Ik moet het toch wat anders aanpakken sinds ik borstkanker gehad heb, hoorde ik een dame zeggen terwijl ik bij de kapper zat..
Als ik de tijdschriften en kranten die de cijfers van talloze onderzoeken publiceren, mag geloven dan ben ik bij de gelukkigen waar ze er alle twee nog zijn en dat ze gezond zijn. Het is niet aan iedereen gegeven en de ziekte met een grote K treft meer en meer vrouwen van alle leeftijden, die K houdt geen rekening met jong of oud.
Vorige maand, toen ik " mijn meisje" weer eens liet onderzoeken, kreeg ik in het ziekenhuis een lintje opgespeld dat symbool stond voor borstkanker. Mijn "meisjes" of moet ik zeggen "oude dames" hebben de pletwals weer eens overleefd en zijn goedgekeurd, Goddank!
Ik herinner me de dag dat ik in het ouderlijke huis naar beneden kwam en mijn ma me zei dat ze me er ééntje had gekocht. Mijn allereerste BH. Het ongeloof! De ontkenning! Ik had dat nog helemaal niet nodig, wat dacht zij wel! Mijn "meisjes" ingesnoerd voor de rest van hun dagen, evenmin als ik zelf zagen ze dat beperkt zijn in beweging echt niet zitten. :)
Ik kan me niet herinneren dat ze sinds dan ooit ferm gegroeid zijn. Volgens mij werd ik op een dag gewoon wakker en waren ze daar zoals ze er nu nog altijd zijn. Niet groot, niet mini, maar ze waren er. Hoe wispelturig de omvang van de rest van mijn corpus soms kan zijn, die van mijn "meisjes" verandert minimaal. Enkel toen ik zwanger was, tierden ze welig!! ![](http://blog.seniorennet.be/Richtext2.3/tinymce/plugins/emoticons/img/smiley-wink.gif)
Ik las onlangs dat een vrouw gedurende gans haar leven meerdere maten nodig heeft. Ik heb altijd al dezelfde maat gehad. Lekker handig, dat wel. Stiekem, maar eigenlijk ook een beetje luidop, ben ik er fier op dat ze er zijn, dat ze mijn decolleté vullen (wie het kleine niet begeert,
) maar vooral dat ze gezond zijn. Niet iedere vrouw heeft dat geluk.
Vrouwen, borsten, zachtheid.. drie begrippen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Sommigen moeten hard vechten om dat geheel terug te krijgen en komen niet altijd ongehavend uit de strijd. Soms moeten vrouwen een deel van het geheel opgeven.
Daarom spelden ze bij mij dat lintje op daar waar de ziekte bij vrouwen en blijkbaar ook af en toe bij mannen - kan toeslaan, maar die niemand verdient.
Dat ging door mijn hoofd toen die dame haar verhaal vertelde.
|