“Een zondagse steek houdt geen week”.  Zei mijn moeder vroeger vaak – en zij had die wijsheid weer van haar moeder- Een gezegde uit Reformatorische kringen,  dat betekende dat zondagsarbeid niets waard was,  en dat er op de dingen die je deed op “de dag des Heren” geen zegen rustte….  Op alles had zij wel een spreuk die  soms heel irritant konden zijn. Als ik als jong meisje aan het dralen was, en ergens onderuit probeerde te komen, dan was het “Kanniet is dood en Wilniet ligt op het kerkhof” of ze zei “Ga  iets doen!  Ga de ramen maar lappen, daar knap je van op! Of anders: “Geef jezelf een schop”. Mijn moeder was zo’n “Waar een wil is, is een weg", Kan alles vrouw. En zo moest ik glimlachend denken aan die “zondagse steek”. Terwijl ik mijn salontafel deze zondagmorgen in de verf zette. En “hellup” ik begin steeds meer op mijn moeder te lijken! De salontafel,  waar ik al een tijdje op uitgekeken was omdat die naar mijn mening niet meer bij mijn verleden zomer totaal veranderde interieur paste. En ik dus wel eens wat anders wilde. Maar de perfecte tafel heb ik nooit gevonden. Ofwel kon “mijn Bruin”  het vanwege mijn persoonlijke financiële crisis niet trekken, of te groot, te klein, te hoog, te laag, te rond, te vierkant of te ovaal. Maar ik heb wel heel veel ideeën opgedaan. Van mijn oude tafel vol blutsen en krassen, door hem slordig te schilderen, uh pardon....te lazuren, met een rest witte verf,  een nieuwe gemaakt met een heuse antiek look , en wow….

Het was warm. We hadden buiten, waar een zacht briesje voor een heel klein beetje afkoeling had gezorgd, nog laat zitten natafelen. Camille die twee dagen bij mij had gelogeerd lag al een tijdje te slapen op een ligstoel onder een grote handdoek en leek vertrokken te zijn voor de hele nacht. Mijn dochter die in september hun 2^e kindje verwacht was moe en we besloten er voor die avond een eind aan te maken. Om 2.00 ’s nachts was ik nog wakker vanwege diezelfde warmte. Een paar keer gedraaid  van de ene kant van het bed naar de andere,  schuin gaan liggen, achterste voren en ook “binnenste buiten” eens geprobeerd, zonder kussen, met kussen.  Het raam wijd open gedaan i.p.v. op een kiertje. Maar geen greintje lucht te bekennen. Ik begon hoofdpijn te krijgen en ik ben uiteindelijk maar opgestaan. Om buiten in de tuin gaan zitten waar de temperatuur nu zalig was. In de verte rommelde het in de lucht. Als ik ergens bang van ben dan is het wel onweer, maar deze leek nog heel ver weg, gelukkig!  En wat een geluiden, zo ’s nachts buiten. Iedere zomeravond, tegen 22.00 als het donker wordt begint het, dan vliegen er een paar vleermuizen boven ons hoofd. Ik hoorde geritsel in de struiken en even later kreeg ik bezoek van een egel die helemaal niet bang, op zijn gemak aan het rondsnuffelen was, ineens was hij weg, verdwenen  in “het bos” zoals Camille het groepje sparren en andere struiken in een hoek van de tuin noemt. Vervolgens kwam de kat van de buren langs voor een praatje en een aaitje, gevolgd door een vriendje, die zich er ook nog even mee begon te bemoeien.…...En zo werd het toch nog gezellig. De hoofdpijn was ondertussen verdwenen.  En toen een flits, een slag, en het brak los.  Joepie………Regen! Heel eventjes maar.

Mijn vader vertikt het “duur geld” uit te geven aan kappers voor het volgens hem  beetje haar dat hem nog rest. Vroeger zorgde mijn moeder ervoor dat hij netjes bleef. Ondertussen is het 6 maanden dat mijn moeder geen haren meer knipt, tenzij daarboven……….?   En zo werd mij afgelopen zondagmorgen die knipbeurt  toevertrouwd. Na eerst wat tegengesparteld te hebben, zo van: “Zou je niet liever toch even naar de kapper gaan? (Ben je er meteen weer even uit) Straks mislukt het, zie je er raar uit of knip ik je oren er af! En.... toch zonde pa! Je kunt al een staartje maken!” Nu ken ik maar twee coupjes. En hij had de keuze.  Helemaal kaal of………..hij koos voor de tweede, een frisse monnikencoupe.

Natuurlijk had Hare Heiligheid  Moeder Loewiesa, “Sainte Nitouche” de keuze om zedig haar ogen neer te slaan en vervolgens haar weg te vervolgen. Om zich later te gaan afvragen, wat ze eventueel was misgelopen, of…… waaraan ze was ontsnapt….

Maar de zon scheen. En het leven kan leuk zijn bij momenten,  en wat kon mij gebeuren in zo’n drukke winkelgalerij? En ik had nog wel even, voor dat ik terug moest naar mijn pannen……Bovendien, had een oude vriend kortgeleden, bij wie ik mijn hart had uitgestort toen ik in een dip zat, mij niet aangeraden van het leven te profiteren en vooral te genieten? Omdat wij er volgens hem maar eentje hebben. Mijn gekwetst ego te laten rijpen, en...... Toch ook niet te versmaden:  Een jonge minnaar te nemen!

“U bent groot” zei de man met een, ja echt!  bewonderende blik, “Grande femme, grand esprit” vervolgde hij, zijn trukendoos opentrekkend. “Grappig”, flitste het door mijn hoofd. Want nog niet zo lang geleden had een tuinkabouter van anderhalve meter mij een opmerking gemaakt over mijn volgens hem “belachelijke lengte”. Een opmerking die ik al jaren niet meer had gehoord en waardoor ik heel even werd terug gekatapulteerd in de tijd, naar dat schoolfeest, waar een pukkelig joch mij ten dans vroeg en verschrikt een paar stappen achteruit deed, toen ik opstond en vervolgens  zonder nog iets te zeggen het hazenpad koos, de loser! En daar sta je dan, als 15 jarige,  toch ietwat vertwijfeld, en zo werd na mijn kinderzieltje ook mijn puberzieltje ernstig geschonden…........ Vervolgens is de man van de kikkererwten een uur bezig geweest met mij te “animeren” en te complimenteren... “Laat maar komen!!! Wij willen meer!!!” genoot ik in stilte, terwijl ik mijn ego terug naar een acceptabele hoogte voelde stijgen. Ik heb in tijden niet meer zo gelachen. Het maakte voor hem ook niets uit dat ik een heel stuk ouder was. Nog beter! Hij viel juist op oudere vrouwen. Hoe meer hij echter benadrukte dat ons leeftijdsverschil er echt niet toe deed, hoe wijzer ik werd en hoe bejaarder ik me begon te voelen.  Uw gedachtespinnende jonge vijftigster is overigens niet op zijn uitnodiging ingegaan om elkander die avond nog terug te zien, vanwege uh……….. die kikkererwten. 

In de rij van een supermarkt -alweer- Bezig met de tijd wat te doden met het analyseren van de winkelkarretjes van de andere klanten. Ooit heb ik eens ergens gelezen dat je aan de inhoud van winkelwagentjes kunt zien hoe een gezin is samengesteld en wie alleenstaand is en wie niet. Zo zouden wanhopige singles op zoek naar een partner, hun “jachtgebied” kunnen vergroten.  Nu varieert mijn wanhopigheid, van niet erg wanhopig, tot een beetje wanhopig, een aan wanhopigheid grenzende wanhoop tot aan helemaal niet wanhopig  en ben ik ook niet op jacht, daar ik de vorige man van mijn dromen nog niet geheel heb  verteerd. Maar toch, ik kan het niet laten...... En in zo’n rij in de supermarkt dwalen mijn gedachten nog al eens af. Wat bijvoorbeeld te denken van een man met een fles Champagne,  twee diepvriesovenschotels, èn een flacon WC Eend in zijn karretje? Die krijgt bezoek…….. en hij kan hoogstwaarschijnlijk niet koken,  dat is zeker!  Als ik zie wat de man voor mij in de rij  uit zijn winkelmandje haalt, kan ik het niet laten even te moeten lachen, nu ja diskreet dan, want je weet maar nooit tegenwoordig, één verkeerde blik schijnt soms al genoeg te zijn….! Er liggen 6 blikken met kikkererwten  op de rolband! En 2 dozen met van die witte korrels, voor als je last hebt van je maag! Deze is duidelijk. Een boodschappenlijstje met zo'n combinatie kan mijn inziens alleen door een man bedacht worden. De man ziet dat ik lach en geeft mij een knipoog: “Voor op het werk!” zegt hij, bijna verontschuldigend. “Geeft U een feestje?” grijns ik terug. “Ik werk bij de spoorwegen” antwoord hij, waardoor alles in eens veel duidelijker wordt………..?!? Bij het afrekenen van mijn boodschappen, merk ik dat de man achter mij blijft staan dralen.  “ik vind U sympathiek” zegt de man, maar dan in het frans, waarna hij mij uitnodigt iets met hem te gaan drinken…….

