Schoonma is voor de eerse keer overgrootmoeder geworden van een gezonde achterkleinzoon, Wout genaamd. Een heuchelijke gebeurtenis, iets meer dan een jaar na het overlijden van haar man. Mocht het niet zo zijn dat schoonma niet eens op de hoogte is van de komst van haar offspring. De respectievelijke oma (bonneke wil ze genoemd worden) ligt al jaren in onmin met haar moeder. Geen mens weet nog waarom. Ze heeft haar zus en één van haar vier broers meegesleurd in deze onnodige vete. Net zoals haar kinderen en haar nichtjes en neefjes en nu dus ook haar kleinzoon, die waarschijnlijk nooit zal weten dat hij nog een bomma had toen hij nog een baby was ...
Onlangs hebben we mensen leren kennen die we stilletjes aan "vrienden" zouden kunnen noemen. Een begrip wat ik heel zelden gebruik. Deze mensen delen hun leven met allerlei dieren, een beetje zoals wij dus. Onder deze levenspartners bevind zich een Witte herder. Een tiental jaren geleden werd dit hondenras een Amerikaans - Canadese Herder genoemd, maar ondertussen zijn ze erkend als Zwitserse Herder. Eigenlijk zijn het doodeenvoudig witte Duitse Herders ... But What's in a name.
Witte herders zijn schuwe dieren. Ze zijn helemaal niet op vreemden gesteld. Behalve mijn Faith. Zij is anderhalf jaar geleden, op Haloweenavond, gestorven op de gezegende leeftijd van twaalf jaar. Zij was heel gevoelig en tegelijkertijd ook enorm dominant. Heel spontaan, sociaal, supervriendelijk, hyperactief en enorm intelligent. Te intelligent. Ik verzeker je, het is eenvoudiger om een oerdomme hond iets aan te leren dan een hond die inteligenter is dan jij en de instructeur samen. Dit kan misschien ook iets zeggen over mijn intelligentiepijl.
Het punt is, ik heb zoveel geleerd van haar. Zij is de bron van mijn kennis over de leefwereld van dieren. Door haar heb ik me moeten inleven in hun zienswijze, hun redenatie en taal. Daardoor wordt ik voor een deel toegelaten in hun wereld, wat ik een hele eer vind. Faith was mijn deur.
Ik kan boeken schrijven over haar, misschien doe ik dat ooit wel eens. Ze was mooi, dapper en verstandig. Maar ze had ook zin voor humor en ze was enorm geslepen. Ze was de vamp onder de honden. Ik mis haar, maar pas nu besef ik hoe hard ik haar mis. Sinds ik Psycho heb ontmoet. De witte herder die bij onze nieuwe vrienden woont. Hij is schuchter ten opzichte van vreemden, maar ons heeft hij zonder enig morren geaccepteerd. Tot grote verbazing van zijn baasjes (baasjes vind ik eigenlijk een afschuwelijk woord, maar bij gebrek aan beter ...) Bij mij en manlief ontstond er ook een zekere vorm van herkenning. Wij hebben hun cultuur leren kennen, hun omgangsvorm die anders is dan bij andere honden. We begrepen elkaar en wij hoorden erbij. Soortgenoten als het ware, wij vertoeven met één been in zijn wereld en wij respecteren zijn heerschappij van die wereld. Witte herders zijn mijns inziens de Koningen onder het hondenras.
Ik geef het toe: ik ben vreemd gegaan. Ik heb een blog op "My space". Ik weet het ... Egoïstisch van me.
Een vriend van me verzamelt doodskoppen. Schedels van mensen. Echte en namaak. Hij heeft al enkele mooie en unieke examplaren op de kop kunnen tikken en omdat hij nieuwsgierig is naar hun afkomst wilde hij een blogje op myspace beginnen. Maar aangezien hij geen kaas had gegeten van het blogjes opbouwen, html codes en weet ik wat allemaal kwam hij bij mij terecht. Nu ... ik vind blogjes bouwen een heel eenvoudige bezigheid, een tweede natuur bijna maar blijkbaar is niet iedereen van die mening gespeend.
