ochtendhumeur

Zaterdag 24 maart 2007

rare vogels

Drie respectabele stadsidioten: een prediker, een muziekant en een zwijger. Ze hebben iets gemeen: je komt ze regelmatig tegen op diverse plaatsen, winter en zomer.
De prediker heeft zich het apostolaat toegeëigend. Niet op pauselijk nivo. Neen, hij is een straatwerker die op ondenkbare uithoeken van het trottoir met een blik op oneindig het woord gods verkondigt. Terwijl hij dat onafgebroken doet, zwaait hij met zijn rechterhand, wijsvinger naar de hemel gericht. Niemand luistert. Ik denk dat het hem weinig kan schelen, dat hij zich richt tot een wereld die alleen voor hem toegankelijk is. Zijn ogen zijn nooit op iemand gericht. Hij kijkt verdwaald.
Zo stond hij op een keer te preken voor een etalagepop, of was het zijn weerspiegeling in de vitrine? Zou hij zichzelf herkennen in een spiegel? Ik heb het hem nooit gevraagd.
De muziekant draagt een te groot verkreukeld grijs kostuum. Zijn grijzend haar tot net over de oren is altijd in de war, net zoals hijzelf, wat voorovergebogen in zigzag van het ene terras naar het andere lopend. Zijn hoofd tikt dan afwisselend links en rechts naar beneden. Hij draagt in zijn linkerhand een oude spaanse gitaar waarop nog vier snaren staan. Op elk terras speelt hij tien seconden een melodie die hij alleen begrijpt. Dan tovert hij uit zijn jaszak een kartonnen beker waarmee hij de tafels afschuimt. Ook dat duurt niet langer dan zijn muziekstuk. Hij is het gewoon dat men niks geeft. Hij heeft geen stem en speelt geen akkoorden. De mensen willen kwaliteit. Anders geen geld.
Je ziet hem alleen bij zomerweer want binnen mag hij niet spelen. Ik wou eens zijn gitaar stemmen maar hij hield ze krampachtig vast alsof zijn voortbestaan bedreigd werd. Hij zwerft hier al jaren rond.
Ook de zwijger blikt naar oneindig. Ik schat hem rond de dertig. Nog te jong. Hij stapt evenwichtig en draagt een volgepropte plastieken zak over zijn schouders, meestal rechts. Zijn gevlochten haar bind hij omhoog. Je komt hem zowat overal tegen in alle jaargetijden. Hij lijkt iemand te zijn weggeblazen uit een gebroken samenleving.
Drie schimmen in de stad. We zijn bang om ze aan te spreken, om ons belachelijk te maken. Iemand anders zal hen wel helpen.
Hoe was hun jeugd, wie zijn ze?
Ik heb het hen niet gevraagd.

Geschreven door warket om 10:10 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 maart 2007

are jou smoking?

Are jou smoking?
wablieft?
rook je?
neen, lieg ik
niet meer dus?
Ze moet het gezien hebben aan de bruine nicotinevlek op mijn middenvinger
Toen ik buiten ging volgde ze me
Heb je een sigaret voor mij?
neen
Ik keek naar haar blote voeten,
zag een glimp van schoonheid in haar vertekend gelaat
ik vertrok koelbloedig in burgerlijk fatsoen
ik had haar mijn propere sokken en sandalen kunnen geven
en wat tabak voor een halve dag
ik deed het niet
ik heb spijt dat ik het niet gedaan heb
mijn spijt achteraf

Geschreven door warket om 10:06 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 maart 2007

