Maandag 31 maart 2008
A Festa...!
Even nagenieten…
En voor mensen die meer willen lezen en/of willen foto’s kijken…
Klik op de foto…
O espaço designado para uma alma lusitana… De aangewezen plek voor een Lusitaanse ziel…
Berichten van 1 maart 2008 tot 31 maart 2008
Zondag 30 maart 2008
Parabens à minha mãe e à meu pai para o jubeleu do diamanto de seu casamento!!
Gefeliciteerd
aan mijn ma en mijn pa
met hun diamanten huwelijksjubileum…!
60 jaar geleden trouwden mijn ouders…
Wij vieren dat vandaag met alle kinderen (6), kleinkinderen(13), achterkleinkinderen (7), schoonkinderen, nonkels en tantes, neven en nichten…
Net als toen…
Zaterdag 29 maart 2008
Tuna Universitaria do Instituto Superior Tecnico... e um tradução...
Een ‘Tuna Universitaria’ is een muziekgroep samengesteld uit mannelijke universiteitsstudenten en meestal afkomstig uit Spanje, Portugal, Midden-Amerika of Zuid-Amerika. Men spreekt ook gewoon over een Tuna of Tunas in het meervoud. Een Tuno is een lid van een Tuna Universitaria, of kan ook een Sopista worden genoemd, welke een oude benaming van Tuno is.
TUIST staat voor Tuna Universitaria do Instituto Superior Tecnico en is een academische muziekgroep met studenten van de Technische Hogeschool uit Lissabon.
In de video hieronder brengen zij "Marcha do Centenário", een arrangement door TUIST van een populair marslied uit Lissabon, live gebracht op het XII TUIST - Festival Internacional de Tunas "Cidade de Lisboa" in het Coliseu dos Recreios van Lissabon in 2007.
Marcha do Centenário
(Mars van de Eeuw)
Toda a cidade flutua
Gans de stad drijft
No mar da minha canção
Op de zee van mijn lied
Passeiam na rua
Wandelend door de straat
Retalhos de lua
Stukken van de maan
Que caem do meu balão
Weerkaatsen op mijn ballon
Deixei Lisboa folgar
‘k Liet Lissabon tot rust komen
Não há mal que me arrefeça
Het is goed om af te koelen
A rir, a cantar, cabeça no ar
Al lachend, al zingend, hoofd in de lucht
Que eu hoje perco a cabeça
Want vandaag verloor ik mijn hoofd
Lisboa nasceu, pertinho do céu
Lissabon is geboren, dichtbij de hemel
Toda embalada na fé
Volledig omringd door vertrouwen
Lavou-se no rio, ai ai ai menina
Wast ze zich in de rivier, ai ai ai meisje
Foi baptizada na Sé !
Zij werd gedoopt in de Sé !
Já se fez mulher e hoje o que ela quer
Ze is reeds vrouw en vanaf nu doet ze wat zij wil
É bailar e dar ao pé
Dat is dansen en draaien
Vaidosa varina, ai ai ai menina
IJdele varina(*), ai ai ai meisje
Mas que linda que ela é!
Maar zo mooi dat zij is!
Dizem que eu velhinha sou
Zij zeggen dat ik oud ben
Há oito séculos nascida
Acht eeuwen geleden werd ik geboren
Nessa é que eu não vou
Daarom ga ik niet weg
Por mim não passou
Want voor mij ging niet voorbij
Nem a morte nem a vida
Noch de dood, noch het leven
O Pagem me fez um fado
De minnestreel maakte een fado voor mij
De novo ali me leu a sina
Daarin werd opnieuw mijn lot beschreven
Não ter namorado
Niet te hebben liefgehad
Amor nem cuidado
Noch de liefde te hebben onderhouden
E ficar sempre menina!
En ik ben voor altijd meisje gebleven!
Refrão
(vrije vertaling)
(*) geen vertaling voor gevonden…
Luister ook naar het prachtig gebrachte ‘Lágrima’, waarvan je de tekst met vertaling kan terugvinden via volgende link: KLIK HIER!
En geniet…
Zaterdag 22 maart 2008
Uma feliz Páscoa à todos...!
Gelukkig Paasfeest aan iedereen…!
Vrijdag 21 maart 2008
Sobre Cabo Verde!
Over Kaapverdië
Mayra Andrade
een Kaapverdiaanse zangeres
vertolkt “Lua” (Maan)
Kaapverdië
is een groep eilanden gelegen in de Atlantische Oceaan ongeveer vijfhonderd kilometer ten westen van Senegal, West-Afrika. Duizenden jaren lang bleef de archipel voor mensen onopgemerkt. Het werd pas rond 1460 ontdekt door Portugese ontdekkingsreizigers. Portugal gaf tien eilanden een naam en noemde de gehele archipel Cabo Verde, naar een dichtbijgelegen schiereiland bij Senegal.
Aanklikbare afbeelding
Voor de Portugezen werd Kaapverdië de perfecte uitvalsbasis voor het veroveren en koloniseren van de rest van de wereld: schepen voeren naar Afrika, Latijns- en Noord-Amerika en via Zuid-Afrika naar India en China. Voor het ontginnen van land en het planten en oogsten van voedsel en katoen haalden de Portugezen slaven vanuit het West-Afrikaanse vasteland naar Kaapverdië. Al in 1582 verbouwden zo'n veertienduizend slaven voedsel en katoen onder een regime van honderd blanken. Voedselproductie zou echter nooit voldoende opleveren voor het kale, onvruchtbare Kaapverdië om rond te kunnen komen. Inkomsten kwamen van twee andere activiteiten: het bevoorraden van schepen en de slavenhandel.
Toen op Kaapverdië genoeg slaven aan het werk waren, keken de Portugezen naar het westen voor nieuwe afzetmarkten. Ze gingen slaven verkopen voor werk in Zuid-Amerikaanse koloniën; de archipel ontpopte zich tot een warenhuis voor mensenhandel.
De slavenhandel met de Spaanse koloniën in Amerika kwam plotseling ten einde toen Portugal zich in de zeventiende eeuw afscheidde van Spanje. De slavernij in Kaapverdië werd in 1870 officieel afgeschaft na decennialange druk van Amerikaanse en Europese intellectuelen. Desondanks werden nog tot ruim in de twintigste eeuw ex-slaven gedwongen tot werk.
van Kaapverdië
bewaard gebleven dankzij weggelopen slaven…
Geniet ervan…!
De negentiende eeuw werd een tijdperk van massale, wereldwijde emigratie van Europeanen en Afrikanen naar de Verenigde Staten. Gretige jonge Kaapverdianen, die droomden van een betere toekomst in de Nieuwe Wereld, lieten zich op het eiland Brava oppikken voor werk in de walvisvangst.