Myspace werkt anders, heeft andere mogelijkheden en dat moest eventjes uitgezocht worden voor ik mijn vriend de nodige raad en tips kon geven. Dus op een slapeloze nacht ging ik aan de slag met als gevolg: Fiep had weer een blogje bij. Aangezien ik op dit moment invalide ben en ik er in eerste instantie niet veel verandering in zie komen, zie ik maar één mogelijkheid om mijn overige dagen te slijten: tekenen. Mijn grootste gave waar mijn getormenteerde lijf mee gezegend werd. De tekenkunst is voor mij meer dan een hobby, een verstrooiing, passing time. Ik heb het nodig net zoals het voor de gemiddelde persoon noodzakelijk is om dagelijks te eten en non - stop te ademen. Ze moet ik tekenen om een beetje helder te blijven.
Mijn "krankzinnigheid" wordt getemperd door het tekenen. Het is als het ware een filter, zodat ik me weer kan concentreren op "aardse dingen". En Eureka!!! Myspace zit vol met zielsverwanten. Grote en kleine talenten die ook het tekenen en ontwerpen nodig hebben en die er in geslaagd zijn er hun beurs mee te spekken! Het geeft me hoop ... hoop dat er toch nog een toekomst voor me is weggelegd. In dit klein Belgenlandje is er geen hoop en geen plaats voor plaatselijke kunstenaars. Maar we leven in een wonderlijke tijd die een geheel nieuwe wereld heeft geschapen. Een wereld waar rare snuiters als wij ons een plekje kunnen veroveren. Een plekje waar we elkaar kunnen ontmoeten, waar kan gecommuniceerd worden met beelden die meer zeggen dan ... blablabla.
Ondanks de pijn besloot ik vanmorgen toch een wandelingetje te maken. Ik nam een pijnstiller in, greep mijn wandelstok vast en lijnde Phoebe aan, die sinds ik kreupel ben niet meer trekt aan de leiband en onmiddellijk komt als ik roep.
Enrique, onze kater, was al sinds gisteren heel onrustig. Als hij buiten was, wilde hij weer binnen en andersom. Ongedurig liep hij heen en weer achter het huis, al klagend miauwend. Spiedend keek hij rond en bij het geringste gerucht schrok hij en legde zich plat op de grond. Er was iets, behalve hetgeen er in de lucht hing. Ik zou vanmorgen al snel ontdekken wat ....
Na een geslaagde wandeling op een gezapig tempo van een invalide vrouw op middelbare leeftijd, kuierden Phoebe en ik terug huiswaarts. Tussen de struiken zag ik plots een lichtbruine schim. Onmiddellijk ging er een alarmbelletje rinkelen. Niet weer! Op de één of andere manier trek ik verdwaalde en rondtrekkende honden aan. Enkele jaren geleden werden Vinnie en ik door een Basenji gevolgd, die met zijn familie op vakantie was. Slechts na een grote discussie en minstens een kilometer wandelen besloot hij om uiteindelijk toch maar huiswaarts te keren. Ondertussen heb ik al enkele verdwaalde honden, die op de één of andere manier hier verzeild geraken, door de politie laten ophalen.
Een verwaarloosde Collie - reu sprong ons vrolijk tegemoet. In eerste instantie ben ik vooral bezorgd om de hond die ik bij me heb. Stel je voor dat ze in clinch gaan, wat ik ook al enkele keren heb meegemaakt. Meestal is het genoeg om mijn keel eens luid open te zetten om het respectievelijke baasje te alarmeren, die zich meestal wel ergens in de buurt ophoudt. Maar aan de toestand waarin dit dier zich bevond wist ik al dat er geen baasje zou komen opdagen. Dus ik weerde hem maar met mijn stok af. Niet dat Phoebe haar mannetje niet kan staan. Maar dat wilde ik net vermijden, twee vechtende honden aan mijn wandelstok.
Hij bleef rond ons cirkelen, ondertussen overal zijn poot tegen heffend. Af en toe liep hij verliefd naar Phoebe die hem dan met een snauw op zijn plaats zette. Er was niets aan te doen, deze zwerver had besloten om met ons mee naar huis te gaan. Onze buurman stond in zijn tuin te werken. Verbaasd zag hij me thuis komen met een vreemde hond. Ik haalde mijn schouders op, alsof ik wou zeggen: "Ik kan er ook niks aan doen..." Phoebe werd binnen gezet. Ik nam een potje eten en drinken en lokte de hond naar het afgesloten gedeelte van de tuin. Stitch ziet die vreemde snuiter en begint groot alarm te slaan. De kippen roepen en kakelen moord en brand en Enrique zet zijn haren recht en spuugt en blaast. Ik neem hem op en zet hem binnen. Wie weet hoe onze bezoeker op katten reageert?