nachtfiets

Het nachtelijke uur net overschreden lukt het me nauwelijks om gedachten tot bedaren te brengen. De middernachtstreep die mijn feestcultuur uit eerdere jaren bepaalde is allang naar het onverhevene verbannen. Mischien is het de zure nasmaak van champignons met look en alcohol van vier uur geleden die me toegang tot de eeuwige jachtvelden van de slaap ontzeggen. Kriebelig lustverlangen dat elke meditatieve poging tot verdrijving weerstaat. De nacht slaat op hol.
Ik fiets naar Zoersel.
Ben je gek geworden? Het is nacht. Zoersel ligt op tachtig kilometer van hier.
Ik weet het. Dat wordt zes uur rijden. Net op tijd voor een ochtendwandeling met J.
Ik wil niet dat je gaat.
En toch ga ik.
Neen. Je vertrekt niet. Het is te gevaarlijk.
Ik vertrek wel.
Terwijl ik mijn kousen aantrek knaagt de rede aan het avontuur maar er is geen houden meer aan. Niets kan me nog tegenhouden. Het is de koppigheid van een ezelsstier, de moedige onwetendheid van een soldaat op weg naar het slachtveld, eenzame fietser bekropen door de charme van de nacht. Licht uit, deur dicht, fiets bestegen om er pas af te gaan bij het krieken van de dag. Alleen de weg ligt me slecht in het geheugen. Was het langs het kanaal of de rivier? Ik laat het aan het toeval over. Zoersel ligt in het noorden. Kan niet misgaan. De wegen worden nu nauwelijks bereden. Het is maar tot in Mechelen dat me op straat iets kan overkomen. Van daaruit fiets ik langs het kanaal naar Lier. Geen kat die daar de straat nog oversteekt. En dan verbleekt de zwarte sterrenloze lucht, zijn wolken nog bergschimmen in het noorden, daar ligt Zoersel, ontwakend uit de slaap. Luie zaterdagochtend niet aan mij besteed. De wereld geeuwt.

Geschreven door warket om 16:14 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 22 maart 2007

veldtocht

Wie heeft het nog niet meegemaakt. Je tuttelt je benen vanonder je lijf om 's morgens op tijd te vertrekken naar het werk, je stapt in de wagen en beweegt zich zittend voort, consequent de constant schommelende toegelaten snelheden aanhoudend en dan kom je pardoef voor een wegomlegging te staan.
Nu zijn we het stilaan gewoon dat er altijd wel ergens een opengebroken wegdek ons de weg verspert maar we verwachten daarbij dat een alternatieve weg ons in goede banen leidt. Ik ben nu niet bepaald een autofanaat met mijn vijftig kilometer per maand maar voor die ene keer dat ik met een wagen reed overkwam mij nu wat ik niet had verwacht. Ik volgde het bord 'wegomlegging' en even logisch om te geloven dat Hitler een borstel onder zijn neus had omdat geen enkel haartje op een andere plek wou groeien, stond aan het volgende kruispunt geen richtingaanwijzer meer. In zo een situatie kies ik altijd voor mijn intuitief gevoel, dus rechts of rechtdoor. Ik reed naar rechts omdat dit een T-kruispunt was.
Zo kwam ik in een dorp terecht en dacht ik: ik ga het bij de bakker vragen, maar op dit vroege uur was die nog dicht. Dan maar verder vrolijk verder draven door dit landelijk dorp. En dan zie ik in mijn opwinding verder een oranje bord: ' enkel plaatselijk verkeer, handelszaken bereikbaar'. Nou, daar kan ik wellicht wel door tot ik aan een veldweg kwam met een bord:"alleen voor landbouwvoertuigen".
De waanzin die daarop volgde wil ik in dit schriftuur aan de lezer besparen en enkel mede delen dat ik op mijn werk ben geraakt.

Geschreven door warket om 22:17 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 maart 2007

donderdag 22 maart

Mijn ouders hadden beslist om het huis op te knappen en de tuin heraan te leggen in de komende vakantie. Mijn broer en ik moesten meehelpen. Ik had er helemaal geen zin in. Ik wou op reis naar Marokko. 'Doe niet zo vervelend' zei mijn broer. Pa was in alle staten. Ma zoals altijd vol zelfbeklag. Ik was de zoon die hun in de steek liet, de afvallige zoals altijd.

's Zaterdags vertrok ik te voet naar een ver afgelegen bushalte. Ik wou naar zee om daar mijn reis te boeken. Mijn broer ging mee.
Ik miste echter de bus en wachtte dan maar aan een verderop gelegen tramhalte. De tram komt eraan. De rit kost vier euro en je moest betalen met twee stukken van twee. Terwijl ik in mijn geldbeugel zocht viel het kleingeld op de vloer. De trambestuurster snelde me te hulp. We stonden gebukt de munten van de vloer te rapen toen haar ogen toevallig in de mijne keken. Ze had mooie ogen. 'Je ziet er lief ouderwets uit met die velouren vest' zei ze.