Al die eeuwen had Portugal weinig omgezien naar de behoeften van haar kolonie. Een massale sterfte tijdens een catastrofale droogte in 1941 waar Portugal niets aan deed, zorgde voor grote verontwaardiging onder een groep Kaapverdianen van gemengd ras. In 1956 werd in Guinee-Bissau de PAIGC (Partij voor de Onafhankelijkheid van Guinee en Kaapverdië) opgericht. Aanvankelijk was de PAIGC vreedzaam, maar door de harde opstelling van Portugal ontpopte de PAIGC zich tot een guerrillabeweging. Een tien jaar durende bloedige strijd die gevoerd werd op Guinees grondgebied, leidde uiteindelijk tot het uitroepen van de onafhankelijkheid van Kaapverdië op 5 juli 1975.
Vanwege het dorre klimaat en de slechte werkgelegenheid zoeken ook nu nog de meeste Kaapverdianen hun heil elders in de wereld: grote groepen Kaapverdianen vestigden zich in steden als Boston en Brockton (Verenigde Staten), Lissabon (Portugal), Buenos Aires (Argentinië), Dakar (Senegal) en Rotterdam.
Donderdag 20 maart 2008
Hugo Maurice Julien Claus (Bruges, 5 de Abril 1929 - Antuérpia, 19 de Março 2008)
ENVOI
Estão ainda aos bocejos, os meus versos.
Nunca me habituarei a isto. Eles habitaram aqui
tempo que chegasse.
E agora chega. Ponho-os fora de casa, não vou esperar
até os dedos dos pés lhes esfriarem.
Sem o incómodo do seu confuso esbracejo,
quero escutar o zumbido do sol
ou o do meu coração, essa traiçoeira esponja a endurecer.
Os meus versos não fornicam à moda clássica.
Balbuciam ordinarices ou vociferam com dignidade exagerada.
No Inverno, racham-lhes os lábios,
na Primavera, estendem-se por terra aos primeiros calores,
atrapalham o meu Verão
e no Outono cheiram a mulheres.
Chega. Durante mais doze versos nesta página
esqueço-lhes as traquinices
e em seguida um pontapé no cu.
Vão maçar para outro sítio, rimas de tostão,
vão tremer para outra parte por causa de doze leitores
e de um crítico a ressonar.
Ide agora, versos meus, nos vossos pés ligeiros,
não calcastes com força o velho chão
onde as sepulturas riem vendo os hóspedes,
um cadáver sobre o outro amontoado.
Ide agora, e cambaleai na direcção daquela
que eu desconheço.
Tradução: Fernando Venâncio
Foto: Vincent Menzel
ENVOI
Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.
Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.
Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.
© De Bezige Bij & Hugo Claus
Uit: Gedichten 1948-1993
De Bezige Bij, Amsterdam 1994
Donderdag 20 maart 2008
A cultura (da musica) do Cabo Verde...
De Kaapverdiaanse (muziek-)cultuur
Cinturao Tem Mele
(Danca Tcha Tcha Tcha)
Eeuwenlang hebben vele rassen en culturen zich met elkaar vermengd op Kaapverdië, waardoor meer dan tachtig procent van de bevolking van gemengd ras is. Avonturiers, piraten, zeelui, slaven en (slaven)handelaren hebben hun genen achtergelaten. Doordat het merendeel van de huidige bevolking afstamt van Afrikaanse slaven bestaat naast de officiële Portugese taal het Creools als alledaagse spreektaal: een taal van oud-Portugees vermengd met West-Afrikaanse talen. Het Creools is de informele, gesproken taal die iedereen begrijpt, de taal om het Kaapverdiaanse sentiment te delen, de taal van intimiteit en gevoel.
Eeuwenlang werden mensen van gemengd ras gezien als bastaarden, maar door de opkomst van een nationalistische mentaliteit werd de Kaapverdiaanse identiteit iets om trots op te zijn. Hieraan heeft troubadour, journalist en dichter Eugénio Tavares (1867-1930) veel bijgedragen: hij was een van de eerste die poëzie schreef in het Creools in plaats van het Portugees.
De Kaapverdiaanse muziek ontwikkelde zich in de loop der eeuwen tot een smeltkroes van muzikale invloeden uit Europa, Afrika, Azië, Zuid-Amerika en het Caribische gebied. Er bestaat niet zoiets als dé Kaapverdiaanse muziekcultuur: elk eiland koestert haar eigen muziekcultuur. Woon je op São Vicente, dan zegt het bandeira feest uit Fogo je niets. En het feest van São João (Sint-Jan) kan op Santo Antão heel anders gevierd worden dan op São Nicolau. Als je de muziekculturen van alle eilanden bij elkaar optelt kom je op meer dan veertig muziekgenres. Eén van hen, die qua melancholie het meest aanleunt bij Fado, is Morna.
Morna
Hoe divers de muziekbeleving ook is op de verschillende eilanden, toch kan wel gezegd worden dat de morna de ziel van de Kaapverdianen vertegenwoordigt. De morna is een lyrisch lied met een diep melancholisch karakter en uitgevoerd in een langzaam tempo. De overwegend in het Creools geschreven en gezongen morna vertolkt het gevoel van sodade, een nostalgische combinatie van heimwee naar het moederland, naar een verloren liefde, maar ook hoop op een betere toekomst. Op elk eiland klinkt de morna weer anders. De morna uit São Vicente is in het buitenland het bekendst geworden door Cesária Évora.
Cesaria Evora
Lua Nha Testemunha
(B. Leza)
nha kretxeu
Nen bô ka t'imajiâ,
o k'lonj di bó m ten sofridu.
Perguntâ
lua na séu
lua nha kompanhêra
di solidão.
Lua vagabunda di ispasu
ki ta konxê tud d'nha vida,
nha disventura,
El ê k' ta konta-bu
nha kretxeu
tud k'um ten sofridu
na ausênsia
y na distânsia.
Mundu, bô ten roladu ku mi
num jogu di kabra-séga,
sempri ta persigi-m,
Pa kada volta ki mundu da
el ta traze-m un dor
pa m txiga más pa Déuz
Mundu, bô ten roladu ku mi
num jogu di kabra-séga,
sempri ta persigi-m,
Pa kada volta ki mundu da
el ta traze-m un dor
pa m txiga más pa Déuz
Bô ka ta pensâ
nha kretxeu
Nen bô ka t'imajiâ,
o k'lonj di bó m ten sofridu.
