over depressie en persoonlijkheidsstoornis

Dinsdag 4 oktober 2011

442 zalf op de wonde...

Vandaag net zoals gisteren naar het kleine lieverdje... Zalf op de wonde... Ook al duizelde ik tijdens mijn verplaatsing... wellicht omdat ik amper nog eten binnen krijg. Na haar voeding was ze zo lekker rustig... en wat doet het vertrouwen van mijn dochter in mij me deugd...
Daar zat ik met het kleine ukje op hun terras... ik zweeg, zong niet, ik genoot gewoon van dat kleintje dicht tegen mijn pijnlijke hart... ze keek met lieve oogjes naar de bladeren die bewogen door de wind...
Een trein tsjoekte voorbij... een kindje fietste langs... en dat kleine ukje keek en lag daar zo vredig... En af en toe keek ze op.. echt waar, ze keek... of haar moeke daar nog zat... met zulke lieve oogjes...
Waar zoveel mensen me ontkennen en behandelen als een ding... voelt dat kleintje mijn liefde voor haar...
Toen ze niet meer tevreden was met rustig kijken... zong ik voor haar... lachte ik haar toe... en deed ik een beetje gek... Ik koester dat lieve kleintje... zo puur en eerlijk .. heel wat volwassenen zijn die puurheid en eerlijkheid verloren. Ze werden koud en vaak ook wreed.
Tijdens haar voeding zat ik alleen op het terras en omdat alles weer zulke pijn deed, de verwerping door mijn psychiater... al beseft hij wellicht nog altijd niet dat zijn domme afhandeling dit inhield... sneed me ook daar op het terras aan flarden. Maar ik zeg niets... alleen mijn jongste weet ervan.
Mijn hart bloedt... door de zoveelste wrede verwerping van mij als mens. Hoe kon hij dat verdomme doen?

Daarom stak ik oortjes met muziek in mijn oren... met dié muziek... van die vriend die zijn leven beëindigde... die hij me aanreikte... muziek... van W.Mertens... ze heeft altijd een helende werking... daarom blijf ik hem ook herdenken.... en ben ik hem dankbaar.
Toen bracht mijn dochter het kleintje weer naar me...
Door mij kan mijn oudste dochter nog wat doen in haar huishouden... want het kleine liefje vraagt wel héél véél aandacht... die ik haar graag en met heel mijn hart geef. Tegelijk doet het me zoveeeeeel deugd dat mijn dochter daar ook blij mee is...
En later sliep ze alweer in... in mijn armen... en legde ik haar in haar bedje... samen met mijn dochter een bordje gegeten... Ik voel me zo gelukkig met die erkenning...
Mijn psychiater die me dumpte als afval heeft er niets van begrepen... niet na al die jaren. Negen jaar heeft hij me behandeld... en dàt heeft hij niet begrepen...
Ik hoop van harte dat hij nooit meer NOOIT meer mensen met bps behandeld... tenzij hij er zich over bijschoolde... want ze zijn niet allemaal zo verbeten om te blijven leven als ik... Ik heb heel erg... heel erg moeten vechten om te willen blijven leven... want dit had ik nooit verwacht. Zulke laffe handeling. Me vergooien... dumpen... alsof ik geen mens ben.

Het is altijd gevaarlijk te denken dat je een godheid bent en alles weet... verdomme hij wist niet eens een achtste... van wat ik dacht dat hij wist.
Toen het tijd was om te vertrekken... kwam mijn dochter met haar kleintje aan de deur staan en ze wuifde naar me... en haar kleine lieve kindje lachte haar mooiste lach... ze zag me zelfs dààr aan de overkant...
waar mijn psychiater me niet eens meer zàg vlakbij, pal voor hem.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 oktober 2011

440. nog niet in staat...

Ik voel me nog niet in staat dat ene boek te bespreken. Er zit nog te veel in de weg en het schreeuwt nog te erg van binnen.
Bij perioden radeloos en niet meer weten hoe ik het heb... als ik terug naar de engelen-parfums grijp... de essences die ik enkele jaren geleden kocht... en net een boek las over engelen en een jongen die vroeger misbruikt is door een leerkracht...
Ik had die mail nog niet ontvangen van mijn psychiater, dus ik wist nog niet wat me boven het hoofd hing toen ik in dat boek ben beginnen lezen...
Enkele dagen later... sloeg een bom in wat gedurende die negen jaar opgebouwd werd... (ik begrijp daarom nog minder dat dat door degene die de bom gooide, niet begrepen wordt... dat hij daarentegen blijkbaar nog meent dat hij me tot het laatste hielp... )

De voorbije dagen las ik dat boek verder en ik wenste dat ik ook de beschermengelen zo kon voelen als die jongen dat kon want ik hàd en héb nu écht wel beschermengelen nodig.
Toen dacht ik plots aan de licht-weisen-flesjes van één van de aartsengelen en een tweede en twee keer kwam ik moeizaam terug uit mijn bed om ze te nemen en te gebruiken, om me te beschermen en te helen. Ik heb zelfs het doodsprentje van mijn vader terug onder mijn hoofdkussen gelegd, dat heb ik sinds zijn dood 15 jaar geleden niet meer gedaan... ik vraag hem waar hij ook is om steun als hij me die geven kan.

Ik heb nog enkele andere stappen gezet, een soort van ankers die ik in een gevaarlijke, steile rots sloeg zodat ik wel verder moet en niet kan vallen.

Van een andere behandelaar zoeken, is geen sprake door de bom die in het moeizaam opgebouwde vertrouwen gegooid werd, behoort dat voorlopig en zoals ik me nu voel, nooit meer tot de mogelijkheden.
Hoe kan ik nog een psychiater of andere hulpverlener vertrouwen als die ik zoveel toevertrouwde en vertrouwde in stilte iets 'plande' (hoe lang al?) zonder er ook maar één woord over te zeggen???? En me dit liet weten per mail als een dief in de nacht? Een psychische terreuraanslag .

In die zin vraag ik me af wie er in feite aan wit-zwart denken doet en overging tot een impulsieve beslissing????

Om toch enigszins positief dit blogje te besluiten, gisteren moest ik ergens naartoe... ik ben drie haltes vroeger afgestapt om één van de andere boeken te bestellen waarvan gisteren melding. Ik dacht toen nog of ik misschien net die ene persoon op straat zou ontmoeten en je raadt het al, wonder boven wonder kwam ik die persoon ook tegen iets wat heel uitzonderlijk is op dat tijdstip op die plaats. In die zin kan je toch wel spreken van dat er inderdaad een beschermengel in de buurt moet zijn.
Vandaar mijn afbeelding... van een beschermengel.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 oktober 2011

439. Als ik zou kunnen huilen...

Als ik nu zou kunnen huilen dan huilde ik wellicht tot ik uitgedroogd was.
Wat is nu het ergste? Dat ik op die onheuse manier werd 'doorgesast', 'geloosd', 'gedumpt' of wat ik vandaag nog méér las over een 'goede' behandeling van iemand met borderline-persoonlijkheidsstoornis? Ik ben er niet goed van...
Ik zal blijven zeggen dat ik zeker baat had bij de periode dat de therapie bestond uit 'slechts' praten, 'ventileren'toen er drama's in mijn leven plaatsvonden.... maar erna?
Het werd nog erger toen ik voelde hoe ook de aandacht verslapte tot het wel leek of die er helemaal niet meer was...
.
Soms vraag ik me af of de psychiater in conflict kwam met zichzelf en toch is blijven doorgaan op een wijze die mij meer kwaad berokkende dan goed. Het voelde niet meer als een begeleiding... en zoals ik reeds schreef door het gebrek aan aandacht ook niet meer als ventileren.

De oorzaak van een mogelijk conflict binnen hemzelf hoef ik niet te weten. Er is iets onherstelbaar stuk en het kan me in die zin weinig schelen waardoor is gegaan zoals het ze-ker niet had mogen gaan.

Ik probeer me zelf te herinneren wanneer het precies begon...
Het enige dat me nog zeer duidelijk voor de geest staat was het conflict rond de vertrouwelijkheid van informatie toen bleek dat hij iets wat ik hem in vertrouwen vertelde (zoals alles wat je in zo'n sessie zegt toch?) naar mijn dochter ging die ook bij hem in therapie was. Nochtans had hijzelf duidelijk laten weten dat dat nooit zou gebeuren...

Ik herinner me nog hoe erg ik schrok van zijn vreemde reactie op mijn nochtans rustig gestelde vraag waarom dat was gebeurd. Het was een eerste knap in het touw van vertrouwen.

Heeft deze hele zooi hier misschien mee te maken? Daar kom ik toch nooit achter, zeker niet als ik me herinner op welke manier er toen en na vorige week dinsdag van hem uit naar mij gecommuniceerd werd.

Zoiets vergeet je niet, ook al probeer je dat...

De steek die hij liet vallen binnen de vertrouwelijkheid destijds heb ik erna vergoelijkt. Ieder mens laat wel eens steken vallen. Ik ook. Ik ben echter vooral heel erg benauwd geworden wanneer mensen die steken die ze lieten vallen, niet eerlijk kunnen toegeven maar ze proberen toe te schrijven aan jouw 'stoornis'... ik hoor het hem nog zeggen dat ik nu werkelijk té wantrouwig was...

Zulke zaken maken me niet onterecht zeer angstig. Het wordt nog erger als je op die persoon moet kunnen vertrouwen voor de therapie die je er volgt.

Goed... ik probeer dit alles en deze man achter me te laten. Het is een meer dan zwaar trauma voor me, waarin, zoals ik al eerder schreef, alle trauma's van mijn leven in samenkomen. Precies om de manier wààrop hij 'mis'handelde. Het vervult me nog steeds met afgrijzen telkens het tot me doordringt, lijkt het wel of duizend messen tegelijk in me hakken.

Ik wil niet nadenken over hoeveel tijd er 'opnieuw' zal moeten overgaan eer de scherpste pijn ervan mildert, hoe ik het moet plaatsen, verwerken... eruit moet komen... Hiervoor alleen al, voor de meest gruwelijke en vernietigende pijn die dit doet, zou ik nooit meer welk mens dan ook mijn vertrouwen willen geven...De afstraffing, de afwijzing, de verwerping... want wat hij deed, was niet anders dan dat. Zonder voorgaande zo geloosd worden... al meende hij nog te mogen zeggen zich helemaal van zijn taak gekweten te hebben door een collega die ze zogezegd al gecontacteerd hebben, enz... enz... ik hoef dit niet eindeloos te herhalen, hoe mijn behandelend psychiater me zonder ook maar één woord van waar hij mee bezig was, per mail meldde dat ik vooreerst geen therapie meer bij hem kon volgen, eerst een raadpleging of meerdere bij zijn collega... en dan zou hij wel zien... of ik eventueel terug bij hem kon, al dan niet gecombineerd met die andere collega. (nu herhaal ik het toch weer

misschien omdat het nog steeds te ontzettend is om het te kunnen bevatten) ...

