Berichten van 1 augustus 2008 tot 31 augustus 2008

 

Wij vertrekken naar São Martinho do Porto
op 26 augustus
Terug op 9 september
Weer present op dit blog ergens in september
Adeus e até à proxima!

Adeus... e Nem Voltei
Vaarwel… en nooit kom ik terug

GUITARRAS DE LISBOA
FERNANDO FARINHA

Artur Ribeiro (letra) e Alírio Covas (musica)

Een fusie van stijlen en instrumenten, een combinatie van originele thema‘s van de musici, met sfeersetting, soms improviserend, op wegen die gaan van jazzy tot Portugese traditionele muziek.

Dit alles opent de weg naar een vernieuwende Portugese muzikale cultuur uitgevoerd op de Portugese gitaar.

Link naar Novos Trilhos da Guitarra Portuguesa: klik HIER!

Voor eerdere berichten over de Guitarra klik hieronder op één van de linken:

Bastião - Bastion

De Zwitserse musicologe, harpiste, dirigente Christina Pluhar duikt niet alleen in het verleden, ze maakt met het historisch materiaal bijzonder levendige voorstellingen. In de voorstelling 'Los Impossibles' reist ze samen met haar ensemble L'Arpeggiata door de 18de eeuw in Italië, Spanje, Portugal en vooral Mexico. In dat laatste land behoort die oude muziek nog altijd tot het dagelijkse repertoire.

Bron: Klara.be (ook interessant om verder te kijken en te luisteren)

'Los Impossibles' is een achttiende-eeuws manuscript van de Spaanse barokgitarist Santiago de Murcia. Het bevat invloeden uit Italië, Spanje en Portugal. Harpiste Christina Pluhar geraakte gefascineerd door het werk, temeer doordat het thema van het stuk in een heel andere context in de Mexicaanse traditionele muziek opduikt. Pluhar bracht haar instrumentaal ensemble L'Arpeggiata samen met de legendarische King's Singers, de charismatische zangeres Lucilla Galeazzi en de danseres Anna Dego. De combinatie én confrontatie van het klassieke karakter en de rauwe volksstemmen maken deze muziek uniek. Er werd hard gezocht om de uitspraak van het oude Spaans en Portugees zo dicht mogelijk te benaderen en het volks karakter zo authentiek mogelijk weer te geven. Christina Pluhar doet het onmogelijke. Ze slaagt erin om schijnbaar onverzoenbare werelden samen te brengen. De recente cd-opname van 'Los Impossibles' behoort tot de best verkochte oude muziekopnamen van het laatste jaar.

Bron: Website deSingel

Bezongen door Ana Moura en
bespeeld door Jorge Fernando:
De Guitarra...

En hieronder enkele linken naar vorige berichten:

• Jorge Fernando canta "Chuva"...
• Fado novo: Ana Moura... 
• Ana Moura canta "A Sós Com A Noite " (e um tradução)...
• "Sou do Fado, Sou Fadista" canta por Ana Moura...

Zin om mee te wandelen in een stadje, dat zeker de moeite waard is om te bezoeken als je in de buurt bent…?

Alcácer do Sal is een plaats en gemeente in het Portugese district Setúbal. De gemeente heeft een totale oppervlakte van 1502 km² en telde 14.287 inwoners in 2001. De Sado stroomt langs deze plaats.

Klik op de afbeelding voor het foto-album mét Googlemap

De Sado (vroeger Sádão) is een Portugese rivier, die op 230m hoogte ontspringt bij Serra de Vigia en 180 km verder in de Atlantische Oceaan stroomt bij Setúbal.
Op verschillende plaatsen is hij afgedamd voor irrigatiedoeleinden.

Alcácer do Sal is een van de toegangen tot het natuurreservaat van het estuarium van de Sado (link), naar het noorden, maar maakt wel degelijk deel uit van de Alentejo.

Letra de Cães de Loiça

Een satirisch lied bedoeld om zogezegd een hulpactie te starten voor het redden van de 'porseleinen honden'...

Ora o público pediu, e mais aderiu e até ganiu nesta campanha internacional e até europeia intitulada: help me a pôr os cães de loiça a sorrir a "gane". A gane quer dizer a sorrir a gane ou a ganir. Tem sido, maravilhoso...

Oh p'ro sofrimento um bom remédio há afinal.
Ajudem os cães de loiça, esse pobre animal.
Ao vê-lo feroz no portão, eu sempre me comovo,
Se a tinta cair ao chão, dou-lhe mais uma demão e ele fica como novo.

Refrão

Se gostas de animais, cães de loiça,
Que não sujem os quintais, cães de loiça,
São "bobbies" bestiais, cães de loiça,
São cãezinhos mal tratados, de olhos esbugalhados e nada saltitões
Nunca se vão babar, nem ganir, nem ladrar, nem ferrar os ladrões.

Por serem portugueses e parecidos com o Toy,
Que os restaurantes chineses não fazem deles "chopsói".
Não largam pêlos ou pena, nunca roem os sofás,
Reparem bem nesta cena, são estrelas de cinema: Cento e um Dalmatás!

(Refrão)

Aquilo é uma maravilha, aquilo corre corre... É uma companhia... Pfff! E aquilo tem que se fazer, tem que se levar um saquinho sempre para apanhar os cócós depois...
Há que manter... Que isto da camada do ozoto está a acabar, não é? Temos que
manter isto... planeta limpo... mas são muito engraça... e fofos? Ui!