Amper een half uur later is de politie hem komen halen. Hij bleek geen chip te hebben, maar wel een hele hoop huisdiertjes (vlooien en wie weet wat nog) De vrouw, die zelf toegaf niet echt een hondenliefhebber te zijn, heeft hem in de combi gezet en zo is onze zwerver aan het eind van zijn lange en vermoeiende reis gekomen. Ik kan nu alleen maar hopen dat ze een goede thuis voor hem zullen vinden, zogauw hij een beetje opgeknapt is.
Al meer dan een maand op ziekenkas ... Inderdaad, de Fibro heeft weer toegeslagen. Ik heb mezelf een wandelstok aangeschaft, zodat ik af en toe toch een wandelingetje met één van de honden kan maken. Ik berg mijn ambitieuze toekomstplannen op. 't Zit er niet in, tijdens dit leven ....
Al enkele dagen heb ik last van prikkende ogen. Vannacht om 2h00werd ik gewekt door een sterke brandgeur. Ik ging op onderzoek. Je weet maar nooit. Behalve enkele ganzen die geïrriteerd kwaakten, vond ik niets vreemd. Ons huis stond in alle geval niet in lichte laaien, wat ik al een hele geruststelling vond. Ik kroop terug in bed en verwachte ieder moment de sirene van de brandweer te horen, maar die bleef uit.
Vanmorgen ontdekte ik, na mijn wandeling, dat de geur sterker werd achter in onze tuin. De andere kant op verdween de irritante en prikkelende geur. Het is avond en nog altijd is hij niets verzwakt. Hier hangt iets, een wolk van weet ik veel wat ...
De tropische hitte wordt ondraaglijk. Ik voel me misselijk en futloos. Rond 8h00 sta ik op en eet een boterham. Bah, zonder boter, te droog om door te slikken. Daarna kruip ik terug in bed. De stralende zon, zomerse temperaturen en de datum ... Het brengt me tien jaar terug ... toen ons ma stierf. Vanaf die dag ben ik de zomer gaan ... haten is een te zwaar begrip. Maar als ik kon zou ik die dagen, die in menig lied bezongen worden, vermijden. Geef mij maar die goeie ouderwetse, wisselvallige en frisse Belgische zomers ...
Onze kippetjes zijn vrije kippen. En ze namen het begrip "vrij" nogal letterlijk. Met geen stokken waren ze in onze toch wel aanzienlijk tuin te houden. Ze vonden altijd wel ergens een gaatje om naar de buren te scharrelen. De buren maakten daar niet echt een probleem van, tot het plantseizoen begon. Onze linkerbuurman, een oude boer, zet ieder jaar patatten op zijn weide vlak naast het huis. En onze meisjes hielden er natuurlijk van om de al omgeploegde grond verder om te woelen. Maar daardoor haalden ze ook de pas geplante patatjes naar boven. De kippen moesten we thuis houden wilden we geen burenruzie.
Sneller gezegd dan gedaan. Want het zijn niet alleen vrij kippen, het zijn ook ontsnappingskoningen. Een tuin omheinen is echt niet genoeg voor hen. Dus manlief spande rond het oude hondendhok, dat nu ongebruikt achter in de tuin staat, een kippendraad. De ren is overdekt, dus van erover vliegen kon ook geen sprake zijn. Nu onze dames en twee heren nog in de ren krijgen.
Eén kipje zie ik parmantig naar de buren wandelen om daar haar vaste slaapplaats op te zoeken. Die konden we voorlopig al vergeten. De rest zette zich te slapen in een conifeer. Bij schemerdonker haalde ik ze, bijgelicht door manlief met een pillamp, luid protesterend uit de takken van de bomen. Uiteindelijk had ik onze twee mannen Tony en Duupje te pakken. Onze dames lieten zich niet echt doen. Twee van de vier ladies kon ik toch verenigen met hun hubbies.
