Ik ben , en gebruik soms ook wel de schuilnaam Eliza.
Ik ben een vrouw en woon in Den Helder (Nederland) en mijn beroep is huisvrouw.
Ik ben geboren op 09/08/1946 en ben nu dus 65 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: pc.bomen.natuur en lezen.
ik ben een vrouw die blij in het leven staat
Help…. het ziet er naar uit dat het gaat sneeuwen, dat zou ik heel erg vinden voor al die mensen die met man en macht alle schaatsbanen voor de elfsteden tocht glad ensneeuw vrij maken, om de tocht door te laten gaan. Het zou triest zijn als alles voor niets is en iedereen opnieuw moet beginnen, dan zou je moedeloos worden, hoewel de elfsteden koorts onuitroeibaar is, die waart nu rond in heel Nederland en misschien ver er buiten, het is zeer besmettelijk en je komt er moeilijk van af. Ik hoop van ganser harte dat het door gaat.
Gistere avond het was ongeveer 9uur, ik lag in mijn slaapkamer televisie te kijken, word er behoorlijk hard op mijn slaapkamerraam gebonsd, ik schrik maar ga toch naar de voor deur, vraag wel voor ik open doe “wie is daar” ( dat gaan ze niet vertellen als het niet goed is natuurlijk)
“Buurvrouw ik ben het Samantha van boven, bent u misschien gevallen, heeft u de politie en de brandweer gebeld?”
Ik doe wel voorzichtig de deur open en er staan echt zeker 6 brandweermannen met helm en al op bij een brandweerauto, en ‘n politie wagen voor deur.
“ik weet echt van niets, ik ben ook niet gevallen anders stond ik hier niet?”
“Ze weten niet waar ze moeten zijn, spannend hé”.
De brandweermannen keken hoopvol naar mij, maar ik kon hen niet helpen ik was onschuldig deze keer.
Toen ik vanmorgen Rocky ging uitlaten viel mij op dat de schutting deur van de buurvrouw drie huizen verder, open stond, dat was in die 5 jaar dat ik hier woon niet eerder gebeurd, ook brandde de buiten lamp. Ik heb de deur dicht gedaan maar die waaide weer open, ik ben dus naar mijn naaste buren gegaan daar is ook de buurvrouw van de schutting, heb verteld dat de deur open stond en de lamp brandde, nu bleek dat er in de tuin van die buurvrouw de buitenwaterleiding gesprongen was, de oude buurvrouw daarnaast had de politie en de brandweer gebeld, maar niet gezegd welk nummer zei woonde.
Wel fijn dat ze toch zo oplettent was en ook wel lief dat Samantha naar mij informeerde, maar je schrikt best.
6 dagen terug vrijdag, kreeg ik van de Krant ‘De TELEGRAAF’ een pakje in de bus, een doosje chocolade voor de trouwe klant. Dat vond ik best leuk maar ik heb de chocolade en de koek weer eens in de ban gedaan, mijn vriend zei; ”geef het aan je zoon,” maar ik had meteen al een leuk plannetje voor de chocolade. Ik zou maandags daarop een dagje uit, ik moest dan behoorlijk vroeg op, ik wist meteen dat ik nog even eerder op zou staan, om de mijnheer of mevrouw die in die barre kou en de gladheid toch mijn krant elke morgen in de bus doet, de chocolade( van uiteindelijk hun baas), te geven. Dat vond ik zomaar leuk. Mijn vriend die keek mij weer eens aan,van!... dat doe je toch niet, ik doe dat wel. Ik was om half 6 op, en kwart voor 6 hoor ik dat de krant in de bus kwam, ik doe de deur open, de mijnheer schrok wel want dat verwacht hij natuurlijk niet, ik gaf hem de chocolade en bedankte hem, hij vond dat leuk en bedankte mij weer.
Mijn dag begon toen gewoon super goed. Het is maar een klein gebaar maar ik voelde mij er goed bij.
Hoe zou het zijn in een wereld waar de wegen zijn gemaakt van regenbogen. In een wereld waar geen verdriet is en geen pijn. In een wereld waar de mensen als echte vrienden met elkaar omgaan, maar vooral In een wereld, waar geen ziekte meer zou zijn.
****************************
Alles kan van de ene op de andere seconde veranderen... In het geluk ligt het ongeluk verborgen... In de zekerheid de onzekerheid In het leven de dood...
*******************************
Nooit meer je bulderende lach Nooit meer sterke verhalen Nooit meer je humor Nooit meer je nieuwe ideeën Nooit meer "begrijp wat je bedoel" Nooit meer......
