Telkens weer....

Niet veel vragen, alles geven
Daarom draait het in het leven
Je moet leren....en accepteren
Incasseren steeds maar weer
Wanneer je dat eindelijk begrijpt
Krijg je telkens een beetje meer
Alles geven en weinig vragen
In goede en in slechte dagen
Door samen te delen lief en leed
Worden vriendschappen gesmeed

Liefs van Rozemarijn

Even wat tijd voor rust en bezinning
Een beetje tijd om goed na te denken
Doen we alles wel zo het zou moeten
Liefde om aan anderen te schenken
Elk huisje heeft ook zo zijn kruisje
We krijgen de kracht het te verdragen
Zolang we in hoop en vol vertrouwen
Om steun van boven te durven vragen
Maar ook plezier mogen we beleven
Met mensen die ons zo dierbaar zijn
Verstoppen eieren voor de kinderen
Het is een feest voor groot en klein
Dat we met elkaar mogen vieren
Niet treuren om dat wat er niet is
Genieten van wat het leven geeft
Schenkt dankbare ware betekenis

Een mooi, vrolijk en gezegend
Paasfeest gewenst met liefs
van Rozemarijn.

Ik hou zo van jou, kan je niet laten gaan
En denk dat jij ook houdt van mij
Maar ergens tussen onze harten
Is een deur zonder sleutel erbij
Een venster waar ik niets door kan zien
En een muur, zo onmetelijk hoog
Geen sleutel,geen zicht en dan de muur
Die reikt tot vlak bij de hemelboog
Ga op zoek naar je diepste gevoel
Wellicht voel je net als ik de pijn
Geef me de sleutel en open de deur
Tussen dat hart van jou en mijn.

Liefs van Rozemarijn

Of er nog wonderen zijn
Hoe kun je zo iets vragen ?
Kijk naar m'n tuin van leeg naar vol
In amper zeven dagen

Toon Hermans
xxx van Rozemarijn.

Vrienden komen en vrienden gaan
Verdwijnen als schepen in de mist
Varend tot achter de verre horizon
Je denkt, heb ik me zo vergist ?
Maar nee, de echte vrienden blijven
Varen als een loods steeds langszij
Ook al dobber je zelf maar wat rond
Ze blijven je trouw en dat maakt blij

Liefs van Rozemarijn

Zo gauw de zon weer warmte geeft
En de lucht wordt hemelsblauw
Dan krijgen we de lentekriebels
Fluiten de mannen in de bouw
Naar al die mooie blote benen
Van de dametjes in hun rokje
Vogeltjes willen een nestje maken
En zoeken al naar 't beste hokje
Narcissen richten zich op in de zon
Een groene waas komt in de bomen
Als teken van de eerste bladeren
Geniet van al wat nieuw zal komen

Liefs van Rozemarijn

We kunnen alleen kaarsjes branden
Want het is nog lang niet voorbij
Overal is zo onnoemelijk veel leed
Witte kistjes staan daar in een rij
Hoe kunnen wij de mensen troosten
Nooit meer te horen hun lieve stem
Verdoofd door smartelijk verlangen
Naar hun kind, naar haar, naar hem
Voor de volwassenen een bruine kist
Bloemen liggen er in een lange rij
Knuffeltjes en heel veel kaarsjes
Nee, het is nog lang niet voorbij
Nog niet.....

Liefs en steun van Rozemarijn

Na een nacht vol mooie dromen
Begon ik aan een nieuwe dag
De radio vermelde een vreselijk ongeluk
Daardoor raakte ik totaal van slag
Een bus vol kinderen en begeleiders
Vrolijk, niet wetend van de nood
Die het lot velen die dag zou brengen
28 mensen vonden er een tragische dood
Ouders spoeden zich naar hun kinderen
Niet wetend wat hen te wachten stond
Het vreselijkste wat je maar kunt denken
20 Kinderen die men niet levend vond
Lieve God, zij hen genadig, sta ze bij
Ben zo begaan met hun groot verdriet
Holland en België samen in rouw
Stil ben ik want bevatten kan ik het niet

Steun en liefs van Rozemarijn

Verliefdheid, vlinders in je buik
Een mooier gevoel bestaat er niet
De warmte zit zo diep van binnen
Met mooie dromen in 't verschiet
De meeste vlinders vliegen weg
Naar mate de jaren zullen verstrijken
Ze maken plaats voor houden van
Daardoor zal je leven zich verrijken
Samen hand in hand ga je verder
Word je ouder, maar keer op keer
Wanneer je in elkaars ogen kijkt
Voel je die vlinders telkens weer

Liefs van Rozemarijn

Sinds ik in de levenstrein stapte
Ben ik al menig station gepasseerd
En overal waar de trein ooit stopte
Heb ik veel gezien en bijgeleerd
In die trein maakt het niets uit
Of je jong of oud bent, arm of rijk
Ieder draagt zijn bagage mee
We zijn daar allemaal gelijk
De trein vervolgt zijn levensreis
Tot het einde van onze dagen
Wie het zwaar heeft wordt getroost
Door elkaars bagage te helpen dragen