Wordt misschien, maar waarschijnlijk niet vervolgd…….

Lief dagboek

Gisteren, maandag 21 juni 2010. De eerste dag van de zomer. De temperatuur was aangenaam nadat ik de verwarming had aangezet. De zoon, moest die morgen zijn stagerapport afgeven, Mijn zoon is “cool” en doet graag dingen op het laatste moment, en zo had ik het rapport afgelopen zondag min of meer toevallig in handen  gekregen om vervolgens vrolijk te concluderen dat de conclusie op het laatste blad ontbrak terwijl het wel bij de inhoud vermeld stond. Er brak even iets uit dat op  een lichte paniek leek in het kamp van mijn zoon. Maandagmorgen mocht hij dus voor de examens begonnen, terug naar het copycenter om het ontbrekende blad alsnog te laten inbinden. En zo is alles toch nog in orde gekomen….

 Ik was die dag in een gekke bui. Ik heb gestofzuigd*, het stof van de meubels weggehaald. En als klap op de vuurpijl de ramen gekuist! Boven en beneden! Na deze aanval van gekte nog even gecomputerd en een paar boodschappen gedaan. Vervolgens een poging gedaan om de beltoon van mijn gsm te veranderen. Ik heb een framboos rode mobiele telefoon van finse makelarij, een toestelletje dat in hoofdzaak ontworpen werd om mee te telefoneren.  Ik kan er geen foto’s mee maken en het heeft geen enkel effect op de teletekst, maar is verder volledig Loewiesa proof, en doet het dus, ondanks een paar keer gevallen te zijn, èn een zwemles, in het ondiepe water van de wasmachine, nog steeds hartstikke goed. Omdat ik mij iedere keer aangesproken voel wanneer ik om mij heen het voor dit merk gsm typische op den duur irritante beltoontje hoor, besloot ik iets nieuws in te stellen. De beltonen op mijn gsm zijn echter geen van allen om over naar huis te schrijven. Van de slechtste de beste gekozen.

‘s Middags mijn oudste dochter gebeld om te vragen hoe het met Simon en de kersverse ouders gaat. Alles gaat goed. Simon drinkt goed, slaapt wanneer zij wakker zijn en is wakker wanneer zij (willen) slapen. Heeft zijn mama al onder geplast tijdens het verschonen en ze hebben reeds kennis gemaakt met het effect van een niet goed gesloten Pamper.  

’s Avonds naar het zwembad geweest, voor de tweewekelijkse seance aquagym. En er een “nieuwe Hollandse” ( geen haring) ontmoet, die net als ik al jaren in Wallonië woont in een dorp hier vlakbij. Wij hebben ervaringen uitgewisseld, zo van:” Heb jij dat ook? En ja, dat had ik ook. En vervolgens, vind jij dat ook? En ja, dat vond zij dus ook.” Zodat wij tevreden concludeerden dat wij het over een aantal dingen "ook" eens waren.

Weer thuisgekomen moest er nog gegeten worden. Paprika’s gevuld met een rest spagettisaus, Parmezaanse kaas erover, rijst eronder, water en olijfolie bijvoegen, alles in een ovenschaal,  12 minuten in de magnetron op 1000 watt, en even laten garen. Gemak dient de mens, toch?  



UPDATE; naar aanleiding van de reactie van Z uh SAAGJE!

Vraag: Stofzuigen: gestofzogen stofgezogen / gestofzuigd

Antwoord

Gestofzuigd.

Toelichting

Stofzuigen is een onscheidbaar samengesteld werkwoord. In de vervoeging blijven stof- en -zuig samen. Dat geldt voor de tegenwoordige tijd maar ook voor de verleden tijd. In de verleden tijd wordt stofzuigen zwak vervoegd, in tegenstelling tot het grondwoord zuigen. Voorbeelden:

 Zij stofzuigt de gang. (onvoltooid tegenwoordige tijd)

 Zij stofzuigde de gang. (onvoltooid verleden tijd)

 Zij heeft de gang al gestofzuigd (voltooid tegenwoordige tijd).

En ondertussen…...Na 4 dagen op de kraamafdeling mochten mijn dochter en kleinzoon Simon naar huis. De echte pret is begonnen. Mijn dochter zit in een soort van onzekere borstvoedende moeder modus. De eerste kraamtraantjes zijn gevallen.  Nieuwe mama’s moeten nu eenmaal dit en moeten nu eenmaal dat om aan het perfecte “hetstaatindeboekjesplaatje”  te voldoen. Hoera wat een feest! Borstvoeding?  Breek me de bek niet open!  Als alles goed gaat, zalig intiem en reuze gemakkelijk. Maar het gaat nu eenmaal niet altijd zo makkelijk als het lijkt. Even aanleggen en het kind doet de rest. In korte tijd verander je van redelijk normaal in een soort van Lolo Ferrari.  Het doet vaak gewoon pijn en de roze wolkjes en het strijkorkest zijn in een klap verdwenen. En dan het gedoe met het afkAlven! Waardoor het melkkoegevoel meteen helemaal kompleet is. Kloven en zelfs ontstekingen kunnen ook nog deel uitmaken van het lijden, maar daar bestaan dan weer zalfjes voor. Ondertussen blijft de kleine Simon door blèren. Ze hebben maar vast een doos babyvoeding gekocht, voor het geval dat…..En nu maar afwachten op het eerste teken van de een of andere allergie, want dat is “IN” tegenwoordig.

Ik schiet niet op met mijn pa, voor zover je in dit geval over “opschieten” kunt spreken. Veel te snel Victorie geroepen, toen ik aan het computeravontuur met mijn vader begonnen ben. Mijn “goed oefenen pa, en… er zit een aardige vrijwilligster  aan wie je echt alles kan vragen indien je iets niet weet” heeft geen enkele zin. Hij vergeet bewust of onbewust zijn leesbril of had “iets anders” te doen (???) Het liefst zit hij gewoon, wat te zitten en naar buiten te staren,  zuchtend en trommelend met zijn vingers op de rand van de stoel. Terwijl ik, mijn ergernis verbijtend mijzelf tegen kom. Na een lang weekend in zijn gezelschap is mijn energie tot een dieptepunt beland en heb ik het gevoel met mijn rug tegen een muur te staan. Verveling en triestheid zijn besmettelijk …… En dan is daar mijn zoon, net 19, midden in de eindexamens middelbaar onderwijs.  Slim, grappig, sportief, meestal lief, vaak heel slordig. Hij doet aan telepathie, denkt dat zijn kleren vanzelf in de wasmand komen en is verbaast wanneer hij op een gegeven moment niets meer heeft om aan te trekken. Ook is hij er van overtuigd dat gebruikte borden en kopjes vanzelf in de afwasmachine komen en dat ik mij de hele dag bezig hou met het verstoppen van dingen zoals zijn huissleutels die hij altijd en eeuwig kwijt lijkt te zijn. De afgelopen maanden heeft hij mij in al mijn verschillende gemoedstoestanden meegemaakt. Een hele brede rug gehad, geslikt en gezwegen, mij af en toe alleen eens aangetikt.  Als ik moedeloos thuis kom, heeft hij - ditmaal zonder de resultaten af te wachten van zijn telepathische experimenten - opgeruimd.  Hij slaat zijn armen om mij heen, geeft mij een zoen en zegt: “ Dag mam, ik ben blij dat je er weer bent, ga zitten en dan moet je eens proeven! Ik heb iets héél lekkers klaar gemaakt.”

