over depressie en persoonlijkheidsstoornis

Donderdag 6 oktober 2011

452. Moe

Ik kan niet veel vertellen... alleen dat ik doodmoe ben.
Mijn maag lijkt sinds die vreselijke dag nu acht dagen geleden amper nog eten te verdragen. Vier kilo zijn er afgevlogen.
Gelukkig heeft het lichte maaltijdje vanavond wel gesmaakt... Iemand vroeg me een tearoom te bezoeken, daar at ik een croque. We kennen die mensen al sinds mijn jongste nog een kleuter was.. en het deed deugd om daar nog eens te zijn.
Onderweg enkele mensen tegengekomen en aan iemand onverwacht het hele verhaal kunnen doen (het is de eerste keer buiten naar een vriendin toe dat ik ertoe in staat was) Het heeft me opgelucht. Ik voel me gesteund door het begrip dat ik kreeg...
Ik ben nu erg moe en zal proberen morgen mijn bezoekjes te brengen. Het slaaptekort van de afgelopen negen nachten laat zich voelen.
Ik ben blij dat mijn jongste bij een vriendin kon vertellen wat ze niet meer kon bij degene die dit alles veroorzaakte...
Ik vernam vandaag dat hoe ik het ook voor haar trachtte te verbergen zij zag hoe ik er dit keer heel heel erg onderdoor zat... (zo erg dat ik er zelf zeer bang van was geworden... maar dat heb ik haar niet verteld).
Ik ben blij dat ze het tenminste aan die vriendin kon vertellen want het laatste dat ik wil is dat zij dit ook nog moet verwerken.
Die vriendin is een fijne meid... ik mag haar zelf ook graag... en het meisje weet ook waarover wij het hebben... omdat zij zelf niet van psychische pijn gespaard is... Zo steunen wij mekaar... ieder om beurt, zo lijkt het wel... En nu ga ik sla-pen... Heb weer een serie leerzame boeken bij... over psychologie natuurlijk... Ik heb immers deze afgelopen week sarcastisch bij mezelf gedacht... 'als je verdomme ook niet alles zelf doet hé... Ja, autodidacte tegen wil en dank... en mijn psychiater was de eerste die ik na vier jaar eindelijk in die mate vertrouwde dat ik enkele touwtjes aan hem gaf. Mooi wat hij er mee gedaan heeft.Het zegt meer over hem en dit afgelopen mislukte therapiejaar dan over mij.

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 6 oktober 2011

451. dikke pluim :-)

Ik geef mezelf een dikke pluim... omdat ik moedig blijf vechten. Ik geef me nog om andere zaken wat vandaag betreft een pluim... terwijl ik er ook heel hard om zou kunnen huilen. Ik ril nog steeds ...
Terug een beetje moed door allerlei... Het besef ook dat ik niets moest bewijzen, en zeker niet als dàt me nog meer emotionele ballast kan bezorgen.
Verder zal ook dit onrecht niet onbesproken blijven... mijn mond kan niet meer door wie dan ook worden gesnoerd.
Dat is al niet zo... door mijn schrijven hier. Ik werd net erger ziek door de dwang van zwijgen en slikken veel jaren.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 oktober 2011

300. psychologische onderdrukking

Het besef van misbruik van vertrouwen én misbruik van je stoornis door een 'hulpverlener' notabene je eigen psychiater die dit bewust (de hemel beware me) of onbewust hanteert om zijn eigen uitschuiver of falen in onder te brengen, maakt dat je angstiger wordt dan ooit om over je stoornis te praten... en om nog àndere hulpverleners te vertrouwen.

In die zin is het taboe dat nog steeds rond psychische ziekten hangt nog lang niet van de baan... integendeel. Als zelfs bij je hulpverlener zijn of haar introspectie weggemoffeld wordt en je als cliënt(e) aangevallen wordt omdat je iets bevraagd... of gestraft door je te 'lozen'... of af te wijzen, ... afwijzing en afstraffing... een vertoon van macht... walgelijk, een psychiater onwaardig.

De braakneigingen gaan niet over... en ik huiver ook van een koude die binnen me zit.

Het ging hier niet om een 'therapeutische impasse' maar om 'psychologische onderdrukking van een cliënte door een psychiater'..!!!

En tot slot... blijf ik het jammer vinden... voor alle partijen... dat dit wat ik hier op deze site kwijt moet... niet rechtstreeks tussen alle partijen éérlijk had kunnen uitgesproken worden... Het zou voor geen van de partijen een trauma geworden zijn... wat het nu wel is, althans voor mij... maar ik denk niet alleen voor mij... Mij werd verboden nog contact te zoeken... zodat ik met die verscheurende gevoelens van enorm onrecht alleen bleef zitten... en dat maakt het onrecht nog minder te verdragen.
Dat is precies waarvan je een depressie krijgt... en als je er al een had dat die zich nog verdiept.
Het is verbazingwekkend in die zin dat hij zelf niet eens begrijpt waardoor ik dat gevoel heb dat al die jaren hierdoor teniet zijn gedaan... de jaren dat ik vertrouwen heb gevoeld in deze psychiater... Vernield, door de laffe handeling op het einde... en daarbij nog de weigering mij een en ander toe te lichten...
Dat hij het in die zin verwonderlijk vindt dat wanneer ik op die manier gedwongen werd te zwijgen (en te slikken ????) het enige resultaat is dat ik dat nieuwe onrecht er ook nog bij tel en hem onbekwaam en ondeskundig vind? En al die jaren inderdaad verloren voelen. Tjonge...

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 oktober 2011

299. wat een schok

Ik zou opgelucht moeten zijn maar ik ben het niet... omdat het besef dat ondanks wat ik toen scherp heb aangevoeld, ook zo is gebleken. Ik voel me ziek ervan... omdat een gevoel dat je er opnieuw ingeluisd bent, niet écht iets is om je opgelucht te voelen, wel?
Hoe gemakkelijk is het om hun eigen falen onder te brengen in een zogenaamd wantrouwen van een cliënte.... ? Het wantrouwen van de cliënte, zo is gebleken was niet onterecht.
Toen ik vanmorgen een en ander de revue liet passeren... is het meer dan duidelijk wie hier 'ziek' gehandeld heeft. Mijn psychiater is niet alleen laf geweest wat de 'afhandeling' van 'zijn' miskleun betreft maar ook de hele periode die daaraan vooraf is gegaan. Ik kan hier verder niet over uitweiden. Nog niet. De braakneigingen worden er alleen maar erger van.
Het is onrecht... een onrecht dat zeer zware gevolgen heeft... het hele afgelopen jaar en met een bijna moorddadige klap vorige week toen mijn psychiater als een dief in de nacht degene die het slachtoffer werd van zijn vergissing, dumpte. Ik slaap sindsdien ondanks de medicatie amper en eten geeft me vaak braakneigingen.

Nu komt het er op aan het geloof in mezelf terug te herstellen en op te bouwen wat zulke ernstige klappen gekregen heeft dat er bitter weinig of zelfs niets van overbleef na 'zijn' behandeling.
Ik moet er terug in geloven dàt ik mezelf zàl kunnen duidelijk maken en vooral dàt ik geloofd word én ernstig genomen...
Immers net door die gruwelijke werkwijze van mijn psychiater en vervolgens ook nog mijn vragen naar het wààrom afschilderen als een soort ziekelijke reactie van iemand met bps???? Hoe wreed kan je zijn? Wreed... want hij die zonder voorgaande me voor een voldongen feit stelde, en nog wel per mail, liet ook weten dat ik hem niet meer mocht contacteren, dat ik de crisisopvang dan maar moest bellen...
Mocht ik hetzelfde zeggen toen hij me ondanks mijn verzoek me met rust te laten toch nog mailde waarin hij me probeert nog een schop achterna te geven...?
Ik heb het goed gevoeld... hij was niet erg empatisch en zeker niet intelligent op het gebied van introspectie... laf,... want dat waar hij de oorzaak van is mijn richting uitschuiven, of dat toch proberen, kan je moeilijk dapper noemen, wel?
En dan ook nog zorgen dat hij er als dé geweldige psychiater uitkomt... doordat hij ook nog stiekem gaat overleggen met een collega, zodat hij vooral goed kan uitsmeren hoe begaan hij wel met me is???? Zou hij gesproken hebben over zijn stommiteit? Over zijn uitschuiver? De hypocriet.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 oktober 2011

298. dochterlief

Mijn dochter kwam thuis na haar therapie, ja ook bij dezelfde psychiater die mij 'loosde'.
Na me een hele dag goed gehouden te hebben sprongen die vervloekte tranen ongevraagd uit mijn ogen alsof het fonteinen waren. Dus spurtte ik naar toilet zodat ik mijn dochter er niet mee zou belasten.Toen ik uitgehuild was, ging ik terug naar de woonkamer maar bij het hoe we mekaar telkens begroeten, werd het me opnieuw teveel. Dit keer had ik geen tijd meer om weg te spurten. Driftig veegde ik de tranen weg.
Mama, zei ze, ik heb de hele tijd het gevoel dat ik jou nu verraad door toch nog naar hem te blijven gaan.
Ik heb haar geantwoord... 'meisje, jij bent het niet die mij verraden heeft maar mijn psychiater'.