Perguntâ
lua na séu
lua nha kompanhêra
di solidão.
Lua vagabunda di ispasu
ki ta konxê tud d'nha vida,
nha disventura,
El ê k' ta konta-bu
nha kretxeu
tud k'um ten sofridu
na ausênsia
y na distânsia.
Mundu, bô ten roladu ku mi
num jogu di kabra-séga,
sempri ta persigi-m,
Pa kada volta ki mundu da
el ta traze-m un dor
pa m txiga más pa Déuz
Mundu, bô ten roladu ku mi
num jogu di kabra-séga,
sempri ta persigi-m,
Pa kada volta ki mundu da
el ta traze-m un dor
pa m txiga más pa Déuz
De oorsprong van Morna
Er bestaan meerdere theorieën over de oorsprong van de morna. Men vermoedt dat het genre vernoemd is naar het Engelse woord 'mourn' (rouwen, treuren) of misschien het Franse woord 'morne' (somber, doods) en dat het halverwege de negentiende eeuw ontstaan is op Boavista.
Er bestaan meerdere theorieën over de oorsprong van de morna. Men vermoedt dat het genre vernoemd is naar het Engelse woord 'mourn' (rouwen, treuren) of misschien het Franse woord 'morne' (somber, doods) en dat het halverwege de negentiende eeuw ontstaan is op Boavista.
Een waarschijnlijke theorie is dat de oorsprong ligt bij uit Angola afkomstige slaven van de Bantu-bevolking die hun muziek, de 'lundu' meenamen naar Kaapverdië. In het begin werd de morna slechts instrumentaal en veel sneller uitgevoerd, geïnspireerd op deze 'lundu'. Voornamelijk onder invloed van de Portugees-Braziliaanse modinha werd de morna langzamer en werden poëtische teksten toegevoegd. In de handen van de uit Brava afkomstige journalist en dichter Eugénio Tavares ontwikkelde de morna zich tot een belangrijk literair genre met de klassieke thema's liefde, emigratie en weemoed. Later voegde B. Leza (oftewel Francisco Xavier da Cruz) van het eiland São Vicente hier levendiger invloeden aan toe van de Braziliaanse choro en samba en van de Argentijnse tango.
Zie ook vorig bericht hieronder…
Woensdag 19 maart 2008
Cesária Évora e Cabo Verde...
Cesária Évora
(Mindelo, 27 augustus 1941) is een Folkzangeres uit Kaapverdië. Ze staat bekend als de 'diva op blote voeten', omdat ze de gewoonte heeft om blootsvoets het podium te betreden.In 2004 won ze een Grammy Award voor het 'Beste Contemporary World Music Album'.
Cesária Évora
African Diva Africa Nossa
Als een waarzegster haar vroeger een toekomst als wereldberoemde zangeres zou hebben voorspeld, zou Cesária Évora (1941-) haar voor gek hebben verklaard. Uit een muzikale familie kwam ze echter wel, want troubadour B. Leza (woordspeling van 'belleza' = “schoonheid“) was haar oom.
Geboren en getogen op São Vicente, lukte het Cesária Évora al op jonge leeftijd brood op de plank te brengen door in nachtclubs in de havenstad Mindelo te zingen. Maar de handel zakte in, zeker nadat Kaapverdië in 1975 onafhankelijk werd. Musici moesten emigreren of ander werk zoeken.
Cesária Évora bleef in Kaapverdië om met allerhande baantjes haar familie te onderhouden. Pas in 1985 ging de toen vijfenveertigjarige zangeres weer zingen. Een incidenteel reisje naar Portugal om daar twee nummers op te nemen zou de doorstart betekenen naar een grootse internationale carrière. De in Frankrijk wonende Kaapverdiaanse producer José da Silva ontdekte haar en opende de deur naar een carrière in Europa. Cesária Évora's geniale bandleider Paulino Vieira maakte de Kaapverdiaanse muziek toegankelijker voor een internationaal publiek door aan de morna elementen toe te voegen uit de jazz, soul, latin en blues.
Cesária Évora brak door met het album La Diva Aux Pieds Nus (De Diva Op Blote Voeten, 1988). Cesária Évora bezit een warme, doorleefde altstem waarmee ze luisteraars moeiteloos meesleept in een gemoedstoestand van melancholie en heimwee.
Geboren en getogen op São Vicente, lukte het Cesária Évora al op jonge leeftijd brood op de plank te brengen door in nachtclubs in de havenstad Mindelo te zingen. Maar de handel zakte in, zeker nadat Kaapverdië in 1975 onafhankelijk werd. Musici moesten emigreren of ander werk zoeken.
Cesária Évora bleef in Kaapverdië om met allerhande baantjes haar familie te onderhouden. Pas in 1985 ging de toen vijfenveertigjarige zangeres weer zingen. Een incidenteel reisje naar Portugal om daar twee nummers op te nemen zou de doorstart betekenen naar een grootse internationale carrière. De in Frankrijk wonende Kaapverdiaanse producer José da Silva ontdekte haar en opende de deur naar een carrière in Europa. Cesária Évora's geniale bandleider Paulino Vieira maakte de Kaapverdiaanse muziek toegankelijker voor een internationaal publiek door aan de morna elementen toe te voegen uit de jazz, soul, latin en blues.
Cesária Évora brak door met het album La Diva Aux Pieds Nus (De Diva Op Blote Voeten, 1988). Cesária Évora bezit een warme, doorleefde altstem waarmee ze luisteraars moeiteloos meesleept in een gemoedstoestand van melancholie en heimwee.
Zondag 16 maart 2008
Mariza canta Meu Fado Meu!
Meu Fado Meu
(Mijn fado van mij)
2005
Ik breng de fado in mijn lied,
Canto a noite até ser dia
Ik zing ’s nachts tot de ochtenstond
Do meu povo trago o pranto
Van mijn volk breng ik de klaagzang
No meu canto a Mouraria
In mijn lied de Mouraria
Tenho saudades de mim
Ik hou saudades van mij
Do meu amor mais amado
Van mijn allerliefste geliefde
Eu canto um país sem fim
Zing ik een land zonder einde
O mar, a terra, o meu Fado
De zee, het land, mijn fado
Meu Fado Meu
Mijn fado van mij
De mim só me falto eu
Van mij mis ik enkel mezelf
Senhora da minha vida
Vrouw van mijn leven
Do sonho, digo que é meu
Van de droom, zeg ik dat hij de mijne is
E dou por mim já nascida
En ik vind mezelf terug
Trago um Fado no meu canto
Ik breng de fado in mijn lied
Na minh'alma vem guardado
Ik bewaar hem in mijn hart
Vem por dentro do meu espanto
Hij komt vanuit mijn buikgevoel
Á procura do meu Fado
Op zoek naar mijn fado
(vrije vertaling)
Mariza werd geboren in Mozambique (16 december 1973), haar vader is Portugees, maar haar moeder komt uit Mozambique. Zij emigreerde op haar 3e naar Lissabon. Daar groeide zij op in de traditionele wijk Mouraria (Alfama) in Lissabon, de bakermat van de fado. In 2000 won ze de 'Best voice of fado'-award, de meest prestigieuze prijs van Portugal, die een jaar eerder naar Dulce Pontes ging. "Haar stem is een oerkracht ... In alle opzichten gaat ze live verder dan op de plaat. Niet alleen is haar persoonlijkheid indringender aanwezig, maar ook de arrangementen en bewerkingen zijn vrijer en avontuurlijker"
Officiële website van Mariza: KLIK HIER!