(Refrão)

Rouxinol Faduncho (= Nachtegaal die Fado zingt) is een Portugees fictief personage, gecreëerd door de zanger en stand-up comedian Marco Horácia.
Hij is een verpersoonlijking van een typische Portugese man, en lijkt op een Zé Povinho(1) uit de 21ste eeuw. Hij heeft twee cd’s opgenomen met zijn liedjes, de eerste heette: "Grandes Êxitos de Rouxinol Faduncho" (Rouxinol Faduncho‘s grootste hits), en kwam uit op 5 december 2005. Aangezien die eerste cd een enorm succes had, besloot hij een tweede te lanceren met als titel "Best On".
Op beide cd‘s is hij de zanger, Paulo Valentim speelt de guitarra (=Portugese gitaar), João Maria Veiga speelt de viola (= Spaanse gitaar) en Rodrigo Serrão speelt baixo (= basgitaar).  

Rouxinol's karakter is de persiflage van een fadolover, hij is een getrouwde man, maar hij zingt als een vrijgezel en heeft een zeer actief seksueel leven.
Hij speelt een illegale buitenlander die emigreerde naar Duitsland en daar optrad in bars waar hij fado zong tot het moment dat hij werd uitgewezen. Terug in Portugal, nam hij een cd op om een huis te kunnen bouwen in Barcarena (Brazilië) voor zijn grote passie: ‘honden in chinees porselein“. Daarvoor nam hij het lied "Cães de Loiça" op.

Rouxinol zingt op een ontspannen manier en spreekt een raar taaltje, hij gebruikt populaire uitdrukkingen en legt verkeerde accenten op bijna elk woord. Hij raakt in de war wanneer hij bvb. Engels probeert te spreken (hij antwoordde eens "I love you too" aan een meisje dat hem toesprak met de woorden "Fuck you").  

Rouxinol’s liedjes gaan over het leven van een alledaagse Portugese volwassen man, die vecht met zijn buur en klaagt over de branden en de regering. Verder zingt hij ook de intro’s van tekenfilms over de favoriete stripfiguren uit zijn jeugd, zoals Abelha Maia (Maja de Bij) en Dartacão (d‘Artagnan).
Link naar zijn website: klik HIER!

(1) Zé Povinho staat in Portugal symbool voor de Portugese werkende klasse, een soort “Jan-met-de-Pet”. Deze figuur werd in 1875 gecreëerd door Rafael Bordalo Pinheiro(2).
"Zé", in ’t Portugees, is de roepnaam voor "José" - zoals  "Jef" dat is voor "Jozef", in ’t Nederlands -  en "Povinho" is een verkleinwoord voor “het volk”.
Zé is een vriendelijke volkse mens, die eenvoudig leeft en gezagsdragers bespot.
Hij is geen gezaguitstralend figuur, maar eerder een eenvoudige man uit het volk, hij wordt als hulpmiddel gebruikt om kritiek te spuien tegen de krachtige, politieke en elitaire machten binnen de maatschappij, de onrechtvaardigheid en de tirannie.

Zé Povinho werd, en is nog steeds het populairste figuurtje in Portugal. Hij wordt voorgesteld als een boerenkinkel. Maar toch maakt zijn vriendelijkheid, zijn wil om anderen te helpen en vooral zijn grote verachting voor de machtigen der aarde, hem zo populair.
Zé Povinho maakt die machthebbers belachelijk, hij lacht met hen en gaat dan verder met zijn eigen eenvoudig leven. Op dezelfde manier gaat hij ook om met de eigen zwakheden en vooroordelen van het volk.

Rafael Bordalo Pinheiro

(2) Rafael Bordalo Pinheiro (21 maart 1846 - 23 januari 1905) was een Portugese artiest, bekend om zijn illustraties, karikaturen, sculpturen en tekeningen voor keramiek. Hij wordt beschouwd als de eerste Portugese komische striptekenaar.
Link naar de website van zijn museum in Lissabon: Klik HIER!

Sei de um rio
Ik ken een rivier

Pedro Homem de Melo - Alain Oulman

Sei de um rio, sei de um rio
ik ken een rivier, ik ken een rivier
Em que as únicas estrelas nele sempre debruçadas
waarin de enige sterren die erin buigen
São as luzes da cidade
de lichten zijn van de stad
Sei de um rio, sei de um rio
ik ken een rivier, ik ken een rivier
Onde a própria mentira tem o sabor da verdade
waarin de leugen zelf de smaak heeft van de waarheid
Sei de um rio…
ik ken een stad…
Meu amor dá-me os teus lábios, dá-me os lábios desse rio
mijn geliefde geef mij uw lippen, geef me de lippen van deze rivier
Que nasceu na minha sede, mas o sonho continua
die de bron is van mijn dorst, maar de droom blijft duren
E a minha boca até quando ao separar-se da tua
en tot wanneer mijn mond zich losmaakt van de jouwe
Vai repetindo e lembrando
dit herhaalt en zich herinnert
Sei de um rio, sei de um rio
ik ken een rivier, ik ken een rivier
Meu amor dá-me os teus lábios, dá-me os lábios desse rio
mijn geliefde geef mij uw lippen, geef me de lippen van deze rivier
Que nasceu na minha sede, mas o sonho continua
die de bron is van mijn dorst, maar de droom blijft duren
E a minha boca até quando ao separar-se da tua
en tot wanneer mijn mond die zich losmaakt van de jouwe
Vai repetindo e lembrando
dit herhaalt en zich herinnert
Sei de um rio, sei de um rio
ik ken een rivier, ik ken een rivier
Sei de um rio, até quando
ik ken een rivier, tot wanneer

(vrije vertaling)