Het is alsof ze met een zwaard telkens in de open wonde draaien. (dat heb ik haar uiteraard niet gezegd, ik wil niet dat zij zich schuldig gaat voelen aan iets waar zij totaal geen schuld aan heeft!!!! ) (Ook hiermee heeft mijn psychiater me wellicht onbewust (laat ons hopen niet 'bewust') opgezadeld.

Ik heb haar toen nog zaken verteld... die ik aldoor verzwegen heb... nu niet meer... zodat ze toch iets begrijpt van hoe iemand me niet alleen met de grond gelijk gemaakt heeft maar ook in me hakte op een manier die je van een psychiater toch allerminst verwachtte.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 oktober 2011

297. Wie zou mij geloven?

Wie zou er geloof hechten aan mijn woorden? Ik heb toch borderline persoonlijkheidsstoornis? Maar ik leed nooit aan wanen.. maar weet wel hoe op die bal gespeeld wordt door hulpverleners die een fout maken (wat menselijk is... maar dat ze die niét toe kunnen geven is on-menselijk zeker in een kwetsbare relatie als die tussen hulpverlener en cliënt...!)

Ongeveer twintig jaar geleden begon ik een therapie bij een klinisch psycholoog... de tweede. Hij sprak in de loop van dat eerste jaar de vreemde woorden dat hij moest 'oppassen' want dat hij al eens aangeklaagd werd door een cliënte van hem en haar man voor sexueel misbruik van die cliënte. Hij deed het af alsof die vrouw aan 'wanen' leed. Vervlogens verkondigde hij niet zonder trots hoe de psychiater van het centrum waar hij werkzaam was hem de hand boven het hoofd gehouden...

Waarom moest dat dan als hij zo onschuldig was???

Ik bleef met een zeer dubbel gevoel zitten na die ontboezeming van hem. Ik vroeg me af waarom hij me dit vertelde en vooral waarom in hemelsnaam mensen klacht indienen wanneer dat niet zo is. Ik bleef met een zeer akelig gevoel zitten... Jaren later begreep ik waarom. En hoe doortrapt die man was... hoe hij eerst zorgde dat je afhankelijk van hem werd, hem vertrouwde, dan begon hij je te kwetsen, op een zeer sadistische wijze te kwellen... zodat alles nog erger werd...
Ik heb me jaren later ten volle gerealiseerd hoe machtig die mensen zijn die gestudeerd hebben om de menselijke psyche te kunnen doorgronden... en hoe gevaarlijk dat is àls dàt misbruikt wordt. Hoeveel macht ze hebben over jou en hoe lang ze die macht ook behouden. En hoe weinig kans je maakt ergens geloofd te worden. (ik had geluk)(misschien omdat ze toén nog niet wisten van bps???)

Dus sta me toe... dat ik ook in deze geen vertrouwen meer heb in een psychiater die weliswaar een andere fout maakte maar die net zo rond 'misbruik vanvertrouwen' draait... omdat hij mij kind van 'zijn' rekening maakte en het had niet veel gescheeld of hij had ook mijn dochter kind van de rekening gemaakt met halfslachtige schuldgevoelens, die hij wél op mij wilde afwentelen? Ik droeg ook dié last...

Hij beslist boven mijn hoofd -(al noemt hij het een voorstel dat zo vol voorwaarden zit dat je als je de taal machtig bent dit bezwaarlijk nog een voorstel kan noemen)- dat ik bij die collega verder in therapie kan gaan. En hoe hij met die collega zal overleggen hoe dàn verder moet...????

Ik weet toch hoe weinig kans ik maak mijn deel van het verhaal te kunnen vertellen en hoe absurd dat ik nu bij zijn collega verder moet met een therapie die mijn psychiater niet (meer) kon bieden... maar waar ik door de klap die hij me bezorgde niet eens toe zal komen VOOR ik het nieuwe trauma kon bespreken en verwerken dat HIJ veroorzaakte.

En hoé zou ik dat kunnen bespreken met een collega van hem die door de psychiater die de fout maakte uitvoerig 'gebriefd' werd over mij? Hij schreef in zijn mail dat ik écht hulp nodig had... want dat ik leed (door wie?). Ik lijd al mijn hele leven maar nooit lijd ik zo onder iets van mijn stoornis dan door harde afwijzing, verwerping en miskenning en misbruik van vertrouwen in welke vorm dan ook... dat zijn telkens psychische moorden op mijn wezenlijkheid. En dat deed hij...!

Wààrom moest ik op die manier kind van de rekening zijn en boeten voor zijn falen?

Hoe eenvoudig zou het geweest zijn als hij me eerlijk zei dat hij niet genoeg thuis is in die materie en vast zit... en wat ik ervan zou denken de suggestie die ik eerder ZELF deed, in die zin te overwegen????
Maar ja... wat lastig... dan moest hij toegeven dat hij geen godheid was en dat IK die suggestie deed en niet hij...

Verder... moet hij er maar eens bij stilstaan hoé het kan dat de therapie gedurende acht jaar toch vrij goed liep... het praten, het ventileren was dat nog echt... en ik kon zaken zeggen zonder angst dat hij het persoonlijk zou opvatten. !!!!!!!!

HOE KAN HET DUS DAT EEN THERAPIE VAN acht JAAR het negende jaar HOCUS POCUS PLOTS NIET MEER LOOPT EN IK MOET AFGEVOERD WORDEN ?????? zonder voorgaande, zonder zelfs een gesprek... ! MET DE ONGESCHREVEN SUGGESTIE DAT IK DE OORZAAK BEN VAN DE THERAPEUTISCHE IMPASSE ??? en ik best in behandeling ga, hij adviseert me een collega van hem waar hij al (bijzonder ijverig) mee overlegd scheen te hebben OM NIEUWE ZUURSTOF IN DE THERAPIE

van mijn psychiater te blazen die het niet nodig achtte zélf enige energie te stoppen in het bevragen of alert zijn, in eerlijkheid??????

EN tot slot NOG TE LEZEN dat ze dàn wel zouden zien hoe het verder moest... of ik al dan niet bij mijn oude psychiater terecht kon nàdat ik één of meerdere raadplegingen had bij de collega... al dan niet gecombineerd met een therapie bij de nieuwe?
Dat hij nog maar dàcht dàt ik nog bij hem wou na deze laffe behandeling. Waarvoor ziet hij me aan? Voor een draadjespop die je naar believen kan hanteren? In die zin is het maar wat goed dat ik de medicatie in die mate neem dat ik nog helder kan denken... en niet verander in die zielloze, willoze wezens die ze kunnen hanteren als boetseerpoppen.

In die zin heb ik evenmin overdreven als ik mezelf sterker noem dan hij.
Het was, dat moet ik toegeven, best wel gedurfd en rebels.
Precies die kracht en durf, dat rebels houdt me ook nu in leven... net zoals het voorbije leven. Ze nemen me niet in het ootje... ik ben niet gek in de zin als zij in zulke gevallen wel zouden wensen...

BOVENDIEN OOK NOG... HEMEL AAN TOE werd ik tot oorzaak gebombardeerd DAT MIJN PSYCHIATER HET PSYCHOLOGISCH NIET MEER AANKON ???? Moet ik nu ocharme schrijven?
Was één fout nog niet genoeg? Ook dit is zijn verantwoordelijkheid... dan moet hij vroeger afhaken zodat hij de ander niet als vijand moet behandelen en als beul uitroepen... Verdomme nog aan toe.

Hoe zwaar was dit afgelopen jaar voor mij? Omdat ik ondanks het ontbreken van een degelijke begeleiding toch méér geloof hechtte aan de deskundigheid van mijn psychiater? En daardoor niet éérder dan deze laatste maanden met de idee rondliep elders een meer gespecialiseerde psychotherapeut te raadplegen... Maar stom eerlijk wicht dat ik was... wilde dit eerst met mijn psychiater bespreken.

Hij niet... hij handelde het af alsof ik een 'ding' was.
Een zware medische blunder beging hij...

Hij weigerde zijn deel van de verantwoordelijkheid onder de loep te nemen. Hij verkoos mijn talloze noodkreten te negeren. En dat ik het maar moest doen met de sterk verminderde alertheid? Dat ik bovendien niet hoefde te rekenen op een degelijke begeleiding op maat voor iemand met borderline en een depressie ????

Hij sliep een nacht niet omwille van zijn (impulsieve!) beslissing

. Wat dacht hij dat hij na zijn zielige uitspraak nog medelijden van mij kon verwachten????
Hoeveel nachten sliep ik ondertussen niet? Ervoor en erna? Waarom heeft hij nooit gedacht me door te verwijzen in het afgelopen jaar????

Zijn vragen die wellicht onbeantwoord zullen blijven... want ik hoefde geen vragen meer te stellen... hij de psychiater had de macht... hij was de enige die besliste. zonder enige voorbereiding. Hij besliste ook dat ik geen vragen mocht stellen naar het waarom???? Hij besliste dat ik hem niet meer mocht contacteren op geen enkele manier... maar hij mocht WEL mijn wens 'mij met rust te laten' negeren???? en een mail sturen met nog enkele schoppen achterna???? Wat voor een psychiater was hij?