De volgende ochtend al heel vroeg liep onze logee al rond het huis te scharrelen. Zij is heel tam, heeft geen schrik en komt tot aan mijn voeten naar eten zoeken. Haar had ik maar van de grond te plukken waarna ze met luid protest bj haar zusters en broer werd gezet. Jawel ... broer. Tony was op mirakuleuze wijze ontsnapt. Samen met zijn Carmella, die ik de avond daarvoor niet te pakken had gekregen, liep hij trots rond in de tuin.
Sinds enkele weken werkt er een jonge man bij ons in de speelgoedwinkel. Recht van school, zijn eerste job. Een goeie loebas, een beetje traag maar hij wil wel. Mijn "vriendin" op het werk is een jonge vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd. Sinds enkele maanden single na een slopende en destructieve relatie. Zij ziet hem best wel zitten ... dat nieuw bloed in huis. Maar zoals iedere jongolwassene, de puberteit nog niet volledig ontgroeid, geeft ze tegen anderen haar gevoelens niet toe, ook al staan ze duidelijk te lezen op haar hele wezen.
Behalve tegen mij. Ik weet dat ze interesse heeft ... En tegelijk stoot ze hem af, uit angst. Ze is een beetje geschrokken na haar slechte ervaring met haar ex. Gisteren was onze man in huis afwezig. Zomaar weggebleven, geen verwittiging ... niets. Vermist. Zoals er al zovele nieuwe collega's plots vermist worden. De sfeer was bedrukt in Happyland. Tot hij vanmorgen plots in de winkel stond en vroeg of hij nog terug mocht komen ...
Maandagavond had zijn vriendin het na vijf en een half jaar plots uitgemaakt. Hij was er zo van ondersteboven dat het hem gisteren allemaal niet meer kon schelen. Om zijn zinnen te verzetten is hij vandaag toch maar komen werken.
Tijdens het werk kijkt mijn collega mij aan en vastberaden zegt ze: "Let the Hunt begin ..." Terwijl Mama's jasje door de luidsprekers schalt ...
Britse ouders dwingen hun kinderen van vaak slechts vijf jaar oud tegen elkaar te kickboxen. Dat onthult de zondagskrant News of the World, en de foto's van huilende kinderen die door hun vaders worden aangespoord zonder hoofdbescherming de boksring in te gaan, zijn ronduit schokkend. De nieuwe rage wordt omschreven als 'Baby Fight Club'.
Geen minimumleeftijd "Een meisje van vijf huilt terwijl haar vader haar in de ring dwingt. Die man, Darren Flanagan, heeft het lef dit ziekelijk spektakel een sport te noemen. Hij is slechts één van honderden ouders die hun jonge kinderen aansporen deel te nemen aan de nieuwe rage in ons land: thaiboksen voor kinderen, zonder leeftijdslimiet", aldus de krant.
Tranen "Miah Flanagan staat doodsangsten uit als ze door de touwen kruipt in de Gladiators club in Merseyside voor haar vierde gevecht die dag. Maar haar vader, tevens haar agressieve coach, wil van haar tranen niets weten. Hij schreeuwt in haar gezicht: 'komaan liefje, amuseer je gewoon, komaan'. Na enkele minuten snauwt hij 'stop er NU mee'. De tranen stromen nog over haar kaken als de frêle Miah zonder hoofdbescherming in de ring stapt en haar tegenstandster onder ogen komt: een meisje van zes. Enkele ogenblikken later is ze in een gevecht verwikkeld. Vuisten en voeten flitsen langs alle kanten, als in een vreselijk straatgevecht. Miah verliest, haar vader is boos en teleurgesteld".
Geen beschermkledij Naar verluidt zijn er in Groot-Brittannië naar schatting vijfhonderd clubs waar kinderen deze 'sport' bedrijven. Er is geen minimumleeftijd, er bestaan geen algemeen geldende spelregels en het dragen van beschermkledij is niet verplicht. In het conventionele boksen moeten kinderen elf zijn om een wedstrijd te boksen.
Talent Darren Flanagan trainde zijn dochter en haar tweelingbroer Kian als peuters al vechten. "Ze moesten vier zijn om lid te worden van de lokale vechtclub, dus begon ik hen thuis te trainen. Ze hebben talent. Zelf train ik elke dag. De kinderen neem ik mee. Terwijl ik met de gewichten bezig ben, slaan zij op de punchzak".
