Hugues Panassié
Howlin' Wolf (foto) werd door hem niet hoog aangeschreven en zelfs afgebroken. De meeste van de leden van het american folk blues festival zagen in Wolf het sumnum van de chicago blues samen met Muddy Waters.Madeleine Gauthier de vrouw van H.P. viel in slaap bij een concert van Muddy. hieruit conclusie ze waren niet tuk op de chicago blues. De grote ellington -trombonist Lawrence Brown was te emphatisch ( hoogdravend).H.P. was niet steeds eerlijk in zijn beweringen. ( bewust of onbewust -)
Het bewustzijn speelt de mens soms parten. Zo is iemand , die zegt ik ben communist maar daar de kenmerken niet van heeft feitelijk een leugenaar( onbewust ).
Zo was Milton Mezzrow, die hem nog klarinet les gaf een genie . Benny Goodman wordt daarentegen volledig afgebroken.. Om het even welke andere klarinettist zal het tegenovergestelde zeggen. Ook Sydney Bechet vergruisde M.Mezzrow. De jazzkritiek moet objectief blijven en consequent zijn maar ja in feite zijn we allemaal knoeiers in onze beweringen .( Jaap Kruithof ) Zelfs de grootste dommerik zegt soms heel rake en juiste zaken en bijgevolg zegt de grootste slimmerik soms de grootste stommiteiten
Ik ken in Europa geen enkele jazzcriticus, die tevens bijvoorbeeld ook musicoloog is. Het zijn allemaal ' amateur-critici ' .
Domheid is ook een mensenrecht zelfs voor professoren !
Volgende tekst in verband met Panassié vond ik bij Marcel Joly:
Hier een vrije vertaling van zijn tekst .
Charles Delaunay en zijn 'volgelingen '' waren te veel bezig waren met de nieuwe jazzstijl om aandacht te hebben voor de 'revival ' van ' New-Orleans' stijl .
De twee leidende jazztijdschriften ( Delaunay's 'Jazz Hot ' en Panassié's 'Bulletin du Hot Club de France 'spendeerde heel wat tijd en energie met het bestrijden van mekaars standpunten.
Mijn natuurlijke sympathie ging uit naar Panassié ( ik was niet verzot op Bebop ) maar ik vond de polemiek van Jazz Hot grappiger dan die van Panassié. Deze was op zijn best al hij schreef over muziek waar hij van hield. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk . Wanneer hij schreef over iets dat hij niet graag had werd hij vulgair en kinderachtig
Zijn uitverkoren scheldwoord voor Delaunay en zijn vrienden was " les zazotteux " wat feitelijk niks wil zeggen.
Dezen noemden dan weer Panassié ( le pape de Montauban ( het dorp waar Panassié woonde ) deze nickname was wel betekenisvol .
Inderdaad de " Hot Club de France" had meer weg van een religieuze sekte dan van een democratische jazzclub. De leden werden verondersteld de appreciatie van Panassié te aanvaarden zonder enig voorbehoud. Zij die uitspraken deden schreven ,die niet overeenkwamen met zijn ideeën werd gewoon geëxcommuniceerd zonder pardon tenzij ze publiekelijk wilden toegeven dat ze zich vergist hadden.
Panassié was een echte fanaticus en soms was zijn gedrag echt grappig. Ergens in de jaren 60 las ik sommige bulletins ter inzage gekregen van een vriend en ik besloot mij te abonneren .
De enige manier was om de bulletin te verkrijgen was dus lid worden van de " Hot Club de France"
Zo schreef ik zeer respectueus naar Panassié en vroeg om lid te worden. De 'Paus' antwoordde niet in eigen naam , maar ik ontving een brief van Madeleine Gauthier, zijn levensvriendin en trouwste volgelinge.
Madeleine schreef dat het ongebruikelijk was lid te worden zonder introductie door twee reguliere leden maar in mijn geval aangezien ik zoveel respect betuigde waren ze bereid uitzondering te maken.
Het enige wat ik moest doen ( buiten uiteraard het lidgeld betalen) was dus nooit spreken over Bebop als zijnde Jazz. ( Marcel Joly )
The Zazous probably got their name from a line in a song – Zah Zuh Zah by the black jazz musician Cab Calloway,[1] famous for his Minnie the Moocher. Johnny Hess, a French crooner popular with the Zazous, released Je suis swing in early 1942, in which he sung the lines “Za zou, za zou, za zou, za zou ze”, selling more units than any previously released record in France.[2] An associate of the Zazous, the anarchist singer/songwriter, jazz trumpeter, poet and novelist Boris Vian was also extremely fond of z words in his work. The long drape jacket was also copied from zoot suits worn by the likes of Calloway.[1]
“The Zazous were very obviously detested by the Nazis, who on the other side of the Rhine, had [for] a long time decimated the German cultural avant garde, forbidden jazz and all visible signs of...degenerations of Germanic culture…” (Pierre Seel, who, as a young Zazou, was deported to a German concentration camp because of his homosexuality.)
When the yellow star was forced on Jews, non-Jews who objected began to wear yellow stars with ‘Zazu’, ‘Goy’ (Gentile) or ‘Swing’