Halverwege naar de stad waar ik de trein zou nemen, stapte ik af en liep verloren in een overdekte parking. Gelukkig kwam ik bekenden tegen. Het waren oud collega's. Kom mee iets drinken, zeiden ze. Ik hoor er niet meer bij maar toch ging ik mee naar het cafetaria van hun kantoor. Daar gingen ze in groepjes van vier zitten. De nieuwe directieleden zaten appart te vergaderen. Vreemd was dat. Ik dronk met de kuisvrouw hete chocomelk met een scheutje Cointreau. Dan ging ik verder.

Buiten stond mijn broer te wachten. L. was er ook bij. Ze had de hond en enkele kennissen meegebracht. Ik heb mijn broek niet meer aan! Met een deken rond mijn middel ging ik ernaar op zoek en vond ze algauw terug besmeurd met modder. Gelukkig had ik één in reserve mee. Ik was nu al een halve dag onderweg. Zou ik het werk verwittigen?
Onnozelaar, zei mijn broer. Het is zaterdag.
Uiteindelijk beslis ik om terug naar huis te gaan. Daar hadden pa en ma de tuin in orde gebracht. Pa was ondertussen aan het huis begonnen en ma zei geen woord. Ik zei hen dat ik niet naar Marokko zou gaan. Ze luisterden niet eens.

Plots sta ik in mijn eigen tuin. De haag is pas gesnoeid en de poort staat open. De hond is weggelopen. Ik hoor haar in de verte jankend vechten.
Er komt een ruiter heelhuids op zijn paard voorbij. Oef...ze heeft het paard niet gebeten. Mijn opluchting is maar van korte duur want nu komt er een vrouw aan de poort opdagen, wenend en bebloed door hondebeten. Aarzelend blijft ze staan. Ik breng haar naar de binnenkoer en wil een dokter bellen.
Ondertussen is L buiten gekomen. 'We kunnen haar zelf wel verzorgen' zegt ze. Ik heb nog een vaccin tegen hondebeten in de schuif.

Geschreven door warket om 10:45 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 maart 2007

droom

vannacht had ik een droom die nog altijd door mijn gedachten klieft
de oorlog was uitgebroken
een overheersende oorlog met ongelijke kansen
ik was oud en zwak
de hemel had een schaduw die het landschap dreigend overgroeide
ik kon mijn blik niet meer hernieuwen
de wolken hadden geen herinneringen meer
ze smolten als schimmen
in mijn vlucht met anderen waarvan ik de identiteit niet kan achterhalen, verloor ik mijn schoeisel
dat maakte me nog hulpelozer dan ik al was
we kropen door ravijnen in rokend puin
die ooit straten met huizen waren
de angst heeft me zelden zo intens bekropen

dan werd ik wakker met mijn vingers in haar haren gedompeld
ze sliep verder
ik stond op in wakende dagelijksheid
en zit nu het beeld van mijn droom uit lucht te boetseren
zou ik opnieuw willen spelen
mijn jonge schreeuw en ik
met uitgestoken handen
zonder hoofd
in ons lied verzonken
en uiteindelijk het instrument tot zwijgen heffen

Geschreven door warket om 15:37 Reageer op dit bericht

Maandag 19 maart 2007

vitrinekast

Er is zilverlicht daarboven dat mijn ogen verblind als ik buiten zit.
Doe iets aan, had ze me gezegd.
Tussen wolken heen zit ik te wachten op een glimp van zonneschijn. Telkens
als de schaduw van mijn pen tevoorschijn komt ben ik dankbaar.
Nu vallen er ijskorrels op dit blad papier. Ik wacht tot de inkt gaat verwateren
zodat dit een getuigenis wordt als een troebel schriftuur.
Nu, veel later, wanneer het vuur van de verbeelding ontvlamt in de diepe avond,
beleef ik genot aan eenzaamheid in stille overpeinzing. Dit is het uur waarop de
raadgevingen van wijsheid niet meer gesmoord worden door het geraas van het buitenleven.
Ik slenter doelloos door het huis met een niet te bevredigen honger naar zintuiglijk genot.
In de vitrinekast ( een ijzeren beglaasde apothekerskast die ik jaren geleden op een
rommelmarkt gekocht had ) liggen drie libellen die in vroegere zomers het huis
waren binnengedrongen, roerloos met gespreide vleugels op een steen. Het is alsof
ze rusten en nog in leven zijn. Ook de mot die drie jaar geleden kamikaze pleegde
tegen een gloeilamp boven tafel, ligt op haar zij in een eeuwige slaap. Ernaast liggen twee
muizengeraamten en een gemummificeerde kikker omringd door edelstenen.
In die kast staan ook prenten van haar te vroeg overleden ouders en een jeugdvriend.
Nou ja, sterven doe je altijd te vroeg.
Het gebeurd regelmatig dat bezoekers ernaar kijken en me vragen waarom ik die dingen
bijhoud. Dat is toch luguber, zeggen ze dan. Voor mij is het de dood in haar stilte bewaard
gebleven in herinneringen.
Die kast gaat nooit open, tenzij bij speciale gelegenheden wanneer kinderogen
erin graaien uit nieuwsgierigheid.