En ondertussen…. Terwijl afgelopen zondag de eerste resultaten van de verkiezingen binnen komen en men elders op de wereld achter een bal aan loopt en naar hartenlust op de vuvuzela blaast. Er dagelijks duizenden liters olie in de zee stromen, wordt Simon geboren. Perfect, lief, mooi, blond, blauwe ogen, 51 cm lang,  3.790 kg schoon aan de haak, met alles erop en eraan. En zich van niks nog bewust. En zo scoorde mijn schoonzoon tevens zijn eerste en waarschijnlijk allermooiste vaderdag cadeau.

Later meer…..

Gisteravond naar mijn twee wekelijkse seance aquagym geweest.  In gedachte had ik indertijd een beeld voor de ogen van dames van middelbare leeftijd met een onflatterende badmuts die tot hun middel in het water met verbeten gezicht, bang dat ze wel eens nat zouden kunnen worden,oefeningen deden. Niets voor mij, dacht ik toen, wat zou ik daar in zo’n zwembad een beetje gaan staan springen en zwaaien. Tot dat ik mij eens liet overhalen door een vriendin, toen wij een paar jaar geleden op zoek waren naar een nieuwe sportieve activiteit, en het zelf eens ging proberen. En ik was meteen verkocht. Dit is Big Fun. De oefeningen worden onder begeleiding van opzwepende muziek in het water gedaan en niet in de lucht en zijn soms best pittig. Door de weerstand van het water wordt de inspanning van de spieren verhoogd  Een oefening in het water zou maar liefst 3x meer resultaat geven als op het droge en je verbrand naar het schijnt een flink aantal kilocalorieën per sessie. Last van blessures heb je niet indien de oefeningen correct worden uitgevoerd. We zijn met een groepje van 30 vrouwen tussen de 17 en de 60. Gewone leuke vrouwen zonder poeha, die heel wat af lachen en kwetteren. Maar vrouwen zijn en blijven nu eenmaal vrouwen, niet altijd lief, soms zelfs gemeen en vaak ook superkritisch voor elkaar. En af en toe klinkt het dan toch : “Heb je dìe gezien??? Hoe oud is die eigenlijk?  En jeetje…..... Wat heeft die een dikke kont”

Er ging een wereld voor mij open, toen ik als -niet altijd- nuchtere noorderlinge mijn lokale vriendinnen, waarvan enkele  van Italiaanse afkomst zijn, hoorde praten over kaartlegsters en witte of zelfs zwarte magie. Allemaal hebben ze wel een nonna of de een of andere zietta of een cugina die zich hier mee bezig houdt. In hun huizen hangen of liggen voorwerpen die het goed of het kwaad binnen of buiten moeten houden. Hoewel ik heel vaak in ben voor een geintje,  en het niet kan laten mijn horoscoop te lezen, als ik die toevallig ergens tegenkom, heeft niemand mij tot nu toe  kunnen verleiden, tot een spirituele seance of om voor mij de kaarten te leggen. Tot een van mijn kennisjes, uit dankbaarheid, omdat ik haar dochter geholpen had met het voorbereiden van haar examen nederlands en hiermee een goed resultaat had behaald, een afspraak voor mij had gemaakt bij een wat volgens haar een hele goeie is! “Ze wil wel eerst het een en ander van je weten!” “Ja, hé halloooo!!!  Zo kan ik het ook!” Moest ik lachen. Want vertel mij;  dat je moeder net overleden is, je pa alleen, je relatie nog niet zo lang geleden verbroken is, één nog thuiswonende zoon, 2 nieuwe kleinkinderen onderweg , en ik zal je precies vertellen wat je graag, of misschien niet graag, wilt horen. Iedereen met een beetje inzicht kan daar zonder veel moeite een mooi verhaal van maken.“Vertel haar maar helemaal niets”  Dacht  ik slim  te zijn.  En zo ben ik dus uit nieuwsgierigheid naar Madame Soleil getrokken. Zij kon mij meteen vertellen dat ik niet van hier was!!!! (Sag se amme groene oge) Over de foto van mijn overleden broer vertelde zij, dat hij in de problemen zat, maar dat hij er wel uit zou komen. (8 jaar geleden is hij er uit gestapt) Ik mocht ook nog een vraag stellen, en op de vraag of Elio Di Rupo al dan niet een goede premier zou zijn? antwoordde zij, dat de kaarten gunstig lagen maar meer kon daar niet over worden gezegd…En toen raadde zij mij, dat ik moest oppassen voor een man met een auto met vier wielen, en kijk, dat vind ik … straf ....... zeer straf …

“Ik woon in een straat waarvan de naam, Vrede of Rust betekent in het Nederlands en dat wil ik voorlopig zo houden” vertrouwde ik mijn dochters schoonmoeder toe, nadat we het in een gezellig onderonsje toch weer heel even over ons “geliefde” onderwerp hadden gehad. Waarop zij antwoordde : “En ik…… in de Overwinningstraat! En als hij vervelend blijft doen, dan mag hij vanavond de afwas, alleen, met de hand doen!” En toen brak het los, de slappe lach, we keken elkaar aan en raakten volledig de controle kwijt over onze lachspieren. Heel even dacht ik dat ik er in zou blijven, de tranen liepen mij over de wangen en iedere keer als we elkaar aankeken begon het opnieuw. Het was op het tuinfeestje dat afgelopen zaterdag ter gelegenheid van kleindochter Camille’s derde verjaardag werd gegeven. Er was ook zo’n opblaas zwembad, waarin Camille samen met haar neefje kon spelen. Maar het was warm voor iedereen, en al gauw renden de grote jongens rond met waterpistooltjes, en met water gevulde “Hello Kitty” emmertjes om voor de nodige afkoeling te zorgen, door elkaar nat te maken.  Niet nodig om te vertellen, dat dit alleen maar meer op onze lachspieren werkte. Maar de straaltjes en de emmertjes water waren niet genoeg. Als  eerste vloog mijn zoon in het zwembad. Toen werd mijn schoonzoon het water in gejonast. Waarna hij, onder een: “oei, oei, oei, denk aan de erfenis!”  Met gespreide armen op mij afkwam …..

Eindelijk heb ik dan voor het eerst een klein succesje bereikt in mijn poging om mijn vader, die sinds het overlijden van mijn moeder, helemaal nergens meer zin in heeft, weer naar buiten te krijgen. En zo heeft hij op 88 jarige leeftijd de eerste stapjes op het wereld wijde web gezet. In de hal van de seniorenflat waar hij woont is een hoekje met een aantal computers, waar iedere flat bewoner gratis gebruik van mag maken. Eerst moest het toetsenbord van alle kanten bekeken worden. En dat was héél anders zag hij meteen. Als mijn vader het vroeger (en nog) niet eens was met de beslissing van de een of andere administratie, dan werd er op “hoge poten” een brief geschreven en daarvoor werd bijna plechtig een oude UNDERWOOD schrijfmachine van stal gehaald, waar dan een paar bladen papier in werden gedraaid met een carbonnetje er tussen en hij vervolgens onder begeleiding van het bijbehorende geratel die deze machines nu eenmaal maakten aan het werk ging. Zo’n machine, waarbij je van te voren goed moet bedenken wat je gaat typen, want “gewoon” even backspacen of hele stukken deleten is er niet bij, een ander lettertype? Zit er niet op, even een zin tussen voegen kon ook al niet, knippen, copieren en plakken? No way........ En dan was er dat pijltje op het scherm en de muis! Die tegendraadse, tegenspartelende lastige muis, die niet wilde zoals mijn vader wilde en die dus af en toe door de lucht vloog, op zoek naar zijn doel “Paps, het is de bedoeling dat de muis op het tapijtje blijft liggen” probeerde ik geduldig te blijven........

