Woensdag 5 oktober 2011
445. de verslagenheid
Er waren verschillende enorme 'duwers'zal ik dit wat ik wil beschrijven maar noemen, om een bijzonder dramatisch besluit te nemen... terwijl dat besluit niet eens meer voelt als een besluit maar een sterk gevoel, een drang, alsof het niet anders meer kan dan zo.
Eerst en vooral door de immens erg, hoop oplaaiende psychische pijn... van binnen schreeuw je jezelf stuk... van buiten blijf je stil... het is bij tijden onhoudbaar... en dan moet je vechten om die drang niet te volgen, een drang die de hemel lijkt in vergelijking met de hel waarin je vertoeft. Een andere 'duwer' is alsof je alleen daardoor nog kan duidelijk maken hoe onheus je behandeld werd, hoe onrechtvaardig en wreed dit op je neerkwam en je psychische vermoordde... De ander begrijpt het niet... erger nog... hij wil niet ho-ren en we-ten wat hij deed.. wat de consequentie is van dit onnadenkend 'zogenaamd' voorstel van de 'verstandige, wijze ????' psychiater??? (een voorstel dat is als stenen in een zak stoppen als je wil zwemmen... zo verbonden aan voorwaarden... zodat je niet anders kan dan naar de bodem zinken, zwemmen is uitgesloten).
Ik besefte dat na dagen en nachten hel het gevecht dat ik al zo vaak heb moeten leveren tegen die 'duwers' en ik dacht dit keer niet meer te winnen...
Pas nu, dagen later wanneer de duwers niet meer constant grijnzen en een kwetsbaar moment afwachten, besef ik dat ik door niet meer te vechten tegen de duwers, zowel tegen de eerste terwijl de tweede 'als er geen andere keuze meer lijkt om hetgeen niet begrepen wordt duidelijk te maken... zo erg is de pijn, zo erg... een pijn die niet hoefde... als er meer verstand en wijsheid aan te pas was gekomen, minder onbedachtzaamheid'... nu als je beseft dat je het beter kan duidelijk maken door het te beschrijven, zo vaak en zo lang tot het toch tot een deel van ze doordringt... want het andere, wanneer die duwer zou gewonnen hebben, hoeft dat niet te betekenen dàt zij dan wél zullen begrijpen dàt hun 'afhandeling' een 'mis-handeling' was van formaat.
Zij kunnen dat afdoen als 'het gevolg van een crisis'... en that's it.
Ik moet gebruiken wat ik als enige middel kreeg... mijn geschreven woorden, de spreekbuis voor degene die het niet kunnen zeggen (ik inbegrepen want zoooo vaak kan ik het OOK niet zeggen... gelukkig wel schrijven). Ik weet wel dat ik er ook niet steeds in slaag het net zo helder te verwoorden als ik wel zou willen, echter dàt gaat me alvast beter af dan het spreken.
Bovendien kan ik in een gesprek waarin ik me in de luren gelegd voel, zo verstomd en ontzet zijn dat ik niet anders meer kan dan stamelen, verward en raaskallend... waardoor je nog meer in de hoek gedrumd wordy. Het is laf en wreed wanneer mensen zich daarvan bewust zijn en dit misbruiken. Jammer genoeg gebeurt het. Ook mijn psychiater misbruikte het...
De verslagenheid in mij scheert hoge toppen.
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
Maar wie stond er achter mij?????
misschien omdat het nog steeds te ontzettend is om het te kunnen bevatten) ... 
bleek dat niet te verdrage)... Ik had moeten vragen of hij me kon doorverwijzen want dat deze therapie voor mij niet meer voldeed. Ik moet leren niet uit angst mensen te kwetsen mezelf tekort te doen, want daar is dit alles op neergekomen en dan is kwetsen... nog maar een klein woord.