Zijn behandeling (mis-handeling) komt over of ik een zwaar crimineel feit beging, alsof ik ocharme hem naar het leven stond... en dit alles zonder dat hij ook maar met één woord gerept heeft over wat dan ook en een mogelijk denken ààn een andere therapie, een andere arts????
Blijft ook de vraag wàt mijn criminele feiten waren die ik mogelijk beging

? Was het omdat ik niet akkoord meer kon gaan met het slechts 'ventileren'? Of dat ik het er bijzonder moelijk mee begon te krijgen dat de alertheid weg was? Daardoor steeds dieper wegzinken en toch blijven krabbelen en wegen zoeken om het duidelijk te maken, is dàt fout? Boeken lezen, vragen naar zelfhulpgroepen en ja, zelf naar therapiegroepen als aanvulling voor deze therapie... Dat kan je moeilijk een crimineel feit noemen hé. Of dat ik liet horen hoe ik de therapie ervaarde, alsof ik loze woorden de ruimte instuurde... en maar op die stoel zat ouder en grijzer te worden.
Omdat ik me steeds ongemakkelijker voelde bij deze wijze van therapie (?) (die ik nu ik weet wat ik weet bezwaarlijk nog zo kan noemen... in de zin van bps en een 'goede' behandeling)
En ja de halvering van de sessies bevestigde dat gevoel nog meer dat hij ervan uitging dat het er allemaal niet meer zo toe deed????

Nam hij het me kwalijk dat ik niet opgaf om dat met even zoveel woorden proberen duidelijk te maken? Ik zat in de knoei met een goéde manier om het hem te vragen, te zeggen, dat ik hoe langer hoe meer verlangde naar een sterkere therapie, of naar een andere behandelende arts die me die wel kon geven als hij het niet kon, loos blijven ventileren, oeverloos en eindeloos blijven leuteren terwijl je nog voelde ook dat er niet meer werkelijk geluisterd werd.
Niet verwonderlijk dat de gedachte dat het leek of hij me opgegeven had, het er niet beter op maakte en alsof hij me door de medicatie kon kneden tot wat hij wilde dat ik deed, als een zombie blijven leuteren???

Zelfs las ik rond tussen december 2010 en februari 2011 het boek 'Praten alleen is niet genoeg. Hoe psychotherapie echt werkt' (van Willard G.) ... Wààrom denk je dat ik precies zo'n boek las????
Ook dat heb ik verteld aan mijn psychiater toen tussen december en februari ergens dit jaar, toen ik dat boek las. Ik legde hem uit dat ik wou begrijpen wat ik moest doen en wat therapie was of kon zijn. Het waren woorden in de wind zoals alle woorden dit jaar.

En nu lost hij dit alles op deze 'slinkse manier' ?????
Hoeveel kansen liet hij liggen om ofwel mij te spreken over dat ik misschien meer baat zou hebben bij een arts die meer over bps wist dan hij? Heeft hij ooit ingepikt op wat ik zei? Waarom zei hij bvb niet dat hij meende op te merken dat ik ergens naar op zoek was, dat iets me dwars zat en of ik daar iets meer over kon zeggen.... Als ik er zelf over begon, reageerde hij niet.
Nu ja, ik dacht dat je zoiets van een deskundige, alerte psychotherapeut, psychiater mocht verwachten, daarom bleef ik langer plakken aan iets dat hoe langer hoe slechter voor me was.. want ik bleef denken dat hij vast zou weten wat hij deed. Niet dus.

In het licht van wat ik deze dagen al las, was ik dus toe aan een stap vooruit 'sterkere therapie' en heeft hij ongewild (?) die stap verhinderd en blijven blokkeren...! Ik wilde vooruit... hij niet... hij wilde dat ik me neerlegde bij dit soort therapie...

Diepe zucht... en met wat ik nu allemaal aan informatie heb gevonden de afgelopen twee uur en een half, voel ik me niet opgelucht maar nog ellendiger, precies omdat ik erdoor weet dàt ik onheus behandeld werd en dat dit niet alleen een hinderpaal vormde tijdens het afgelopen jaar maar door zijn afhandeling ook naar verdere behandeling elders.

De arts die ik al tijdens de grote vakantie had doorgelicht (ja ik ben voorzichtig... en verzamel steeds veel informatie)... die kan ik voor mijn gevoel nu niet meer raadplegen. Mijn psychiater verhinderde door zijn nare afhandeling de keuze van die arts, precies om de sfeer waarin hij dit alles achter me om 'geregeld had'... buiten mijn weten om... boven mijn hoofd en met bovendien nog de geweldige belofte dat beide artsen zouden overleggen wat de toekomstige behandeling daar betrof... en hoe de afgelopen therapie was geweest...

(vooral dat laatste zou ik best eens willen horen.

Begrijpt iemand waarom ik dààr niet écht op zat te wachten? Een psychiater die me zo behandeld, die me op die manier denkt te versassen nog vertrouwen dat zijn 'overleg' met zijn collega 'eerlijk' en 'betrouwbaar' zou zijn???? Hij raakte aan het vertrouwen, en heel erg.

Het besef dat de pijn en de ellende waarin ik me nu dag en nacht bevind en waar ik me bijna ieder moment van de dag tegen moet beschermen, had kunnen vermeden worden... Het is meer dan slikken...

Ik dacht zelfs voor het eerst sinds meer dan twintig jaar terug aan bellen met tele onthaal... maar omdat ik destijds enkele keren iemand aan de lijn kreeg die me veroordeelde

, is dat al een trauma op zich.
Verder voert dit alles me zo erg naar de tijd van de hel bij de tweede psycholoog, niet omdat nu hetzelfde gebeurt als toen, al komt wat mijn psychiater nu deed eveneens neer op zwaar geschonden vertrouwen, gevolgd door een de mond willen snoeren, terwijl de reactie die ik had een normale reactie was in deze hele context op deze vreselijke verwerping. Door de kille afwijzing tijdens het telefoontje waarin ik vroeg naar het waarom, de manier hoe hij me benaderde tijdens dat telefoontje, alles kwam terug... van die ander... in zijn meest gruwelijke vorm en waarom? Omdat mijn huidige psychiater op net dezelfde manier de consequenties dus mijn radeloosheid door zijn ultra-nare behandeling wilde afdoen als een simpele reactie van een ziekelijke geest die dan maar op crisisopvang beroep moest doen..???

In die zin vind ik, dat ik, gezien wat ik voel inderdaad sterker mag genoemd worden dan hij die zich op een eerder laffe manier van 'iets' (hij maakte me tot een ding) afmaakte en niet eens dapper genoeg (of wijs genoeg) was de consequenties daarvan onder ogen te zien...

Het vreemde is dat ik hem niet eens meer kan kwalijk nemen dat hij mij geen 'goede behandeling' meer gaf afgelopen jaar... ik heb klaarblijkelijk ten onrechte gedacht dat hij meer op de hoogte was van de stoornis en hoe deze te behandelen. Ik vrees dat ik me daar behoorlijk in heb vergist na wat ik las in dat ene boek (in de zijlijn vermeld) en in nog een ander vandaag. Dàt neem ik hem niet kwalijk... want het is onwetendheid, uit onwetendheid...
Ik neem hem wel kwalijk hoe hij dit oploste en waarom hij niet eerder met een collega praatte om raad te vragen wat de behandeling betrof als hij me niet uit handen wou geven toen al of mij niet eerder voorstelde een andere arts te raadplegen die meer op de hoogte was van de materie.
Ik neem hem eveneens kwalijk dat hij nu wel met die collega was gaan overleggen (als het waar is want waarom scheen die eerst net als ik te denken dat ik hem alleen kon raadplegen in afwezigheid van mijn psychiater en dan nog als 'er iets was'???) Het kwam ook niet overeen met wat ik las in de mail die hij me stuurde...! Daar werd ik voor een ultimatum gezet. Zou zijn collega dàt weten?

Zeer akelig allemaal, waar ik zowat dagelijks braakneigingen van heb sinds ik dit alles door de strot kreeg.

Nu moet ik proberen met aan de hand van wat ik las, te weten ben gekomen, te verwerken, te vergeven, toe te schrijven aan onwetendheid en onbedachtzaamheid. Hij is ook maar een mens, mensen maken nu eenmaal fouten, zowel hij als ik en zoveel anderen. Jammer nu met bijzonder zware consequenties.
Ik moet het zien als het zoveelste zware misverstand, het zoveelste fatale dat uit de complexiteit van mensen en hun psyche, hun leven kan voortvloeien.
Ik moet opnieuw beseffen dat ik meer op mijn eigen intuïtie moet vertrouwen, dan had dit alles niet zo ver hoeven komen, dan had ik hem veel vlugger laten weten dat ik een sterkere therapie behoefde, en als hij me daarin negeerde, ook een andere arts raadplegen zonder de bezordheid hem daarmee te kwetsen (zijn ego

bleek dat niet te verdrage)... Ik had moeten vragen of hij me kon doorverwijzen want dat deze therapie voor mij niet meer voldeed. Ik moet leren niet uit angst mensen te kwetsen mezelf tekort te doen, want daar is dit alles op neergekomen en dan is kwetsen... nog maar een klein woord.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 oktober 2011

438. door het slaaptekort

Door de opeenstapeling van slapeloze uren deze en vorige nachten voel ik me stilaan fysisch vermoeider. Telkens ik wakker word -en dat is vrij vaak- is het alsof ik niet uit een nachtmerrie ontwaak maar er telkens in beland als ik besef... Het dringt nu door tot alle hoeken en uiteinden van mijn wezen...

Afgelopen nacht zag ik me niet meer in staat om eerst nog even dat hart te luchten voor ik ging slapen, te moe. Het voelde alsof een hele scherpe klauw bleef ronddraaien daar waar de pijn voelbaar is. Je zou het er willen uitsnijden maar je weet dat dat onmogelijk is. Verder voelt het of ik niet meer weet waar kruipen..

Hopelijk wordt het straks beter.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

437. De lappenpop...

Weken geleden vond ik de oude lappenpop terug van een van mijn kinderen... Ik waste ze en waar de vulling eruit dreigde te komen, herstelde ik ze. Een uur geleden drukte ik ze tegen me aan alsof dat me kracht zou geven om vol te houden... na wat mijn psychiater deed, funest voor iemand die bps heeft, namelijk die zonder boeh of bah lozen.

