Dulce Pontes: 0s Amantes...

Avondwandeling…

Mariza “Live” in London...
Aan het einde van het concert, geeft Mariza de microfoon weg en vertolkt tussen het publiek "Povo que lavas no rio", een lied dat origineel door Amália Rodrigues werd opgenomen.

Ana Laíns werd geboren in Tomar in 1979 en is steeds gepassioneerd geweest door verschillende muziekgenres, gaande van jazz tot bossa nova. Zij begon reeds op jonge leeftijd te zingen en nam vanaf 1996 deel aan diverse muziekwedstrijden. Zij won verschillende prijzen, waaronder in 1999 de “Grande Noite do Fado”, wat voor haar een ware revelatie betekende, want toen ontdekte zij dat Fado voor haar de beste manier was om haar gevoelens met het publiek te delen.

Voor haar optredens in televisieshows ontving zij veel lovende kritieken en ondertussen kreeg zij ook een uitnodiging om op te treden in “Amália”.

Op 22-jarige leeftijd, was ze reeds verschenen op diverse podia, verspreid over de ganse wereld, o.a. Frankrijk, de verenigde Staten, Luxemburg, België en Duitsland.

Ana Laíns is iemand die, met haar talentvolle stem, haar eigen weg uitstippelt en aldus haar eerste album realiseerde in 2006. “Sentidos” is een album waarop Fado op een eigentijdse manier benaderd wordt. Enkele introspectieve thema’s worden uitgewerkt met eenvoudige melodieën en verwijzen naar een denkbeeldige kindertijd. Anderzijds komen ook klassieke thema’s van Fado aan bod, met invloeden vanuit de traditionele Portugese muziek.

In vorig bericht kan je één van haar nummers uit deze album beluisteren... ik wens je veel luister- en kijkplezier!

"Pouco Tempo" is het eerste lied
van het debuutalbum "Sentidos" van Ana Laíns
en... er wordt tango op gedanst…!

Even een eerste korte kennismaking met Grândola, het stadje waar wij de eerste helft van ons laatste verlof verbleven…

Noem het winterblues…
Noem het zoals je wilt,
Maar dit blog blijft nog ‘n tijdje op ‘n laag pitje branden
Er zullen dus minder frequent berichtjes verschijnen…
Toch nog even dit:
Je kan altijd rondneuzen in mijn vorige berichten
Zie hiervoor de buttons aan de linkerkant
Bedankt voor jullie begrip…

I
Poesia de inverno: poesia do tempo sem deuses
Winterpoëzie: poëzie van de tijd zonder goden
Escolha
Kieskeurige
Cuidadosa entre restos
Keuze uit de resten

Poesia das palavras envergonhadas
Pöezie van de beschroomde woorden
Poesia dos problemas de consciência das palavras
Poëzie van de gewetensnood van woorden

Poesia das palavras arrependidas
Poëzie van de berouwvolle woorden
Quem ousaria dizer:
Wie zou durven zeggen:

Seda nácar rosa
Zijde paarlemoer roos

Árvore abstracta e desfolhada
Abstracte en ontbladerde boom
No inverno de nossa descrença
In de winter van ons ongeloof

II

Pinças assépticas
Aseptische pincetten
Colocam a palavra-coisa
Zetten het woord-ding
Na linha do papel
Op de regel op papier
Na prateleira das bibliotecas
Op de plank in de bibliotheek

III

Quem ousaria dizer:
Wie zou durven zeggen:

Seda nácar rosa
Zijde paarlemoer roos

Porque ninguém teceu com suas mãos a seda - em longos
Want niemand heeft eigenhandig de zijde geweven - in lange
dias em compridos fusos e com finos e sedosos dedos
dagen op lange klossen en met fijne zijdezachte handen

E ninguém colheu na margem da manhã a rosa - leve e pesada
En niemand heeft aan de oever van de ochtend de roos geplukt - licht en
faca de doçura
zwaar mes van zachtheid

Pois o rio já não é sagrado e por isso nem sequer é rio
Want de rivier is niet meer heilig en is daarom niet eens rivier

E o universo não brota das mãos de um deus do gesto e do
En het al komt niet voort uit de handen van een god het gebaar en de
sopro de um deus da alegria e da veemência de um deus
ademtocht van een god de vreugde en de heftigheid van een god

E o homem pensando à margem do destino procura arranjar
En de mens die denkt ter zijde van het lot probeert verblijfsverlof te krijgen
licença de residência na caserna provisória dos sobreviventes.
in de voorlopige kazerne van de overlevenden