Wordt (hopelijk) vervolgd

“Een goed moment om op reis te gaan; er lijkt geen sprake van oponthoud....."  Stond er dinsdag morgen in mijn horoscoop in "De Krant van Wakker  Nederland.” En dat kwam mooi uit, want ik zou die dag terug reizen naar huis, na weer een paar dagen in het gezelschap  van mijn vader in Amsterdam te hebben doorgebracht.  En net toen ik mij op perron 14a geïnstalleerd had om daar op mijn trein te wachten klonk het opgewekt uit de luidspreker: “De IC trein met bestemming Brussel Zuid  van 9.54 is  i.v.m.  “mompel, mompel , mompel .... afgeschaft!” En dat in 4 talen! Een uurtje later reed de trein inderdaad zonder verder oponthoud in 2 uur en 48 minuten naar Brussel waar bij aankomst juist afgeroepen werd dat de trein met bestemming La Louvière na een vertraging van 15 minuten (dit keer in mijn voordeel) op dàt moment het station binnen reed, en ik dus moest  rennen van het ene perron naar het andere voor mijn aansluiting en het  “genoegen” had deze trein..........! Door een aantal obstakels op de roltrap, in de gedaante van een stel kletsende trutten  uh...dames op uitstap!!!......... voor mijn neus te zien wegrijden.

Het was weer tijd voor de jaarlijkse “contrôle technique”. Dat wij hier in “la Région du Centre” in een soort van economisch rampgebied wonen, dat wist ik al, en dat het ziekenhuis waar ik mij op dat moment bevond in financiële problemen zit, ook daar was ik van op de hoogte. Maar dat het zooooo erg was!  Terwijl ik in ietwat tochtige houding naar het plafond lag te staren, ondertussen aan mijn boodschappenlijstje denkend, want aan wat anders moet je denken tijdens zo’n onderzoek? Even daarvoor had ik de foto’s van de katachtigen op de muur naast mij bewonderd, daarbij bedacht dat het overduidelijk was dat ik hier met een poesjes freak te maken had.  En toen ineens, om 15 uur en een beetje, ging het licht uit en zat “aile D” volledig in het donker. Nou, en daar lig je dan..."Can I get there by Candlelight?" 

Categorie: moet mij weer overkomen.

Pinksterzondagmorgen, de dag begonnen met een ontbijtje in de tuin op het terras. Genieten van de eerste al warme stralen van de zon. Genieten van de wolkeloze blauwe hemel. Genieten van de stilte om mij heen, van het getjilp van de vogels, de altijd ruisende populieren. Genieten van de geur van de seringen, van de geur van het pas gemaaide gras. Ik tel de “zegeningen” van mijn leven als “happy single”. Want wat zijn wij gelukkig, ik en mijzelf. Geen gezeur meer aan mijn hoofd, geen chagrijnig gezicht tegenover mij aan de ontbijttafel. Geen verplichte indringende geluiden van een radio die mij ’s morgens veel te vroeg met de realiteit van de dag confronteren. Mijn bed helemaal voor mij alleen. Er moet komende zomer niet bijna dagelijks gevoetbald te worden ( hoewel, ik heb ook nog een zoon, besmet met dat virus. En een paar wedstrijden, die van de “allerbesten” wil ik eigenlijk ook wel zien  ) Geen vent die zo nodig naar het wielrennen moet kijken en daar dan zo bekaf van wordt dat hij na 5 minuten al ligt te maffen. Ik kan als ik wil! 3 afleveringen van Dr. House achter elkaar zien zonder opmerkingen te krijgen en joepie...wat een verrijking, sinds kort kunnen wij hier in Wallonië de Vlaamse zender Vitaya krijgen zodat ik mij dagelijks kan relooken, mijn huis restylen, en hinderlijke geesten kan laten uitdrijven……Maar nu even geen plannen, gewoon genieten van heerlijk niets doen, van helemaal niets te moeten…

En dan gaat de telefoon, het is een van mijn dochters: “Màààm, we gaan barbecueën straks, kom je….?”

Hij stond af te rekenen bij de kassa van de supermarkt. Ik had geprobeerd door mij een beetje  gebukt hangend over een winkelwagentje achter de brede gestaltes van twee Italiaanse nonna’s voor mij in de rij te verstoppen.  Tevergeefs, hij had mij gezien, en wachtte mij op. “Verdorie” dacht ik bij mijzelf, “was ik maar meteen terug de winkel ingedoken toen ik hem zag, want "ni vue, ni connue".... Mijn alcoholische ex met wie ik nu al bijna 15 jaar geleden de relatie verbroken heb, omdat hij zo destructief bezig was dat ik er niet langer getuige van wilde zijn hoe hij niet alleen zichzelf maar ook mij en iedereen in zijn omgeving kapot maakte. Maar voor het zover was!  Meerdere keren heb ik mij laten verzorgen op spoed,  en iedere keer was ik degene die probeerde het weer “goed” te maken. De klappen met de mantel der liefde bedekkend.  Want in die tijd dacht ik nog dat het allemaal door mij kwam. “Als een man drinkt, komt dat door zijn vrouw” beweerde immers mijn krengige schoonmoeder die tevens mijn buurvrouw was. Wat heb ik het mens gehaat indertijd. “Bonjour Chérie” lalde mijn ex, daarbij een weeïge lucht, een melange van bier en knoflook verspreidend, die ik nooit van mijn leven zal vergeten......“Mijn ex! ” Vond hij, het nodig de vrouw aan de kassa uit te leggen. Ze keek mij aan en vroeg terwijl ze mij een knipoog gaf:  “une erreur de jeunesse?”. “Zeg wel!” zuchtte ik en knipoogde terug.

Het was een doodgewoon  Lieveheersbeestje,  dat wist ik zeker, en niet zo’n ingevoerde Aziatische kamikaze. Daar vlak bij het graf van mijn moeder en mijn broer waar ik een paar weken geleden een paar plantjes neer had gezet. Ze stonden wel aardig, vond ik zelf. Maar mijn vader vindt planten en bloemen helemaal niets, planten maken rommel, planten moet je verzorgen, hij wil liefst een kale steen met alleen hun naam, een paar data en een tekst waaruit moet blijken dat ze geliefd waren.  Ik moest ze dan ook maar weghalen, zo zei hij, en ging mopperend al vast in de auto zitten, terwijl ik alleen terug liep naar het graf van mijn broer: “Dat heb je mooi bekeken!”  zei ik boos tegen de steen van mijn broer,  samen met nog wat andere verwensingen, waarbij iedere dode zich normaal gesproken in zijn graf zou omdraaien, behalve mijn broer..... die zweeg als het graf….. Maar wat luchtte het op!

Na de plantjes in de daarvoor bestemde groencontainer gesmeten te hebben keerde ik terug naar de auto, waar mijn vader zat te wachten, Toen ik mijn hand op het portier legde zag ik dat Lieveheersbeestje en toen dacht ik even…..

Op zoek naar inspiratie, heb ik een verkeerde beweging gemaakt, en daarbij is het in mijn rug geschoten. Zodat ik voorlopig, alleen nog maar schuin kan schrijven……

Voor zijn eindwerk van de middelbare school heeft mijn zoon Amsterdam als onderwerp gekozen. Lekker makkelijk, lijkt hij te denken, met een moeder die in die stad geboren en getogen is en er nog regelmatig vertoefd. Zelf gaat hij ook wel eens mee,maar dan krijg ik hem met moeite de toeristische toer op. Al heeft hij mij een paar jaar geleden in zijn puberale fase, eens gepord om met hem een coffeeshop te bezoeken, maar ook dit is weer over gegaan. “Mam weet  jij dit? En mam? Waar is dat? Mam, kun jij even? Mam als je toch gaat?  Mam, weet jij geen goedkoop hotelletje……?”  Hij moet een simulatie maken voor een groep van 18 studenten en 2 leerkrachten, en het liefst zo goedkoop mogelijk.  Ik heb besloten hem een handje te helpen…. De tijd dat je in Amsterdam nog in een slaapzak in een van de parken kon overnachten is al jaren voorbij.  Gewoon onder een brug in Amsterdam lijkt mij wat vochtig  en het "Leger des Heils" en de “Zusters van Liefde” waar je “gratis” kan slapen zijn in dit geval ook geen optie. Ik ben niet bekend met hotels in Amsterdam, want ik sliep vroeger gewoon thuis!  De enigste hotels die ik ken is het hotel waar  “the rich and famous” zoals Madonna en laatst Keanu Reeves nog werden gespot en het hotel aan de Amstel waar Ocean Eleven , Twelfe, Thirteen of zo is opgenomen. Verder herinner ik me natuurlijk het hotel waar Loewiesa haar eerste huwelijksnacht in een superkingsize bed heeft doorgebracht en waarover verder geen pittige details te melden zijn vanwege “ Un trou de mémoire”....… Maar dan is er dat jeugdhotel in de Amsterdamse Kerkstraat. Volgens een website, het ergste hotel van de wereld! Zoiets als de hel, maar dan zonder verwarming.  “Lekker goedkoop”, dat wel, Dus waarom zou je zeuren? Waar bijna iedere kamer uitzicht  heeft op een blinde muur. En nergens zijn de  kussens harder en ligt het ontbijt zo zwaar op de maag als hier.  Maar gelukkig, er is verbetering, de kamers hebben tegenwoordig een eigen deur…....! En waaauw! Iets dat toch ook niet te versmaden is; er ligt nu nòg meer hondenstront naast de ingang.