Ik dacht aan dat kleine meisje dat ik met die lappenpop kon blij maken...
Ik wikkelde de herstelde en gewassen pop in een zuivere handdoek... en neem ze mee... en beloof in stilte ook aan haar (net zoals ik in stilte ook aan die nog thuis is beloofde) dat ik zou blijven vechten om te willen leven... al leidt alles me naar dat andere.
Het spijt me echt zulks te schrijven maar het is niet anders...

Ik maakte het avondmaal... ze vond het lekker... voor haar en mijn oudste en het lieve kleine meisje leef ik nog, voor niemand anders...

Mijn psychiater deed me nogmaals een das om... alsof er voor hem dàt nog niet genoeg deden..

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

431. Een lade helemaal geordend

De kast is gezeemd, de spulletjes mooi geschikt (het komt nauw... het mag niet recht-recht maar toch in harmonie... dat geeft een goed gevoel)
Toen trok ik eindelijk na veel jaren er die ene lade uit en heb werkelijk alle documenten die daarin lagen versnipperd, verscheurd, weggegooid.
Ik ben nu doodop... uitgemergeld, uitgeput... maar ik 'denk' ook tevreden want mijn gevoel is ka-pot...
Ik maak schoon-schip ... combineer het rommelen in mijn huis met het rommelen in dat wat onrecht was...

Ik vond een fotootje van één van mijn zoons en heb het op de koelkast in het kadertje dat nog leeg was gestoken. Ondanks de pijn die ze me deden blijf ik van ze houden. Als ik dood ben... zullen ze zien dat ik steeds bleef denken aan ze, ze in mijn hart ben blijven dragen. Een hart dat zoveel meppen kreeg dat het niet meer klopt zoals het hoort... een machine. De mep die de psychiater me gaf, was voor mij de druppel... (boven al die andere druppels) Volgens mij maakte hij een méér dan ernstige medische fout.

En neen... ik heb hem nooit iets gezegd over wat anderen me zeiden... over dat het niet zo OK was om enkele leden van één gezin bij eenzelfde psychiater te stallen... maar misschien heeft hij dat zelf ontdekt en loste hij dit zo op?...
De moeilijkste eruit... ik dus. Chapeau voor zijn moed, wijsheid en verantwoordelijkheidsgevoel?...

Ik denk dat ik maar terug mijn heil ga zoeken bij maatschappelijke assistenten die meer hart en empathie schijnen te bezitten dan bepaalde van de afgestudeerde psychologen/psychiaters.

Hij doet maar... het kan me allemaal geen moer meer schelen. Teveel klappen gekregen... teveel confrontaties met absurde 'maatregelen' en onrechtvaardige/onverantwoorde. Wrede. Maar of hij dat beseft? Welneen... hij roept zich liever zélf uit als 'slachtoffer'.
What a kind of human are you?
Mijn vraag is waarvoor hij en nog anderen (die onbekwaam handelen) eigenlijk studeerden. Om mensen te vernietigen als hun eigen 'ego' in het gedrang komt? Daar moeten ze toch een supervisie op geven mijns inziens.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

436. Herinnering...

Ooit moest mijn jongste in allerijl naar de spoed, loeiende sirenes, angst omdat zij veel pijn had. Die dag moest ik normaal op therapie... maar dat kon natuurlijk niet. Ik heb vanuit het ziekenhuis op de spoed zowel één van mijn kinderen verwittigd als mijn psychiater. Maar die laatste kon ik niet bereiken. Tussen de bedrijven door, want daar zat ik alleen, zonder enige steun met die immense angst dat mijn dochter iets zeer ernstigs overkwam en ik haar zou verliezen. Ik bleef proberen mijn psychiater te bereiken op de nummers die hij ooit zelf gebruikte om mij te bereiken. Uiteindelijk kreeg ik iemand aan de lijn en werd ik afgesnauwd....:shock

Wat er toen door me heenging, kan ik nog steeds niet beschrijven... Ik kon toen niet anders zeggen dan dat mijn kind op de spoed lag en ik de psychiater had proberen te bereiken.
Bleek dat zij door anonieme bellers steeds getelefoneerd werden en er werd blijkbaar gedacht dat ik die niét anoniem belde dé dader was...

Het heeft me heel veel pijn gedaan toen... en nog erger omdat er nooit enige verontschuldiging is gekomen. Integendeel.
Leuk om zo afgesnauwd te worden op zo'n moment. Ik doe mijn mond nu open... ik laat alle pijn los... omdat dàt toen nog te verontschuldigen was maar dit wat mijn psychiater deed niet meer.

Ja, ik voel me donker... om dit alles... en wat er rond hangt...
Mijn dochter voelde zich vanmorgen niet zo goed en zag het even niet zitten... ik heb haar opgemonterd en mijn hulp aangeboden. Ze is nu ondertussen met nieuwe moed begonnen aan haar studies...
Ik was er voor haar... zoals ik er altijd was voor haar, zelfs in de zwaarste, allerzwaarste perioden... ook dat heeft hij door zijn mis-handeling opnieuw in de waagschaal gesteld... Ik ben sterker dan hij... ik weet dat het zo is... en dat voelt misschien ook als een bedreiging voor hem? Mijn bezorgdheid om haar in een andere context is dan ook terecht en het enige waarop ik in die zin vertrouwen kan is op haar wijsheid en kracht niet op de zijne (want die lijkt in het licht van enkele ernstige missers van hem niet werkelijk aanwezig).

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

435. de woonkamer

Ik begon de woonkamer verder op te ruimen. De kasten, de spulletjes die erop staan. Waarom zou ik nog bijhouden wat ik niet leuk vind? Omdat anderen het gaven? Ze gaven me wel meer dat niet zo goed voelde.

Ondertussen vang ik mijn gedachten en leid ze zo goed en zo kwaad mogelijk af door de cd's die ik huurde, kleinkunst zodat ik ernaar kan luisteren.
Toch schieten de gedachten... aan wat ik onverwacht door de strot geramd kreeg afgelopen dinsdag... telkens door mijn brein.
Tevergeefs probeerde ik ze weg te duwen. Ik weet al hoe onmogelijk dit is... ze moeten er 'uit'... en dus dat doe ik hier.
Ondertussen rust ik uit.
Ik voel me weer erg down. Niet zo verwonderlijk... Zo'n schok... Het lijkt wel een nachtmerrie die dag na dag verdergaat.
Jammer genoeg staat daarover niets in dat ene boek, over de innerlijke verwoesting na verwerping door mensen die je moeizaam maar uiteindelijk toch vertrouwde, nog gruwelijker als die mens je psychiater is die je bijna negen jaar behandelde.
Hoe je je daar afdoend tegen afschermen... daarvoor moet ik wellicht nog meer boeken zoeken of instanties raadplegen die met bps te maken hebben. Dat is het allerergste en maakt me elke keer psychisch dood..

Normaal zou ik op bezoek kunnen bij een verre buur... maar ik voelde me er niet toe in staat. Gelukkig was er nog niet echt iets vastgelegd.
Dit hele gedoe, deze hele nachtmerrie gooit me van de ene kant van de kamer naar de andere, slaat me murw zoals ik tijdens mijn jeugd murw werd geslagen, gooit me in de vergeetput, steekt me in de schavot, bindt me aan de schandpaal, martelt me, mishandelt me...

Daarom... veilig thuis... rommelen, in plaats van een stofdoek een zeem... alsof ik door het hier op te frissen de vieze geur van machtsmisbruik en misbruik van vertrouwen kan schoonwissen, wegvegen, uit mijn hele wezenlijkheid, iets wat me doodt, vermoordt, mis-handelt.
En dan moet ik nog dankbaar zijn voor zijn zogenaamde 'hulp' tot op het einde zoals hij me nog liet weten???? Ik voel opnieuw braakneigingen... en ik weet heus waarom ik die voel. Er was geen hulp tot op het einde... Ik wéét wat hier werkelijk gaande is en het onrecht van de behandeling, de afhandeling... maakt me ziek. Wel ik zal uitzieken... op de enige manier dat dat bij mij lukt... ik schrijf het van me af tot het niet meer nodig is.
En ik hoop dat er zowel aan de ene zijde als aan de andere zijde meer alertheid zal zijn om dit soort vernietigende handelingen te voorkomen.

Was er een besef van zijn uitschieter... en moest daarom het bewijs van zijn uitschieter 'verwijderd' worden? Moest ik daarom 'behandeld' worden door een 'collega'? Een collega die een 'uitgebreid' verslag zou krijgen? Welk ver-slag? Niet over de 'be-handeling' door mijn psychiater of zijn overtreden van een belangrijke regel.

Overleggen met zijn collega, alsof ik een insect was... dat moest 'bestudeerd' (en uitgeroeid?) worden. Dat als een soort lastige 'getuige' verwerd van therapeutisch falen???? We zullen het nooit weten zeker?

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 2 oktober 2011

434. Alweer een stapje verder

Ik vertrouw terug op 'mezelf'.

Gisterenavond dook de angst opnieuw op. Ik weet wat dat betekent eenmaal ik naar bed ga... en ik was bang voor een herhaling van de donderdagavond... Het was dus een goed idee gisteren de brieven verder op site te zetten, die vodjes papier die ik de weken voorafgaand van zijn vreselijke afhandeling, geschreven had om mee naar de sessie te brengen in een eerstvolgend vrij moment om een 'gesprek' te hebben (dat was wat ik vroeg).
Ik zou dan aan de hand van die vodjes toch enigzins iets duidelijk kunnen maken, dacht ik.
De trouwe lezers hier weten ondertussen dat ik niet zo ver ben geraakt... niet omdat ik niet wou maar omdat ik op een vreselijke manier beentje gelicht werd (en dat is dan nog vriendelijk uitgedrukt).

Ik nam om toch enigzins te vermijden dat de avond en nacht opnieuw een helse nachtmerrie zouden worden meer medicatie en had zelfs nog een reserve hoeveelheid bij voor in mijn slaapkamer.

Ik las verder in het boek dat ik vond in de bib... een boek over borderline persoonlijkheidsstoornis dat ik niet eerder vond en ik vind het hoe langer hoe erger dàt ik het niet éérder vond.
Dan had ik dat boek kunnen meenemen naar de therapie en aanwijzen dat het dàt was, dié therapie die ik zocht... en niet nog altijd dat oeverloze praten terwijl er niet eens meer het gevoel was dat er geluisterd werd, hij was niet meer alert.
Dan had hij toén kunnen VOORSTELLEN om een meer gespecialiseerde arts te raadplegen en niet zoals hij nu deed zonder voorgaande, zonder voorbereiding me voor een voldongen feit stellen...
Hij noemde het 'voorstellen' maar hoe kan je in hemelsnaam van voorstellen spreken (en dan nog per mail???) als je dat voorstel meteen tot een soort dwang maakt door er een hele reeks voorwaarden bij te schrijven??? En het voldongen feit dat ik via die mail plots mocht vernemen dat hij me geen therapie meer zou geven... en opnieuw gevolgd door voorwaarden... dat als ik die andere collega zou raadplegen... en hij met hem zou overleggen... ze dàn nog zouden zien... of ik... terug bij hem kon al dan niet in combinatie met een behandeling bij ook die andere? Voorstel? Komaan ik ben toch niet gek?