Moest hij me dat nog persé laten weten... dat ik toch op dat ene een punt had dat voor discussie vatbaar was. Maar om schoon schip te maken met mogelijke 'bewijzen'van zijn on-therapeutisch handelen had hij ook daar wat op gevonden....
Jammer genoeg had ik toevallig na mijn eerdere mail die kans verkeken om daarover een gesprek te hebben (alsof ik zulks nog zou willen

) omdat ik hem, volgens zijn zeggen 'met de grond gelijk gemaakt zou hebben' in mijn mail na die vreselijke telefoontjes. Moest ik alweer meevoelen met dat arme ventje????

Een bizarre uitspraak van een psychiater die weliswaar op een veel geraffineerder manier 'mij met de grond gelijk had gemaakt, niet alleen in die ene mail maar ook in de telefoons erna' en zijn leugen en achterbaks handelen.

Vanuit het niets kwam die vreselijke mail van hem met een zogenaamd voorstel dat zo vol voorwaarden hing dat ik niet anders kon dan ermee te zinken. En dan mocht ik dit alles niet laf te noemen...?
Leve de hulp-verlening... als ze zo moet aflopen????
Het is werkelijk té gek om los te lopen... Afvoeren die handel.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 oktober 2011

296. opgeruimd staat netjes... ?

Het probleem dat mijn psychiater zelf gecreëerd heeft, is netjes opgeruimd... Het enige dat hij hoefde doen was boven mijn hoofd beslissen. Na een jaar lang aangemodderd te hebben? Na die ene vreselijke onheuse beschuldiging december 2010 toen nochtans hij een steek liet vallen? Toen is er iets veranderd... en dat hoort hij te weten... Hij vertelde aan mijn dochter wat ik hem had toevertrouwd in een sessie. Gelukkig is er tussen mijn dochter en mezelf genoeg vertrouwen om dat te kunnen plaatsen. Maar toen ik dat bevroeg... is er iets in gang gezet... dat hierin is uitgemond. Hij viel mij aan... alsof ik hem beschuldigde terwijl ik slechts om geruststelling vroeg... Vanaf toen is er iets in de therapie geslopen... iets gevaarlijks voor mij... namelijk dat ik niets meer van hem of zijn manier van therapie geven in twijfel mocht trekken. Alles wat ik dierf te uiten zou hij persoonlijk opvatten. En volgens mij heeft hij dat ook gedaan. Mijn vertwijfeling die me dieper in de deprssie deed zinken. Mijn mond werd toen onzichtbaar (maar wel afdoend) gesnoerd... Ik voelde toen al de afstraffing... ik zou me hoeden voor een herhaling.
Vandaar mijn angst om hem nog iets te zeggen? Over het praten dat door hem niet echt meer gehoord werd???? Tot ik me zo slecht voelde dat ik zélf een suggestie deed (na hoeveel noodkreten?) om een tweede sessie bij een andere psychiater... Hij ging er niet op in... maar heeft dit nu alles zo opgelost???? Terwijl ik het unfair zou gevonden hebben een andere arts te raadplegen zonder er hem éérst met hem over te spreken, deinst hij niet terug zo wel te handelen?

Hij heeft hierop aangestuurd en niet ik. Dumpen de cliênte... zodat hij zich geen zorgen meer hoefde te maken om de gevolgen van 'zijn' beslissing om twee leden van één gezin afzonderlijk in zijn therapie te zien. Ik wist het niet en kende de gevolgen niet. Pas in de loop van dat jaar heeft iemand me daar op gewezen. Toen was het echter al te laat. Maar nu besef ik daarvan de volle draagwijdte én de gevolgen die vooral bij mij rusten waarbij ik als extraatje nog behandeld werd als degene die zich niet 'gedroeg'? Wààrom anders dumpte hij me? Per mail? Een andere behandelaar toewijzen zonder ook maar één woord met mij daarover te spreken dat daarop zou kunnen wijzen? Omdat ik té lastig werd? Een té hinderlijke getuige van ZIJN fouten?
Nochtans was daar een zeer eenvoudige oplossing voor... simpel toegeven dat hij een fout had gemaakt.

Ik wens niemand deze hel toe... niemand.
Hij is bedankt... ook voor het feit dat op deze manier ook het goede dat in een negen jaar durende behandeling bij hem... bekomen is, mee weggespoeld is naar de oceaan van geschonden vertrouwen.

Dan durft hij in een mail (nochtans had ik gevraagd me met rust te laten, maar ook dat recht leek alleen hem toe te behoren) nog te wijzen op dat hij me toch tot het laatste toe hielp. Dat hij zulks nog durft te beweren na een jaarlang als een dooie mus mij aan te horen????.

Hij sprak over een therapeutische impasse. Wie heeft die veroorzaakt? En hoe en wie heeft dit op deze laffe wijze opgelost?
En wie is hier het meest psychisch belast? Door wie?
Echt... ik weet niet of ik dit ook nog te boven kan komen.

Een positief punt... dat hij mijn dochter nu tenminste een goede behandeling kan geven? Laat het ons hopen... iemand die op deze manier verantwoordelijkheden ontloopt, boezemt mij angst in en geen vertrouwen. Het gaat hier over mijn dochter... en ik betaalde hier een hoge prijs voor... een die hij hoorde te betalen. Niet ik.

Het is dan wel gemakkelijk en niet minder laf... om dan de borderline persoonlijkheidsstoornis aan te voeren voor zijn uitschuiver... want dat was het, zijn uitschuiver, niet de mijne... ! Daarom huiver ik wellicht voor mensen die hun eigen zwakheid niet eens kunnen toegeven maar zeer laf gebruik maken van jouw pijn.

Het verzoek van de man op zijn torenhoge troon om hem geen mails, berichten of telefoontjes meer te bezorgen... was nog een extra zweepslag... want hoe bizar dat hij me hier om verzocht terwijl hij zelf mijn wens net ervoor had genegeerd????

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 oktober 2011

445. de verslagenheid

Er waren verschillende enorme 'duwers'zal ik dit wat ik wil beschrijven maar noemen, om een bijzonder dramatisch besluit te nemen... terwijl dat besluit niet eens meer voelt als een besluit maar een sterk gevoel, een drang, alsof het niet anders meer kan dan zo.
Eerst en vooral door de immens erg, hoop oplaaiende psychische pijn... van binnen schreeuw je jezelf stuk... van buiten blijf je stil... het is bij tijden onhoudbaar... en dan moet je vechten om die drang niet te volgen, een drang die de hemel lijkt in vergelijking met de hel waarin je vertoeft. Een andere 'duwer' is alsof je alleen daardoor nog kan duidelijk maken hoe onheus je behandeld werd, hoe onrechtvaardig en wreed dit op je neerkwam en je psychische vermoordde... De ander begrijpt het niet... erger nog... hij wil niet ho-ren en we-ten wat hij deed.. wat de consequentie is van dit onnadenkend 'zogenaamd' voorstel van de 'verstandige, wijze ????' psychiater??? (een voorstel dat is als stenen in een zak stoppen als je wil zwemmen... zo verbonden aan voorwaarden... zodat je niet anders kan dan naar de bodem zinken, zwemmen is uitgesloten).
Ik besefte dat na dagen en nachten hel het gevecht dat ik al zo vaak heb moeten leveren tegen die 'duwers' en ik dacht dit keer niet meer te winnen...
Pas nu, dagen later wanneer de duwers niet meer constant grijnzen en een kwetsbaar moment afwachten, besef ik dat ik door niet meer te vechten tegen de duwers, zowel tegen de eerste terwijl de tweede 'als er geen andere keuze meer lijkt om hetgeen niet begrepen wordt duidelijk te maken... zo erg is de pijn, zo erg... een pijn die niet hoefde... als er meer verstand en wijsheid aan te pas was gekomen, minder onbedachtzaamheid'... nu als je beseft dat je het beter kan duidelijk maken door het te beschrijven, zo vaak en zo lang tot het toch tot een deel van ze doordringt... want het andere, wanneer die duwer zou gewonnen hebben, hoeft dat niet te betekenen dàt zij dan wél zullen begrijpen dàt hun 'afhandeling' een 'mis-handeling' was van formaat.
Zij kunnen dat afdoen als 'het gevolg van een crisis'... en that's it.
Ik moet gebruiken wat ik als enige middel kreeg... mijn geschreven woorden, de spreekbuis voor degene die het niet kunnen zeggen (ik inbegrepen want zoooo vaak kan ik het OOK niet zeggen... gelukkig wel schrijven). Ik weet wel dat ik er ook niet steeds in slaag het net zo helder te verwoorden als ik wel zou willen, echter dàt gaat me alvast beter af dan het spreken.
Bovendien kan ik in een gesprek waarin ik me in de luren gelegd voel, zo verstomd en ontzet zijn dat ik niet anders meer kan dan stamelen, verward en raaskallend... waardoor je nog meer in de hoek gedrumd wordy. Het is laf en wreed wanneer mensen zich daarvan bewust zijn en dit misbruiken. Jammer genoeg gebeurt het. Ook mijn psychiater misbruikte het...