IV

Meu coração busca as palavras do estio
Mijn hart zoekt de woorden van de zomerwarmte
Busca o estio prometido nas palavras
Zoekt de beloofde zomerwarmte van de woorden

-Sophia de Mello Breyner Andresen-

Bron: Hoor de kleine kreet… Hedendaagse Portugese poëzie, vertaling: August Willemsen,
Uitgeverij POINT vzw, 1991, ISBN 90-71152-28-6

 

Wij zijn vertrokken naar Grândola...
Terug op 16 november...…
Weer present op deze blog rond 18 november…
Adeus e até à proxima vez!

Reportage rond en met Carlos Paredes:
Prachtige beelden van Lissabon
alsook optredens van Paredes…
je hoeft niet echt Portugees te verstaan om te genieten van deze video’s…
'n afscheidscadeautje!
Tot... ergens eind november…
(zie ook vorige berichten over Paredes)

Katia Guerreiro

Asas - Vleugels

É no teu corpo que invento
Asas para o sofrimento
Que escorre do meu cansaço
Só quem ama tem razão
Para entender a emoção
Que me dás no teu abraço
Só quem ama tem razão
Para entender a emoção
Que me dás no teu abraço

Eu quero lançar raízes
E viver dias felizes
Na outra margem da vida
Solta os cabelos ao vento
Muda em riso esse lamento
Apressemos a partida
Solta os cabelos ao vento
Muda em riso esse lamento
Apressemos a partida

Aceita o meu desafio
Embarca neste navio
Rumo ao sol e ao futuro
Corta comigo as amarras
Que nos prendem como garras
A um passado tão duro
Corta comigo as amarras
Que nos prendem como garras
A um passado tão duro

Esquece o tempo e a dor
Pensa só no nosso amor
Vem, dá-me a tua mão
Sobe comigo a encosta
Porque quando a gente gosta
Ninguém cala o coração
Sobe... comigo a encosta
Porque quando a gente gosta
Ninguém cala o coração

Haar eerste contact met muziek had zij in de Azoren, waar zij het traditionele instrument van de eilanden, de “viola da terra", bespeelde in een folkgroep uit Sao Miguel.

In Lissabon speelde en zong zij in een studentengroep en werd ze ook als zangeres opgenomen in een rockband van de 60-er jaren "Os charruas".

Het was dankzij haar vrienden uit zowel de folkmuziek als de rockband, dat zij de Fado ontdekte. Zij startte haar carrière als fadista in 2000, tijdens een memorialconcert ter ere van Amalia Rodrigues in het 'Coliseu de Lisboa'.
Na dit concert bestempelden de critici Katia unaniem als het belangrijkste optreden van die nacht.

É noite na Mouraria - 't Is nacht in Mouraria

Haar eerste album, "Fado Maior", werd uitgegeven in 2001. Deze CD kreeg een Zilveren Prijs en werd genomineerd voor de José Afonso Prize.
"Nas Mãos do Fado", was haar tweede album in 2003, en werd opnieuw genomineerd voor de José Afonso Prize. In dit album vertolkte zij de poëzie van de meest belangrijke namen in Portugal zoals Luis de Camões, Ary dos Santos, Florbela Espanca en Antonio Lodo Antunes.
In Oktober 2005 werd Katia’s derde album uitgegeven: “Tudo ou nada” (“Alles of niets”) met gezongen gedichten van onder andere Vinicius de Moraes, Sophia de Mello Breyner, Antonio Lobo Antunes, maar ook van Katia zelf. Bernardo Sassetti, pianist en componist, bespeelde de piano in het lied "Minha Senhora das Dores".

Klik op de afbeelding om deze te vergroten…

De Santa Justa-lift (Portugees: Elevador de Santa Justa) is een 45 meter hoge lift in de Portugese hoofdstad Lissabon. De lift verbindt de Santa Justa-straat, in het centrum van Lissabon, met het hoger gelegen Carmoplein. Het is een belangrijke toeristische attractie in de stad.

De lift is een ontwerp van Raul Mesnier de Ponsard een leerling van Gustave Eiffel. De bouw begon in 1900 en in 1902 was het bouwwerk klaar. De constructie is geheel uit ijzer opgebouwd en rondom versierd met neogotische figuren.