Nog even een kort overzicht over het ontstaan van de fado in Lissabon:
De Fado is ontstaan rond 1829 in de arme wijken van Lissabon: Alfama, Bairro Alto, en Mouraria. Over de muziek die ten grondslag ligt verschillen de meningen, maar wat zeker is, is dat de scanduleuze verhouding tussen Maria Severa, dochter van een kroegbazin en fadista van het eerste uur, en de edelman, de Comte de Vimioso het begin was van een muziekstijl die nu wereldwijd populair is. In het begin werd Fado gezongen in de kroegen en bordelen en was een fadista niet meer dan een veredelde landloper of beurzensnijder. Rond 1900 vond de omslag plaats naar het 'respectabel' worden van de stijl. Begin dertiger jaren gleed Portugal langzaam weg richting een burgeroorlog waar, net zoals in Spanje, linkse en rechtse krachten vochten om de macht. Gesteund door de gegoede middenklasse, het groot-kapitaal en de kerk nam de burgerdictatuur van Salazar de macht over. Om het volk te binden werd de slogan 'de drie F's' bedacht; Futebol, Fatima en Fado. De fadista's lieten zich de aandacht van de dictatuur welgevallen (passief verzet was er eigenlijk niet) en velen beleefden hun bloeiperiode. Wie niet meewerkte verdween in de kerkers van de PIDE, de geheime politie.
Over wie 'fout' en 'goed' was in die periode zijn de kenners het nog niet eens. Van Amália Rodrigues wordt bijvoorbeeld nu gezegd dat ze de verboden Communistische Partij financieel steunde.
Na de Anjerrevolutie in 1974 was er met fado geen droog brood meer te verdienen. De fadista's werden geassocieerd met de dictatuur. De rehabilitatie kwam begin jaren tachtig toen Amália een hoge nationale onderscheiding kreeg. Pas begin jaren negentig werd de fado populair met een nieuwe generatie fadista's zoals Mafalda Arnauth, Cristina Branco en Mariza. In 1997/1998 kwam de internationale doorbraak en sindsdien is er wel elke maand een nieuwe stem of belofte.
De klassieke uitvoering van de fado wordt nu gezien als een fadista met guitarra (Portugese gitaar), viola (klassieke gitaar) en bas (staande of basgitaar). Dit is echter een conventie die tijdens de dictatuur populair was. Tegenwoordig is de keuze in instrumentatie ruimer en wordt slechts beperkt door het vermogen van de fadista deze in zijn of haar fado's in te passen
Bron: YouTube
Zie ook bericht hieronder...
Zaterdag 15 maart 2008
Transparente por Mariza...
Making of van de album “Transparente”
(met Engelstalige ondertitels)
In deze korte video met de making of van de album “Transparente” van Mariza, vertellen Mariza en de producer Jacques Morelenbaum over het realiseren van dit prachtige album, opgenomen in Rio de Janeiro (Brazilië).
Mariza met Patrik De Bana
Voor de opnames van de film Fados werkte Mariza samen met De Bana.
In de fado Transparente, die zij in de film vertolken, zingt Mariza en danst De Bana over hun gedeelde Afrikaanse achtergrond.
Luister hier naar een opname van Transparente…
Zoals het water van de bron
Minha mão é transparente
Is mijn hand transparant
Aos olhos da minha avó.
In de ogen van mijn grootmoeder.
Entre a terra eo divino
Tussen de aarde en het goddelijke
Minha avó negra sabia
Wist mijn zwarte grootmoeder
Essas coisas do destino.
Dat dit voorbestemd is.
Desagua o mar que vejo
De monding van de zee die ik zie
Nos rios desse desejo
Zijn rivieren van verlangen
De quem nasceu para cantar.
Waaruit de drang om te zingen ontstaan is.
Um Zambéze feito Tejo
De Zambezie vervloeit in de Taag
De tão cantado q'invejo
Met zo’n gezang, waardoor ik verlang
Lisboa, por lá morar.
Naar Lissabon, om daar te wonen.
Vejo um cabelo entrançado
Ik zie vlechtjes in het haar
E o canto morno do fado
en de warme klanken van de fado
Num xaile de caracóis.
In een xaile met kralen (*).
Como num conto de fadas
Zoals in een sprookje
Os batuques são guitarras
Het ritme komt uit gitaren
E os coqueiros, girassóis.
En de palmbomen, de zonnebloemen.
Minha avó negra sabia
Mijn zwarte grootmoeder wist het
Ler as coisas do destino
zij leest de toekomst
Na palma de cada olhar.
In de palm van elke blik.
Queira a vida ou que não queira
Hou van het leven of hou er niet van
Disse deus à feiticeira
Zei god aan de verleidster
Que nasci para cantar.
Die geboren was om te zingen.
(*) Xaile is de typische sjaal waarmee vrouwelijke fadistas optreden als ze fado zingen en de letterlijke vertaling voor caracóis is slakken…
Vrijdag 14 maart 2008
Rinoceronte de Dürer...
Toen wij in Brussel de tentoonstelling
De Wereld rond Portugal
Een wereldrijk in de 16e en 17e eeuw
in de Bozar bezochten
kwamen wij een afbeelding van een neushoorn tegen
gemaakt door de Duitse kunstenaar Albrecht Dürer
(Neurenberg, 21 mei 1471 - aldaar, 6 april 1528).
Ik wil jullie, het daaraan verbonden verhaal, niet onthouden...
