Woensdag 5 oktober 2011
296. opgeruimd staat netjes... ?
Het probleem dat mijn psychiater zelf gecreëerd heeft, is netjes opgeruimd... Het enige dat hij hoefde doen was boven mijn hoofd beslissen. Na een jaar lang aangemodderd te hebben? Na die ene vreselijke onheuse beschuldiging december 2010 toen nochtans hij een steek liet vallen? Toen is er iets veranderd... en dat hoort hij te weten... Hij vertelde aan mijn dochter wat ik hem had toevertrouwd in een sessie. Gelukkig is er tussen mijn dochter en mezelf genoeg vertrouwen om dat te kunnen plaatsen. Maar toen ik dat bevroeg... is er iets in gang gezet... dat hierin is uitgemond. Hij viel mij aan... alsof ik hem beschuldigde terwijl ik slechts om geruststelling vroeg... Vanaf toen is er iets in de therapie geslopen... iets gevaarlijks voor mij... namelijk dat ik niets meer van hem of zijn manier van therapie geven in twijfel mocht trekken. Alles wat ik dierf te uiten zou hij persoonlijk opvatten. En volgens mij heeft hij dat ook gedaan. Mijn vertwijfeling die me dieper in de deprssie deed zinken. Mijn mond werd toen onzichtbaar (maar wel afdoend) gesnoerd... Ik voelde toen al de afstraffing... ik zou me hoeden voor een herhaling.
Vandaar mijn angst om hem nog iets te zeggen? Over het praten dat door hem niet echt meer gehoord werd???? Tot ik me zo slecht voelde dat ik zélf een suggestie deed (na hoeveel noodkreten?) om een tweede sessie bij een andere psychiater... Hij ging er niet op in... maar heeft dit nu alles zo opgelost???? Terwijl ik het unfair zou gevonden hebben een andere arts te raadplegen zonder er hem éérst met hem over te spreken, deinst hij niet terug zo wel te handelen?
Hij heeft hierop aangestuurd en niet ik. Dumpen de cliênte... zodat hij zich geen zorgen meer hoefde te maken om de gevolgen van 'zijn' beslissing om twee leden van één gezin afzonderlijk in zijn therapie te zien. Ik wist het niet en kende de gevolgen niet. Pas in de loop van dat jaar heeft iemand me daar op gewezen. Toen was het echter al te laat. Maar nu besef ik daarvan de volle draagwijdte én de gevolgen die vooral bij mij rusten waarbij ik als extraatje nog behandeld werd als degene die zich niet 'gedroeg'? Wààrom anders dumpte hij me? Per mail? Een andere behandelaar toewijzen zonder ook maar één woord met mij daarover te spreken dat daarop zou kunnen wijzen? Omdat ik té lastig werd? Een té hinderlijke getuige van ZIJN fouten?
Nochtans was daar een zeer eenvoudige oplossing voor... simpel toegeven dat hij een fout had gemaakt.
Ik wens niemand deze hel toe... niemand.
Hij is bedankt... ook voor het feit dat op deze manier ook het goede dat in een negen jaar durende behandeling bij hem... bekomen is, mee weggespoeld is naar de oceaan van geschonden vertrouwen.
Dan durft hij in een mail (nochtans had ik gevraagd me met rust te laten, maar ook dat recht leek alleen hem toe te behoren) nog te wijzen op dat hij me toch tot het laatste toe hielp. Dat hij zulks nog durft te beweren na een jaarlang als een dooie mus mij aan te horen????.
Hij sprak over een therapeutische impasse. Wie heeft die veroorzaakt? En hoe en wie heeft dit op deze laffe wijze opgelost?
En wie is hier het meest psychisch belast? Door wie?
Echt... ik weet niet of ik dit ook nog te boven kan komen.
Een positief punt... dat hij mijn dochter nu tenminste een goede behandeling kan geven? Laat het ons hopen... iemand die op deze manier verantwoordelijkheden ontloopt, boezemt mij angst in en geen vertrouwen. Het gaat hier over mijn dochter... en ik betaalde hier een hoge prijs voor... een die hij hoorde te betalen. Niet ik.
Het is dan wel gemakkelijk en niet minder laf... om dan de borderline persoonlijkheidsstoornis aan te voeren voor zijn uitschuiver... want dat was het, zijn uitschuiver, niet de mijne... ! Daarom huiver ik wellicht voor mensen die hun eigen zwakheid niet eens kunnen toegeven maar zeer laf gebruik maken van jouw pijn.
Het verzoek van de man op zijn torenhoge troon om hem geen mails, berichten of telefoontjes meer te bezorgen... was nog een extra zweepslag... want hoe bizar dat hij me hier om verzocht terwijl hij zelf mijn wens net ervoor had genegeerd????
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
Maar wie stond er achter mij?????
misschien omdat het nog steeds te ontzettend is om het te kunnen bevatten) ... 
bleek dat niet te verdrage)... Ik had moeten vragen of hij me kon doorverwijzen want dat deze therapie voor mij niet meer voldeed. Ik moet leren niet uit angst mensen te kwetsen mezelf tekort te doen, want daar is dit alles op neergekomen en dan is kwetsen... nog maar een klein woord.