De verslagenheid in mij scheert hoge toppen.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 oktober 2011

444. Dit las ik in een ander boek...

In een boek over behandeling van patiënten die lijden aan borderline persoonlijkheidsstoornis las ik dat afwijzing of bestraffing tegen-therapeutisch is en het idee bij de patiënt versterkt dat de wereld in feite bestraffend en afwijzend is...
Ook las ik hoe medicatie soms sterk kan afleiden.
Dit boek moet ik echter nog verder bestuderen. Later meer hierover.
De mail die mijn psychiater me vorige week stuurde, was duidelijk een afwijzing... en bestraffing... Ook tijdens het telefoontje waarin ik het waarom vroeg, werd ik op zeer nare wijze afgewezen en zelfs bestraft. Voor mij bestaat er geen grotere 'straf' dan me op die manier behandelen. Als een ding... niet als een mens die het recht heeft om te weten waarom hij of zij zo onheus behandeld werd.
Ik moet nu dit alles voor mijn eigen welzijn laten rusten en me net als gisteren proberen te focussen op mijn levenswerk. Het was me onmogelijk gedurende vijf dagen er verder aan te werken. En ik hoop dat wat het altijd betekende, verder mag betekenen, vooral nu er opnieuw werd ingehakt op mijn wezenlijkheid en bestaan. Door mijn psychiater.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 oktober 2011

443. vandaag en nog meer confrontaties met de leemtes die ik in mijn 'therapie' ervaren heb.

Vandaag is een moeilijke dag. Op onder andere deze dag had ik een sessie. Nu niet meer. Ik heb geen sessies meer. Door zijn mis-handeling.

Gisteren tijdens de rit in de autobus dacht ik somber aan hoe het wel leek als met mijn ouders. Ze gebruikten me als buffer. En ik vond dat vreselijk. Voortdurend schipperen tussen hen beiden. Zo loyaal je aan de één en de ander hoe ze er ook op los hebben gemept (op mij) (bij mijn moeder had ik bovendien van ook psychische mishandeling te duchten).. Altijd moest ik een evenwicht vinden tussen het proberen bemiddelen en daarbij angstig zorg dragend geen van twee het gevoel te geven dat je alleen maar achter de ander stond.

Maar wie stond er achter mij?????

Toen ik huwde, hadden ze geen buffer meer en na verloop van tijd moésten ze het wel met mekaar zien te redden. Ofwel het tegenovergestelde maar dat lag zeer moeilijk omdat mijn vader door zijn ziekte afhankelijk was van mijn moeder.
Ongeveer datzelfde gevoel had ik gisteren in de autobus als ik dacht aan de therapie die ik nu niet meer heb.. dat je soms een hoge prijs betaalt voor mogelijk meer comfort voor de ander... door mijn loyaliteit ook hier ik een dodelijke prijs ontving...

Ik ga er verder over zwijgen, het maalt me anders fijn.

Gisteren kon ik het boek niet meer verder lezen dat ik eerdere avonden las, van de engelen (al heb ik wel weer gebruik gemaakt van de essence). In de plaats ervan nam ik één van de boeken over therapie, depressie, borderline persoonlijkheidsstoornis enz... en ging daar enkele hoofdstukken uit lezen. Ik stootte op twee stukjes die me opnieuw confronteerden met dàt wat ik miste in mijn ondertussen dus voorbije 'therapeutische' behandeling. En dat gaf weer een steek van pijn en verdriet.
Ik las over a-specifieke factoren die als onderdelen van de behandeling ongemerkt aanwezig zijn en ervoor kunnen zorgen dat de cliënt zijn behandelaar betrouwbaar, deskundig en betrokken vindt. (zucht) Dat de cliënt het gevoel heeft dat de behandelaar werkelijk geïnteresseerd is in haar of hem als mens. (zucht nogmaals)
Nog erger werd het toen ik las over welke eigenschappen van de behandelaar of therapeut de resultaten van de behandeling bevorderen. Allereerst zou een basishouding er een moeten zijn van een onvoorwaardelijk positieve aanvaarding van de patiënt zoals die is...
Wanneer je betrokkenheid ervaart van je therapeut of arts, zou dat positief werken op het overwegen van mogeljke adviezen.
En dan nu komt voor mij toch dé pijnplek... toen ik las over hoe een effectieve therapeut zich vriendelijk, begrijpend en bevestigend, beschermend en hartelijk opstelt en zij niet schromen om toe te geven wanneer ze iets niet weten of om fouten toe te geven....
(de diepste zucht van allemaal)...

Ik las in een ander hoofdstuk dat gaat over vragen over therapie dat je professionele hulpverleners niet zal schokken en hun gevoelens ook niet zal bezeren zoals je dat bij vrienden zou kunnen doen. (wanneer je bij ze alles probeert te vertellen wat je kwelt)
Dit te lezen gaf me eveneens een pijnlijk gevoel omdat ik de indruk kreeg vooral dit laatste jaar dat mijn psychiater zaken persoonlijk begon te nemen... alsof ik hem persoonlijk aanviel terwijl ik alleen maar op allerlei manieren wilde duidelijk maken dat ik niet meer verder kon met slechts praten, praten, praten... zonder daarbij ook de aandacht, de alertheid van de hulpverlener.
Verder las ik dat ze erin geoefend zijn om de juiste vragen te stellen op de goede manier om je een beter inzicht te geven aan wat in dit geval aan de depressie bijdraagt en hoe je dingen kan veranderen.

(bron: Circus depressie. Alles over depressie. Oorzaken, behandeling, vragen en antwoorden, Drs.Paul Wisman, )

Het zijn allemaal zaken die ik amper en zelfs helemaal niet in mijn therapie heb teruggevonden. Vooral het laatste jaar voelde ik me daardoor niet beter maar slechter en slechter worden.

Ik kan me afvragen waarom ik deze boeken niet eerder vond... Ik vond er wel... maar niet degene die me zouden kunnen helpen mijn hulpvraag naar mijn psychiater toe op deze toch wel duidelijker manier te kunnen verwoorden... En hij heeft blijkbaar al die noodkreten afgelopen jaar geen van allen begrepen????
Ik moet ook daar niet langer stil bij blijven staan, het is zinloos en het vermaalt me verder tot pulp. Ik ben op de duur wanhopig en zelfs radeloos gaan schreeuwen in mezelf... en die schreeuw vond je onder andere terug in mails . Ook deze zijn, geloof ik, voor een ander doel gebruikt dan trachten te begrijpen... Wist hij na al die jaren niet dat zelfs ik met mijn rijke woordenschat vaak niet in staat ben op dezelfde manier te spreken als ik ze in mijn schrijven kan uitdrukken? In die zin lijd ik ook aan een vorm van autisme... omdat ik in mijn spreektaal vaak achter de dikke glazen wand blijf zitten. Ik vergeef hem zijn puberale gedrag NOOIT... waar bleef zijn gedrag als 'psychiater'???? Was zijn ego belangrijker?

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 oktober 2011

441 Te gek....

Ik bekeek gisteren het programma 'Te gek'... In deze eerste aflevering werd zowel burn-out, borderline persoonlijkheidsstoornis als game-verslaving toegelicht.
Nu... wat de borderline persoonlijkheidsstoornis betreft is het erg vaag gebleven, vind ik. Slechts enkele punten van het hele pakket werden eruit gepikt om de stoornis te benoemen. Het werd zelfs nog vager, voor mijn gevoel, door hoe ze deze stoornis verder omschreven.
Ik kreeg de indruk dat ze zelf niet goed wisten wat het inhield.
Er werd gewag gemaakt dat we allemaal wat borderliner kunnen zijn. Natuurlijk kan iedereen bepaalde klachten in mindere mate bij zichzelf herkennen maar dat kan net zo goed zijn bij andere psychische ziekten of persoonlijkheidsstoornissen.
Voor mijn gevoel werd het door de uitleg die volgde op de benoeming van de stoornis zelfs sterk geminimaliseerd. Ik was dus wel ontgoocheld, had er meer van verwacht.
Het zelfde gevoel had ik bij zowel het begrip 'burn out'. Wat de game-verslaving betreft...
Hoe dan ook meer helderheid zou welkom geweest zijn.
Misschien was het programma afgestemd om als eerste kennismaking met de stoornis ? Of werd het afgestemd op het grote publiek? Ik kan er niet over oordelen. Misschien was het beter geweest wanneer ze geen drie problematieken in één programma zouden gewurmd hebben? En meer tijd hadden uitgetrokken om een klaar beeld te schetsen van ieder van ze? Te beginnen met een duidelijker korte beschrijving en vervolgens enkele getuigen laten spreken? Nu, ik ben geen programma-maker... ik zit aan de andere zijde... maar ik bleef wel achter met dit gevoel 'wat hebben ze nu eigenlijk verteld?
Het zal vast goed zijn dat ze er een programma over maken. En ja, ik ga ook de volgende afleveringen bekijken.

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 oktober 2011

442 zalf op de wonde...