Mijn zoon kijkt mij aan en vraagt of ik soms gestoord ben? Dan gaat hij zuchtend zelf op zoek.

Af en toe kreeg ik wel eens een uitnodiging van de een of ander om “friend” te worden op Facebook. Maar mij zouden ze daar nooit zien, zo had ik mij voorgenomen. Ik blog al, en dat was meer dan genoeg. Ik hoef niet zo nodig oude vrienden terug te vinden, Als ik er geen contact mee heb gehouden, zal er waarschijnlijk wel een reden voor geweest zijn, waarom deze vrienden vandaag geen deel meer uitmaken van mijn leven.  Maar steeds vaker hoorde ik er enthousiast over spreken, En uiteindelijk ben ik gisteren overstag gegaan en heb ik mij geregistreerd, uit louter nieuwsgierigheid. Er stonden al een paar vriendjes op mij te wachten. En nu rest mij één ding, Ik moet het nut ervan ontdekken, want ik hou niet zo van spelletjes, en van al die andere prutsjes die ik op ontdekkingreis door Facebookland ben tegen gekomen. Ik heb ook even Facebook gechat, met mijn zwembadvriendin. Het gesprek hebben wij een uurtje daarna i.r.l.op de rand van het zwembad verder gezet. Ik vroeg haar wat zij zoal deed op Facebook? "Nou, uuh, foto’s kijken van vrienden en van vrienden van vrienden". Maar hou ik er wel van om de familie foto’s te kijken van mensen die ik niet ken? Vind ik het boeiend om te lezen wat voor spelletje een "friend" aan het doen is?  Of hun virtuele plantjes niet te droog staan, of hun virtuele koetjes wel genoeg gras om te grazen hebben? Of wie bij wie, een kiss, een hartje of een bloemetje geplaatst heeft?

Maar kom.... ik geef het een weekje, misschien kan iemand mij overtuigen……..?

UPDATE: ik heb een wezentje gecreëerd. En toen ik even niet keek, heeft het zich vuil gemaakt. Er werd mij gevraagd zijn gezichtje te wassen (met een stukje virtuele zeep) En het te voeden, zodat het zich beter zou voelen, daarna moest ik zijn etensbakje weer opruimen , voor het geval hij er mee ging spelen............. OOOH Hellup ik wor nie goed!!!!

Elke dag bel ik even naar mijn vader. Ik begin vragen te vermijden als: “Hoe is het? Of hoe voel je, je vandaag?" Want het antwoord ken ik al: “Nog een paar uurtjes en deze dag is ook weer om, weer een dag, precies zo als elke andere dag!”. Als een gevangene telt hij de uren. Wanneer ik iemand tegen kom in de hal van de flat waar hij woont, zegt men, “Hij gaat goed hè, je pa?!” Want mijn vader heeft twee versies over zijn welzijn. Eentje voor mij en eentje voor de rest van de wereld. Hij wil geen inmenging van vreemden in zijn leven. Hij wil niet naar de een of andere bejaarden soos, waar de bejaardenzorg hem met alle geweld naar toe wil hebben, en waar hij volgens zijn zeggen, moet meedoen met "prettig samen leven", spelletjes moet zitten spelen of naar het geouwehoer van anderen zitten luisteren. Hij wil helemaal niets. Hij vind dat hij recht heeft de rest van zijn leven door te brengen in stil chagrijn, verveling en eenzaamheid. En dan….. stille verwijten, als ik, na een paar dagen in zijn gezelschap te hebben doorgebracht,  weer aanstalten maak om terug te gaan naar huis: “Waarom... kom jij hier niet wonen?”

Het heeft gesneeuwd vannacht. Roze sneeuw, roze blaadjes op het terras, roze blaadjes in de tuin, roze blaadjes op straat, roze blaadjes op de garage oprit, Roze blaadjes in de garage waar ik net de laatste herfstbladeren heb weg geveegd…Zo blijft een mens vegen zijn hele leven lang.

Categorie: (niet zo) roze bedenkingen

Vanochtend was het weer tijd voor mijn wekelijkse  pil, een pil tegen krimpen en kromtrekken, die ik sinds een paar jaar één keer per week neem tegen botontkalking. Want ja, na een bevolkingsonderzoek, georganiseerd door de gemeente waar ik woon onder vrouwen van 50+ bleek dat de dichtheid van mijn botten onder het gemiddelde lag. In mijn badkamer staat ondertussen al een heel regiment van potjes met  allerlei vitamines, en andere supplementen tegen verdere aftakeling, rimpels, opvliegers en andere overgangsblues en soms …  gewoon: omdat ik het waard ben!  Als ik ‘s morgens in de spiegel kijk, lach ik even en zeg tegen mijzelf: “Dag leuke meid!”  (Tja….Want iemand moet het toch zeggen!)  Al zijn er ook van die dagen, dat ik er moe en afgepeigerd uitzie, dat mijn haar niet lekker wil zitten en ik mij wanhopig afvraag of een vulmiddel als Polyfilla of Kneif misschien iets voor mij kan doen? Dat ik mijn buikje intrek en weer eens besluit de strijd tegen vetrolletjes aan te gaan. En probeer ik pashokjes met van dat onflatteuze cellulitis licht te vermijden als de pest. Twee maal in de week ga ik naar het zwembad en ik doe zoveel mogelijk te voet. Dit alles om fit te blijven. Soms als ik ’s morgens eens heel vroeg uit mijn bed val zet ik om 6.45 Nederland 1 aan en kijk ik naar “Nederland in beweging” en soms doe ik zelfs wel eens mee! (met de gordijnen nog dicht) Tegenwoordig doe ik aan yoga in de hoop mijn chakra’s die de laatste maanden ietwat door elkaar geschud werden  weer een beetje rustig te krijgen. Gisteren heb ik de hele middag in de tuin gewerkt. Deze morgen opgestaan als een redelijk fitte 100 jarige…

Het moest er een keer van komen, Als Belgo-Néerlandaise woon ik nu 30 jaar in België, waarvan 20 jaar in het Franstalige gedeelte van dit land. Is het Frans mijn dagelijkse spreektaal geworden. Was ik ooit verliefd op een Waal en op een Vlaming. Krijg ik nog steeds iedere keer een brok in mijn keel en kippenvel als ik het Wilhelmus hoor. Moet ik het iedere keer uitleggen waarom ik zo graag in Wallonië woon. Vind ik het nodig Vlaamstaligen te verdedigen wanneer ik met sommige Franstaligen in discussie ga en vice versa! Begrijp ik de cursisten op de taalclub ooooh zo goed wanneer ze mij zeggen die verschillende Vlaamse dialecten niet te kunnen verstaan. Vaak vragen sommige van mijn Nederlandse kompatriotten waarom ik in hemelsnaam in België woon? En dan begin ik België te promoten! Hoe aardig de mensen, hoe mooi ze hier praten, hoe lekker je hier kunt eten, die zalige pralines, al die verschillende bieren. En op de terugweg naar huis, erger ik mij iedere keer weer een bult bij de eerst kuil op de snelweg juist over de grens... “Misschien kun je eens iets over België schrijven indien je weer eens in een blogdip zit en gebrek hebt aan inspiratie” Suggereerde  een tijdje geleden eens een van mijn blogvriendjes. Maar wat moet ik nu in hemelsnaam schrijven over dit landje? Als alles hierover al geschreven en gezegd is en ik alleen maar in clichés kan vervallen. Een land waar de Walen bang zijn van de Vlamingen die in hun ogen allemaal Vlaams Belangers zijn, en allemaal  hartstikke fout waren tijdens de oorlog! En de Vlamingen die dan weer bang zijn van de Walen, omdat ze in hun ogen arrogant zijn en profiteurs, die niet willen werken. En wat moet ik vertellen over de taalgrens, die Walen en Vlamingen van elkaar scheidt, een onzichtbare grens zonder prikkeldraad, zonder muren....... Wat moet ik nu schrijven over die engegriezelpolitiekers waar ik zo'n hekel aan heb? En die altijd weer uitgaan van hun eigen enge rigide bekrompen perspectieven, van het altijd eigen gelijk en daarbij altijd weer hun eigen bekrompen normen als enige juiste willen stellen….. Alleen dat het jammer is...