Rhinocerus
is dus de naam van een houtsnede van Albrecht Dürer uit 1515. De afgebeelde neushoorn is een pantserneushoorn uit India die in 1515 naar Lissabon gebracht was. Dürer heeft de neushoorn zelf nooit gezien: de houtsnede is gebaseerd op een beschrijving en schets van een onbekende kunstenaar. De afgebeelde neushoorn is naar alle waarschijnlijkheid het eerste levende exemplaar dat sinds de derde eeuw in Europa te zien was.Voorgeschiedenis
Cadeau uit Oost-Azië
Op 20 mei 1515 arriveerde de neushoorn in de haven van Lissabon. Het was het tot dan toe meest ongewone importproduct dat via de sinds enkele jaren bestaande zeeroute van India naar Europa kwam. De Portugezen waren succesvol waar Columbus gestopt was. Via de routes van vroegere Portugese zeevaarders waren zij de West-Afrikaanse kust gevolgd. Via de Kaap de Goede Hoop en de Arabische Zee kwamen ze in 1498 in India aan. In de daarop volgende decennia speelde Portugal een belangrijke rol in de handel in specerijen.
Als onderdeel van een diplomatieke uitwisseling kreeg Alfonso de Albuquerque, de afgevaardigde van de Portugese kroon in India, begin 1514 een neushoorn. De schenker was sultan Muzafar II, de heerser van Cambay, het huidige Gujarat.
Albuquerque besloot om de neushoorn (in India ganda genaamd) aan koning Emanuel I van Portugal te schenken. In januari 1515 verliet het dier Goa aan boord van de Nossa Senhora da Ajuda, begeleid door zijn Indische oppasser Ocem en twee andere Portugese schepen. De reis naar Lissabon, met enkel korte stops in Mozambique, Sint-Helena en op de Azoren, duurde 120 dagen.
Dürers houtsnede
De koopman Valentim Fernandes zag de neushoorn kort nadat deze in Lissabon arriveerde. Hij beschreef het dier in juni 1515, in een brief aan een vriend in Neurenberg. De in het Duits geschreven brief is niet bewaard gebleven, maar een kopie in het Italiaans bevindt zich in de Biblioteca Nazionale Centrale in Florence. Een tweede brief, van een onbekende afzender, werd rond dezelfde tijd vanuit Lissabon naar Neurenberg gezonden. Bij deze brief was een anonieme schets van de neushoorn gevoegd.
De totstandkoming van de houtsnede
Op basis van de twee brieven en de schets maakte Dürer twee tekeningen. Aan de hand van de tweede tekening werd de blokdruk gemaakt, vermoedelijk uit perenhout. De zachtheid van dit hout maak een grote detaillering mogelijk. Tegelijk is het hard genoeg is om voldoende afdrukken te kunnen maken voor de verkoop.
In zijn in 1495 opgerichte werkplaats drukte Dürer zijn afbeeldingen af en legde een voorraad aan. Door handelaars werd deze vervolgens op kermissen en markten te koop aangeboden.
“In het jaar 1513 na de geboorte van Christus, heeft men de grootmachtige koning van Portugal, Emanuel van Lissabon, gebracht zulks een levendig dier. Dat noemen ze een neushoorn, die is hier in vol ornaat afgebeeld. Het heeft de kleur van een gevlekte schildpad en is met dikke vaste schillen bedekt. Het is zo groot als een olifant, maar heeft kortere poten en is weerbaar. Het heeft een sterke gepunte hoorn voor op de neus, welke hij begint te scherpen als het bij stenen is. Het is een dier van de zege, de doodsvijand van olifanten. De vrees van de olifanten moet haast onpasselijk zijn, want als het dier op hen afstormt, dan loopt het met de kop tussen de voorpoten en heft het onder de buik van de olifanten op en wurgt hen, waar zij zich niet verweren kunnen. De neushoorn is zo bewapend, dat de olifant hem niets doen kan. Ze zeggen ook, dat de neushoorn erg snel, wild en speels is.”
Dürers Rhinocerus bevat niet alleen een foutieve aankomstdatum van de neushoorn in Lissabon, maar ook een anatomisch incorrecte beschrijving van de dikhuid.
Dürer heeft de neushoorn afgebeeld, als zou het een middeleeuwse ridders zijn, door een losjes op het lichaam liggend harnas bestaande uit harde platen beschermd. De platen lijken langs de naden met klinknagels bevestigd te zijn en het dier lijkt een ringkraag om de nek te dragen. Ook heeft hij een kleine, gedraaide hoorn op zijn rug geplaatst en het geschubde poten en een zaagachtige achterwerk gegeven. De huid van de neushoorn wordt weergegeven als zijnde gevlekt, waarbij ook de huid rond de schouders en aan de achterbenen met wratten bedekt lijkt te zijn.
Geen van deze kenmerken gelden voor echte neushoorns, hoewel de Surinaamse, Witte en Zwarte neushoorn wel twee hoorns dragen. Zij dragen echter beide hoorns op de neus en ook de pantserachtige bedekking ontbreekt bij deze soorten.
Het is wel mogelijk dat het harnas gemaakt is voor het gevecht dat de neushoorn in Portugal met de olifant voeren zou.
Neushoorn CLARA
Schilderij door Jean-Baptiste Oudry, 1749
Tot in de tweede helft van de achttiende eeuw beschouwde men Dürers voorstelling van deze neushoorn als waarheidsgetrouw. De afbeelding werd veelvuldig gekopieerd, herdrukt en verspreid. Pas toen de neushoorn Clara in de jaren '40 en '50 van de 18e eeuw door Europa trok, kwamen er meer afbeeldingen in omloop, die vervaardigd waren aan de hand van deze levende neushoorn.
Bron: Wikipedia
Meer weten over Albrecht Dürer? Volg dan deze link naar Wikipedia
Donderdag 13 maart 2008
Alfredo Marceneiro o Rei do Fado...
Een monument uit de fado-wereld…
Dus verder zonder woorden... of misschien toch een link naar vorig berichten:
En via de muziekspelers in de rechterkolom kan er ook geluisterd worden naar “Antes e Depois” (Vroeger en Nu) gezongen door Fernando Farinha en Alfredo Marceneiro…
Woensdag 12 maart 2008
Homenagem à Alfredo Marceneiro por NBC feat SP & Wilson!
Fado evolueert en dat is ook te zien in de film "Fados" van de Spaanse cineast Carlos Saura.
Hij toont ons, dat het in de Portugese traditionele muziek niet altijd draait om weemoed: fado is niet enkel iets uit het verleden… fado gaat niet enkel over “saudade”, die typische mengvorm van weemoed en verlangen… op fado kan je ook dansen en dus behoort ook fado-rap tot de mogelijkheden…
Luister mee naar “Marceneiro” gerapt door NBC feat SP & Wilson… een ode aan Alfredo Marceneiro…
Titulo: Marceneiro
Álbum: OST - Filme Fados By Carlos Saura
Link naar de website van de film “Fados” van Carlos Saura: KLIK HIER!/CLIQUE AQUI!