Vandaag net zoals gisteren naar het kleine lieverdje... Zalf op de wonde... Ook al duizelde ik tijdens mijn verplaatsing... wellicht omdat ik amper nog eten binnen krijg. Na haar voeding was ze zo lekker rustig... en wat doet het vertrouwen van mijn dochter in mij me deugd...
Daar zat ik met het kleine ukje op hun terras... ik zweeg, zong niet, ik genoot gewoon van dat kleintje dicht tegen mijn pijnlijke hart... ze keek met lieve oogjes naar de bladeren die bewogen door de wind...
Een trein tsjoekte voorbij... een kindje fietste langs... en dat kleine ukje keek en lag daar zo vredig... En af en toe keek ze op.. echt waar, ze keek... of haar moeke daar nog zat... met zulke lieve oogjes...
Waar zoveel mensen me ontkennen en behandelen als een ding... voelt dat kleintje mijn liefde voor haar...
Toen ze niet meer tevreden was met rustig kijken... zong ik voor haar... lachte ik haar toe... en deed ik een beetje gek... Ik koester dat lieve kleintje... zo puur en eerlijk .. heel wat volwassenen zijn die puurheid en eerlijkheid verloren. Ze werden koud en vaak ook wreed.
Tijdens haar voeding zat ik alleen op het terras en omdat alles weer zulke pijn deed, de verwerping door mijn psychiater... al beseft hij wellicht nog altijd niet dat zijn domme afhandeling dit inhield... sneed me ook daar op het terras aan flarden. Maar ik zeg niets... alleen mijn jongste weet ervan.
Mijn hart bloedt... door de zoveelste wrede verwerping van mij als mens. Hoe kon hij dat verdomme doen?

Daarom stak ik oortjes met muziek in mijn oren... met dié muziek... van die vriend die zijn leven beëindigde... die hij me aanreikte... muziek... van W.Mertens... ze heeft altijd een helende werking... daarom blijf ik hem ook herdenken.... en ben ik hem dankbaar.
Toen bracht mijn dochter het kleintje weer naar me...
Door mij kan mijn oudste dochter nog wat doen in haar huishouden... want het kleine liefje vraagt wel héél véél aandacht... die ik haar graag en met heel mijn hart geef. Tegelijk doet het me zoveeeeeel deugd dat mijn dochter daar ook blij mee is...
En later sliep ze alweer in... in mijn armen... en legde ik haar in haar bedje... samen met mijn dochter een bordje gegeten... Ik voel me zo gelukkig met die erkenning...
Mijn psychiater die me dumpte als afval heeft er niets van begrepen... niet na al die jaren. Negen jaar heeft hij me behandeld... en dàt heeft hij niet begrepen...
Ik hoop van harte dat hij nooit meer NOOIT meer mensen met bps behandeld... tenzij hij er zich over bijschoolde... want ze zijn niet allemaal zo verbeten om te blijven leven als ik... Ik heb heel erg... heel erg moeten vechten om te willen blijven leven... want dit had ik nooit verwacht. Zulke laffe handeling. Me vergooien... dumpen... alsof ik geen mens ben.

Het is altijd gevaarlijk te denken dat je een godheid bent en alles weet... verdomme hij wist niet eens een achtste... van wat ik dacht dat hij wist.
Toen het tijd was om te vertrekken... kwam mijn dochter met haar kleintje aan de deur staan en ze wuifde naar me... en haar kleine lieve kindje lachte haar mooiste lach... ze zag me zelfs dààr aan de overkant...
waar mijn psychiater me niet eens meer zàg vlakbij, pal voor hem.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 oktober 2011

440. nog niet in staat...

Ik voel me nog niet in staat dat ene boek te bespreken. Er zit nog te veel in de weg en het schreeuwt nog te erg van binnen.
Bij perioden radeloos en niet meer weten hoe ik het heb... als ik terug naar de engelen-parfums grijp... de essences die ik enkele jaren geleden kocht... en net een boek las over engelen en een jongen die vroeger misbruikt is door een leerkracht...
Ik had die mail nog niet ontvangen van mijn psychiater, dus ik wist nog niet wat me boven het hoofd hing toen ik in dat boek ben beginnen lezen...
Enkele dagen later... sloeg een bom in wat gedurende die negen jaar opgebouwd werd... (ik begrijp daarom nog minder dat dat door degene die de bom gooide, niet begrepen wordt... dat hij daarentegen blijkbaar nog meent dat hij me tot het laatste hielp... )

De voorbije dagen las ik dat boek verder en ik wenste dat ik ook de beschermengelen zo kon voelen als die jongen dat kon want ik hàd en héb nu écht wel beschermengelen nodig.
Toen dacht ik plots aan de licht-weisen-flesjes van één van de aartsengelen en een tweede en twee keer kwam ik moeizaam terug uit mijn bed om ze te nemen en te gebruiken, om me te beschermen en te helen. Ik heb zelfs het doodsprentje van mijn vader terug onder mijn hoofdkussen gelegd, dat heb ik sinds zijn dood 15 jaar geleden niet meer gedaan... ik vraag hem waar hij ook is om steun als hij me die geven kan.

Ik heb nog enkele andere stappen gezet, een soort van ankers die ik in een gevaarlijke, steile rots sloeg zodat ik wel verder moet en niet kan vallen.

Van een andere behandelaar zoeken, is geen sprake door de bom die in het moeizaam opgebouwde vertrouwen gegooid werd, behoort dat voorlopig en zoals ik me nu voel, nooit meer tot de mogelijkheden.
Hoe kan ik nog een psychiater of andere hulpverlener vertrouwen als die ik zoveel toevertrouwde en vertrouwde in stilte iets 'plande' (hoe lang al?) zonder er ook maar één woord over te zeggen???? En me dit liet weten per mail als een dief in de nacht? Een psychische terreuraanslag .

In die zin vraag ik me af wie er in feite aan wit-zwart denken doet en overging tot een impulsieve beslissing????

Om toch enigszins positief dit blogje te besluiten, gisteren moest ik ergens naartoe... ik ben drie haltes vroeger afgestapt om één van de andere boeken te bestellen waarvan gisteren melding. Ik dacht toen nog of ik misschien net die ene persoon op straat zou ontmoeten en je raadt het al, wonder boven wonder kwam ik die persoon ook tegen iets wat heel uitzonderlijk is op dat tijdstip op die plaats. In die zin kan je toch wel spreken van dat er inderdaad een beschermengel in de buurt moet zijn.
Vandaar mijn afbeelding... van een beschermengel.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 oktober 2011

439. Als ik zou kunnen huilen...

Als ik nu zou kunnen huilen dan huilde ik wellicht tot ik uitgedroogd was.
Wat is nu het ergste? Dat ik op die onheuse manier werd 'doorgesast', 'geloosd', 'gedumpt' of wat ik vandaag nog méér las over een 'goede' behandeling van iemand met borderline-persoonlijkheidsstoornis? Ik ben er niet goed van...
Ik zal blijven zeggen dat ik zeker baat had bij de periode dat de therapie bestond uit 'slechts' praten, 'ventileren'toen er drama's in mijn leven plaatsvonden.... maar erna?
Het werd nog erger toen ik voelde hoe ook de aandacht verslapte tot het wel leek of die er helemaal niet meer was...
.
Soms vraag ik me af of de psychiater in conflict kwam met zichzelf en toch is blijven doorgaan op een wijze die mij meer kwaad berokkende dan goed. Het voelde niet meer als een begeleiding... en zoals ik reeds schreef door het gebrek aan aandacht ook niet meer als ventileren.

De oorzaak van een mogelijk conflict binnen hemzelf hoef ik niet te weten. Er is iets onherstelbaar stuk en het kan me in die zin weinig schelen waardoor is gegaan zoals het ze-ker niet had mogen gaan.

Ik probeer me zelf te herinneren wanneer het precies begon...
Het enige dat me nog zeer duidelijk voor de geest staat was het conflict rond de vertrouwelijkheid van informatie toen bleek dat hij iets wat ik hem in vertrouwen vertelde (zoals alles wat je in zo'n sessie zegt toch?) naar mijn dochter ging die ook bij hem in therapie was. Nochtans had hijzelf duidelijk laten weten dat dat nooit zou gebeuren...

Ik herinner me nog hoe erg ik schrok van zijn vreemde reactie op mijn nochtans rustig gestelde vraag waarom dat was gebeurd. Het was een eerste knap in het touw van vertrouwen.

Heeft deze hele zooi hier misschien mee te maken? Daar kom ik toch nooit achter, zeker niet als ik me herinner op welke manier er toen en na vorige week dinsdag van hem uit naar mij gecommuniceerd werd.

Zoiets vergeet je niet, ook al probeer je dat...

De steek die hij liet vallen binnen de vertrouwelijkheid destijds heb ik erna vergoelijkt. Ieder mens laat wel eens steken vallen. Ik ook. Ik ben echter vooral heel erg benauwd geworden wanneer mensen die steken die ze lieten vallen, niet eerlijk kunnen toegeven maar ze proberen toe te schrijven aan jouw 'stoornis'... ik hoor het hem nog zeggen dat ik nu werkelijk té wantrouwig was...

Zulke zaken maken me niet onterecht zeer angstig. Het wordt nog erger als je op die persoon moet kunnen vertrouwen voor de therapie die je er volgt.

Goed... ik probeer dit alles en deze man achter me te laten. Het is een meer dan zwaar trauma voor me, waarin, zoals ik al eerder schreef, alle trauma's van mijn leven in samenkomen. Precies om de manier wààrop hij 'mis'handelde. Het vervult me nog steeds met afgrijzen telkens het tot me doordringt, lijkt het wel of duizend messen tegelijk in me hakken.