Ik ben te lang bang geweest om hem afgelopen jaar helder en klaar te verkondigen 'ik wil the-ra-pie die me vérder helpt en niet dit eindeloze praten zonder énig ander werk... '. Soms wilde ik zelf roepen 'geef me huiswerk'... Ik wilde hem zeggen 'pik er iets uit dat ik niet zie, ga ergens op in om er op door te werken' maar ik dierf niet om hem als psychiater niet te 'beledigen'....Want hij was toch de psychiater? Ik toch niet??? En ik had eind vorig jaar toch ervaren hoe hij reageerde op bedenkingen? Diepe diepe zucht.

Als ik dan één ding uit deze hele nare uiterst nare zaak geleerd heb, is om volgende keer niet meer bezig te zijn met hoe ik kan zeggen of duidelijk maken wat ik ervaar zonder de ander te kwetsen maar gewoon doén, desnoods na verwittiging weggaan of zeggen dat ik een andere hulpverlener zoek die wel therapie aanbiedt die goed is voor iemand met bps. Ik had bovendien af te rekenen met een psychiater die ik niets meer kon zeggen zonder dat hij het als een persoonlijke aanval scheen op te vatten...

Ik heb ook enkele keren gevraagd om een zelfhulpgroep, want hoe ik ook zocht ik vond geen specifieke groep in ons land of mijn provincie... Ik vond er wel enkele in Nederland...
Je kan dus moeilijk zeggen dat ik niet verder wilde !!!! Ik zocht verwoed en in bepaalde perioden ook wanhopig, uiteindelijk werd ik zowat radeloos en erna nog depressiever. Hij heeft dat allemaal niet gemerkt?

Ik schreef me zelf in in een patiëntenvereniging, in de hoop dat ik daar een zelfhulpgroep zou kunnen vinden of contact met lotgenoten niet via het internet maar in real life.

Kon hij niet via diezelfde collega daar eens naar informeren? Naar een zelfhulpgroep voor mij? In plaats van wat hij nu deed?

En dan mij door die mail het vreselijke gevoel geven dat ik degene was die dit alles veroorzaakt heeft? Dat ik alléén de oorzaak was van de therapeutische impasse en later dus ook zijn te zware psychische belast zijn????
Waarom handelde hij dit alles af zonder enig gesprek? Zonder enige voorbereiding of voorgaande? Alsof hij me strafte voor iets en wat dat zou kunnen zijn daar had ik het raden naar. Het is een psychisch onzichtbare met de grond gelijk gemaakt worden, zo voelde dit voor mij.

Zonder enig teken dat hij iets veranderd wilde zien in het hele afgelopen jaar. Wàt zit of zat hier wérkelijk achter? Niet bekommernis om mij, dàt is ondertussen na nog meer zooi duidelijk geworden. Na die vreselijke telefoontjes werd vaag toegegeven dat ik volgens hem een terechte opmerking had gemaakt over een fragmentje maar omdat ik me zo had verweerd kon een gesprek nu nog minder dan ooit? Wel heb je ooit... Voor mij is dit puur machtsmisbruik, willekeur en overwicht pure sang.

Ik ga nu in de toekomst het boek dat mijn ogen opende, bespreken hier op mijn blogje... Ik zal de titel vermelden voor al degene die borderline persoonlijkheidsstoornis hebben, voor hun omgeving, familie, partner mààr ook voor de hulpverleners die hun patiënten 'werkelijk willen helpen en met ze begaan zijn (en niet vooral met zichzelf)... moesten ze niet voldoende op de hoogte zijn van de stoornis. (ik heb misschien ten onrechte gedacht dat mijn psychiater dat wel deed, dat hij voldoende geïnformeerd was over de stoornis en dus ook van de 'geschikte en dus goede' behandeling. Ik heb me daarin heel erg vergist... zo is gebleken uit dat boek dat ik gisterennacht uitlas).

Niet dat ik daarvoor geen boeken las over bps, over behandeling ervan, van mensen die het hebben enz... ook films zag... maar dit boek legt op duidelijke, heldere wijze uit en niet te langdradig of complex al wat ik net aanhaalde... van hoe je er zelf mee om kan gaan, hoe je omgeving, welke 'goede' behandeling en de medicatie...
Had hij dit ook maar gelezen, had ik het maar eerder gevonden...
Maar met die had of als ben ik niets meer. Voor mijn gevoel zijn er zaken onherstelbaar verwoest. Onder andere mijn vertrouwen... niet onterecht.

Een laatste opmerking... het is wel ironisch me te herinneren hoe mijn psychiater tijdens het laatste telefoontje (waaromp ik net niet had gesmeekt) dit mijn richting uitvuurde... dat ik het wel wit-zwart stelde...
Bizar hoor... want hoe noemt hij dan zijn afhandeling per mail waarin ik voor een voldongen feit word geplaatst? Waarin ik van de ene seconde op de andere moet vernemen zonder voorgaande dat hij me vooreerst geen therapie meer kan geven tenzij ik eerst bij een collega verschillende sessies volg.... en ja... ik hoef het niet eindeloos te herhalen... ondertussen weten de trouwe lezers het wel. Tjonge, was dat grijs tussen wit/zwart misschien? Het laatste jaar therapie speelde zich af in het grijs daar waar toen duidelijkheid en net zo duidelijke sturing van belang zou geweest zijn... maar op het einde ging hij over tot dit wit-zwart (alles of niets... dit of niets... op zijn voorwaarde en basta).

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 oktober 2011

433. de brieven (2)

Omdat de angst in de loop van de avond weer opdook en ik weet hoe het eenmaal in mijn slaapkamer een hel wordt, ga ik verder de bewuste brieven hier schrijven die ik toen in een gesprek wou bespreken (een zoveelste poging om uit de bel -wat hij 'therapeutische impasse' is gaan noemen-te geraken)

Hier komen ze:

-ik vroeg of u bij het schrijven iets ontdekte, de analyse dus... omdat ik zelf niet meer wist hoe ik het had... maar u zei dat u niet opschreef om te analyseren, alleen om er uw aandacht bij te houden... om alert te blijven.
Dat maakte het nog erger, denk ik... dat gevoel dat u niet analyseerde...

-erger nog dan allerlei analyses en er misschien niets mee zou gebeuren, dat ze niet dienden om te begeleiden, te helpen, was dat wat ik toen van u vernam, dat u helemaal niet bezig was te analyseren. U kon me alleen laten ventileren, zei u.

-toen ik dat boek las (De stilte voorbij) moest ik ineens denken aan deze woorden 'geestelijke verkrachting'... Het klinkt zo overdreven maar toen ik dat boek las en de vrouw die verkracht werd, vertelde over hoe ze vanaf dan leek gestorven, dood was... moest ik aan mijn eigen woorden denken toen na die breuk met mijn zoon... Ik had net hetzelfde gezegd... dat het leek of ik die dag was doodgegaan.

-in dat boek las ik ook de term 'innerlijke verwoesting'
=opzettelijke daad van een ander mens
ook daarin voelde ik een link met wat ik verschillende keren heb gevoeld

(en hoe ironisch deze week na die vreselijke mail opnieuw...! =bedenking nu terwijl ik dit hier op mijn blogje zet op 1okt.)

-nog in dat boek las ik over 'in een trauma-membraan gehuld dat het beschadigde zelf vervangt'.= een zelf buiten het zelf...
Ook dat kwam mij zeer bekend voor.

-ik wou aan de hand van lezen in boeken zoeken naar wat voor mij niet langer klopte... of goed voelde in de therapie
Ik denk soms dat de tussenweg-zone onbewerkt bleef, dat dit is blijven liggen, er niets mee gebeurde

-nog in het boek las ik hoe zwijgen (door de psychiater) in therapie kan ervaren worden
(voor mij voelde het ongeveer als doodgezwegen worden...)
( of zoals ik in een boek deze week las dat een borderliner in een therapie bij een hulpverlener die niet meer zei dan 'hm..mm...mm' haar toestand zodanig verslechterde dat een opname noodzaak werd)

-ik wou vertellen over de droom die ik in de twee weken dat ik afwezig was had waarin ik in een opname was waar ik door behandelaars en verpleegkundigen achtervolgd werd en uitgelachen... ze keken zelfs boven het muurtje toen ik me aan de lavabo wou wassen. (het voelde hoe ik ook daar aan mijn lot werd overgelaten)

-het volgende las ik eveneens in het boek, hoe de psychiater van de vrouw die verkracht werd, een plek voor haar had gebouwd, de grenzen ervan trouw en soms dapper bewaakt, ze heeft haar naar een nieuw leven geleid.

Toen ik dat las, deed dat pijn... omdat ik wenste dat ik ook zulke hulpverlener had of kreeg, want ik weet niet wat u doet al een jaar niet meer.

-ik lees boeken op zoek naar een antwoord op de zeer prangend geworen vraag 'Hoe weet ik zeker dat de therapie nog therapie is, dat ik 'goed' behandeld word...?

-----------------------
Tot hier de brieven die ik wou meenemen naar mijn psychiater om aan de hand ervan toch beter te kunnen verwoorden wat me dwars zat...
en dan de vraag of ik die ene arts mocht raadplegen omdat ik op een site las dat die meer met bps oa bezig was...
Het is zo anders gelopen... er werd in mij, in mijn leven en bestaan de hakbijl gezet... door de mail die de zoveelste 'innerlijke verwoesting' in gang heeft gezet...

de brieven...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 oktober 2011

432. Ik moet mezelf niets wijs maken...

Ik weet dat ik mezelf niets wijs hoef te maken. Ik heb het ondertussen gemerkt.

Plots voelde ik zin om nog eens aan een van mijn andere sites te werken... ... erna pakte ik het tafeltje aan dat bedolven is onder kleding... om te strijken, te herstellen... De enorme weerstand was weg... ik had zin om ook daar orde te scheppen.
Ik leek wel een fietsband die opnieuw leeg liep.
Het ventiel dichtdraaien hielp niet.

Zonder voorgaande opnieuw erg down en donker worden. Ben gaan rusten... lezen in tijdschrift.
Nu dit blogje... en verder ploeteren... wetend dat de perioden van licht niet helemaal verdwenen zijn. Zeker na wat gebeurd is, is dat bijzonder hoopvol, toch?