Vorige berichten over de film:
- Fados de Carlos Saura (DM 22/02/2008)
- Casa do Fados...
En op het ‘PRIKBORD’ (rechter kolom) staat een link naar ‘Studio Skoop’ (Gent) waar de film momenteel nog steeds speelt…
Dinsdag 11 maart 2008
Lenny Kuhr canta...
Even een tussendoortje…
Lenny Kuhr met “Portugese Lente”
een lied gezongen op de melodie van “Uma Casa Portuguesa”…
de tekst is van H.P. de Boer
Voor de oorspronkelijke versie: KLIK HIER!
portugese lente
ik heb vandaag zo’n zacht en zuidelijk gevoel / van mijn tenen tot mijn haren / ik weet niet goed wat ik nu moet, wat ik bedoel / ik kom gewoon niet tot bedaren / er zijn zinderende dingen in de lucht / en opwindende momenten / ‘k voel het bonzen van mijn bloed / en wat er gloeit in mijn gemoed / is een Portugese lente
nu kan ik alles vergeten / wat me zo lang heeft bedrukt / want nu is het tijd om te weten / ’t is tijd voor geluk
ik kan het haast nog niet geloven / ik durf weer te dansen en dromen / alles is ondersteboven / wat is er gekomen in mij / ik voel de duizeling van duizend sentimenten / ik voel het gloeien van een Portugese lente
ik ben vandaag zo mooi en aangenaam van slag / ik hoor stemmen en gitaren / het is zo’n warme en zo’n wonderlijke dag / heb nog nooit zoiets ervaren / er zijn liefelijke geuren om me heen / en verliefde elementen / ik ben betoverd en verward / en wat er lispelt in mijn hart / is een Portugese lente
nu kan ik alles vergeten / wat me zo lang heeft bedrukt / want nu is het tijd om te weten / het is tijd voor geluk
ik kan het haast niet geloven / durf weet te dansen en dromen / alles is ondersteboven / wat is er gekomen in mij / ik voel de duizeling van duizend sentimenten / ik voel het gloeien van een Portugese lente / ik voel de duizeling van duizend sentimenten / ik voel het gloeien van een Portugese lente
Oorspronkelijke tekst: “Uma Casa Portuguesa”
(muziek: V.M. Sequeira / Artur Fonseca, tekst: Reinaldo Ferreira)
Nederlandse tekst: Herman Pieter de Boer
Lenny Kuhr is een begrip in het Nederlandse chanson. Na haar “Troubadour”-succes in 1969 op het Eurovisie Songfestival ging ze met haar huisschrijver Herman Pieter de Boer de luisterliedtoer op. Lenny Kuhr houdt van variatie en van experimenteren. Ze belandde ze eerst bij Frans Schubert en dus ook bij de Portugese Fado.
"...'k Heb van jou het eerst de fado gehoord. Ik verstond het niet, maar begreep ieder woord..." zijn woorden uit het titellied "Fadista", die de luisteraar al direct in de juiste sfeer brengen.
Lenny Kuhr bewijst met deze liedcyclus van 12 liedjes dat ze de geest en het hart van de Fado begrijpt. Ze voelt de weemoed in de muziek. Fado werd groot door Amália Rodrigues en wordt nu door de jonge garde zoals Mariza, Christina Branco e.a. in leven gehouden.
De Fado is de Portugese blues waarin weemoed, maar ook vreugde weerklinkt. De muziek vertelt over het leven en de levensomstandigheden in de achterbuurten van Lissabon. De zachte stem van Lenny Kuhr leent zich perfect voor dit muziekgenre.
In "Portugese lente" een vertaling van "Uma Casa Portuguesa" hoort men duidelijk dat Lenny Kuhr deze muziek perfect aanvoelt.
Herman Pieter de Boer, al lang haar huisschrijver, kan als geen ander teksten schrijven die Lenny liggen. Hij heeft al heel veel pareltjes voor haar geschreven. Denk maar aan "Visite".Niet minder dan tien liedjes op deze CD kwamen uit zijn pen. Lenny Kuhr nam de twee laatste liedjes voor haar rekening: "Waar is het huis", een weemoedig afscheidslied waarbij Lenny de deur van het verleden sluit, en "Hart van Fado", een lied over het verlangen.Fadista is een mooie CD. Het is een waardige ode aan de Fado en aan Amália Rodrigues. (Bron)
Lenny Kuhr
een hommage aan Amália Rodrigues
fadista
'k heb je lang gekend en één keer gezien / dat is wel een beetje weinig misschien / maar ik zie nog hoe je opkwam / hoe je wachtte in het halflicht / stil aandachtig met je ogen even dicht
'k heb van jou het eerste fado gehoord / ik verstond het niet maar begreep ieder woord / en ik weet nog hoe je opkeek / hoe je spanning in de lucht hing / hoe je stem begon en hoe en hoe dat ging
refrein:
en hoe je zong, fadista / hoe je dat deed / en hoe je stem tot een de sterren ging / en dieper dan de zee / hoe je daar stond, fadista / hoe je dat deed / en hoe je was, hoe 'k je nimmermeer vergeet
'k heb een andere taal maar voel net als jij / en onderhuids ben jij nog altijd bij mij / en ik zie nog hoe je opkwam / hoe de spanning in de lucht hing / stil aandachtig met je ogen even dicht
refrein
het leek of jij alleen voor mij zong / omdat je stem door alles heen drong / je zong van zeewind, waan en weemoed / zoals geen ander... dat ooit doet / je zong verdriet en trieste straten / je zong de vaandels en soldaten / je zong ook dapper, uitgelaten / je zong het verlangen / ik heb het gezien
hoe je daar zong, fadista / hoe je dat deed / en hoe je stem tot aan de sterren ging / en dieper dan de zee / hoe je daar stond, fadista / hoe je dat deed / en hoe je was...hoe 'k je nimmer meer vergeet
muziek: Lenny Kuhr en Gerard de Graal
tekst: Herman Pieter de Boer
tekst: Herman Pieter de Boer
Zondag 9 maart 2008
Argentina Santos, a voz do fado e de Portugal...
Argentina Santos
de stem van Fado en van Portugal
Argentina Santos canta:
" Naquela noite em janeiro"
(Op een nacht in januari)
Fadoveterane Maria Argentina Pinto Dos Santos, die sinds 1950 leiding geeft aan haar restaurant Parreirinha de Alfama (Beco do Espírito Santo, 1, Tel: 21 886 82 09), werd in Lissabon geboren, in het Mouraria district, op 6 Januari 1926.