Ik wil niet nadenken over hoeveel tijd er 'opnieuw' zal moeten overgaan eer de scherpste pijn ervan mildert, hoe ik het moet plaatsen, verwerken... eruit moet komen... Hiervoor alleen al, voor de meest gruwelijke en vernietigende pijn die dit doet, zou ik nooit meer welk mens dan ook mijn vertrouwen willen geven...De afstraffing, de afwijzing, de verwerping... want wat hij deed, was niet anders dan dat. Zonder voorgaande zo geloosd worden... al meende hij nog te mogen zeggen zich helemaal van zijn taak gekweten te hebben door een collega die ze zogezegd al gecontacteerd hebben, enz... enz... ik hoef dit niet eindeloos te herhalen, hoe mijn behandelend psychiater me zonder ook maar één woord van waar hij mee bezig was, per mail meldde dat ik vooreerst geen therapie meer bij hem kon volgen, eerst een raadpleging of meerdere bij zijn collega... en dan zou hij wel zien... of ik eventueel terug bij hem kon, al dan niet gecombineerd met die andere collega. (nu herhaal ik het toch weer

misschien omdat het nog steeds te ontzettend is om het te kunnen bevatten) ...

Zijn behandeling (mis-handeling) komt over of ik een zwaar crimineel feit beging, alsof ik ocharme hem naar het leven stond... en dit alles zonder dat hij ook maar met één woord gerept heeft over wat dan ook en een mogelijk denken ààn een andere therapie, een andere arts????
Blijft ook de vraag wàt mijn criminele feiten waren die ik mogelijk beging

? Was het omdat ik niet akkoord meer kon gaan met het slechts 'ventileren'? Of dat ik het er bijzonder moelijk mee begon te krijgen dat de alertheid weg was? Daardoor steeds dieper wegzinken en toch blijven krabbelen en wegen zoeken om het duidelijk te maken, is dàt fout? Boeken lezen, vragen naar zelfhulpgroepen en ja, zelf naar therapiegroepen als aanvulling voor deze therapie... Dat kan je moeilijk een crimineel feit noemen hé. Of dat ik liet horen hoe ik de therapie ervaarde, alsof ik loze woorden de ruimte instuurde... en maar op die stoel zat ouder en grijzer te worden.
Omdat ik me steeds ongemakkelijker voelde bij deze wijze van therapie (?) (die ik nu ik weet wat ik weet bezwaarlijk nog zo kan noemen... in de zin van bps en een 'goede' behandeling)
En ja de halvering van de sessies bevestigde dat gevoel nog meer dat hij ervan uitging dat het er allemaal niet meer zo toe deed????

Nam hij het me kwalijk dat ik niet opgaf om dat met even zoveel woorden proberen duidelijk te maken? Ik zat in de knoei met een goéde manier om het hem te vragen, te zeggen, dat ik hoe langer hoe meer verlangde naar een sterkere therapie, of naar een andere behandelende arts die me die wel kon geven als hij het niet kon, loos blijven ventileren, oeverloos en eindeloos blijven leuteren terwijl je nog voelde ook dat er niet meer werkelijk geluisterd werd.
Niet verwonderlijk dat de gedachte dat het leek of hij me opgegeven had, het er niet beter op maakte en alsof hij me door de medicatie kon kneden tot wat hij wilde dat ik deed, als een zombie blijven leuteren???

Zelfs las ik rond tussen december 2010 en februari 2011 het boek 'Praten alleen is niet genoeg. Hoe psychotherapie echt werkt' (van Willard G.) ... Wààrom denk je dat ik precies zo'n boek las????
Ook dat heb ik verteld aan mijn psychiater toen tussen december en februari ergens dit jaar, toen ik dat boek las. Ik legde hem uit dat ik wou begrijpen wat ik moest doen en wat therapie was of kon zijn. Het waren woorden in de wind zoals alle woorden dit jaar.

En nu lost hij dit alles op deze 'slinkse manier' ?????
Hoeveel kansen liet hij liggen om ofwel mij te spreken over dat ik misschien meer baat zou hebben bij een arts die meer over bps wist dan hij? Heeft hij ooit ingepikt op wat ik zei? Waarom zei hij bvb niet dat hij meende op te merken dat ik ergens naar op zoek was, dat iets me dwars zat en of ik daar iets meer over kon zeggen.... Als ik er zelf over begon, reageerde hij niet.
Nu ja, ik dacht dat je zoiets van een deskundige, alerte psychotherapeut, psychiater mocht verwachten, daarom bleef ik langer plakken aan iets dat hoe langer hoe slechter voor me was.. want ik bleef denken dat hij vast zou weten wat hij deed. Niet dus.

In het licht van wat ik deze dagen al las, was ik dus toe aan een stap vooruit 'sterkere therapie' en heeft hij ongewild (?) die stap verhinderd en blijven blokkeren...! Ik wilde vooruit... hij niet... hij wilde dat ik me neerlegde bij dit soort therapie...

Diepe zucht... en met wat ik nu allemaal aan informatie heb gevonden de afgelopen twee uur en een half, voel ik me niet opgelucht maar nog ellendiger, precies omdat ik erdoor weet dàt ik onheus behandeld werd en dat dit niet alleen een hinderpaal vormde tijdens het afgelopen jaar maar door zijn afhandeling ook naar verdere behandeling elders.

De arts die ik al tijdens de grote vakantie had doorgelicht (ja ik ben voorzichtig... en verzamel steeds veel informatie)... die kan ik voor mijn gevoel nu niet meer raadplegen. Mijn psychiater verhinderde door zijn nare afhandeling de keuze van die arts, precies om de sfeer waarin hij dit alles achter me om 'geregeld had'... buiten mijn weten om... boven mijn hoofd en met bovendien nog de geweldige belofte dat beide artsen zouden overleggen wat de toekomstige behandeling daar betrof... en hoe de afgelopen therapie was geweest...

(vooral dat laatste zou ik best eens willen horen.

Begrijpt iemand waarom ik dààr niet écht op zat te wachten? Een psychiater die me zo behandeld, die me op die manier denkt te versassen nog vertrouwen dat zijn 'overleg' met zijn collega 'eerlijk' en 'betrouwbaar' zou zijn???? Hij raakte aan het vertrouwen, en heel erg.

Het besef dat de pijn en de ellende waarin ik me nu dag en nacht bevind en waar ik me bijna ieder moment van de dag tegen moet beschermen, had kunnen vermeden worden... Het is meer dan slikken...

Ik dacht zelfs voor het eerst sinds meer dan twintig jaar terug aan bellen met tele onthaal... maar omdat ik destijds enkele keren iemand aan de lijn kreeg die me veroordeelde

, is dat al een trauma op zich.
Verder voert dit alles me zo erg naar de tijd van de hel bij de tweede psycholoog, niet omdat nu hetzelfde gebeurt als toen, al komt wat mijn psychiater nu deed eveneens neer op zwaar geschonden vertrouwen, gevolgd door een de mond willen snoeren, terwijl de reactie die ik had een normale reactie was in deze hele context op deze vreselijke verwerping. Door de kille afwijzing tijdens het telefoontje waarin ik vroeg naar het waarom, de manier hoe hij me benaderde tijdens dat telefoontje, alles kwam terug... van die ander... in zijn meest gruwelijke vorm en waarom? Omdat mijn huidige psychiater op net dezelfde manier de consequenties dus mijn radeloosheid door zijn ultra-nare behandeling wilde afdoen als een simpele reactie van een ziekelijke geest die dan maar op crisisopvang beroep moest doen..???

In die zin vind ik, dat ik, gezien wat ik voel inderdaad sterker mag genoemd worden dan hij die zich op een eerder laffe manier van 'iets' (hij maakte me tot een ding) afmaakte en niet eens dapper genoeg (of wijs genoeg) was de consequenties daarvan onder ogen te zien...

Het vreemde is dat ik hem niet eens meer kan kwalijk nemen dat hij mij geen 'goede behandeling' meer gaf afgelopen jaar... ik heb klaarblijkelijk ten onrechte gedacht dat hij meer op de hoogte was van de stoornis en hoe deze te behandelen. Ik vrees dat ik me daar behoorlijk in heb vergist na wat ik las in dat ene boek (in de zijlijn vermeld) en in nog een ander vandaag. Dàt neem ik hem niet kwalijk... want het is onwetendheid, uit onwetendheid...
Ik neem hem wel kwalijk hoe hij dit oploste en waarom hij niet eerder met een collega praatte om raad te vragen wat de behandeling betrof als hij me niet uit handen wou geven toen al of mij niet eerder voorstelde een andere arts te raadplegen die meer op de hoogte was van de materie.
Ik neem hem eveneens kwalijk dat hij nu wel met die collega was gaan overleggen (als het waar is want waarom scheen die eerst net als ik te denken dat ik hem alleen kon raadplegen in afwezigheid van mijn psychiater en dan nog als 'er iets was'???) Het kwam ook niet overeen met wat ik las in de mail die hij me stuurde...! Daar werd ik voor een ultimatum gezet. Zou zijn collega dàt weten?

Zeer akelig allemaal, waar ik zowat dagelijks braakneigingen van heb sinds ik dit alles door de strot kreeg.