De lift wordt tegenwoordig geëxploiteerd door Carris, het bedrijf dat o.a. het bus- en tramvervoer in Lissabon exploiteert maar is gebouwd in opdracht van Empresa do Elevador do Carmo welke de lift in de beginjaren ook heeft geëxploiteerd.

Klik op de afbeelding voor een groter formaat…

Onze zoektocht naar een tweede huisje begint vastere vormen aan te nemen. De volgende etappe nadert en één van de streken die we beter willen leren kennen is de streek rond "Grândola"…
op 2 november vertrekken we en we komen terug op 16 november…
We zien wel wat het wordt…

Quando eu morrer voltarei para buscar
Os intantes que não vivi junto do mar

Als ik dood zal zijn zal ik terugkeren om
de ogenblikken te halen die mij ontglipten, kort bij de zee

Sophia de Mello Breyner (1919-2004)

Allerheiligen en Allerzielen naderen. De tijd om onze doden te herdenken. Toen wij vorige keer in Lissabon waren hebben wij dit kerkhof bezocht… nog net voor een regenbui ons verjoeg…

Dit kerkhof ligt op een helling die aan de achterzijde, de westkant, afdaalt naar een dal waarin brede ringlanen, viaducten en treinbeddingen rond de stad zich open en bloot en onbeschaamd aan je vertonen. Ook heb je hier een vrij zicht op de Taag en de Vijfentwintig Aprilbrug. De necropool is aan de andere zijden omgeven door woonbuurten die een pokdalige stad met lelijke appartementsgebouwen en een chaotische urbanisatie laten zien.”

Bron: Dertig jaar verslaafd aan Lissabon, Paul Van Nevel, 2006, Uitgeverij EPO vzw, ISBN 90 6445 428 0

Klik op de krant voor leesbaar formaat… 

Video over Lissabon met muziek van Maria João en Mário Laginha

In een vorig bericht (KLIK HIER) gaf ik reeds
de overeenkomsten aan tussen ‘fado’ en ‘morna’.
Ondertussen heb ik de tekst van “Sôdade” gevonden…
hierbij, met een eigen vertaling… gezongen door Ana Maria...

Nu volgt een stukje geschiedenis over São Tomé (1) en Kaapverdië (2)… verderop nog een stukje over Angola, het geboorteland van Ana Maria… en tussenin nog een extra streepje fado met een korte biografie over Ana Maria...

São Tomé:

(1) São Tomé en Principe (Portugees: São Tomé e Príncipe) is een eilandengroep aan de westkust van Afrika, in de golf van Guinea. São Tomé en Principe bestaat uit zes eilanden waarvan São Tomé verreweg het grootst is. Daarna komt het veel kleinere Principe en de vier echt kleine eilanden: Pedras, Tiñosas, Rolas (of Ilha Das Rôlas), en Caroco. De eilanden zijn bergachtig en vulkanisch, hebben een tropisch en vochtig klimaat, en een zeer royale plantengroei. De belangrijkste economische hulpbron is de landbouw, die de inwoners kokosnoten, koffie, cacao en palmolie verschaft. De bevolking bestaat voor het overgrote deel uit mestiezen (kruising tussen Afrikanen en Portugese kolonisten).

Lees meer bij Wikipedia: KLIK HIER!
En in het Portugees: KLIK HIER!
 
São Nicolau:

(2) Kaapverdië ligt 645 kilometer voor de kust van Senegal en bestaat uit negen bewoonde en acht kleinere onbewoonde eilanden. Het is een van de kleinste en armste landen van Afrika. Ondanks buitenlandse investeringen is het massatoerisme op de eilanden nooit echt van de grond gekomen. De Portugezen koloniseerden de (toen nog onbewoonde) archipel eind vijftiende eeuw en gebruikten het als doorvoerhaven voor hun Afrikaanse slaven. Sinds 1975 is Kaapverdië onafhankelijk en in 1992 werd het eindelijk een parlementaire democratie. Vanwege de slechte economische situatie hebben veel Kaapverdianen hun heil elders gezocht. In 1990 leefde 70 procent van hen in het buitenland.

Het eiland São Nicolau ligt in het noordelijke deel van de archipel. Het eiland werd ontdekt op 6 december 1461, maar was nog lange tijd onbewoond. In het midden van de zeventiende eeuw begonnen ze te bouwen aan het eerste dorp, Porto da Lapa. Omdat het eiland geregeld piraten op bezoek kreeg verhuisden de mensen naar het binnenland. Zo is Ribeira Brava ontstaan, een karakteristieke plaats met smalle straatjes en kleurige huizen. In de baai van Sao Jorge werd een fort gebouwd dat de piraten moest afweren.