Geschreven door warket om 22:44 Reageer op dit bericht

Maandag 19 maart 2007

cafébruxelles

Oud-strijders krijgen voortaan gratis gezonheidszorg. Hallo...gaat het een beetje? Dat zijn tachtigplussers! Waarom dan niet voor zestig- of zeventigplussers? Och ja, dan begint het geld te kosten. Was ik rats vergeten. Je moet eerst stokoud worden om een cadeaubon te krijgen. Velen onder ons halen het toch niet tot aan die eindstreep. Avec ce gouvernement, c'est génial.
Ik verveel me dood. Zo geraak ik in mijn dagboek verzeild waaruit onderstaand citaat geschreven op een zomerdag zeven jaar geleden:

Zit in een café in Brussel voor open raam. Naast mij leest een man een krant. Langs het trottoir stappen vrouwen met waggelende borsten. Mensen gaan op bus. De man met krant is weggegaan en twee vrouwen komen op de plaats waar hij gezeten heeft. Ik riek hun parfum. Bus wacht tot het tijd is om te vertrekken. De chauffeur leest ook een krant. Ze roken naast mij een sigaret en drinken koffie. Ze spreken frans. Er loopt een dikke Marokkaanse vrouw met drie dochters voorbij. De twee vrouwen naast mij zijn zwijgzaam. De oudste hoest en de jongste staat op om te betalen. Wanneer ze vertrekken heb ik met een van hen een ogenblik oogkontakt. Dat jeukt. Vlak voor het raam is iemand pas gezeten. Ze draagt een flinterdunne gouden ketting rond haar hals. Ik zie alleen maar vrouwen om me heen. Ze overbevolken deze wereld, mijn wereld. Haar oorringen zijn ook van goud en haar acajou gekleurd haar is opgestoken met een witte speld. Iemand zei me ooit dat dat een diadeem is. Ook zij rookt een sigaret. Ik kan haar gelaat niet zien want ze zit met haar rug naar mij gekeerd, ik aan de binnenkant en zij aan de buitenkant van het venster. Wat zou ze vannavond doen, hoe laat gaat ze slapen, heeft ze een minnaar, waarvan houdt ze?
Ze heeft een moedervlek in haar hals. Ik vraag me af hoe ze schreeuwt wanneer ze klaar komt, of ze zich laat penetreren zonder liefde, uit pure nieuwsgierigheid hoe het met een ander is. Het blijft regenen en de bussen blijven vollopen met passanten.

Geschreven door warket om 21:46 Reageer op dit bericht

Maandag 19 maart 2007

gesprek

Zal ik pittabroodjes snijden?
Doe maar.
Ondertussen schud hij vakkundig het vlees in de pan. De drie plaatsen in hun huis zijn stampensvol. Ik versta geen woord van wat er gezegd wordt. Dan maar de verf van de muur kijken. Als iemand me iets wil vertellen krijgt die mijn minst dove oor aangeboden.

Dag oor

Wat zeg je?

Dat het een gezellige avond wordt.
Ik doe dat ook graag.
Hoezo, wat?
Koken.
Dag oor.
Wie zich de moeite getroost om op een rumoerige plaats met mij een gesprek aan te knopen moet dan maar dichterbij komen...close gesprek gegarandeerd.
Er zijn vier pittabroodjes aangebrand ( blijven haperen in de broodrooster ).
Zwart, steenhard tussen de kiezen en verbrande lucht in de neus. Nou moe, keukendeur blijft dicht.
Wat doe jij van beroep, vraag ik aan iemand die dicht bij mij zit.
    Ik ben preventieadviseur, zegt ze. Herken je me niet?
Ja, vanop een trouwfeest. We hebben toen nog lang gefilosofeerd over de zin van het leven terwijl we de afwas deden.
    En wat doe jij van beroep?
Ik ben toezichter.
Wat is dat?
    Toezicht houden.
Ze lacht alsof ik een grap vertel. Daarna graait ze een nieuw pakje sigaretten uit haar handtas.
Ik geef haar vuur.
    Hoe lang kennen julie mekaar?
Ik heb haar leren kennen toen ze vijftien was.
    Hoe doen julie dat?
Toeval.
    Gewoon wachten op het toeval?
Niet op wachten. Het gebeurt vanzelf. Met een beetje geluk valt het mee.
Wie weet vertel ik eens over kamers vol spinnewebben en plaatsen bevolkt met onherkenbare
wezens, iets wat niet van deze wereld is.
Het leven is toch een droom, niet?