Nu moet ik proberen met aan de hand van wat ik las, te weten ben gekomen, te verwerken, te vergeven, toe te schrijven aan onwetendheid en onbedachtzaamheid. Hij is ook maar een mens, mensen maken nu eenmaal fouten, zowel hij als ik en zoveel anderen. Jammer nu met bijzonder zware consequenties.
Ik moet het zien als het zoveelste zware misverstand, het zoveelste fatale dat uit de complexiteit van mensen en hun psyche, hun leven kan voortvloeien.
Ik moet opnieuw beseffen dat ik meer op mijn eigen intuïtie moet vertrouwen, dan had dit alles niet zo ver hoeven komen, dan had ik hem veel vlugger laten weten dat ik een sterkere therapie behoefde, en als hij me daarin negeerde, ook een andere arts raadplegen zonder de bezordheid hem daarmee te kwetsen (zijn ego

bleek dat niet te verdrage)... Ik had moeten vragen of hij me kon doorverwijzen want dat deze therapie voor mij niet meer voldeed. Ik moet leren niet uit angst mensen te kwetsen mezelf tekort te doen, want daar is dit alles op neergekomen en dan is kwetsen... nog maar een klein woord.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 oktober 2011

438. door het slaaptekort

Door de opeenstapeling van slapeloze uren deze en vorige nachten voel ik me stilaan fysisch vermoeider. Telkens ik wakker word -en dat is vrij vaak- is het alsof ik niet uit een nachtmerrie ontwaak maar er telkens in beland als ik besef... Het dringt nu door tot alle hoeken en uiteinden van mijn wezen...

Afgelopen nacht zag ik me niet meer in staat om eerst nog even dat hart te luchten voor ik ging slapen, te moe. Het voelde alsof een hele scherpe klauw bleef ronddraaien daar waar de pijn voelbaar is. Je zou het er willen uitsnijden maar je weet dat dat onmogelijk is. Verder voelt het of ik niet meer weet waar kruipen..

Hopelijk wordt het straks beter.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

437. De lappenpop...

Weken geleden vond ik de oude lappenpop terug van een van mijn kinderen... Ik waste ze en waar de vulling eruit dreigde te komen, herstelde ik ze. Een uur geleden drukte ik ze tegen me aan alsof dat me kracht zou geven om vol te houden... na wat mijn psychiater deed, funest voor iemand die bps heeft, namelijk die zonder boeh of bah lozen.

Ik dacht aan dat kleine meisje dat ik met die lappenpop kon blij maken...
Ik wikkelde de herstelde en gewassen pop in een zuivere handdoek... en neem ze mee... en beloof in stilte ook aan haar (net zoals ik in stilte ook aan die nog thuis is beloofde) dat ik zou blijven vechten om te willen leven... al leidt alles me naar dat andere.
Het spijt me echt zulks te schrijven maar het is niet anders...

Ik maakte het avondmaal... ze vond het lekker... voor haar en mijn oudste en het lieve kleine meisje leef ik nog, voor niemand anders...

Mijn psychiater deed me nogmaals een das om... alsof er voor hem dàt nog niet genoeg deden..

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

431. Een lade helemaal geordend

De kast is gezeemd, de spulletjes mooi geschikt (het komt nauw... het mag niet recht-recht maar toch in harmonie... dat geeft een goed gevoel)
Toen trok ik eindelijk na veel jaren er die ene lade uit en heb werkelijk alle documenten die daarin lagen versnipperd, verscheurd, weggegooid.
Ik ben nu doodop... uitgemergeld, uitgeput... maar ik 'denk' ook tevreden want mijn gevoel is ka-pot...
Ik maak schoon-schip ... combineer het rommelen in mijn huis met het rommelen in dat wat onrecht was...

Ik vond een fotootje van één van mijn zoons en heb het op de koelkast in het kadertje dat nog leeg was gestoken. Ondanks de pijn die ze me deden blijf ik van ze houden. Als ik dood ben... zullen ze zien dat ik steeds bleef denken aan ze, ze in mijn hart ben blijven dragen. Een hart dat zoveel meppen kreeg dat het niet meer klopt zoals het hoort... een machine. De mep die de psychiater me gaf, was voor mij de druppel... (boven al die andere druppels) Volgens mij maakte hij een méér dan ernstige medische fout.

En neen... ik heb hem nooit iets gezegd over wat anderen me zeiden... over dat het niet zo OK was om enkele leden van één gezin bij eenzelfde psychiater te stallen... maar misschien heeft hij dat zelf ontdekt en loste hij dit zo op?...
De moeilijkste eruit... ik dus. Chapeau voor zijn moed, wijsheid en verantwoordelijkheidsgevoel?...

Ik denk dat ik maar terug mijn heil ga zoeken bij maatschappelijke assistenten die meer hart en empathie schijnen te bezitten dan bepaalde van de afgestudeerde psychologen/psychiaters.

Hij doet maar... het kan me allemaal geen moer meer schelen. Teveel klappen gekregen... teveel confrontaties met absurde 'maatregelen' en onrechtvaardige/onverantwoorde. Wrede. Maar of hij dat beseft? Welneen... hij roept zich liever zélf uit als 'slachtoffer'.
What a kind of human are you?
Mijn vraag is waarvoor hij en nog anderen (die onbekwaam handelen) eigenlijk studeerden. Om mensen te vernietigen als hun eigen 'ego' in het gedrang komt? Daar moeten ze toch een supervisie op geven mijns inziens.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

436. Herinnering...

Ooit moest mijn jongste in allerijl naar de spoed, loeiende sirenes, angst omdat zij veel pijn had. Die dag moest ik normaal op therapie... maar dat kon natuurlijk niet. Ik heb vanuit het ziekenhuis op de spoed zowel één van mijn kinderen verwittigd als mijn psychiater. Maar die laatste kon ik niet bereiken. Tussen de bedrijven door, want daar zat ik alleen, zonder enige steun met die immense angst dat mijn dochter iets zeer ernstigs overkwam en ik haar zou verliezen. Ik bleef proberen mijn psychiater te bereiken op de nummers die hij ooit zelf gebruikte om mij te bereiken. Uiteindelijk kreeg ik iemand aan de lijn en werd ik afgesnauwd....:shock

Wat er toen door me heenging, kan ik nog steeds niet beschrijven... Ik kon toen niet anders zeggen dan dat mijn kind op de spoed lag en ik de psychiater had proberen te bereiken.
Bleek dat zij door anonieme bellers steeds getelefoneerd werden en er werd blijkbaar gedacht dat ik die niét anoniem belde dé dader was...

Het heeft me heel veel pijn gedaan toen... en nog erger omdat er nooit enige verontschuldiging is gekomen. Integendeel.
Leuk om zo afgesnauwd te worden op zo'n moment. Ik doe mijn mond nu open... ik laat alle pijn los... omdat dàt toen nog te verontschuldigen was maar dit wat mijn psychiater deed niet meer.

Ja, ik voel me donker... om dit alles... en wat er rond hangt...
Mijn dochter voelde zich vanmorgen niet zo goed en zag het even niet zitten... ik heb haar opgemonterd en mijn hulp aangeboden. Ze is nu ondertussen met nieuwe moed begonnen aan haar studies...
Ik was er voor haar... zoals ik er altijd was voor haar, zelfs in de zwaarste, allerzwaarste perioden... ook dat heeft hij door zijn mis-handeling opnieuw in de waagschaal gesteld... Ik ben sterker dan hij... ik weet dat het zo is... en dat voelt misschien ook als een bedreiging voor hem? Mijn bezorgdheid om haar in een andere context is dan ook terecht en het enige waarop ik in die zin vertrouwen kan is op haar wijsheid en kracht niet op de zijne (want die lijkt in het licht van enkele ernstige missers van hem niet werkelijk aanwezig).

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

435. de woonkamer

Ik begon de woonkamer verder op te ruimen. De kasten, de spulletjes die erop staan. Waarom zou ik nog bijhouden wat ik niet leuk vind? Omdat anderen het gaven? Ze gaven me wel meer dat niet zo goed voelde.

Ondertussen vang ik mijn gedachten en leid ze zo goed en zo kwaad mogelijk af door de cd's die ik huurde, kleinkunst zodat ik ernaar kan luisteren.
Toch schieten de gedachten... aan wat ik onverwacht door de strot geramd kreeg afgelopen dinsdag... telkens door mijn brein.
Tevergeefs probeerde ik ze weg te duwen. Ik weet al hoe onmogelijk dit is... ze moeten er 'uit'... en dus dat doe ik hier.
Ondertussen rust ik uit.
Ik voel me weer erg down. Niet zo verwonderlijk... Zo'n schok... Het lijkt wel een nachtmerrie die dag na dag verdergaat.
Jammer genoeg staat daarover niets in dat ene boek, over de innerlijke verwoesting na verwerping door mensen die je moeizaam maar uiteindelijk toch vertrouwde, nog gruwelijker als die mens je psychiater is die je bijna negen jaar behandelde.
Hoe je je daar afdoend tegen afschermen... daarvoor moet ik wellicht nog meer boeken zoeken of instanties raadplegen die met bps te maken hebben. Dat is het allerergste en maakt me elke keer psychisch dood..

Normaal zou ik op bezoek kunnen bij een verre buur... maar ik voelde me er niet toe in staat. Gelukkig was er nog niet echt iets vastgelegd.
Dit hele gedoe, deze hele nachtmerrie gooit me van de ene kant van de kamer naar de andere, slaat me murw zoals ik tijdens mijn jeugd murw werd geslagen, gooit me in de vergeetput, steekt me in de schavot, bindt me aan de schandpaal, martelt me, mishandelt me...