In tegenstelling tot andere bekende zangers die al jong startten met Fado-optredens, ving Argentina Santos haar artistieke carrière aan nadat ze het restaurant overnam, waar ze op 24 jarige leeftijd begon als kok.
Elke dag, na het werk liep Argentina Santos een beetje rond in het restaurant waar iedereen haar vroeg Fado te zingen. Haar vaste, inmiddels gevleugelde antwoord was: “Ik ben hier om te koken voor mijn klanten”. Argentina Santos zong in Parreirinha de Alfama met fadistas die toonaangevend waren voor de geschiedenis van de Fado in Portugal; Berta Cardoso, Lucilia do Carmo, Alfredo Marceneiro, Celeste Rodrigues, Natércis da Conceição, Natalina Bizarro, Helena Tavares, Maria da Fé, Leonor Santos, Beatriz da Conceição, Fernanda Maria, die haar carrière in dit restaurant begon, Flora Pereira and Júlio Peres en vele anderen.
Mariana Silva met Alfredo Marceneiro
in Parreirinha de Alfama
Dankzij de authenticiteit van haar optredens en haar persoonlijke stijl, was ze een van de meest begaafde en meest beloftevolle fadistas uit die tijd en werd ze sindsdien door Fado-experts een prachtige en geloofwaardige vertolkster van Fado genoemd, net als de andere grote zangeressen uit het verleden. De fado’s Duas Santas en Juras zijn de grote successen van Argentina Santos geweest, die haar eerste en enige plaat in 1960 opnam.
Het feit dat er geen nieuwe albums kwamen en dat ze niet optrad in liveshows stond haar veelbelovende carrière in de weg. Er werd veel gespeculeerd over het waarom, maar Argentina zelf legt uit: “In die tijd had mijn partner niet graag dat ik voor een grot publiek zong. Ik trouwde twee jaar na zijn overlijden en toe kreeg ik hetzelfde probleem. Nu dat ik terug vrij ben, aanvaard ik de uitnodigingen die ik krijg. Het is niet zoals vroeger, want toen moest ik die weigeren. Ik ben altijd welkom in het buitenland en ik voel me zeer vereerd, want zingen is wat ik wil doen. Zoals Maria da Fé altijd zei: zingen tot mijn stem pijn doet”.
Ondanks het feit dat ze haar optredens beperkte tot die in de Parreirinha de Alfama en een paar publieke en privé voorstellingen, is Argentina Santos nog steeds bekend, gewaardeerd en populair. Misschien is ze zelfs wel een van de meest representatieve zangeressen van de traditionele Fadoschool.
Argentina Santos is Fado in zijn meest pure en meest fascinerende uitdrukking.
Zaterdag 8 maart 2008
Dia Internacional da Mulher...
"Woman"
John Lennon
Esta canção, escrita e cantado por John Lennon,
é dedicada a todas as mulheres do universo inteiro…
Dit lied, geschreven en gezongen door John Lennon,
is opgedragen aan alle vrouwen van het hele universum…
é dedicada a todas as mulheres do universo inteiro…
Dit lied, geschreven en gezongen door John Lennon,
is opgedragen aan alle vrouwen van het hele universum…
Woman I can hardly express,
Mulher, eu quase não consigo expressar
Vrouw, ik kan het nauwelijks uitdrukken,
My mixed emotion at my thoughtlessness,
Minhas emoções confusas na minha negligência.
Mijn gemengde gevoelens en mijn ondoordachtheid,
After all I'm forever in your debt,
Afinal de contas, estou eternamente em dívida com você.
Tenslotte sta ik voor eeuwig bij je in het krijt,
And woman I will try express,
E, mulher, eu tentarei expressar
en vrouw, ik zal proberen uit te drukken,
My inner feelings and thankfullness,
Meus sentimentos interiores e gratidão
mijn innerlijke gevoelens en dankbaarheid,
For showing me the meaning of succsess,
Por me mostrar o significado do sucesso.
voor het tonen van de betekenis van succes.
oooh well, well,
ooh, bem, bem,
ooh goed, goed
oooh well, well,
ooh, bem, bem,
ooh goed, goed
Woman I know you understand
Mulher, eu sei que você compreende
Vrouw, ik weet dat je begrijpt,
The little child inside the man,
A criancinha dentro do homem.
het kleine kind in de man,
Please remember my life is in your hands,
Por favor, lembre-se: minha vida está em suas mãos.
Alsjeblief, Herinner je, mijn leven ligt in jouw handen,
And woman hold me close to your heart,
E, mulher, mantenha-me próximo do seu coração
en vrouw, houd me dichtbij je hart,
However, distant don't keep us apart,
Por mais que [estejamos] distantes, não nos mantenha separados.
alhoewel, afstand houdt ons niet apart,
After all it is written in the stars,
Afinal de contas, está escrito nas estrelas...
tenslotte staat het geschreven in de sterren.
oooh well, well,
ooh, bem, bem,
ooh goed, goed
oooh well, well,
ooh, bem, bem,
ooh goed, goed
Woman please let me explain,
Mulher, por favor deixe-me explicar:
Vrouw, laat me alsjeblieft uitleggen,
I never mean(t) to cause you sorrow or pain,
Eu nunca tive intenção de te causar tristeza ou dor.
Ik heb nooit bedoeld je zorgen of pijn aan te doen,
So let me tell you again and again and again,
Então, deixe-me te dizer de novo e de novo e de novo:
dus laat mij je vertellen, opnieuw, opnieuw en opnieuw,
I love you (yeah, yeah) now and forever,
Eu te amo, sim, sim, agora e eternamente.
Ik hou van jou (ja, ja), nu en voor eeuwig,
I love you (yeah, yeah) now and forever,
Eu te amo, sim, sim, agora e eternamente.
Ik hou van jou (ja, ja), nu en voor eeuwig,
I love you (yeah, yeah) now and forever,
Eu te amo, sim, sim, agora e eternamente.
Ik hou van jou (ja, ja), nu en voor eeuwig,
I love you…
Eu te amo…
Ik hou van jou…
(De vertalingen zijn gepikt van het internet)
De Internationale Vrouwendag
De dag is een herdenking van de eerste staking van vrouwen die plaatsvond op 8 maart 1908. De staking vond plaats in New York en was gericht tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie. De staking is beroemd geworden omdat de vrouwen "brood en rozen" eisten.