Tegen verkrachters De man geeft toe dat hij zijn dochter volpropt met pasta als ze voor een zwaardere tegenstandster moet uitkomen. "Maar het is allemaal voor haar bestwil. Al de trainingen die ik haar heb gegeven zullen ervoor zorgen dat ze nooit het slachtoffer van een verkrachter wordt. Als iemand Miah vastgrijpt als ze vijftien is, wat zal er dan gebeuren, denk je? Ze kent alle grepen, alle slagen van het thaiboksen. Als ik haar die niet zou hebben geleerd, hoe schuldig zou ik me niet voelen indien ze als tienermeisje wordt vekracht?"
Dagje uit met het gezin De moeder van Miah geeft toe dat ze soms wel wat moeite heeft als ze haar dochtertje vlak voor een kamp ziet huilen. "Maar ze moet respect en discipline leren. Het houdt de kinderen ook fit, en de sport heeft ons allemaal dichter bij elkaar gebracht. Als de kamp snel gedaan is, kan je nog eens naar het park gaan en een kopje thee gaan drinken. Het is een gezinsuitstap als een andere". (lb)
Bobby Huckvale moet zich op 1 mei aanbieden in het stembureau voor de lokale verkiezingen in het Engelse Swindon. Niks speciaals, zal u zeggen. Ware het niet dat Bobby een driejarige Yorkshire terrier is.
Gavin Huckvale (29), het baasje van Bobby, heeft totaal geen idee wat er aan de hand is. Hij zal z'n terrier volgende week donderdag evenwel meenemen naar het stembureau. "Ik heb nog twee andere honden, maar zij hebben geen oproepingsbrief gekregen", zegt de man.
Blackie of Fifi Bij het stadsbestuur van Swindon is men formeel: "We hebben een uitnodiging naar Bobby Huckvale gestuurd omdat hij op de kiezerslijsten staat. Mocht de voornaam Blackie of Fifi geweest zijn, zou er ons misschien een lichtje gaan branden zijn. Maar Bobby Huckvale leek ons de naam van een perfect normale kiesgerechtigde burger".
Strafbaar "Hoe ook, de hond in kwestie is niet verkiesbaar omdat hij nog geen 18 is. We wijzen er wel op dat valse informatie verstrekken voor een kiesregistratie een misdrijf is", luidt het nog in het stadhuis. (eb)
In het Indiase Patna hebben honden het leven gered van een baby. Het kind werd door de moeder achtergelaten in de modder waarop de drie honden luid begonnen te blaffen. Het pasgeboren meisje werd na haar redding toevertrouwd aan een kinderloos stel.
Het gebeurt in India wel meer dat ouders een pasgeboren meisje ergens achterlaten omdat ze de voorkeur geven aan een zoon. Die kan later een waardevolle kostwinner worden. De politie denkt dat dat hier ook het geval was: de moeder liet het meisje acher om het te laten sterven.
Maar drie straathonden alarmeerden de dorpelingen door de modder rond het meisje weg te graven en luid te blaffen. (ka)
Het Atkins-dieet werkt! Bewijs? Een egel zag er de grammen afvliegen nadat hij zich strikt aan de afslankregels hield. George, zoals het diertje liefkozend genoemd werd, woog 2,2 kilogram toen personeel van het 'Wildlife Aid Centre' in het Britse Surrey hem in een tuin opmerkte. Hij werd sinds november op een proteïnedieet gezet en vanaf februari kwamen daar dagelijkse 'trainingsoefeningen' bij. Resultaat: een gewichtsverlies van 500 gram tot 1,7 kilogram.
Kattenvoeding Volgens 'general manager' Becky Banning was Georges overgewicht te wijten aan vettig voedsel dat eigenlijk bedoeld was voor de vogels. "Egels voeden zich met alles wat ze vinden in de tuin. Dit exemplaar had het wel getroffen, want de noten en stukjes brood lagen bij hem zomaar voor het grijpen. Nu krijgt hij enkel nog een keer per dag kattenvoeding, de dierenvariant van het Atkins-dieet eigenlijk. Wel proteïnen, geen vet."