Daarom... veilig thuis... rommelen, in plaats van een stofdoek een zeem... alsof ik door het hier op te frissen de vieze geur van machtsmisbruik en misbruik van vertrouwen kan schoonwissen, wegvegen, uit mijn hele wezenlijkheid, iets wat me doodt, vermoordt, mis-handelt.
En dan moet ik nog dankbaar zijn voor zijn zogenaamde 'hulp' tot op het einde zoals hij me nog liet weten???? Ik voel opnieuw braakneigingen... en ik weet heus waarom ik die voel. Er was geen hulp tot op het einde... Ik wéét wat hier werkelijk gaande is en het onrecht van de behandeling, de afhandeling... maakt me ziek. Wel ik zal uitzieken... op de enige manier dat dat bij mij lukt... ik schrijf het van me af tot het niet meer nodig is.
En ik hoop dat er zowel aan de ene zijde als aan de andere zijde meer alertheid zal zijn om dit soort vernietigende handelingen te voorkomen.

Was er een besef van zijn uitschieter... en moest daarom het bewijs van zijn uitschieter 'verwijderd' worden? Moest ik daarom 'behandeld' worden door een 'collega'? Een collega die een 'uitgebreid' verslag zou krijgen? Welk ver-slag? Niet over de 'be-handeling' door mijn psychiater of zijn overtreden van een belangrijke regel.

Overleggen met zijn collega, alsof ik een insect was... dat moest 'bestudeerd' (en uitgeroeid?) worden. Dat als een soort lastige 'getuige' verwerd van therapeutisch falen???? We zullen het nooit weten zeker?

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

434. Alweer een stapje verder

Ik vertrouw terug op 'mezelf'.

Gisterenavond dook de angst opnieuw op. Ik weet wat dat betekent eenmaal ik naar bed ga... en ik was bang voor een herhaling van de donderdagavond... Het was dus een goed idee gisteren de brieven verder op site te zetten, die vodjes papier die ik de weken voorafgaand van zijn vreselijke afhandeling, geschreven had om mee naar de sessie te brengen in een eerstvolgend vrij moment om een 'gesprek' te hebben (dat was wat ik vroeg).
Ik zou dan aan de hand van die vodjes toch enigzins iets duidelijk kunnen maken, dacht ik.
De trouwe lezers hier weten ondertussen dat ik niet zo ver ben geraakt... niet omdat ik niet wou maar omdat ik op een vreselijke manier beentje gelicht werd (en dat is dan nog vriendelijk uitgedrukt).

Ik nam om toch enigzins te vermijden dat de avond en nacht opnieuw een helse nachtmerrie zouden worden meer medicatie en had zelfs nog een reserve hoeveelheid bij voor in mijn slaapkamer.

Ik las verder in het boek dat ik vond in de bib... een boek over borderline persoonlijkheidsstoornis dat ik niet eerder vond en ik vind het hoe langer hoe erger dàt ik het niet éérder vond.
Dan had ik dat boek kunnen meenemen naar de therapie en aanwijzen dat het dàt was, dié therapie die ik zocht... en niet nog altijd dat oeverloze praten terwijl er niet eens meer het gevoel was dat er geluisterd werd, hij was niet meer alert.
Dan had hij toén kunnen VOORSTELLEN om een meer gespecialiseerde arts te raadplegen en niet zoals hij nu deed zonder voorgaande, zonder voorbereiding me voor een voldongen feit stellen...
Hij noemde het 'voorstellen' maar hoe kan je in hemelsnaam van voorstellen spreken (en dan nog per mail???) als je dat voorstel meteen tot een soort dwang maakt door er een hele reeks voorwaarden bij te schrijven??? En het voldongen feit dat ik via die mail plots mocht vernemen dat hij me geen therapie meer zou geven... en opnieuw gevolgd door voorwaarden... dat als ik die andere collega zou raadplegen... en hij met hem zou overleggen... ze dàn nog zouden zien... of ik... terug bij hem kon al dan niet in combinatie met een behandeling bij ook die andere? Voorstel? Komaan ik ben toch niet gek?

Ik ben te lang bang geweest om hem afgelopen jaar helder en klaar te verkondigen 'ik wil the-ra-pie die me vérder helpt en niet dit eindeloze praten zonder énig ander werk... '. Soms wilde ik zelf roepen 'geef me huiswerk'... Ik wilde hem zeggen 'pik er iets uit dat ik niet zie, ga ergens op in om er op door te werken' maar ik dierf niet om hem als psychiater niet te 'beledigen'....Want hij was toch de psychiater? Ik toch niet??? En ik had eind vorig jaar toch ervaren hoe hij reageerde op bedenkingen? Diepe diepe zucht.

Als ik dan één ding uit deze hele nare uiterst nare zaak geleerd heb, is om volgende keer niet meer bezig te zijn met hoe ik kan zeggen of duidelijk maken wat ik ervaar zonder de ander te kwetsen maar gewoon doén, desnoods na verwittiging weggaan of zeggen dat ik een andere hulpverlener zoek die wel therapie aanbiedt die goed is voor iemand met bps. Ik had bovendien af te rekenen met een psychiater die ik niets meer kon zeggen zonder dat hij het als een persoonlijke aanval scheen op te vatten...

Ik heb ook enkele keren gevraagd om een zelfhulpgroep, want hoe ik ook zocht ik vond geen specifieke groep in ons land of mijn provincie... Ik vond er wel enkele in Nederland...
Je kan dus moeilijk zeggen dat ik niet verder wilde !!!! Ik zocht verwoed en in bepaalde perioden ook wanhopig, uiteindelijk werd ik zowat radeloos en erna nog depressiever. Hij heeft dat allemaal niet gemerkt?

Ik schreef me zelf in in een patiëntenvereniging, in de hoop dat ik daar een zelfhulpgroep zou kunnen vinden of contact met lotgenoten niet via het internet maar in real life.

Kon hij niet via diezelfde collega daar eens naar informeren? Naar een zelfhulpgroep voor mij? In plaats van wat hij nu deed?

En dan mij door die mail het vreselijke gevoel geven dat ik degene was die dit alles veroorzaakt heeft? Dat ik alléén de oorzaak was van de therapeutische impasse en later dus ook zijn te zware psychische belast zijn????
Waarom handelde hij dit alles af zonder enig gesprek? Zonder enige voorbereiding of voorgaande? Alsof hij me strafte voor iets en wat dat zou kunnen zijn daar had ik het raden naar. Het is een psychisch onzichtbare met de grond gelijk gemaakt worden, zo voelde dit voor mij.

Zonder enig teken dat hij iets veranderd wilde zien in het hele afgelopen jaar. Wàt zit of zat hier wérkelijk achter? Niet bekommernis om mij, dàt is ondertussen na nog meer zooi duidelijk geworden. Na die vreselijke telefoontjes werd vaag toegegeven dat ik volgens hem een terechte opmerking had gemaakt over een fragmentje maar omdat ik me zo had verweerd kon een gesprek nu nog minder dan ooit? Wel heb je ooit... Voor mij is dit puur machtsmisbruik, willekeur en overwicht pure sang.

Ik ga nu in de toekomst het boek dat mijn ogen opende, bespreken hier op mijn blogje... Ik zal de titel vermelden voor al degene die borderline persoonlijkheidsstoornis hebben, voor hun omgeving, familie, partner mààr ook voor de hulpverleners die hun patiënten 'werkelijk willen helpen en met ze begaan zijn (en niet vooral met zichzelf)... moesten ze niet voldoende op de hoogte zijn van de stoornis. (ik heb misschien ten onrechte gedacht dat mijn psychiater dat wel deed, dat hij voldoende geïnformeerd was over de stoornis en dus ook van de 'geschikte en dus goede' behandeling. Ik heb me daarin heel erg vergist... zo is gebleken uit dat boek dat ik gisterennacht uitlas).

Niet dat ik daarvoor geen boeken las over bps, over behandeling ervan, van mensen die het hebben enz... ook films zag... maar dit boek legt op duidelijke, heldere wijze uit en niet te langdradig of complex al wat ik net aanhaalde... van hoe je er zelf mee om kan gaan, hoe je omgeving, welke 'goede' behandeling en de medicatie...
Had hij dit ook maar gelezen, had ik het maar eerder gevonden...
Maar met die had of als ben ik niets meer. Voor mijn gevoel zijn er zaken onherstelbaar verwoest. Onder andere mijn vertrouwen... niet onterecht.

Een laatste opmerking... het is wel ironisch me te herinneren hoe mijn psychiater tijdens het laatste telefoontje (waaromp ik net niet had gesmeekt) dit mijn richting uitvuurde... dat ik het wel wit-zwart stelde...
Bizar hoor... want hoe noemt hij dan zijn afhandeling per mail waarin ik voor een voldongen feit word geplaatst? Waarin ik van de ene seconde op de andere moet vernemen zonder voorgaande dat hij me vooreerst geen therapie meer kan geven tenzij ik eerst bij een collega verschillende sessies volg.... en ja... ik hoef het niet eindeloos te herhalen... ondertussen weten de trouwe lezers het wel. Tjonge, was dat grijs tussen wit/zwart misschien? Het laatste jaar therapie speelde zich af in het grijs daar waar toen duidelijkheid en net zo duidelijke sturing van belang zou geweest zijn... maar op het einde ging hij over tot dit wit-zwart (alles of niets... dit of niets... op zijn voorwaarde en basta).

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,