auto voor me.. Een kennisje van me die me daar al eerder oppikte, stopte... En zo reed niet alleen ik maar ook mijn dochter met haar mee. Tijdens de rit alweer een deugddoende en begripvoll babbel.
Nu ben ik doodop... maar ik kan even uitblazen en mijn wedervaren neerkwakken met een heerlijk biertje naast me (Maredsous 10°) dat ik net in het warenhuis kocht en in de diepvriezer op temperatuur bracht. Dan ga ik zalmkroketten bakken bij de pasta die ik bereidde. Dat wordt smullen. Geen dessert... tenzij één van de koekjes die ik kocht.
Deze dag bracht ik toch tot een goed einde... al voel ik me noch gelukkig noch ongelukkig maar nog steeds mat... ik weet dat het goed was deze dag... met al de mensen die er op mijn weg kwamen. De rest kan me weinig schelen momenteel. Ik kom er wel al weet ik niet langer hoé.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 september 2011

400. Ergens onderweg

Ergens onderweg heb ik me toegelegd
in wegduwen
ondertussen voel ik me vaak niet meer in staat
over het weggeduwde te spreken.

Het is vast goed dat ik net als zij ben beginnen schrijven
en niet alleen hier en al sinds jaren
al voelen mijn woorden nu vaak
te verbleken
terwijl ik ze voel verschijnen.

Mijn manier van niet opgeven bestaat er deze jaren misschien in
niet meer of niet al te veel meer te denken...
alleen aan wat ik schrijf als ik schrijf
en aan wat ik lees als ik lees
aan wat ik doe als ik nog doe...

Het gevoel van vervreemding vergroot
mijn hele wezen voelt dat er therapeutische sessies zouden zijn
terwijl ze er niet meer zijn.
deze week niet
vorige week niet
en de psychiater is een fata morgana, een hersenschim
misschien doordat het deel van zijn werk schimmig werd.

Het schrijven in fragmenten
om de fragmenten te beschrijven.

Het is vast goed
dat ik straks toch buiten moet.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,