Een egel zou normaal gezien tussen de 600 en 700 gram moeten wegen. Nog vier à vijf maandjes afzien en George heeft zijn doel bereikt, menen de experts. (svm)
Hitlerpopjes te koop in Oekraïense speelgoedwinkels
Voor kinderen in Oekraïne is er nu een alternatief voor de Barbiepop. In winkels in de hoofdstad Kiev zijn namelijk poppen van Adolf Hitler te koop. Dat meldt RTL Nieuws.
Met kleertjes Voor de 40 centimeter grote pop, bedoeld als speelgoed, zijn verschillende kleertjes beschikbaar. Plaatselijke media spreken er schande van en eisen dat de pop van de nazi-dictator uit de rekken wordt gehaald.
Steeds meer racisme In Oekraïne, waar in de Tweede Wereldoorlog honderdduizenden joden vermoord zijn door de nazi's, is fascistische propaganda verboden. De jongste jaren komen er uit de vroegere Sovjetrepubliek steeds meer berichten over racisme en vreemdelingenhaat. (eb)
Werkmannen hebben een lugubere vondst gedaan in de tuin van Catherine McGuigan in het Britse South Mimms. Ze vonden er tien kisten met menselijke resten. "Ik schrok me rot en vreesde dat de werkmannen zouden gaan lopen", aldus McGuigan.
Meerdere kisten "Ik wilde dat dit nooit gebeurd was. Al vind ik de media-aandacht wel leuk. Het maakte de akelige vondst makkelijker verteerbaar voor me." Vermoedelijk liggen er resten van veertig mensen in haar tuin. Ook de aannemer maakte zoiets nooit eerder mee. "We kregen een telefoontje van een van onze werkmannen. Hij zei dat ze beenderen gevonden hadden", aldus John Bailiss van de bouwfirma Amalgamated Building Company. "We kwamen onmiddellijk kijken en vonden nog meer kisten met skeletten. Het voelde een beetje vreemd aan maar na een tijdje went het wel."
Begraven of cremeren Omdat de resten meer dan honderd jaar oud zijn maakt de politie er geen zaak van. De bewoonster wil opdraaien voor de begrafeniskosten en die lopen op tot 38.000 euro. "Ik kon ze gewoon laten weggooien maar dat zou ik nooit over mijn hart gekregen hebben en daarom ga ik ze laten begraven of cremeren", besluit ze. (vsv)
Pinguïn Pierre, met zwempak, en biologe Pam Schaller.
Trots als een... pinguïn.
Er werden tal van modellen gemaakt van de wetsuit.
Pierre was beschaamd om z'n kaalheid.
Pinguïn Pierre moet zich niet langer schamen voor zijn bloot achterwerk. Biologen van de California Academy of Sciences hebben immers een zwempak gemaakt voor de arme stakker. Dat meldt NBC.
Beschaamd Pierre, een Afrikaanse pinguïn van 25 jaar, was de jongste tijd zwaar kaal aan het worden. Gevolg was, dat het dier het constant koud had en niet meer in de waterbak van het biologisch centrum in San Francisco durfde te springen. Bovendien leek het ook alsof Pierre erg beschaamd was over z'n blote kontje.
Rillingen "Hij stond constant te rillen", zegt biologe Pam Schaller die zich over het dier ontfermde. Een lamp bleek niet afdoende om de pinguïn warm te houden. "Waarom dan geen wetsuit laten maken?", dacht Schaller.
Zorgeloze oude dag Een uitdaging die het personeel van het gespecialiseerde bedrijf Oceanic Worldwide met beide handen aangreep. "We stelden alles in het werk om Pierre te helpen", zegt marketingman Teo Tertel van Oceanic Worldwide. "Deze pinguïnsoort wordt gemiddeld 20 jaar oud en Pierre is al 25. We hebben er voor gezorgd dat hij een zorgeloze oude dag kan slijten".
Aanvaard Na talrijke pasbeurten heeft Pierre nu zijn zwempak dat op z'n rug dichtgemaakt wordt met Velcro. Z'n vinnen passen netjes in twee uitsnijdingen. De vrees bestond dat het dier zou verstoten worden door z'n soortgenoten omwille van z'n vreemde 'look', maar dat blijkt niet het geval te zijn.