De staking was het prille begin van de strijd voor de vrouwenemancipatie en tegen de vrouwendiscriminatie. In 1910 stelde de Duitse Clara Zetkin tijdens een conferentie voor socialistische vrouwen in Kopenhagen voor de achtste maart uit te roepen tot Internationale Vrouwendag. Deze datum werd echter nog niet overal aangehouden. In 1912 werd in Nederland voor het eerst de Internationale Vrouwendag gevierd en wel op 12 maart.
Clara Zetkin (5 juli 1857 - 20 juni 1933)
was een Duits vrouwenrechtenactiviste.
Zij was actief in de socialistische en communistische vrouwenbeweging.
(Caliquot links werd geschilderd door mijn vriend Etienne De Bruyne
op een doek van 2,30 m op 3,30 m voor draagbed)
In 1917 brak op 8 maart wederom een staking uit vanwege de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie. Deze staking werd gehouden in Sint-Petersburg onder leiding van Alexandra Kollontai. Als gevolg van deze gebeurtenissen wordt in 1921 8 maart definitief als vaste datum voor de Internationale Vrouwendag gekozen door het Internationale Vrouwensecretariaat van de Derde Communistische Internationale.
Alexandra Kollontai (voorgrond, uiterst rechts)
op de Internationale Vrouwenconferentie in Moskou, 1921.
Alexandra Kollontai (Sint-Petersburg, 1872- Moskou, 1952)
was een Russische revolutionaire leider en een marxistische theoretica,
lid van de bolsjewistische fractie
en actieve militante gedurende Russische revolutie van 1917.
Sinds in de jaren zestig de Tweede feministische golf op gang kwam wordt de Internationale Vrouwendag weer volop gevierd, meestal met demonstraties, bijeenkomsten en conferenties. Vrouwen van alle gezindten en politieke stromingen nemen deel. I n 1978 werd de Internationale Vrouwendag door de Verenigde Naties erkend.
Leidraad:. Wikipedia, KLIK HIER!
O Dia Internacional da Mulher é celebrado a 8 de Marco. É um dia comemorativo para a celebração dos feitos econômicos, politicos e sociais alcançados pela mulher.
Em Wikipédia: CLIQUE ACQUI!
Dinsdag 4 maart 2008
Vitorino o Trovador e o Romântico (e um tradução)...
Vitorino de troubadour en romanticus van het Portugese lied is een man die sinds de "Anjer revolutie" van 1974, altijd voorop op de Portugese podia te vinden is, arm in arm met mensen zoals José Afonso (Zeca), Adriano Correia de Oliveira, Sérgio Godinho, Fausto en José Mário Branco. Inmiddels staan er al meer dan 15 cd’s op zijn naam.
Zijn eerste werk, "Semear salsa ao reguinho", uitgebracht in 1975 tijdens een zeer instabiele sociaal- culturele periode in Portugal, is voor de Portugese volksmuziek die in de jaren ‘70 in een identiteitscrisis verkeerde, een referentiepunt geworden om veel muzikanten naar de juiste wegen te leiden. Ook is in dit album "Menina estás à janela" opgenomen. Gedicht en muziek van Vitorino en waarschijnlijk het mooiste en meest romantische lied ooit in Portugal geschreven.
Menina Estás à Janela
Meisje aan het raam
Menina estás à janela / Meisje aan het raam
Com o teu cabelo à lua / Met je haren glanzend in de maneschijn
Não me vou daqui embora / Ik ga hier niet vandaan
Sem levar uma prenda tua / Zonder een beeld van jou mee te nemen
Sem levar uma prenda tua / Zonder een beeld van jou mee te nemen
Sem levar uma prenda dela / Zonder een beeld van haar mee te nemen
Com o teu cabelo à lua / Met je haren glanzend in de maneschijn
Menina estás à janela. / Meisje aan het raam.
(2x)
Os olhos requerem olhos / Blikken dwingen blikken af
E os corações corações / En harten worden geruild
E os meus requerem os teus / En het mijne vraagt om het jouwe
Em todas as ocasiões. / Op alle momenten.
Menina estás à janela / Meisje aan het raam
Com o teu cabelo à lua / Met je haren glanzend in de maneschijn
Não me vou daqui embora / Ik ga hier niet vandaan
Sem levar uma prenda tua / Zonder een beeld van jou mee te nemen
Sem levar uma prenda tua / Zonder een beeld van jou mee te nemen
Sem levar uma prenda dela / Zonder een beeld van haar mee te nemen
Com o teu cabelo à lua / Met je haren glanzend in de maneschijn
Menina estás à janela… / Meisje aan het raam…
(vrije vertaling)
Zondag 2 maart 2008
Queijo Flamengo...
Eén van de dingen die ons, als echte boergondiërs, opvielen toen wij de eerste keer in Portugal verbleven was, dat er daar ‘Queijo Flamengo’ ofte ‘Vlaamse kaas’ verkocht werd. Hij zag er uit en smaakte naar Edammer. Dus wij op zoek naar waar die vandaan kwam… Inderdaad van de Azoren…
Ilha de São Jorge vista do espaço Space Shuttle
(Het eiland São Jorge gezien vanuit de Space Shuttle)
Het eiland São Jorge, in de centrale groep van de archipel van de Azoren, wordt gevormd door een langgerekt gebergte waarvan het noordelijk deel zich steil in zee stort met fascinerende kliffen.
Op zijn weidse groene velden grazen talrijke melkkoeien, die de traditionele melkproductenindustrie van het eiland van melk voorzien. Op het eiland gaat de kaasbereiding terug tot aan de 16e eeuw en is waarschijnlijk begonnen onder invloed van de Vlamingen die zich hier toen vestigden.
De als beste kaas van de Azoren geldende Queijo de São Jorge verkreeg internationale roem en wordt door talrijke landen geïmporteerd, waar de kaas om zijn licht pikante smaak, die hij door het rijpen verkrijgt, als smakelijk aperitief wordt beschouwd. Met een harde of half-harde consistentie, een gewicht van 7 tot 12 kg en een sterk aroma, laten de kazen van São Jorge iedere kaasliefhebber smullen.
De kaas wordt gebruikt in simpele en ook in geraffineerde gerechten. Maanden lang rijpt de kaas in speciale ruimtes die op een constante temperatuur gehouden worden. De kaasmakerij vindt nog volgens traditionele en eeuwenoude methodes plaats, in kleine over het eiland verdeeld kaasmakerijen. Eveneens een uitstekende reden om de belangrijkste bezienswaardigheden van het eiland te bezoeken.
Voor meer geografische gegevens: KLIK HIER!
Em Portuguese: CLIQUE AQUI!