Zo’n 20 jaar geleden gekregen, een stekje toen nog. Vanaf dag één wenste ik haar al een snelle pijnloze dood toe, maar ze groeide en groeide en groeide en vele jaren zag ze er nog steeds even gezond uit. Om haar klein te krijgen verwaarloosde ik haar opzettelijk,“Vergat” haar water te geven en weigerde ook maar één woord tegen haar te spreken.Maar ze groeide en groeide maar door... En waarschijnlijk zou ze mij wel overleefd hebben. Dit is echter niet gebeurd. Afgelopen zomer tijdens de schilderwerkzaamheden van mijn woonkamer heb ik ze buiten gezet,om de hoek, uit het zicht en “vergeten”  haar weer binnen te halen toen het kouder werd. Ze heeft de winter niet overleefd….*

De telefoon ging om iets na 3.00 vannacht ten "Huize Loewiesa". Een paar maanden geleden had het geluid van de telefoon, nog hetzelfde effect als een tikkende tijdbom. Nu draaide ik mij nog eens om en met het kussen op mijn hoofd vroeg ik mij af wie mij op dit onzalige uur  in hemelsnaam zou kunnen bellen.  De paar mensen die echt iets voor mij betekenen hebben  hun eigen belsignaal. Zelfs mijn ex schoonmoeder heeft haar eigen geluidje en die waren het niet. En ook de geheime lover die alleen in mijn dromen bestaat, en de stalkende ex die mij maanden lang s’nachts belde kwamen even in mijn gedachten. Woorden als “ I wish you where here”  of  “ bitch” maken niet altijd een verschil.  Ook callcentra bellen altijd op lastige uren, maar naar mijn weten nooit ‘s nachts. Ooit heb ik het zelf eens gedaan, telemarketing, toen ik wanhopig op zoek was naar een nieuwe job en besloten had om het even wat aan te nemen. Mijn carrière als televerkoopster heeft trouwens maar een week geduurd, want zó wanhopig was ik uiteindelijk ook weer niet. Misschien gewoon iemand die een verkeerd nummer had ingetoetst? Ik heb nog een uur liggen denken, toen ben ik opgestaan om te kijken welk nummer er op het toestel stond.  Het was een privénummer. Verdorie, nu weet ik nog niets…

Ze zitten er weer, beneden aan de Amsterdamse seniorenflat waar mijn vader woont,  nu het weer wat beter wordt. Ze zitten op bankjes of op hun bejaardenscooters voor de flats in het zonnetje, hangouderen, hoewel sommigen gewapend zijn met een stok, zijn ze niet zo gewelddadig, niet zo bedreigend, maar vaak net zo verveeld en boos als hangjongeren. Boos op de politiek, boos op de gemeente en boos op de jongeren.  Want vroeger was alles beter, het komt door Europa, de Euro en Amsterdam is Amsterdam niet meer……  en het komt allemaal door “hullie”….! Er wordt niet alleen op alles gekankerd, er wordt gelukkig ook nog gelachen. Amsterdamse gein, waar je beroerd van wordt, want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Af en toe is het een gevecht met in elkaar vastzittende wieltjes van rollators en rolstoelen in de lift, want ze hebben allemaal haast en willen allemaal de eerste zijn. En soms ben ik blij wanneer ik zonder kleerscheuren weer buiten sta. “Ik krijg een scootmobiel “ verteld mijn vader die slecht ter been is ”hij is al aangevraagd, die van de bejaardenzorg vind dat ik meer naar buiten moet”. “Doe maar voorzichtig” raad ik hem spelbrekerig aan, want ik heb al diverse oudjes met die scooters  griezelig door de bocht zien scheuren,  “Oh die gaan niet zo snel hoor” zegt mijn vader,  en dan vervolgt hij, met twinkelende ogen “ Maar ik ga hem wel laten opvoeren….”

Het is Paasvakantie, en kleindochter Camille is een paar dagen bij mij. Zij gaat sinds december naar het eerste kleuterklasje, en dat is goed te merken. Hoewel haar mama en ik het volhouden om uitsluitend Nederlands met elkaar en tegen haar te praten heeft het Frans dat hier de dagelijkse spreektaal is de overhand gekregen,  Het is ongelofelijk hoe snel een kind een taal kan aanleren, zonder beschaamd te zijn om fouten te maken. Weg is “mademoiselle non” van een jaar geleden. Op de kleuterschool zijn er nieuwe uitdagingen, meer prikkels, er is meer te doen en te beleven dan in de crèche. Haar poppen worden heel streng toegesproken en voor het minste geringste in de hoek gezet.  Binnen het uur, is mijn woonkamer veranderd in het slagveld van Attila, hebben we getekend en gekleurd, ben ik op mijn vingers getikt, wanneer ik Mickey een groene broek geef  i.p.v. een rode “ooooh domme oma,”schudt ze haar hoofd om zoveel domheid. In discussie gaan met mijn kleindochter en zeggen dat de rode broek in de was is, heeft geen zin, en ik geef het op, Mickey krijgt als nog een rode broek.  Daarna wordt er geboetseerd met Play Doh, gekleurd boetseerplezier met een raar luchtje uit een potje “Papa….il est faché, il n’est plus mon copain” verteld ze me ineens onder het rollen van iets dat op het lijf van een roze olifant moet gaan lijken. Waarmee mijn aandacht meteen is getrokken en de “boosaardige schoonmoeder” in mij even wakker maakt, want wie weet wat voor “leuks”  ik hier nog te horen krijg ;-) “Waarom is papa boos en waarom is hij je vriend niet meer?” vraag ik haar. “Hij wil niet naar het ….zand, met mama en mij” klaagt zij , maar dan in het Frans..  Ik begrijp dat ze met zand, het strand bedoeld, “Misschien vind papa het nu nog een beetje te koud, en het is heel, heel ver rijden met de auto, weet je?” probeer ik te bemiddelen. “Bovendien ga je binnenkort naar Plopsaland en dat is ook vlakbij de zee”  (want daar had ik haar mama en papa laatst over gehoord)….Doe ik er onpedagogisch nog een schepje bovenop en ze begint meteen te roepen: “Plop, Plopperdeplop kabouterdans, kabouterdans!!!   “Maar wat is binnenkort,  als je een klein meisje van bijna 3 bent? En wanneer is het nu juist die ene zomerse, zonnige kabouter Plopdag? “Papa is lief hè …oma?” zegt ze,  content op z’n Frans… Eén probleempje is voorlopig  opgelost.

Mijn moeder maakte al haar kleding, en die van mij vroeger zelf.  Vaak ging het om creaties, gemaakt uit heel donkere stoffen, materiaal dat over was van kleding voor mijn oma’s, die ze oppimpte** met kleurige patchwork applicaties en kraaltjes. Het zullen best artistieke hoogstandjes geweest zijn, maar vaak haatte ik die zelfgemaakte frutsels, want als onzeker kind wil je nu eenmaal niet anders zijn dan de meeste van je klasgenoten. Ze lagen er nog, in de kast van mijn moeders naaihoekje, de doosjes met  allerhande glinster dingetjes, gekleurde biesjes, restjes wol, dozen vol knopen en andere frutsels en daar tussen de zakjes met gekleurde kraaltjes lag een mysterieus zakje met een al even mysterieus wit poedertje. “Djiezus mam, waar hield jij je nog mee bezig?” Flitste het even door mij heen. Zou ik er eens aan proeven? Zoals ze wel doen in films, niet goed wetend wat je dan eigenlijk moet proeven. Het smaakt bitter had ik ooit gehoord. Of kieperde ik het mysterieuze goedje maar meteen door de wc…..? En toen zag ik hem in een hoekje, verdekt opgesteld achter in de kast…. De rokspuit….