Vandaag weer stralend weer maar KOUD… ijzig vandaag, het windje waaide behoorlijk en als dan mijn oorrandjes gaan tintelen en mijn neus en kin, dan vind ik het echt…koud, maar wel lekker weer. Rocky vind het ook nog steeds fijn, die duikt constant met zijn neusin de brokken sneeuw eet ook van debevroren sneeuw, een hele grote ijswinkel is het buiten voor hem. Ik laat hem er niet te veel van eten, ik ben toch bang dat het te koud voor zijn buik is.
Zondag ben ik naar de uitvoering geweest van ‘Show boat’ ze speelde de musical: ’ Sweeney todd ‘ het was een beetje 'n lugubere musical. Het speelde zich af rond 1800 in het mistige Londen. In grote lijnen gaat het om wraak van een barbier die onterecht door een rechter wordveroordeeld toteen levenslangverbanning naar Australië. Hij ontsnapt en komt 15 jaar later terug vermomt als een ander om wraak te nemen op de rechter en iedereen die heeft meegeholpen heeft om hem te straffen. Hij begint een kapperszaak boven een winkeltje, daar scheerthij de mannen nog met een vlijmscherp mes en KEELT… ze gelijk.
De lijken moeten ook weggewerkt worden en dat kan uitstekend in de pasteitjes die de buurvrouw in het winkeltje onder de kapper verkoopt, zei is reuze blij met het mensen vlees, haar pasteitjes zijn nog nooit zo lekker geweest. Luguber toch? het was een hele klus voor al die fijne mensen om samen zo’n moeilijke musical tot stand brengen, het is machtig om te zien dat zo’n groep jonge en wat oudere mensenonder elkaar zo’n hechte band hebben en in een half jaar tijd de moed hebben gehad om deze musical te willen opvoeren. Er is ontzettend veel geoefend, aan decors gebouwd, de kleding prachtig uit die tijd na gemaakt, echt ik heb groot respect voor allen die meewerken aan ‘SHOW BOAT’. En natuurlijk was ik weer apentrots op mijn zoon, hij had nu niet zo’n grote rol maar hij deed het fantastisch. Ik hoop wel dat er volgend jaareen iets vrolijkere musical op stapel staat, dit was mij wat te heftig hoor.
Foto's gemaakt op het pad achter mijn huis, u heeft al vele foto's van dit pad gezien , maar toch deze zijn mooi, s'morgens vroeg genomen toen ik Rocky uitliet. Een sprookjes wereld zo schitterde alles, de rijp op de takken van de bomen en het riet, leek wel kristal. Eliza
Het is al 10.30als ik dit schrijf, mijn vriend is er, dan word (vriend of vriendin) pc even op een tweede plan gezet, toch wou ik er graag nog even achter, vandaar. Ontzettend goed dat mijn vriend gisteren was gekomen omdat hij het afgelopen weekend niet kon, anders had hij vandaag waarschijnlijk uren langer in de auto gezeten hier naartoe. Het was vandaag schitterend weer, maar voor heel veel mensen onderweg verschrikkelijk.
Hier was veel zon maar ook een snijdende wind,maar lekker dik ingepakt (mijn donsdekbed jas van €3.00 is helemaal ’t einde ,heerlijk warm) hebben we een fijne wandeling gemaakt.
Er is niet veel spannendst gebeurd deze dagen, alleen toen ik Rocky uitliet terwijl ik een brief moest weg brengen en hij op een grasveldje ging poepen, ging er een deur open van een woning tegen over het grasveldje, ik hoor zeggen:
“U kunt zeker niet veel zien door die donkere zonnebril?”
Mijn bril kleurt donker als ik in de zon loop en dat deed ik, dus de bril was inderdaad donker.
“Ja dat klopt het is wel een beetje donker” zeg ik nog onschuldig. “
“Ziet u niet waar u hond onder zit te poepen?”
“Het spijt me wat bedoeld u”?
“Mevrouw u hond zit onder een bord te poepen waar op staat dat hij dat juist daar niet mag doen”.
Ik kijk, er staat wel en paaltje maar zeker twee hoofde boven mij hangt daar dan het bordje:
” laat hier u hond hier niet poepen”
“Dat heb ik inderdaad niet gezien anders had ik er beslist niet zo rustig bijgestaan, als u een papiertje heb voor mij wil ik het graag opruimen, maar niet al die anderen hoopjes die er om heen liggen. “
“Ik vergeef het u, maar voor de volgende keer weet u het.”
Ik ben , en gebruik soms ook wel de schuilnaam Eliza.
.