Geschreven door warket om 09:47 Reageer op dit bericht

Zondag 18 maart 2007

Marcel

Terwijl het nog schemert sta ik in de deuropening verscholen naar storm met regen te kijken.
Het is lang geleden dat ik Marcel nog gezien heb.
Wie is Marcel?
Wel Marcel is een mens met hart en nieren zoals iedereen en toch heeft hij iets speciaals.
Het speciale van Marcel omschrijven is zo goed als onmogelijk. Dat kan je enkel doen door
de ontmoeting met hem letterlijk te illustreren. Ziehier doe ik dan maar een poging hieromtrent:

Op 16 januari 2006 heb ik hem voor de laatste keer ontmoet, en zei hij:

Wat vind gij het bekoorlijkst: de voor- of achterkant van een vrouwenlijf?
Wat zegt u?
Ik vroeg wat u bekoort: de foef of de billen?
De ogen, antwoord ik.
Hij kijkt beteuterd. Sta hier niet te liegen tegen mij.
Het is vroeg. De rijm is nog niet verdampt. Hij vraagt of ik ook een druppel wil.
Ondertussen wringt hij een fles goedkope wodka uit zijn binnenzak.
Het is Marcel die me stond op te wachten aan de sint-jacobskerk. Puur toeval, zou je zeggen.
De foef en de bilspleet begeer ik al vanuit mijn kindertijd, vervolgt hij na een stevige dronk.
Ze stinken naar kak en pis als ze ongewassen zijn en toch zijn ze geliefkoosd in mijn leven.
Voor mij de ogen, zei ik opnieuw.
Ga je nu de hele tijd blijven liegen, schatert hij. Moet ge echt geen druppel proeven?
Een proevertje maar.
Ik vind het min of meer walgelijk om aan die teut te drinken. Wie weet waar hij met zijn mond vannacht ingezeten heeft.
Ik neem een slok uit respect voor deze wilde die zo afstotend en vertederend kan zijn.
Wat doet ge momenteel voor de kost, vraag ik, ons laatste gesprek indachtig.
Alles in het zwart. Heb je voor mij geen klus die een ander niet wil doen?
Neen, dat kan niet, dat mag niet. Terwijl ik dat zeg bekijkt hij mij onbegrijpend, meewarig aan en zegt:
het is de moeite waard om mekaar nog eens te zien.
Ja, zeg ik. Het verdient respect.
Ons gesprek dat oerkreten bedwelmt, is onmogelijk te beschrijven in mijn woordenschat.
Voor ik voortga zeg ik nog: het zijn de billen die me het meest intrigeren maar de ogen zijn het bekoorlijkst.
Hij knikt en vraagt: intrigeren, wat betekent dat? Dat is wat jij de waarheid noemt. Verdwijn nu maar uit mijn leven tot de volgende keer.
De gedachte aan Marcel zal me de rest van de dag achtervolgen. Zijn postuur van kleine gestalte met te grote gekloven handen blijft op mijn netvlies gebrand. Telkens als ik iemand tegenkom denk ik: sta hier tegen mij zo niet te liegen.

Geschreven door warket om 13:03 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 maart 2007