Ik voel dat het nog niet ten volle doordringt bij tijden.
Er zijn nog andere zaken die me bang maken... namelijk dat ik nu opnieuw ook naar anderen (vrienden o.a.) angstig word dat zij mij misschien ook zullen 'lozen', 'dumpen', 'afwijzen'... net als mijn psychiater deed, die me zonder voorgaand teken 'loosde', al heeft hij zichzelf wel ingedekt door me gelijk door te 'sassen' naar een collega die vreemd genoeg daar niets van wist...!!!! wat zoveel wil zeggen als dat mijn psychiater over dat 'zogenaamde' overleg met die collega LOOG.
Ik weet ook nog steeds niet wààrom mijn psychiater hiertoe overging... want ondanks de termen die hij later gebruikte toen ik daar een antwoord op wou, weet ik niet meer dan 'therapeutische impasse' en later 'dat hij psychisch te zeer belast werd'.
Maar het hoe en waardoor? Dààr heb ik nog steeds het raden naar...
Ook naar het wààrom hij dit niet eerder 'aanpakte' in plaats van mij nu als 'kind van zijn rekening' af te voeren.

Loslaten... ik zal het loslaten...Als het aan mijn wil lag, alles én meteen... maar zo werkt het blijkbaar niet,... het zal moeten beetje bij beetje... en hulp zoeken als ik zelf opnieuw vertrouwen voel in dàt hulp me niet sowieso nog méér trauma's en kleerscheuren bezorgt... zoals nu.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 oktober 2011

430. Het enige waar ik nu goed op moet letten is...

Het enige waar ik nu goed op moet letten is, dat ik me niet telkens verscheurd voel, in paniek ga of van angst misselijk word, neergemaaid voel door dat gevoel heel onheus behandeld te zijn geweest...
Ik moet voor ogen houden dat zolang er leven is en mensen in dat leven er altijd onheus gehandeld zal worden door zowel de ene als de andere...
Met andere woorden het is niet te vermijden als je met mensen samenleeft.
Ik moet er bedacht op zijn en het niet meer zo diep laten ingrijpen op mij... alsof het een klauw is die heel mijn binnenkant aan flarden rijt.
Ik weet alleen niet hoe... want dat is precies zo erg, voor mij het ergste aan de bps, ... dat ik die dingen niet voldoende kan buiten houden... dat ze voelen als brandend zuur op een open wonde.
Het is of ik geen enkele bescherming heb en alles binnen de boel in flarden schiet. Zo erg dat ik er verder niet eens over in detail wil gaan.

Het enige wat ik moet proberen is me zo goed mogelijk afschermen... en misschien nog méér op mijn intuïtie vertrouwen... vlugger mijn aanvoelen volgen, in dit geval meteen een andere behandelaar gevraagd hebben.

Maar daar heb je dan weer die valstrik bij bps hé... dat ze zeggen dat die zo vaak een behandeling vroegtijdig afbreken...

Die gedachte heeft mij dus parten gespeeld want daardoor liet ik in feite toe dat een behandeling die niet langer goed voelde nog verder bleef- 'slikken'. Zeg nu zelf, bijna negen jaar kan je niet écht vroegtijdig noemen, wel?

Ook de vorige keren ben ik niet zomaar therapie vroegtijdig gaan afbreken...

Nog een bedenking wat bps betreft en wie er aan lijdt... een doordenkertje...
-als je je kinderen wel goed kon opvoeden, dan gaan ze in twijfel trekken of je wel bps hebt...
-als je zelf niet blindelings vertrouwt op hun mening... zijn ze overtuigd dat je bps hebt...

nog een ander vleugje ironie:
-dat ik me bevrijd voel is niet door zijn optreden... Ieder zijn deel van de verantwoordelijkheid... dus niet meer dat dankbare zijweggetje... om een psychische zieke daarvoor te gebruiken.

Ook wat een mogelijke nieuwe begeleider of begeleidster betreft naar de toekomst toe, moet ik op mezelf vertrouwen... en vooral als het daar misloopt, als ik voel dat ik niet meer zelf touwtjes in mijn handen mag houden... of er gebeurt iets dat niet goed voelt... dan moet ik in geval van twijfel de boel ZELF dichtgooien om een herhaling van deze niet zo mooie afhandeling te vermijden.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 oktober 2011

429. EINDELIJK nog eens een ZONNIG bericht :-)

Ik ben vanmorgen bijna opgewekt ontwaakt... dat was verdorie héél lang geleden. Ik sliep goed en had geen nachtmerries.
Toen ik ontwaakte, waren er zoveel gedachten... dat ik moest opstaan om ze allemaal kwijt te kunnen aan een vriendin. Al die inzichten... benamen me bijna de adem. Het is bijna als na de breuk met mijn moeder dat de ketens die zij om me legde eraf vielen... Nu opnieuw met mijn psychiater. Bevrijd... al is de manier waarop ik mij bevrijd voelde... niet degene die OK was... want deze manier saboteert me wel de weg naar opnieuw hulp en vooral degene die ik wilde... Precies door de nare lucht die daar omheen is komen zitten en die vertrouwen in de weg staat. Want weet... dat ik heus geen zin meer heb in manipulatie in welke vorm dan ook... of suggestieve zaken die de boel al bij voorbaat kunnen verzieken. Ik vermoed immers dat iemand moeite zal doen... de manier waarop hij dit aanpakte een draai te geven of te verzwijgen... en kwistig zal strooien met zijn confetti... terwijl ik de teer krijg??? Dan ken je mij niet. Het kan me één keer gebeuren, twee keer zelfs, en ook nog drie en vier keer maar de vijfde zitten we wel aan een limiet l...
Ik had dus enkele goede gesprekken met enkele mensen die ik vertrouw... en dat deed deugd...

Al is mijn vertrouwen in mezelf net door het laatste jaar in plaats van verbeterd zo verslechterd dat ik alle windrichtingen kwijt bleek te zijn. Bedolven onder een steeds dikkere zooi. Die is weg.

Ik ben niet meer zo bang... en ook al besef ik dat de druk opnieuw kan toenemen door het gebeurde.

Dat er in dit jaar nog een ander verlies was, heeft wellicht bepaalde zaken op de spits gedreven... maar ook daar had tijdens de therapie begrip voor kunnen zijn in plaats van, wat ik nu vermoed zovele zaken die me kwelden... persoonlijk opgevat werden als een aanval op hem... wat niet zo was... maar wat doe je ermee als je zelf al zo overdonderd bent.. dat je dat ook nog in de gaten houden? Het lijkt de omgekeerde wereld ... en die omgekeerde wereld kon ik toen ze-ker niet aan.

Het deed me een beetje denken aan mijn vader toen hij vrij jong invalide werd, hij zocht bevestiging bij me vanaf toen, ook de omgekeerde wereld maar hem neem ik dat niet kwalijk,het is normaal als je zo gehavend bent door wat hem overkwam... Bij mijn psychiater vind ik dat een ander paar mouwen...

Goed... voor mij einde onderwerp wat dit betreft voor nu toch want ik sluit niet uit dat er nog dingen boven komen drijven die ik hier al schrijvende wil onderzoeken.

Het is gek dat ik deze tijd ook allerlei handvaten krijg aangereikt... alsof bepaalde zaken een ramp voorvoelden. Ik ben drie dagen en drie nachten heel ziek geweest ... compleet mezelf kwijt, met als ergste dat gevoel psychisch vermoord te zijn geworden, met een verscheurende pijn die ik niemand niemand toewens en die ik nooit meer wil meemaken.

Ik ben tot het besef gekomen dat héél veel trauma's van mijn leven in dat wat is gebeurd, de manier waarop ik werd behandeld door die me begeleidde, zijn samengekomen...

Wat mij ook achtervolgde was de gedachte dat mijn begeleider mijn crisis... (door wélke aanleiding????) zal aangrijpen en het feit dat zijn mij therapie geven hem psychisch te zwaar belastte om zijn falen toe te dekken. Dat zou dus wel heel onrechtvaardig en tegelijk ironisch omdat ik die bps in mijn thuisfront goed onder controle wist te houden...
Daar heb ik al verschilllende keren spontaan dingen over gehoord van mensen die het kunnen weten (en van enkele van mijn kinderen zelf die het niet gebruikten om conflicten aan toe te schrijven zoals anderen wel)
De mensen die dit bevestigd hebben, spontaan... en die dat ook konden meemaken omdat enkelen hier dagelijks waren in een tijd dat ik door operatieve ingrepen en een bevalling hulp nodig had.
Ook vrienden van mijn kinderen. Ze weten dat ik me nooit anders voordoe ... Van één van de vrienden wiens ouder ook bps heeft, kreeg mijn dochter zelf de reactie dat je dat bij mij niet merkt. Mijn dochter heeft dat beaamd, vertelde ze me later.
Ik camoufleer het niet... maar had altijd de ingesteldheid anderen niet met mijn pijn, verdriet, of klachten van bps op te zadelen (ook niet toen ik nog niet wist dat ik bps had... en alleen de problemen er zélf net als nog steeds van ondervond). Ik ben ook gaan beseffen dat de klachten verergerd zijn na de breuken met die me lief zijn...

Hysterische buien of woede, perioden van depressie... daar wilde ik ze niet mee opezadelen.. ook niet wanneer ik verging van de psychische pijn. Zelfs een hele goede vriendin van me merkte eens op dat ik zo kunstig kon omgaan met zaken die zij wist omdat ik ze haar vertelde... dat niemand het voelde of merkte. Degene die me maanden hielp hier thuis heeft zelfs meerdere keren laten horen dat ze het bewonderde hoe kalm ik alles opnam en besprak met mijn kinderen... Zij zou al lang ze flink van jetje gegeven hebben, zei ze meerdere keren... want zoveel geduld had zij niet... liet ze me weten. Dat heb ik ook meerdere keren horen zeggen door een van mijn kinderen, dat zij niet dacht ooit zoveel geduld te zullen kunnen opbrengen ..

Ik weet dat ik enkele van mijn vrienden wel belastte... ook al wilde ik dat niet... wellicht precies omdat ik dat thuis in mijn gezin zo erg verbeet en controleerde het ergens toch een keer uit moest hé... dat was dan bij mijn vrienden... verscheurende verhalen, hele grote angst, steeds die immense onzekerheid of ze me wel moesten... Precies omdat ik dat doorhad, besefte dat ik ze daar te erg mee belastte ook al lieten ze het niet merken maar ik voelde het wel, was ik ook dankbaar dat ik er op therapie mee weg kon... dat ik daar vrijuit kon vertellen wat ik voelde, dacht... enz... en dat ik daardoor mijn vrienden toch wat ontzag... omdat ik ook voelde dat ze het zich erg aantrokken.