**de jurkjes en de rokjes 

We hadden een meisjesdag ingelast. Mijn twee zwangere dochters, kleindochter Camille en ik. Mijn oudste, die nu  7 maanden ver is, begint last van nestdrang te krijgen en zat er eventjes helemaal  door. Hun pas aangekochte huis is een bouwput en lijkt in de verste verte nog niet op wat zij in het oog hebben. De toestemming voor de verbouwing aan de voorgevel heeft op zich doen wachten. En dan was er die sneeuw afgelopen winter waardoor er niet gewerkt kon worden. Een aannemer die af en toe, Oeps, een afspraak vergeet. Thuis wordt er alleen nog gesproken over betonvloeren, allerlei soorten mortel, dragende muren, isolatie, afvoerbuizen,  een of twee polige schakelaars, en hoog rendement glas…   Bovendien is er een paar weken geleden ingebroken in hun huidige woning in Bergen, toen ze een paar uurtjes weg waren om ergens een pizza te gaan eten. Het idee dat je komen en gaan blijkbaar wordt geobserveerd, en dat iemand in je spullen zit te graaien en je veilige huis eigenlijk helemaal zo veilig niet blijkt te zijn,  is niet echt aangenaam. Er is overigens “maar” 200 euro verdwenen uit een la. Waarschijnlijk is de dief, want men gaat er van uit dat het er maar één was, betrapt, en op de vlucht geslagen, omdat ze redelijk vroeg weer terug waren. Afspraak  dus in Bergen bij mijn oudste dochter, waar wij zouden gaan shoppen, en ons alleen maar met babyspulletjes en andere vrouwvriendelijke dingetjes zouden bezig houden. Maar eerst moest mijn kleindochter Camille het beginnend buikje van haar mama vergelijken met  het al wat dikkere buikje  van “tata”. En toen keek ze naar mijn buikje dat ik expres eens extra naar voren duwde, Omaaaaaaaaaaa bébéééééééééé????  Vandaag heb ik geen tijd!!!!   En ik heb nog van die lekkere paaseitjes over, maar morgen..... misschien... dat ik dàn weer eens een paar buikspieroefeningetjes zal doen…

Het zal in de jaren 60 geweest zijn, dat mijn moeder zich dit stukje vernuft aanschafte. Het merk bestaat al lang niet meer en is ondertussen  een soort van collectoritem geworden. Een Italiaanse super-de-luxe- naaimachine, waar je zo’n beetje alles mee kan doen, behalve espresso’s maken en nog een paar andere functies die mij wel van pas zouden komen. Maar eerst moest er een nieuwe stekker aan, want in Nederland zit de aarde aan de zijkant van het stopcontact en niet zoals in België met een uitstekend pinnetje. Bij het aanzetten van de machine begon het ding ook nog eens vreselijk te roken en zag ik mijn toekomstige hobby al letterlijk en figuurlijk in rook opgaan. "Oh jeetje!" Het ding was immers in geen jaren meer gebruikt. Maar zou volgens mijn vader nog prima werken. Misschien was het stof?  Of wie weet; was er een muizenfamilie ingetrokken en had er hun vaste verblijfsplaats van gemaakt? En was ik ze, (och arme) door het aanzetten van de machine aan het uitroken. Of het kon nog erger, straks zat ik met een nest geschroeide muizenkadavertjes. Het bleek gelukkig alleen maar om een rubberen ring te gaan, die versleten en volledige gerafeld was en waarmee ik naar een lokale naaimachineboer trok. Het euvel is opgelost. En ik ben vertrokken…..de gebruiksaanwijzing bij de hand!  Mijn moeder heeft vroeger regelmatig, pogingen gedaan om van mij een “handig meisje” te maken. Maar ik had een “zware voet”. Met 150 km per uur vloog ik door de bocht. “rustig, rustig, recht stikken!” riep mijn moeder dan wanhopig, maar ik had geen geduld en zij had geen geduld. En zo is mijn carrière als naaister gestopt nog voor ze begonnen was.

En dan eindelijk de overgordijnen gestikt, die ik verleden zomer op maat geknipt en “provisorisch definitief” geregen en zo opgehangen had. Ze hingen toen al goed, maar nu hangen ze toch een ietsiepietsie beter.

De machine, die U, Mevrouw, hebt aangeschaft, is een pronkstuk, een prachtig product van de hoogontwikkelde Italiaanse industrie.*** Ook aan het uiterlijk, de vorm en de kleuren, is door de beste ontwerpers op het gebied van industriële vormgeving de grootst mogelijke zorg besteed. Wij feliciteren U met Uw keuze!  Zo begint de gebruiksaanwijzing van wat sinds kort mijn nieuwe hobby is. En nu is het maar hopen dat, na het bestuderen van de aanwijzingen in het bijhorende boekje en alle “geheimen” en technische mogelijkheden van dit vernuftige machientje te hebben doorgrond. Zodat ik… alweer volgens de gebruiksaanwijzing:  mijn eigen vindingrijkheid en fantasie op de vrije loop kan laten en mijn scheppende geest nu eindelijk eens kan ontwikkelen en tot uitdrukking kan laten komen!!!
 *** “se non è vero, è ben trovato!”.... Nou, ik ben benieuwd…

De laatste weken waren er dagen dat ik mij met moeite mijn bed uit sleepte , en was ik het liefst onder mijn dekbed blijven liggen. Gewoon  stil blijven liggen met gesloten ogen en wachten tot het weer  over zou gaan.  Eerst was er mijn lief die mijn lief niet meer is en die ik bij momenten nog vreselijk miste. Dan was er de ziekte en uiteindelijk de dood van mijn moeder, het  immense verdriet van mijn vader, en dan was er ook nog die ene vriend, in wiens vriendschap ik een tijdje geloofd had ............Heel langzaam gaan mijn ogen weer open, na een lange onrustige winterslaap…. De struiken en bomen staan weer in knop, de krokusjes in mijn tuin zijn ondertussen al weer uitgebloeid, en is het nu de tijd van de narcissen….

Er zijn van die dagen…..Dat de inspiratie, of wat daar voor door gaat, ‘s morgens om half 7 al helemaal  als vanzelf tot aan je voeten stroomt.  Toen ik deze morgen mijn keuken binnen kwam voor mijn dagelijks ochtendritueel in de vorm van een kopje  wakkermaakkoffie voelde ik het direct; natte voeten!  De schuldige,  stond in al zijn  onschuldige witheid, net te doen of er niks aan de hand was, maar verraadde zich zelf door de abnormale laag water in zijn binnenste. Na de machine  leeg gepompt te hebben, het filter onder aan de machine schoongemaakt en de nog steeds druppende toevoerkraan naar het apparaat afgesloten te hebben (want het is nu eenmaal een feit dat het een stuk lekkerder dweilt als iemand de kraan even dicht doet) in de hoop het euvel hiermee opgelost te hebben. Heb ik mijn zoon, die nog lag bij te komen van dat ene gestreken  hemd van de vorige dag,  zijn bed uitgetrommeld. Want op dit soort momenten trekt mijn geëmancipeerde ikke zich weer heel even terug! Onder een luid protesterend “Moet dat nu echt? Ik begin vandaag een uurtje later!”. Deze dag dus begonnen met het versleuren van diverse huishoudelijke apparaten om al dat water te hozen. De keuken in "Huize Loewiesa" lag er om half 8 deze morgen in ieder geval weer eens proper bij…

Met mijn vader gaat het zoals het gaat met mannen die nog niet zo heel lang geleden hun partner hebben verloren na er bijna een mensenleven mee samen geweest te zijn. Af en toe verzucht hij: “waarom heeft Hij daarboven het nodig gevonden haar al tot zich te roepen? Zij had toch nog hier kunnen blijven, hier bij mij,  dan waren we later samen gegaan…