grijze zaterdag

7h30: Het spijt me om julie zo vroeg op een zaterdagochtend wakker te maken maar ik kon
het me niet laten. Ik heb lang genoeg badend in het zweet droomloos onder de dekens
gelegen. Het wordt een grijze dag. Eerst nog de medicijnen doorspoelen tegen de koorts.
Dan ga ik buiten en dat valt mee. Het regent niet.
Is het julie ook al opgevallen dat er terug mussen de tuin bevolken? De laatste jaren waren ze
weggebleven.
De wind waait vanuit de verkeerde richting en jaagt de schouwdamp naar binnen. Dan maar de verwarming afzetten.
Hoe lang denk ik nu al dat ik die schouw moet nakijken? Een jaar? Maar ja, zo gaat dat met plannen, eerst worden ze op de korte baan geschoven vanwaar ze vervolgens op de lange baan
belanden.
Bij mij thuis is het de gewoonte om op vrijdag- en zaterdagavond min of meer uitgebreid
te feesten en daarna alles onaangeroerd te laten staan tot de volgende ochtend.
Als je dan opstaat is dat het eerste waarmee je geconfronteerd wordt: een onooglijk stilleven
van wanorde. Vreemd genoeg stoort mij dat niet.
De boel wordt pas opgeruimd na het ochtendritueel.
Maar vandaag ben ik de verkeerde man op de verkeerde plaats. Ik zou veel liever
een Boeing 747 zonder passagiers boven het wolkendek besturen naar een verafgelegen plaats.
Toch ruim ik die rotzooi bijna machinaal met verstand op nul in danspasjes af.
Spinnenwebben die in dit huis een eervolle plaats verdienen, worden daarbij gespaard, ook al wegens moeilijk bereikbaar.
Niks dwangmatig. Heerlijk toch?
Op het toilet kijk ik naar de roze motieven in het toiletpapier, lees ik de samenstelling en gebruiksaanwijzing van mijn medicijnen en begin ik te mediteren tot mijn billen aan de wc-bril blijven
plakken. Nu nog naar de krantenwinkel en de bakker hier twintig meter vandaan.
Ondertussen is het kwart na elf. Waarom dan niet tegelijk naar de beenhouwer gaan?
Oh ja, weeral vergeten; in de krantenwinkel staat op dit uur gegarandeerd die kerel met
naar achter gekamd sluikhaar (vaste klant op zaterdag) zijn sigaar te paffen, wat de klandiezie enorm stoort, maar die brave man achter de kassa durft hierover geen opmerking te maken. Terwijl hij de klanten bedient blijft sluikhaar maar doorratelen met een misselijkmakende gorgelende stem. Hij merkt niet eens dat niemand nog luistert.
Bij de bakker is er maar één klant. Dat komt omdat in dit miezerig dorp twee bakkers zijn:
de goeie en de slechte. Ik ga naar de slechte omdat de bakkersvrouw mooi en vriendelijk is.
Je moet er nooit in een lange rij wachten en bovendien is het stokbrood voortreffelijk.
Daarom koop ik het ook: voor zijn voortreffelijkheid en de vriendelijke bakkersvrouw.
15h30: ik heb geen griepgevoel meer. Nu is het hek van de dam en sta ik op mijn eentje Salsa te dansen (ook al doe je dat gewoonlijk met twee). Omara Portuondo loeit door het huis.
Heerlijk is dat!
Hopelijk komt mijn vader me nu niet onverwachts bezoeken. We hadden een week geleden afgesproken om vandaag brandhout te verzagen. Ik had gisterenavond nog doodziek die afspraak
afgezegd. Ik zou me schamen moest hij me nu dansend in dit huis zou aantreffen.
16h41: ik was mijn handen met heet water vooraleer het gehakt te mengen met gember en paprica om het vervolgens te kneden tot bouletten.
De keukendeur staat open. Binnenwaaiende wind verlucht deze ruimte.
De hond ligt op de koer met haar voorpoten galant over mekaar gespreidt.
Ik hoor merels fluiten. De ajuin is dun versnipperd. De knoflook ook. Ik maak eten klaar in "Flor Damor". Straks komt ze thuis,
en hij ook. Dan eten we tezamen en is het weeral feest.

Geschreven door warket om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 maart 2007

De eerste keer

Wauw, zeg. Is me dat even wennen aan die blog.seniorennet. Het is net of ik vanuit een landelijk dorp in een grootstad terecht gekomen ben. Het zijn mijn eerste woorden hier op dit virtueel blad papier. Laten we maar meteen beginnen. Alhoewel, veel heb ik vandaag niet te vertellen want ik heb de godganse dag met griep in bed gelegen. Dat was jaren geleden. Nu ik wakker ben gaat zij slapen. Vandaag was een omgekeerde dag en vannacht zal het niet anders zijn. Mijn oren suizen.
Dan vertel ik maar iets over temps passé:

woensdag 4 mei:
Ik kon niet wachten en ben gisterennamiddag reeds vertrokken. Heb in Zoersel buiten geslapen. Daarna tot bijna in Tilburg gefietst en tent opgezet in bos. De tent is net groot genoeg voor een persoon in foeutushouding. Het is nog niet donker als ik in slaap val.