Het bleek dus enkele jaren goed te gaan... tot het afgelopen jaar ... maar bij al de bevragingen daarover van mij uit... heb ik daar niet één keer een antwoord op gekregen... eerder telkens hetzelfde... dat ik kon ventileren terwijl het niet langer zo voelde... omdat er iets anders ingeslopen was? Namelijk dat ik voelde dat er niet meer écht meer geluisterd werd... waardoor angst weer toenam? En waardoor werd er niet meer écht geluisterd? Door de impasse? Waardoor kwam die impasse er? Door wat er insloop? ... en ik vermoed het volgende... dat mijn begeleider niet langer meer begeleider was, hij nam bepaalde zaken persoonlijk, dat lijkt me niet gezond voor een goede therapeutische begeleiding.

de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 september 2011

428. niet eens voorzichtig

van honderd plots totaal onverwacht naar nul
zo besliste de sn...
van honderd plots en totaal onverwacht...
hoe waagde hij het onder stille dwang
terwijl de impasse duurde een jaar lang...?
Waarom heeft hij me niet gewoon gezegd dat hij niet meer kon?
Ik weet wel waarom... een ego als een luchtballon
Dit zeggen zou toegeven zijn dat hij 'iets' niet kon
dus prikte hij maar zelf en vakkundig in de hele luchtballon?
Als hij me het gewoon had voorgesteld
ik had hem waarschijnlijk nog blij omhelsd...
maar nu?
stel ik het cru?
is dit wat hij deed dan verantwoord en bedacht?
een ego-tripper in een schapenvacht?

Ik heb dan wel bps
maar ben noch dom, noch blind
wel blij gezind
met eerlijkheid...
maar kom niet aan
met schijnheiligheid
dan word ik des duivels...
er hebben er al teveel als hij
op dezelfde laffe wijze
mijn leven verwoest.

waarom zo geniepig al een collega raadplegen?
om in diens aangezicht nog altijd dé perfecte psychiater te wezen?
Nu... als je mij daarmee wilde bedotten
moet u vroeger opstaan
dat u het nog waagde voor te stellen
na geruime tijd met uw collega te overwegen
of ik me terug naar uw therapeutische slaperigheid zou bewegen?
dan ben niet ik maar u bijzonder zwaar gestoord
ik probeer te genezen van hoe u mij psychiater psychisch hebt vermoord.
wou u ook van mij een 'zwijgen en slikken'?
nu ik heb dan toch iets geleerd
namelijk niet deze bullshit opnieuw te pikken.

(dit is niet eens op 2 sec. geschreven)

in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 september 2011

427. zweven

mijn voeten raakten niet de aarde
de mensen keek ik niet meer aan
de zonnige lach zo af en toe
heeft ook voor even afgedaan.

ik ga het niet proberen
de druk verhoogt
bij forceren

dus bleef ik stap voor stap
en doelloos gaan
de mensenzee ben ik ontvlucht
een doodse steeg zonder gerucht

mijn voeten raakten niet de aarde
en 't water bijna veertig
was nog niet warm genoeg
zodat ik 't ook kon voelen

gedachtenloos
en loos van wezen
wat heb ik nog te vrezen
als ik geen toekomst meer wil lezen
de toekomst is verleden tijd
verleden heeft nooit bestaan
op een andere manier zal 't nu beslist niet gaan

tot deze hel weer is verzacht
en vreemdheid heeft me niet langer in de macht
zal ik me slechts bedienen van stukje zinnen
zo milderen verscheurende gevoelens en gedachten
en lichten ze uit de zware stenen blok
van binnen.

©Lore 2011

in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 september 2011

426. de flater van mijn psychiater

de uren slopen langzaam voort
met vechten
tegen 't psychisch zijn vermoord
de uren slopen langzaam voort
lezen kon niet 'k begreep geen woord
de uren slopen langzaam voort

vier uur schreeuwde de pijn
vechtend tegen er niet meer willen zijn
vier uur en slapen was er nog steeds niet bij
die zich afmaakte van mij
de behandelend arts, een psychiater
repte in al die maanden met geen woord
en zonder voorgaande heeft hij het moeizaam opgebouwd
vertrouwen en die het in hem stelde
lafhartig geschonden en vermoord
om zijn geweten te sussen
heeft hij zelfs eveneens buiten mijn weten
overlegd met zijn confrater

erg moe na weinig slaap
heb ik de afspraak geannuleerd
hoe zou ik nog kunnen veranderen van psychiater
na deze uitermate zware en laffe flater
terwijl degene die ze beging nog wil overleggen
met zijn confrater, de toekomstige psychiater
die hij eveneens buiten mijn weten van een zelf verzonnen
uitdraai... had voorzien

te laf om mij in een gesprek over zijn plannen te spreken
negen jaar therapie en mij heeft hij op deze manier gebroken
afschuw blijft in mijn wezen schreeuwen en spoken
het is in dit licht te ontzettend voor woorden
dat die deze flater heeft begaan
voorgewend bezorgd en gewichtig aan het overleggen is gegaan
de psychiater die me zonder voorgaande aan mijn lot overliet
voorbijgaand aan de consequenties, de impact en het verdriet
zijn falen bleef hij een jaarlang negeren
tot hij mij op deze laffe manier uit zijn leven kon keren

ik gaf nochtans meerdere keren duidelijk aan
dat ik niet stil wilde blijven staan
las boeken over therapie en wat ik ervan mocht verwachten
want van hem kreeg ik daarop geen antwoord
hij had daarover blijkbaar heel andere gedachten
ik vroeg herhaaldelijk wat de therapie inhield en wat ik kon doen
hij bleef steeds hetzelfde zeggen
ventileren is al wat je kan doen
hij pikte er zelden iets uit
hij luisterde niet
en liet me maar praten

en onverwacht moet je lezen in een mail
dat ik terecht had opgemerkt dat hij niet meer alert was
niet voor de volle honderd procent erbij
en nog had hij een verrassing voor mij
hij kon me vooreerst geen therapie meer geven
omwille van zijn gebrek aan aandacht
en wat hij noemde een therapeutische impasse
dat was een dooddoener met klasse
want waarom wachtte hij zo lang
om toe te geven dat hij dit niet meer kon
en koos hij voor deze laffe val?

Hij hield me in die zin een jaar aan het lijntje
en loog over de waarde van zijn therapie
die dat al lang niet meer bleek te zijn
hij suste zichzelf en zijn geweten in slaap
en nu speelt hij de flinke en bezorgde knaap
die na zijn laffe en onverantwoorde daad
met zijn collega over mij aan het overleggen gaat?

waarom wachtte hij zo lang?
waarom was hij bang
om toe te geven dat hij mij niet de geschikte therapie kon geven
tenzij ik zo hanteerbaar was en door de pillen als een zombie zou leven
waarom ging hij dit jaar niet één keer in op de kreet om hulp?
waarom stelde hij toen niet één keer voor wat hij
in het geniep heeft geregeld?
daadwerkelijke begeleiding en therapeutische hulp
van een andere psychiater
dan had dit alles gekund
zonder een emotionele verwoestende kater.

De afspraak kon ik niet anders dan opnieuw afzeggen
omdat ik niet nogmaals als offerlam wil dienen
om die zo laf was zijn falen door dit handelen wil overhevelen
bij wie het niet hoort
na de geestelijke moord
eveneens boven mijn hoofd
mij van het laatste stukje bestaan heeft beroofd

ik besef dat zijn ijverig overleggen
alleen bedoeld is om zijn geweten te sussen,
zijn verantwoodelijkheid weg te leggen
daarvoor laat ik mij echter niet meer gebruiken,
één psychische moord kan volstaan
hij heeft daardoor alleen al mijn menszijn ontnomen
en mijn bestaan

een psychiater die denkt dat hij alles kan
is voor zijn cliënten een gevaarlijk man
want op een dag lost hij dit op, op zijn manier
hij vergooit je zodat je niets anders meer bent
dan de maaltijd voor een gier.

Om zijn geweten te sussen, overhevelen, dan is ze in goede handen?
ook nu lette hij niet op de scherpe randen
ik ben een mens, geen ding, ik dacht dat hij dat wist
wat heb ik me in u als bekwame en te vertrouwen psychiater vergist.

de vergissing is me duur komen te staan
een erge klauw in mijn bestaan.

Ik hoop dat u daarmee kan leven
en dat u in de toekomst
naar andere van uw patiënten
wél uw falen TIJDIG en EERLIJK
toe zàl kunnen geven.

verder heb ik nooit van u gevraagd
dat wanneer mij begeleiden u te zwaar zou gaan vallen
u moest nalaten 'eerlijk' te zijn
dat vroeg ik van bij het prille begin
dat was zowaar haast negen jaar geleden mijn eerste zin
in plaats van te blijven liegen en doen alsof
u hoorde me een jaarlang vragen stellen
en toch deed u alsof er niets was
u bleef u en mijzelf voorliegen
ik vind het harteloos, onverantwoord en grof
en of ik bof
met een psychiater als u die hierna gruwelijk en onverwacht
mij als uw cliënte hebt laten vallen
mijn vertrouwen was groot geworden, nietwaar?
want zoals u dit aanpakte... dat had ik nooit van u verwacht.
Als een dief in de nacht...
hebt u slechts uw moment
afgewacht.

Lore

in dichtvorm

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 september 2011

425. Hij vond het psychisch te zwaar voor hem geworden...

De afbeelding hierboven... omdat ik een engel nodig heb nu...

Kan ik erover vertellen zonder bang te zijn mezelf te verliezen, uit elkaar te vallen, verder dood te gaan? Anderzijds is het een grijpen naar houvasten... spreken, erover spreken. Geen stilte...

Ik dacht dat een gesprek met hem zou helpen te begrijpen waarom hij dit alles zo afhandelde... Het eerste telefoontje werd ik afgescheept met nog meer woorden naast de vragen die ik (huilend) stelde 'waarom loog u tegen uw collega en tegen mij? Waarom handelde u zo? Waarom vond er niet eerst een gesprek plaats... of beter nog wààrom is dit nooit in een gesprek aan bod gekomen?'. Er zitten mensen, zei hij...

Ik telefoneerde niet opnieuw maar stuurde een berichtje of hij me aub wilde terug telefoneren om met mij te spreken als de mensen weg waren.
Ik wachtte... en iedere minuut wachten was de hel. Nog een grotere hel dan het al was. Er kwam niets... Ik wachtte bij mijn tweede oproep tot ongeveer zo'n sessie zou kunnen afgelopen zijn... maar hij nam niet alleen niet op maar ik kreeg een geluid alsof zijn telefoon het niet meer deed. Een foutmelding. Ik begreep wat dit betekende....

Ik voelde me zinken en zinken. De hel groter... en niet weten hoe hier mee om te gaan. Ik ken de consequenties en ben er ontzettend bang voor. Ik belde nog later terug met een vast nummer, geheim bovendien... en wilde rustig blijven en de vraag niet van streek stellen maar kalm... want een antwoord krijgen om het te kunnen begrijpen was belangrijk voor me... héél belangrijk. Van levensbelang. Zo voelde het... ik kan het verder niet beschrijven en ik wil het ook niet.