Pierre draagt z'n pak nu zes weken en sindsdien is hij aardig bijgekomen. Ook verliest hij geen veren meer en duikt hij weer vrolijk in de watertank. (eb)
Twee weken werk ik nu in de "speelgoedwinkel". En ik heb me nog geen moment verveeld. Is het niet door het speelgoed of de tonnen werk die je iedere dag tegemoet komen, dan is het wel door de verwikkelingen bij het personeel.
Zoals ik al eerder vertelde, heb ik leuke collega's. Maar ... om het evenwicht te bewaren hebben we dus een echte bitch van een bazin. Tot hiertoe heb ik nog niet veel last van haar gehad. Maar er zijn er anderen. Ons "madame" heeft een totaal gebrek aan tact. Ik heb wel graag dat men rechtuit is, maar er bestaat een verschil tussen spontaan, eerlijk zijn of ronduit vernederend.
Als er nog maar de minste kans bestaat dat ze die dag langs komt, dan staat het personeel van 's ochtends vroeg al te bibberen op hun vermoeide benen. De verantwoordelijken zijn in alle staten. Het is alsof de koningin op bezoek komt. Onbegrijpelijk voor de leek. Maar als je hare majesteit eenmaal hebt ontmoet ...
Onze bazin schrijdt binnen, in haar knalgele schort (waarin we allemaal rondlopen trouwens. Eén van de "vele voordelen" van dit werk). Volgens mij verwacht ze halvelings dat je voor haar buigt. Op alles en iedereen heeft ze commentaar. Is het niet over het werk, dan wel over je uiterlijk. Ze vindt wel iets. Meestal focust ze zich op de laatste nieuwe interimmer, die nietsvermoedend met zijn werk bezig is. Brutaal begint ze deze personen (vooral als ze nog jong en onervaren zijn) uit te maken voor trage nietsnutten. Zo'n jongere staat dan meestal met zijn mond vol tanden en verlaat die avond totaal verbouwereerd het pand om soms nooit meer terug te komen. Maar de jeugd is niet meer zoals ze geweest moet zijn in haar jonge tijd. Want zij antwoorden terug en niet zo'n beetje ook. Dat is natuurlijk olie op het vuur. Een echte vete begint er dan en je weet op voorhand wie het onderspit moet delven. Hare majesteit in alle geval niet.
Op deze manier krijgen we dus bijna een wekelijkse wisseling van het personeel. Slechts enkelen, diegene met het olifantenvel, blijven. Rita, onze personeelsverantwoordelijke, moet ocharme ieder week nieuwe mensen opleiden en ondertussen blijf het werk maar binnenstromen. De winkel is één overhoop en het magazijn puilt uit ... Gisteren is er een nieuweling na drie dagen plots weggebleven. Een meisje dat er al een maand werkte, maar twee dagen op een rij naar haar voeten heeft gekregen voor dingen waar zij geen schuld aan had, is voor twee weken op ziekenkas gegaan. Waarschijnlijk zien we haar ook niet meer terug ... Zij was pas opgeleid als tweede kassierster. Het zit er dik in dat ondergetekende deze job bij kan doen ...
Dit verhaal begon zo'n vijf jaar geleden. Of nee, eigenlijk nog negen jaar eerder. Veertien jaar geleden dus. 1994 moet het geweest zijn. Een goede vriend van manlief, die een beetje kinds bleef tegenover zijn leeftijdgenoten, had een vriendin. De man zelf was een specialleke. Een nalopertje. Hij deed de dingen waar anderen over fantaseerden omdat ze toch nooit waar zouden worden. Zoals dure auto's kopen omdat ze op dat moment in een populaire tv - show voorkwamen. Een gitaar kopen met alles erop en eraan, ook al had hij geen vezeltje muziekaal talent in zijn lijf. En dit allemaal om zijn beste vriend (manlief) te imponeren omdat hij wel gitaar kon spelen en omdat die op dat moment zelf bij een redelijk bekend groepje speelde, in de undergroundscene wel te verstaan. Geen wereld waar de doordeweekse senior thuis is. Enfin, die tijd is al lang voorbij. Die dromen verdwijnen met het ouder worden, op het moment dat de verantwoordelijkheid en de volwassen - zorgen de kop op steken.