Ana Maria:

De kleur van de zee wordt gereflecteerd in de stem van Ana Maria. Misschien omdat zij Afrikaanse wortels heeft. Dezelfde eenzaamheid en nostalgische gevoelens die wezenlijk deel uitmaken van het Portugese lied vindt men ook in de door haar gezongen teksten.

Ana Maria is het echte bewijs dat fado niet enkel een muziekgenre is, maar ook een internationale taal: een mengeling van gevoelens, een manier van leven, die alleen kan aangevoeld worden door zij die ervaring hebben.

Momenteel kan je deze artieste vinden in een aantal van de meest populaire fadohuizen in Lissabon, waar zij regelmatig optreedt.

Link naar de site van Gerard Staals: KLIK HIER! 
Link naar de website van de Taverna d’el Rey: KLIK HIER! 
Nieuwbrief (in het Porugees) van het ACIME, P.I. (Portugese immigratiedienst): Klik HIER!

Angola:

De Republiek Angola is een land in Zuidwest-Afrika. Het grenst aan Namibië, Zambia, Congo-Kinshasa en de Atlantische Oceaan. De Angolese exclave Cabinda ligt in het noorden tussen Congo-Kinshasa en Congo Brazzavilla aan de Atlantische Oceaan. Angola heeft 12.263.596 (2007) inwoners, waarvan circa een derde in de hoofdstad Luanda woont.

De geschiedenis van Angola kan worden verdeeld in verschillende perioden. Het huidige Angola bestaat pas sinds de verovering van het binnenland door de Portugezen aan het eind van de negentiende eeuw als één politieke eenheid en sinds 1975 als onafhankelijke staat. De naam Angola is daarbij afgeleid van de titel Ngola van de heersers van het voormalige koninkrijk Ndongo. Later werd deze naam gebruikt voor de Portugese kolonie waaruit het huidige Angola is ontstaan. Daarvoor hadden de verschillende volken die Angola bewonen, zoals de Bakongo, Mbundu en de Ovimbundu, hun eigen geschiedenis, cultuur en godsdiensten. Deze verschillen spelen echter in het huidige Angola nog steeds een belangrijke rol.

Vroege geschiedenis

In de vijftiende eeuw bestond Angola uit verschillende koninkrijken en stamgebieden, waaronder Kongo, Ndonga en Benguela. In 1483 werd Angola door de Portugese ontdekkingsreiziger Diogo Cão ontdekt. Vanaf dat moment dreven de Portugezen handel met de Angolese volkeren, maar spoedig werden er ook door de Portugezen buitenposten ingesteld die zich vooral bezighielden met de handel in slaven. In de loop der eeuwen zijn er ca. 4 miljoen Angolezen als slaven verhandeld en naar met name Brazilië verscheept. In 1858 werd door de Portugese regering de slavenhandel afgeschaft, maar de Angolezen die nu als contractarbeider bij de Portugezen in dienst waren, leden een bestaan dat niet veel afweek van de slaven.

Koloniale periode

In de negentiende eeuw werd Angola formeel een Portugese Kolonie onder de naam ‘Portugees West-Afrika’. Hoewel het moederland, Portugal, in 1910 een liberale republiek werd, veranderde er niets aan de koloniale situatie in Angola. In 1928 kwam Antonio Oliveira Salazar in Portugal aan de macht. Sindsdien was het officiële beleid van de Portugese regering massale emigratie van Portugese boeren en ondernemers naar Angola om de blanke aanwezigheid aldaar te versterken. In 1912 werd de ‘Lliga Nacional Africana‘, een nationale Angolese beweging, opgericht.

Lees verder in Wikipedia: KLIK HIER! 

Klik op de afbeelding voor leesbaar formaat

VTB Cultuur Lochristi.
“De Wereld Rond met VTB Cultuur”
Schitterende reisreportage in multivisie door Marnix van Damme en Geert Van de Wiele over Portugal, met degustatie van porto en Portugese wijnen en uitreiking van toeristische documentatie.
Donderdag 25 oktober 2007.
Aanvang om 20 u. in de zaal van Jeugdclub Lodejo (rechtover de kerk), Dorp-Oost 1, Lochristi.
Toegangsgeld: 4 euro; VTB-leden: 3 euro.
Informatie: Leon Matthijs, tel. 09 355 57 11.