Ik heb er geen woorden voor maar dit zijn onderdelen van vroeger, van de ergste nachtmerries uit mijn leven... die hij opnieuw tot leven bracht door deze negatie... door deze verwerping van mij als mens...

Het was verder knokken of ongelukken begaan... dus knokte ik verder en belde met dat vaste geheime nummer na een kwartier of langer .. Voice mail... daarin beloofde ik als een klein kind (dat ze aan de rand van het raam hangen vanop de vierde verdieping als het niet luistert dreigen ze het te laten vallen) dat ik rustig zou blijven (niet zou huilen dus onder andere) en kalm zou luisteren naar wat hij zou vertellen over het waarom. Dat ik het wilde begrijpen, dat ik toch niet verder kon als iets zo wordt afgehandeld en wel na bijna negen jaar therapie?

Opnieuw wachtte ik huilend als een wezen dat gemarteld wordt... ik zweer jullie allemaal hier én vandaag dat dit de aller-laatste keer is dat iemand mij nog behandeld, als een ding... op een manier die me de dood injaagt... figuurlijk maar het letterlijke zo dichtbij.

Nog bleef een telefoontje uit. Na opnieuw het kwellende wachten... nog een poging... ondertussen had ik al drie keer in de voice mail van mijn vriendin gesproken... een houvast, een anker... nam hij op. En ik vroeg het kalm... directe vragen, geen ruimte kreeg hij nog om rond de pot te draaien of erger nog me te behandelen als een ziekelijk wezen dat geen verstand of gevoel meer had. (dat maakte het hem vast gemakkelijker om mij zo te LOZEN?)
Iets goed praten of met goede bedoelingen schermen hoefde hij niet meer... ik begreep ondertussen wel voor WIE de goede bedoelingen werkelijk waren... niet voor mij, dàt staat vast.

En toen zei hij... dat het psychische te zwaar werd mij nog in therapie te hebben....

Zo zwaar dat hij niet eens een gesprek daarover kon doen of mij tenminste dat voorstel in een gesprek gedaan kon hebben.... blijkbaar. Ja, dat was zo... Ja, dat kon hij psychisch niet meer aan... en dan nog, zei hij, hoe zou ik me dan gevoeld hebben, hoe zou ik dan gereageerd hebben? Hij vermeldde zelfs dat hij er een nacht van wakker had gelegen...

Nu de nachten die ik ondertussen niet meer slaap, zal ik niet moeten vernoemen... want ik ben toch de 'zieke' nietwaar?

Los daarvan... was hij zelfs daar te laf voor om het risico te nemen mij het tijdens een sessie te vermelden? Uit angst om mij voor zijn ogen te zien instorten? Ja, dan kon je maar beter op zeker spelen hé en het handeltje op deze manier oplossen... 'ver weg van de showroom... '
Kon hij het niet zien op deze manier...: àls hij me daar iets van zou gezegd hebben tijdens een sessie dan had hij me bekwaam kunnen voorbereiden terwijl dàt niet eens nodig zou geweest zijn want dan had ik mijn papiertjes met een veel lichter geweten bovengehaald.

Ik vertelde hem nogmaals hoe lang ik al met het idee speelde van een andere psychiater op te zoeken en hoe ik dat niet achter zijn rug om wou doen.. Alweer greep hij dit aan om zijn eigen 'falen' weg te wissen... door te verkondigen 'dan wilden we toch allebei hetzelfde?'.

Wie is hier de psychisch gestoorde?

Ik verwees naar 'eerlijkheid' en toch altijd het belang van een 'gesprek' waar hij toch steeds zo over sprak want het was de manier waarop hij dit had 'geregeld' date mij het gevoel gaf van de aarde te worden geklopt.

Een bekwaam psychiater, een eerlijk mens had in dat jaar al lang 'zijn' onvermogen 'mijn psychisch belastende aanwezigheid' nog verder te behandelen aangekaart... Een eerlijk psychiater die werkelijk bekommerd is om het welzijn van zijn/haar cliënte had al lang tijdens dat jaar zijn onvermogen kenbaar gemaakt en de mogelijkheid (als hij zo bang was om mijn reactie) aangekaart en of ik er niet mee gebaat zou zijn om ook een tweede psychiater te raadplegen dan konden we nog zien...Komaan zo moeilijk kon dat toch niet zijn? Te laf om het erop te wagen. Liever nog laffer te werk gaan... en een mail sturen... of speelde in dat jaar zijn ego ook een niet onbelangrijke rol?

Ergens leek het wel of hij niet helemaal geloofde dat ik zelf al maanden met dat idee speel en dus verwees ik hem naar mijn site daar stond het gedrukt. Ik geloof niet dat hij zal komen kijken en in feite hoop ik het ondertussen van harte dat hij niet komt lezen... hij zou het psychisch nog zwaarder krijgen en daar is niemand mee gebaat.

Gelukkig heeft hij geen borderline persoonlijkheidsstoornis.. :

Opnieuw begon hij over mijn vriendin, dat hij daar mee wilde praten maar ik wilde het niet (mijn vriendin is een collega van hem) Opnieuw werd er gerefereerd naar zijn zogenaamde zorg die hij voor me had om zijn argument om mijn vriendin te spreken te onderbouwen... Ik zei dat het raar klonk van iemand die zo handelde en dat ik niet wilde dat hij mijn vriendin hierover ging spreken omdat die zorg er van haar zijde altijd is geweest en nog. Zij zal me nooit zo behandelen als hij doet... Ook niet dertig jaar geleden toen zij behandelde (ik was toen natuurlijk niet bevriend met haar).

Voor mij is dit alles pure horror ... pure horror.

Hij begon ook over de andere psychiater die ik contacteerde en dat hij vernomen had dat ik een afspraak maakte. Hij zou met hem praten. Ik zei dat ik dat nu zéker niet meer wil...! Natuurlijk bleef hij opnieuw argumenteren en ook nog dat die andere dat misschien wou. Ook dat heeft mijn besluit mee bepaald... ik heb die afspraak weer afgezegd...!
.
Ik hoef niet nog meer 'beraadslagingen' boven mijn hoofd. Want dat is precies wat mijn psychiater deed en wat me de doodslag bezorgde. Begrijpt hij niet dat ik dit geen tweede keer wens? Of wil hij vooral vermijden dat hij ook maar één vlekje op zijn blazoen krijgt????
Bovendien ontneemt hij mij daar de kans op een wit blad... Ik weet al hoe be-kwaam ze zijn om jouw wit blad in te vullen op een manier dat je niet meer als die mens gezien wordt die je bent.
Ik hoef niet ingevuld te worden door iemand die niet kan toegeven dat hij het niet meer aankon. De risico's daarvan zijn bekend.

Psychisch te belastend om mij hierover te spreken maar wel verder boven mijn hoofd 'overleggen'..? (een woord dat ik deze dagen tot vervelens toe heb mogen horen. .MET HUN COLLEGA OVERLEGGEN. zo gewichtig... en zo handig om hun onvermogen mee te camoufleren en mij te degraderen tot een DING)

Luister... als het voor hem psychisch zo zwaar en belastend werd... dat hij me dan LOSLAAT en me verdomme de kans geeft elders wel door een 'sterker' iemand behandeld te worden zonder zijn inbreng... (wat geeft die inbreng aan meerwaarde, denk je?) Indekken van zijn niet bekwaam onprofessioneel, ontherapeutisch gehandeld hebben?

Wat had ik hem misdaan... (dat heb ik hem ook herhaaldelijk gevraagd).

Voelde hij dat nu pas, dat hij het psychisch niet meer aankon? Neen, natuurlijk niet... maar te laf en te zwak om daar eerder voor uit te komen. Dit leek hem de beste manier... Tuurlijk... Ik hoef het zeker niet nog eens te herhalen voor wié dit de beste manier was?

Natuurlijk zou ik niet willen dat hij instort en daardoor nog meer patiënten van hem DIT moeten meemaken... Hopelijk heeft hij er ook iets van geleerd? Namelijk dat hij niet een jaar lang moet aanmodderen omdat hij niet durft toe te geven dat hij iets niet meer aan-kàn... Is dat dan niet de taak van iedere arts? Als hem of haar iets boven het petje dreigt te gaan de patiënt doorsturen naar een andere arts of tenminste er een voorstel over doen??? Vooral NIET DEZE LAFFE MANIER!!!!

Ooit was er een maatschappelijk werker die me begeleidde... Ik hoor die man nog steeds zeggen tegen me 'Het is mijn fout, je hebt het aangegeven dat wanneer je zei dat het onweerde je in feite bedoelt dat je wereld bezig is te vergaan. Ik had beter moeten opletten'.
Dat zei deze man toen ik een keer niet kwam omdat het zo erg met me gesteld was dat ik niet meer besefte dàt met hem praten het lichter kon maken. Ik bedacht vorige week dat het ook rond deze tijd was en dat is inmiddels ongeveer twintig jaar geleden...
Deze man verontschuldigde zich tot mijn verbazing de keer daarop en gaf toe dat hij beter had moeten opletten. (!!!!) Hierdoor kreeg ik zoveel vertrouwen in hem dat ik later in staat was een sterker therapiewerk op te zoeken, hij gaf me dat vertrouwen naar nog andere hulpverlening toe doordat hij had aangegeven dat hij misschien niet bevoegd was in dergelijke zware problematiek. Deze man behandelde en begeleidde me altijd goed, ik kon met vertrouwen naar een andere hulpverlener stappen. Hij was moediger en wijzer en bekwamer dan mijn psychiater.
Door de handeling van mijn psychiater voel ik angst om nog een andere psychiater te vertrouwen. Zie waartoe het geleid heeft...

Want onder andere denk ik vol pijn en ook met cynisme om die pijn te kunnen verdragen 'hoe zou ik nog een andere psychiater dit durven aandoen... hem psychisch belasten... ' Nog erger is de angst dat ik dit nog een keer moet meemaken... dat ik doorgesast wordt zonder dat ik daarin gezien wordt als het menselijke wezen waar ze mee bezig zijn...
Ik voel me verdoofd van alles... Opnieuw gaf ik mensen meer krediet dan zij mij... daar komt het op neer... Opnieuw wilde ik eerlijk zeggen wat ik wou zeggen... (de brieven die ik weken geleden klaar had om hem dit te vragen, schrijf ik hier morgen wel verder... vandaag is het me te zwaar).

Slechts door mezelf nu in een soort coma te houden, hou ik mijn hoofd boven water...