Liefs van Rozemarijn

Misschien ben ik wel iets té lief
Of gewoon een tikkeltje naief
Zeg vaak lieverd tegen jou en jou
Doordat ik simpel van mensen hou
'K blijf in het goede van ieder geloven
Zo komt het lieve in mij naar boven
Al houden sommigen er niet zo van
Dat vind ik domme pech voor jou dan

Liefs van Rozemarijn

Er woont een mannetje in mijn huis
Zijn naam is meneer Kweetniet
Als ik hem vraag, wat wil je eten
Is zijn antwoord altijd, Kweetniet
Ook op mijn vraag, hoe gaat het met je
Zegt hij steevast, ach Kweetniet
Lastig, toch hou ik van dat mannetje
Vraag mij ook maar niet waarom
Want mijn antwoord is Kweetniet

haha..liefs van Rozemarijn.

Mooier dan een diamant
Is een hart vol liefde
Mooier dan de mooiste ster
Is een hart van Goud

Ieder van ons is toch op zoek
Naar het allermooiste
Dat juweel, dat groot geluk
Iemand die van je houdt

Mag ik even komen schuilen
Als het nergens anders kan
En wanneer ik huilen moet
Droog jij mijn tranen dan

Als alles je tegen zit
Kom dan maar bij mij
Steeds zal ik er voor je zijn
En hou een kamer voor je vrij

Liefs van Rozemarijn

Het leven kan zo prachtig zijn
Maar zo simpel is het meestal niet
Wanneer ik luister en zit te lezen
Zie en hoor ik zoveel verdriet
De voorgevoelens die ik kreeg
Maakten me angstig en verward
Veel gevoelens kwamen uit
En troffen mij toch in het hart
Onze vorstin is ook een moeder
Die nu angst heeft om haar zoon
Zoals zij zijn er vele mensen
Niets in het leven is meer gewoon
Had ik maar niet zulke gevoelens
Hoe het komt, ik heb geen idee
Iedereen zou ik willen troosten
Dat kan niet en toch leef ik mee
Degenen die het moeilijk hebben
Wens ik veel kracht en goede moed
Ik veeg een traan weg uit mijn ogen
En hoop slechts, alles komt wel goed

Liefs van Rozemarijn

Niemand die me beter kent
Weet wat me bezig houdt
Kent mijn verlangens niet
Mijn angsten, soms zo koud
Ik droog mijn eigen tranen
Van binnen diep verstopt
Niemand weet beter wat ik voel
Hoe mijn hart dan sneller klopt
Nee, niemand die me beter kent
Dan ik.....

Liefs van Rozemarijn

Je kunt niet elke dag opnieuw
Grenzenloos gelukkig zijn
Maar toch elke dag een beetje
Zie kleine tekentjes van liefde
Een paar armen om je heen
Dan voel je en dan weet je
De warmte die het kleine geeft
Zal je hart zeker verwarmen
Wat niet goed was dat vergeet je

Liefs van Rozemarijn

Vroeger stond ik ook op schaatsen
Toen waren ze gemaakt van hout
Maar als ik ze kreeg ondergebonden
Jemineetje brrr, wat had ik het koud
Mijn handjes voelden als bevroren
Ik wilde alleen nog terug naar huis
Met een ijspegel aan mijn neusje
Rende ik snel naar mijn warme thuis
Moeder begreep het gelukkig wel
Ze zei: mijn kind, ach goeie genade
Da's niks voor jou mijn kleine prul
En maakte lekker warme chocolade
Nu zie ik van achter mijn keukenraam
De kinderen genieten op de sloot
Maar ik waag me er niet meer aan
Ik zou weer klunzen als een idioot

Liefs van Rozemarijn

Mijn hooggehakte rode schoentjes
Ze staan op zolder in een kast
Ik heb ze altijd trouw bewaard
En menigmaal nog aan gepast
Zo vaak gedragen, erop gedanst
Dat is voorbij, het gaat niet meer
Met weemoed denk ik eraan terug
Heimwee naar vroeger doet soms zeer
Toch zijn die mooie rode schoentjes
Mij nog altijd heel veel waard
Stiekem trek ik ze nog eens aan
Gelukkig dat ik ze heb bewaard
Misschien heeft iedereen wel iets
Wat op zolder is weggeborgen
Als je er nog eens naar kijken kunt
Verdrijft het eventjes alle zorgen

Liefs van Rozemarijn

Mensen oordelen vaak veel te snel
Dan denk ik, ken je me eigenlijk wel
Je weet niet eens wat ik bedoel
Kent mijn verlangens niet en gevoel
Luister ook eens naar wat ik zeg
Wuif het niet met een glimlach weg
Het verleden dat vergeet je maar gauw
De mening die telt is die van jou
Naar mijn mening wordt niet gevraagd
Terwijl het mij nog dikwijls plaagt
Verbeeld je niet alles beter te weten
Dan heb ik liever dat je me zult vergeten
Met mensen als jij kan ik niets beginnen
Je zult wat anders moeten verzinnen
Ik wil niet meedoen voor spek en bonen
Maar wel mijn emoties mogen tonen
Accepteer me zo of anders maar niet
Want onbegrip bezorgt slechts verdriet

Liefs van Rozemarijn