402. vat hebben op

Gisteren nam ik rust en het kostte me dit keer geen moeite er gevolg aan te geven want ik was doodop, wellicht van het vroege opstaan én van het over grenzen gaan de vorige dagen tijdens het opruimen. Ik voelde ook angst dat er iemand zou aanbellen. Als ik vandaag niet om voeding moest, bleef ik binnen. Ik bereid me voor dat ik vandaag wel buiten moét.

Ik las gisteren verder in het boek dat ik de avond ervoor begon. 

'DE STILTE VOORBIJ / MIJN WEG TERUG' , Nancy Venable Raine (uitgeverij Luitingh Sijthoff)

http://www.st-lis.nl/boeken/kinderen_meisjes/de_stilte_voorbij.htm

Het is een boek waaraan ik met dubbele gevoelens begon, angst ook om het onderwerp dat zo vreselijk is, 'verkrachting'. Ik ben ondertussen over de helft van het boek en ik heb enorm veel bewondering voor de vrouw. Zij heeft dit gruwelijke ervaren. Ik bewonder haar moed om te blijven vechten voor zichzelf want het is iets dat je leven voor goed verandert of zoals ze het schrijft dat de vrouw voor de verkrachting gestorven lijkt.
Wat me tijdens het lezen ook trof, is wat ze schrijft, dat je als slachtoffer van een verkrachting erna een stilte beleeft omdat heel wat mensen het niet willen horen terwijl je er zelf al zo moeilijk of helemaal niet over praten kan. Als ze dan toch eindelijk in staat voelde er iets over te zeggen ze reacties kreeg, soms vreselijke reacties alsof zij de dader was en niet het slachtoffer...!  
Het doet je nadenken wat ze schrijft, ook over de pijn als er zulke reacties komen... Ik dacht na over de ironie dat er inderdaad wel meer aandacht aan geschonken wordt aan onderzoek over wat er in de dader's hoofd omgaat maar dat er gevoelig minder onderzoek is gedaan en minder aandacht wordt besteed aan hoe slachtoffers daar heel veel jaren (zelfs hun hele leven) onder lijden, wat het met hen doet, hoe het hun leven ontnomen heeft of drastisch veranderde.

Er werden in dat boek cijfers gegeven over het aantal verkrachtingen per dag... om achterover te vallen... en verder ook over monumenten voor oorlogsslachtoffers... naast het nog steeds doodzwijgen van slachtoffers van verkrachting... Daar waar zij over sprak zou een monument voor slachtoffers van verkrachting minstens zes keer zo groot zijn dan dat voor oorlogsslachtoffers... en dit aantal was dan per jaar berekend....!   

Ze sprak ook over de schaamte die ze voelde en hoe die schaamte vaak nog versterkt wordt door reacties van de buitenwereld. De schaamte belet je vaak ook om erover te praten.

Als je dit boek leest, dan voel je je kwaad worden omdat er inderdaad zo weinig of minder aandacht besteed wordt aan de slachtoffers van verkrachting en het eeuwige gevecht waar zij voor staan door de zware gevolgen op zovele vlakken én daarbovenop ook nog af moeten rekenen met onbegrip vanuit hun omgeving. Sommige gaan zelfs over tot veroordelen van het slachtoffer...!

Wanneer je in je leven erge dingen hebt meegemaakt, herken je ook zaken die in dit boek beschreven zijn door haar.

Vandaag probeer ik verder te lezen en dan wil ik er ook verder over schrijven hier... want ook op dit onderwerp rust blijkbaar nog steeds een zwaar taboe al is het zulke ontzettende en afschuwelijke daad....
Een crimineel feit, een zware misdaad met zware gevolgen voor het slachtoffer ervan. 

Vol goede moed en met muziek begon ik de sofa's herschikken. Het doek erover netjes draperen, de kussens herschikken... verder ben ik niet geraakt. Het ging plots niet meer. Het zwarte gordijn trok opnieuw voor mijn ogen en al die plannen en voornemens. Het lood zonk niet alleen in mijn benen maar in heel mijn wezen. Ik weet dat ik het dan niet moet proberen forceren, het zou slechts ontaarden in oeverloos van hier naar daar drentelen als een kip zonder kop maar dan een uiterst trage. Telkens niet meer weten wat ik moest. Het hoofd niet meer helder , het organiseren één dikke flop. Dus ben ik op de sofa gaan liggen en nam mijn haakwerk... heb dàt tenminste afgemaakt. Het ligt nu klaar op tafel om het te strijken. Benieuwd wanneer dat gaat gebeuren... strijken is iets wdat ik al zo lang niet meer deed dat ik me niet eens meer kan herinneren wanneer voor het laatst. Ik zal er op een keer aanmoeten als ik iets wil dragen dat rimpelloos is. Misschien kan ik straks de vaat afwerken, de hal schoonmaken en het gevouwen wasgoed in mijn kamer opbergen... Dat moet toch lukken voor de avond. Ik heb geen zin om naar buiten te gaan dus kan ik die tijd gebruiken om die dingen op orde te krijgen.

Ben het afspraakje nagekomen met een vriendin. Heb geluisterd en ook nietszeggende zaken verteld. Nu ze waren niet echt nietszeggend maar zo voelden ze wel. Daar heb ik me ook weer zo anders gedragen dan ik van mezelf gewend ben. Het is meestal zo dat anderen beslissen wanneer zo'n babbel stopt want ik durf dat bijna nooit... uit angst om iemand te kwetsen. Ook nu was die afspraak vlugger afgelopen dan ik zou gedacht hebben. Waar ik voordien nog met haar mee zou gelopen hebben tot waar haar vervoermiddel gestald staat, zag ik nu in een flits een autobus die in mijn buurt stopt en op dat eigenste moment nam ik de beslissing die autobus ook te nemen. Hoefde ik me erna tenminste niet meer ellendig te voelen om allerlei. Tegelijk was het goed dat op deze manier mensen voelen dat ik ze niet langer als een hondje achterna loop. Het ging vlug, in een flits zie je allerlei passeren, de gedachte dat ik me door de mensenmassa zou moeten begeven na dit uur waarop de drukte in de stad toch nog hoog ligt, dat gevoel ook dat mensen maar beslissen en niets overleggen met je. In de autobus voelde ik me veilig en hoefde ik alleen dié mensen te zien die erop zitten. Thuisgekomen werd ik onverwacht met iets geconfronteerd dat me opnieuw uit elkaar leek te scheuren en verdriet en pijn maar ik ben ook dit te boven gekomen.

Vanavond is mijn dochter niet in de buurt. Daar ben ik op voorzien nu het allemaal zo vreemd voelt en beangstigend. Ik maakte me een broodje klaar met een glaasje wijn om even te rusten na de uitstap. Daarna wil ik de woonkamer mooi maken, afstoffen (lang geleden) de sofa's ordenen en een kast herschikken. Dan ga ik de vaat afwerken en daarna de hal poetsen. Als ik daarna nog energie over heb dan maak ik ook mijn slaapkamer aan kant want stapels wasgoed moeten worden opgeborgen in de kast, ze beginnen me danig te irriteren. Het enige dat ik dan nog moét doen is het hondje uitlaten. Ik wacht tot het donker is, dan hoef ik geen mensen te zien en nog minder mensen mij... Een wasmachine haalde ik uit, het kletsnatte wasgoed (wellicht met mijn suffe kop de programmatie niet goed ingesteld) hangt aan de draad te drogen maar dan wel binnen, buiten droogt het toch niet meer.