Wat wilde hij... dat ik dit laatste jaar nooit had aangegeven dat ik 'begeleiding' nodig had en niet slechts 'praten'.? Met het gevolg dat ik er verder aan onderdoor ging...? En na een jaar lost hij dit ZO op????

Voor mijn gevoel is hij in gebreke gebleven... is het niet door zijn niet écht luisteren, niet alert zijn... dan is het door het verzuimen van aan te geven dat hij begreep dat hij ergens faalde en of het niet goed zou zijn als ik ook eens bij een collega van hem ging?

Hij had zelfs zijn eerdere mededeling (ook een leugen misschien?) kunnen gebruiken om me een sessie bij een tweede psychiater aan te bieden bij wijze van aanvulling of alternatief toen hij me die mededeling vertelde, namelijk dat hij na de geboorte van zijn derde kind mijn sessies moest halveren. Dan had hij meteen twee vliegen in één klap. Hij had zelfs kunnen zeggen dat hij voelde tekort te schieten en dat ik misschien een meer gespecialiseerde arts kon raadplegen... (maar zoiets toegeven is wellicht moeilijker dan liegen en achter de rug handelen)

Hij koos de gemakkelijkste weg en maakte het voor mij hierdoor zowat onmogelijk in de toekomst nog open te spreken bij welke psychiater dan ook... want steeds zal ik bang zijn dat deze net hetzelfde zal handelen als degene die me als huisvuil wegkiepte.
Wie geeft me verder de garantie dat een ander niet ook psychisch te zwaar zal belast worden door 'mij'? Hoe moet ik ze ontzien? Kunnen ze me daar bij aanvang een lijstje van geven?

Verder was het bijna lachwekkend toen hij tijdens dat tweede gesprek er zich nogmaals vanaf wilde maken voor ik een antwoord op mijn vraag had en hij het telefoongesprek wilde beëindigen met de woorden dat hij me niet meer te woord kon staan, dat ik naar de crisisopvang moest bellen of crisisnummer what ever...
Moet ik ook vertellen hoé het komt dat ik in nood verkeer en in een 'wat hij' crisis noemt?... alsof ik bij welke crisis ook (en waardoor ze werd veroorzaakt!) dreigde te verzuipen? Alsof ik de laatste jaren wie dan ook in zulke nood moést bellen. Zelfs toen die vreselijke zaken met mijn kinderen gebeurden. Neen... nooit ging ik nog door zulke hel als vandaag... en de avond dat ik zijn mail las... omdat ik ook in deze psychiater té erg geloofd heb... dat ik dacht hem te kunnen VERTROUWEN... dat ik op zijn eerlijkheid had mogen rekenen. Ik wist niet eens wat crisisopvang precies inhield en wààr naartoe ik daarvoor moest telefoneren....

Bewijs deze 'medische fout' maar eens... Bewijs maar eens een tekort komen van een psychiater... Wanneer hij faalt... kan hij zo lang wachten om dat voor zichzelf toe te geven en naar de cliënt toe... tot deze weggezonken is of gaar voor 'opname' of erger...

Neen... ik weet niet of ik ooit nog een therapie aandurf... Hoe zou ik wie dan ook nog vertrouwen op dat gebied?

Ik hààt hem... om dit alles... Hij gaf de hoeveelste hauw in mijn leven.

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 september 2011

424. opnieuw een afscheid

het voelde opnieuw als een afscheid
maar dan zonder de mogelijkheid
afscheid te kùnnen nemen
want een struisvogel nam de benen.

het voelt als een scheur
een klap, een explosie, vermorzeling
verpletterd door afschuw
en door ontreddering

opnieuw een breuk in wat
mijn leven is of was
een hauw in een diffuus en vaag bestaan
een niet te beschrijven pijn
om wat ik nog steeds niet begrijpen kan
het onvermogen van mensen
om emotioneel te begrijpen en te voelen
en de mis-handeling die daaruit ontstaat
er is niets veranderd
omdat het nog steeds verder misgaat.

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 september 2011

423. Nog iets wat ik mijn psychiater verwijt

Ik heb nu de indruk, dus alweer een bedenking dat zelfs mijn psychiater zich niet voldoende bewust is geworden van wat hij had horen weten als hij werkelijk had geluisterd. Ik heb het bovendien meermaals aangegeven. (daardoor ook dat vreselijke gevoel niet gehoord te worden)
Welke meester ik ook soms kan zijn om mijn emoties en ervaringen te verwoorden, meestal schrijvend... het is een feit dat ik in de spreektaal verloren loop. Tenzij ik net schreef en dit geschrevene daardoor helder kon verwoorden. Of tenzij het een toevalstreffer is.

Precies omdat ik met de schrijftaal wel goed weg kan en verbaal ook in normale omstandigheden me ondertussen vrij goed uit de slag kan trekken, gaan mensen vaak voorbij aan die momenten dat ik het niét goed kan uitdrukken... De woorden kunnen in die perioden niet meer vertrekken vanuit mijn gevoel, bewustzijn, binnenkant maar vanuit een verdoofde buitenzijde.
Dan lijk ik autistisch met dit verschil dat mensen niet weten dat ik niet voorbij het dikke glas geraak want ze horen me spreken... maar ik spreek de taal van de ruimte, een taal die niet bij me hoort.

Ik zag ooit een film van een vrouw die achterna gezeten werd door haar verkrachter... zij klopte op de glazen wand en schreeuwde om hulp... maar mensen die aan de andere kant haar zagen, wuifden... want ze dachten dat zij slechts om een groet hun aandacht had getrokken....

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 september 2011

422. De brieven (1) (of de poging die ik wilde doen om bepaalde zaken duidelijk te maken)

Ik vertelde een week of wat geleden van het boek dat ik las... en hoe ik uit dat boek zaken haalde waarvan ik dacht dat ze zouden helpen om uit de therapeutische impasse te geraken... (want mijn psychiater leek zich daar niet voor in te spannen... als het aan hem lag mocht dat nog zo blijven doorgaan????)
Als ik niet had laten weten dat ik tijdelijk met de therapie wilde stoppen, was er wellicht niets gebeurd... wat hem betrof...
Ik ben ondertussen wel bezig gebleven... al voelde ik me zeer slecht zonder therapie... ik wist dat het op deze manier beslist niet verder kon.
Vandaar de tijdelijke stop en van daaruit de brieven...

Ik kon aan de hand ervan ook zaken voor mezelf helder stellen... en ik zou ze in het eerstvolgende gesprek met mijn psychiater meenemen en ze daar dan behandelen.
Zeg dus aub niet dat ik geen moeite deed tot op de laatste snik... en die laatste snik kwam eergisteren in een mail. Want een gesprek zou er als ik die mail las... lang niet meer komen... tenzij ik eerst zijn collega bezocht... zodat die het varkentje kon klaarstomen om het daarna terug af te leveren bij degene die meende zelf geen klap meer te moeten uitvoeren???

Ook vond ik tijdens het rommelen op mijn kamer herinneringen. Ik zou proberen aan de hand van die herinneringen erover te praten op therapie.
Het voelt echt alsof ik alles werkelijk alleen moest doen... en dat ook deed.
Had die man me maar zulk huiswerk gegeven... in plaats van gezapig te blijven zitten en te doén alsof hij luisterde... want het bleek niet eens meer luisteren in de ware zin van het therapeutische werk.

Het was tevergeefs... mijn moeite... want hij op zijn troon besliste anders over mijn lot. Omdat hij niet over mijn lot hoeft te beslissen, nam ik de touwtjes zelf in handen... en heb tegen zijn plotse sturingen in... een andere richting genomen... en dat wat me ziek maakte, volledig stopgezet... daar waar het anders, wanneer hij zich werkelijk als verantwoordelijk behandelend arts had gedragen, heel anders had kunnen lopen... een positieve wending... als hij de moed had gehad OOK zichzelf én zijn therapeutische werk dat eerder leek op een winterslaap in vraag te stellen... dan zou er frisse zuurstof in de therapie hebben kunnen waaien... en niet door wat hij nu deed. Bizar dat hij me nog steeds onderschat... hoe hij meent dat ik me na diverse nare ervaringen nog in het ootje zou laten nemen... Tsss.

Wat een inleiding om de eerste brief aan te kondigen...
De fragmenten die ik uit het boek haalde, zal ik tussen aanhalingstekens plaatsen. (het boek 'De stilte voorbij' Nancy Venable Raine)
Het zijn delen uit dat boek waarmee ik mijn eigen gevoel beter kon duiden in de hoop dat ik daardoor ook mijn slapende psychiater kon wakker maken. Hem meer inzicht zou kunnen geven over wat er gaande was of leeft of niet meer leefde in me. De delen niet tussen aanhalingstekens schreef ik zelf, eveneens in de brieven om te bespreken met mijn psychiater.

-"de dood van de vroegere zelf, een zelf die nooit terugkomt"

-"helaas blijft het verdedigngssysteem in werking en wordt de vroegere zelf vervangen door een gevoelloze, houten, verdoofde, afstandelijke zelf."

-"het proberen te functioneren als die alsof-vrouw was extra bron van verdriet" (noot van mezelf: een psychische pijn)

-"het leven scheen me alleen maar te herinneren aan mijn verdwenen 'ik' die voelende en midden in het leven staande zelf die ik kwijt ben"

(nu volgen bedenkingen, bevragingen die ik zelf schreef naar mijn psychiater toe dus):

-ik vind dat u me aan mijn lot overlaat

-dat u net zo uw handen symbolisch van me terugtrekt zoals de eerste psycholoog dat letterlijk deed

-dat u niet ziet dat de woorden van buiten me komen terwijl de binnenzijde verder sterft

-ik verwijt u dat u me niet helpt, dat u niets zoekt en dus ook niets kan/kon vinden

-u denkt niet dat ik aan borderline persoonlijkheidsstoornis lijd, u denkt dat ik het bén

-u is zich niet bewust van het feit dat ik sinds de breuk met mijn zoon dood ben gegaan door iets wat ik voel als een soort geestelijke verkrachting

-u is en werd zich ondanks ik vind dat u dat had kunnen weten niet bewust van de impact daarvan op mij.

-ik vraag me af sinds wanneer er niets meer is gebeurd

-vaak te verdoofd om te voelen, toch schreeuw ik nu al een jaar om hulp. Ik zei meermaals dat u me maar laat leuteren, dat u niets meer doet, dat u zich niet eens bewust bent dat ik niet meer vanuit binnen kan spreken

-u laat me praten, wees me nergens op, viste er niets uit

-u wentelde zich in de comfortabele zetel voor een fragment bps
'ventileer het vele... maar wàt met al het andere wat me stilaan verder opeet?

-ik liet me telkens sussen, geruststellen, u zou het wel weten, dacht ik, u was toch de psychiater?

(wordt vervolgd)

de brieven...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,