donderdag 5 mei:
Het was koud vannacht. Bij het krieken van de dag vertrokken naar Tilburg. Niks bijzonders met die stad. Lelijke appartementsgebouwen en geen monumenten.
Van Tilburg naar Waalwijk. Deze kleine stad heeft iets: op een binnenplein is een eetcafé waar ze uitsmijter roastbeef en lekkere koffie serveren. Dat doet deugd. Ondertussen is het elf uur en ben ik op weg naar s'Hertogenbosch. Het loopt langs een breed fietspad doorkruist met kleine waterlopen. De zon heeft de kou verdreven.
20h: ben in Culemborg, zo'n 20 km van Utrecht. Het blijft droog en het is nog niet te koud om te fietsen. Opnieuw uitsmijter op terras met een Duvel. Straks fiets ik verder. Met wat geluk vind ik voor het donker wordt een geschikte plaats om te kamperen.

vrijdag 6 mei;
Het heeft vannacht geregend en behoorlijk gewaaid. De tent bleef min of meer droog. Had net op het einde van de avond nog een toffe plaats gevonden, beschermd tussen bomen. Dat krampachtig inslapen begint te wennen. Ik ga slapen als het daglicht verdwijnt en sta op als het terug opkomt.
Daarna ga ik verder, zoek s'avonds een plaats, slaap en vertrek opnieuw.
Ik wordt s'nachts wakker door de regen, heb het s'morgens koud. Ik ontdek een andere werkelijkheid en voel me bijzonder gelukkig.
De wind blijft waaien. Echt koud is het niet. Ik fiets verder naar Amsterdam ( nog ± 18 km ) .
Amsterdam is niet meer wat het vijfendertig jaar geleden was. De hippies zijn ouwe fatsoenlijke burgers geworden, bedienden, bedrijfsleiders, arbeiders met pensioen, ze zitten in de politiek. Zie ze daar nu wandelen in dat park van toen, met een poedel aan de leiband.
Ik koop schoenen. Door dat buitenleven zijn mijn sandalen iets te koud. Bij dageraad worden mijn voeten nat van de dauw in het gras.
± de middag voorbij: ik eet in een koffieshop drie space-cakes. Drie kwartier later begin ik het te voelen. Het is zo fijn dat ik de nacht doorfiets langs Haarlem tot Leiden voorbij. Daarna komt het daglicht vantussen de wolken, eerst als een purperen schijn, dan roze.

zaterdag 7mei:
Ondertussen is ook de zon opgekomen. Ze ontdooit mijn vingers en verdooft de pijn in mijn gekloofde duimen. Het verkeer komt op gang, mensen komen op straat, winkels gaan open. Het leven herpakt zich. Ik ben niet meer alleen.
In Gouda koop ik bewust geen Goudakaas. Vandaar gaat het naar Rotterdam en wordt ik me ervan bewust dat ik morgen thuis moet zijn. Rondslenteren in deze stad zit er niet meer in. Ik voel me trouwens ondertussen gegeneerd om nog ergens binnen te komen. Ik heb me vier dagen niet geschore,, niet gewassen. Mijn haar plakt tegen mijn schedel. Ik ben zo vuil dat ik eigen stank niet meer riek. De properheid van de passanten riekt naar parfum.
Vanaf nu wordt het fietsen tegen de tijd. Opnieuw fiets ik de nacht door. Rond een uur of drie s'morgens heb ik langs de ring rond Breda de weg gevonden naar Roosendaal. Nu is het rechtdoor langs Wuustwezel naar Antwerpen.
Achtenveertig uur fietsen zonder slaap verandert mijn wereldbeeld. Wat overblijft is een decor waardoor ik me beweeg. Tussen nacht en dag is er een moment dat de straten verlaten zijn. Dat duurt niet lang maar het is prachtig. Net alsof je in een verlaten wereld bent. Je voelt wanneer alles inslaapt en opnieuw ontwaakt.

Ik weet nu een-duizendse van wat daklozen voelen: schaamte voor de vuiligheid op het lijf, het gevoel van eenzaamheid, de wereld bekijken zonder erbij te horen. Vrijheid is die prijs niet waard. Daar ben ik zeker van.