Hij vult zijn dagen met het maken van de onafgemaakte kruiswoordpuzzels in de boekjes van mijn moeder en heeft  het, volgens zijn zeggen, druk met na te denken wat hij die dag zal gaan eten. “Ik heb me hier vroeger nooit mee bemoeid”, verteld hij mij. Zoals de meeste mensen van zijn generatie waren de rollen strikt verdeeld en zorgde mijn vader alleen voor de centen, was in mijn herinnering, wel eens een enkele keer met een schroevendraaier of een hamer in de weer.  Tekende mijn meestal slechte schoolrapporten en kwam mij, als mijn persoonlijke  lijfwacht  vaak “veel te vroeg” ophalen van schoolfeestjes. Mijn moeder hield zich dan weer uitsluitend bezig met het tot in de perfectie reilen en zeilen van de huishouding. Ineens vraagt hij mij,  als ik zijn overhemden sta te strijken, hoe het strijkijzer werkt.  “Niet dat ik van plan ben om te gaan strijken” zegt hij meteen geschrokken, wanneer ik hem voorstel het eens met een zakdoek te proberen.

Weer thuis, komt mijn 19 jarige zoon aan met één van zijn hemden. Hij is uit geweest afgelopen vrijdagavond en heeft voor het weggaan 4 hemden gepast, gekeurd, getest, weer uitgetrokken en alles op een “keurig” hoopje voor zijn kast laten liggen. “Mam, kun je die even strijken? Het is wat gekreukeld!” probeert zoonlief, die ondanks het feit dat ik hem, toen hij 4 jaar was, (net als zijn twee zusjes) al  zak en theedoeken liet strijken, onder het motto: "jong geleerd is oud gedaan" Dezelfde, waarschijnlijk toch genetisch bepaalde trekjes als zijn opa bezit. Zijn vraag is echter tevergeefs, want ik ben wel goed, maar nog niet helemaal gek."Je weet waar de strijk attributen staan!“ wuif ik naar hem, terwijl ik mij op de bank voor de televisie installeer met een lekker kopje thee en begin te zappen…

Als je op het Brusselse Zuidstation een internationaal treinkaartje wilt bemachtigen. Moet je  eerst naar de daarvoor bestemde balie van internationale reizen. Om te beginnen mag je de taal kiezen. Hiervoor druk je op een van de schermen die bij de ingang van dit lokaal opgesteld staan. Daarna kies je de bestemming van je reis, waarna het apparaat vervolgens een volgnummertje uit spuugt, waar mee je, goed oplettend, op de steeds wisselende volgnummers op de schermen boven de balie, het best op een strategische plaats in de ruimte voor de loketten gaat staan. Hoewel ik zelf in redelijke vorm ben en niet belast ben met allerlei kwalen waardoor ik niet goed uit de voeten kom. Lukte het mij afgelopen vrijdag niet om vanuit mijn strategische positie, mij binnen de 1 seconde  (???) naar de balie van de internationale verbindingen te begeven.  “U ben te laat!!! U moet sneller komen ”zei de internationaletreinkaartjesverkoper die er duidelijk plezier in had:  “Ga terug naar start! U krijgt geen treinkaartje!” -klonk het nog net niet- .... Maar het scheelde niet veel…

Catergorie: treinreisperikelen

Het wordt weer eens tijd voor een logje. Ik was heel blij met de reacties en met de leuke mailtjes die ik de afgelopen weken van een paar van mijn virtuele vrienden heb gekregen, met als belangrijkste doel mij weer aan de praat te krijgen.  Want waarom zou ik in hemelsnaam stoppen met iets dat ik leuk vind?

De laatste maanden reis ik regelmatig per trein van Brussel naar Amsterdam. Heel toevallig ben ik laatst eens in een stiltecoupé terecht gekomen. Op de ramen zijn stickers geplakt "Silence S Stilte”. Die duidelijk moeten maken dat hier niet gepraat mag worden. Er mag ook niet geritseld worden met kranten en elke kuch, proest of hoest en ook de passage van de man met de “kartonnenkoffiesmaakkar”  kan rekenen op kwade, verstoorde blikken van sommige medepassagiers.

Dat het een stiltecoupé was kwam ik pas te weten, toen mijn gsm in mijn tas begon te zoemen. Het was mijn zoon, die ik, die morgen, toen ik in alle vroegte vertrok nog niet had gezien. Hij vroeg waar ik zat en of alles goed ging.  Want het was in die week na de treinramp bij Buizingen. Heel de “dorsale Wallonne” was in de war, en ik had er bijna 4 uur over gedaan om van mijn woonplaats in "Le Hainaut" in Brussel te raken. Op de bank naast mij zat een man gebaren naar mij en het raam achter mij te maken. Eerst dacht ik nog, dat er misschien  een of ander griezelig buitenaards wezen of iets anders van dien aard achter mij zat. Toen ik de "S" op de ruit zag, viel langzaam mijn Eurootje! “Ik bel  je straks wel even terug” fluisterde ik, toch wat geschrokken, naar mijn zoon. Mij voornemend om de volgende keer goed op te letten waar ik ging  zitten. Want het “gebep’ van andere reizigers hindert mij niet en kan bovendien soms zeer inspirerend zijn. Ik keek nog eens naar de man die met een chagrijnig  gezicht zijn ogen had toegedaan. Zijn geschoeide voeten ongegeneerd op de bank voor hem…….  Nog tot twee stations verder, net gedaan... of ik me niet zat te ergeren…..

Catergorie: treinreisperikelen

Bloggen, ik ben er vandaag op de kop af 540 dagen geleden op een eenzaam verveel moment aan begonnen. Ik wilde een life-log, een blog uit mijn leven gegrepen, recht uit mijn hart. Een dagboek op internet is niet hetzelfde als een papieren dagboek onder je hoofdkussen waar verder niemand anders in leest. Door mijn blog heb ik onverwachte spannende en leuke maar ook minder leuke dingen meegemaakt. Dingen die niet zouden zijn voorgevallen mocht dit blog er nooit zou zijn geweest. Toch heb ik vandaag besloten om (om persoonlijke reden) met dit blog te stoppen. Misschien dat ik hier ooit eens terugkom. Want zeg nooit nooit.........Voorlopig laat ik mijn blog staan, want ook al is het dan mààr een blog, het is per slot van rekening toch een héél klein stukje van mijn leven. Ik bedank al mijn blogbezoekers: voor jullie geduld, jullie trouwe bezoekjes en jullie vriendschap.

Een virtuele knuffel voor iedereen

Loes

Ik voelde het meteen deze morgen toen ik wakker werd. Het was niet eens de moeite om in de spiegel te kijken; Niet dat ik dat ooit doe, zo   ' s morgens meteen bij het opstaan, wil ik de dag niet meteen in mineur beginnen. Mijn gezicht, gloeide en kriebelde en trok. En nee, ik ben niet veranderd van dag of van nacht crème, en ook niet van wasmiddel, en nee, ik gebruik geen wasverzachters. En nee, ik heb ook geen kat meer, geen hond, geen paard, geen konijn, geen hamsters, zelfs geen man die op mijn zenuwen werkt.  Ik heb het gras niet gemaaid, en er vliegen momenteel geen pollen door de lucht. Wel lig ik 's nachts met een aan zekerheid grensende hoogstwaarschijnlijkheid,  met miljoenen andere levende wezens* in mijn bed. Ranzige gedrochten die alles behalve aantrekkelijk zijn als je hun foto ziet, en die ook nog eens over een compleet spijsverteringsorgaan blijken te beschikken en waar je dus best niet al te lang bij stil blijft staan wil je je zelf niet de een of andere fobie aanpraten. En ja, het is koud, berenkoud en ben ik gisteravond naar het zwembad geweest, waar het lekker warm was en waar ik een paar keer met mijn hoofd onder water geweest ben, en daarna weer naar buiten, de vrieskou in!  Het zal dat dus wel zijn. Of..... ik ben gewoon allergisch aan mijzelf!!!!

*Dermatophagoides pteronyssinus