Maar onze vriend weigerde om groot te worden. Een soort Peter Pan kun je hem misschien wel noemen. Hij ontmoette uiteindelijk een vrouw, met wie hij een serieuze relatie aanging. Zij had een dochtertje van drie jaar uit een vorig huwelijk, ze was ook enkele jaartjes ouder en al helemaal niet op haar mond gevallen. Net iets wat hij nodig had, vonden we met z'n allen. Iemand die hem in het gareel zou kunnen houden.
De vrouw werd onze vriendin en het dochtertje werd mijn vriendinnetje. Ze groeide op. Een mooi, slank en blond meisje. Een echt kind nog. Twaalf was ze op dat moment. Die zomer trokken we nogal veel met hen op. En we merkten wel een verandering aan hem en aan hoe hij zich tegenover de meisjes gedroeg. Ronduit vernederend. Wij zeiden er niets op, want je weet nooit wat er tussen een familie speelt. De vriend speelde bij een groepje. De andere bandleden waren allemaal bijna tien jaar jonger, want mensen van onze leeftijd staan volop in het leven. Zij trouwen, gaan bouwen, hebben een vaste baan, stichten een gezin ... Maar hij wilde beroemd worden en in zijn hoofd leefde hij al die wereld. Hij fantaseerde over aan de toog zitten met Alice Cooper. Over zijn nieuw beste vriend Axl Peleman ... In zijn wereld bestonden die gebeurtenissen echt.
Net als zijn tienerstiefdochtertje dat stond de headbangen op zijn optreden. Is het naar zijn hoofd gestegen dat zij naar hem opkeek? Het meisje van twaalf dat opkeek naar haar rockende vader ...
Op een zaterdag kregen we telefoon. Onze vriend zat in de gevangenis. Hij had zich aan zijn stiefdochter vergrepen. Ze was een week eerder dertien jaar geworden. Bij de politie verklaarde hij dat ze haar maandstonden had en dus een vrouw was ... Het was een vreselijke tijd. Niet alleen op mentaal gebied maar ook financieel. Hij vertrok en ze hadden geen geld meer. Niets. De huur kon niet betaald worden. Eten hadden ze niet ... Wij hielpen hen verder, maar dat konden we niet blijven doen. Uiteindelijk zijn ze door hulp van slachtofferhulp, de voedselbank en het centrum voor geestelijke gezondheidszorg weer in een beetje kalmer vaarwater gekomen.
Het meisje is 18 nu. Maar ze heeft veel problemen met relaties. Ze vertrouwd niemand meer, alleen haar dieren. Uitgaan met vriendinnen zegt haar niets. Af en toe heeft ze vriendjes, maar ze durft niet ... all the way.
Toen het pas gebeurd was, had die vriend zijn spullen komen halen. Hij mocht niet meer in de buurt komen, dus hij vroeg ons om de rest te brengen, naar zijn moeder thuis. De spullen die hij vroeg hebben we in een doos voor de deur van zijn moeder gezet. Hij had nog dingen zoals platen, CD's en een muziekinstallatie achtergelaten. Omdat de twee meisjes op dat moment geen geld hadden om eten te kopen, hebben wij geholpen om kopers te vinden voor die spullen, zodat ze toch weer enkele dagen verder konden.
Begin januari dit jaar stonden er plots twee politieagenten voor de deur. De vriend kloeg manlief en de moeder van het incestslachtoffertje aan voor diefstal voor wel een duizendtal kostebare lp's (hoop en al vijftig heavy metal platen en enkele cd's. ) En een heel dure hifi - installatie (waar we geen enkele weet van hebben) zijn gitaar en versterker en wat weet ik nog allemaal. Hij vroeg 9000 euro schade vergoeding + 3000 euro mentale compensatie ....
Vanmorgen is het voor gekomen. De rechter volgt de raad van de onderzoeksrechter op en de procureur volgt. De zaak wordt geseponneerd ... Alweer enkele spannende weken in een notendop verteld.
Ik ben zomaar iemand, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Fiep.
Ik ben een vrouw en woon in Balen () en mijn beroep is dromen.
Ik ben geboren op 07/10/1967 en ben nu dus 56 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: schrijven, tekenen, computeren, observeren, mijn huisdieren en mijn lief.
Ik ben herstellend CVS patient. Sinds een paar maanden durf ik opnieuw toekomstplannen maken. Via het schrijven kan ik me uiten en ik hoop om via deze blog nieuwe zielsverwanten te vinden