O espaço designado para uma alma lusitana… De aangewezen plek voor een Lusitaanse ziel…
A velhice e a juventude na Peniche...
Oud en jong in Peniche…
Twee markante koppen op een terrasje, voor zich uitstarend, nauwelijks bewust van wat zich om ze heen afspeelt…
 |
| 2009-05-28 Peniche |
… en de jeugd geniet ondertussen van het koele water aan de Fortaleza.
Rapariga...
Als herinnering aan het overlijden van Herman De Coninck op 22 mei 1997 in Lissabon.
Onderweg naar een Poëziecongres zeeg hij neer op straat…
MEISJE
Jezelf, het besef en meteen ook het lef
dat je dat gewoon kunt hebben en er af
en toe een mening van kunt laten zien
of een borst: hoe vroeg begint dat,
en eindigt dat eigenlijk ooit? Vrouwen
zijn gemaakt van meisjes, steken op hun
veertigste nog altijd hun tong uit van vijftien,
worden almaar even jong,
kunnen niet niet-verleiden. Zoals poezie:
een poes die voorzichtig over een toets of tien
van een piano is gelopen en omkijkt:
heb je dat gehoord? Heb je me gezien?
O, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
Waar is de tijd? Hier is de tijd.
-Herman de Coninck-
RAPARIGA
Tu própria, que podes ter a noção e ao mesmo tempo
o atrevimento de simplesmente expor
de vez em quando uma opinião
ou um seio: quando começa isso,
e no fundo quando acaba? As mulheres
são feitas de raparigas, aos quarenta
ainda deitam a língua de fora como aos quinze,
ficam cada vez mais jovens,
não sabem não seduzir. Como a poesia:
um gato que prudentemente caminha sobre as teclas
de um piano e olha para trás:
ouviste? viste-me?
Ah, o ar jovem das raparigas de quarenta,
como umas vezes querem, e outras não,
mas afinal sempre, se repararmos bem.
Onde estão os bons velhos tempos? Estão aqui, esses tempos.
Bron: klik HIER!
Voor een eerder bericht over Herman de Coninck: klik HIER!
O tradução do Fado Mãe...
Op verzoek...
van opnieuw een lieve blogbezoekster...
deze vertaling van
Fado Mãe
(zie bericht hieronder)
Ai minha fonte, meu rio,
Oh mijn bron, mijn rivier,
ai de água tão pura e bela,
met water zo zuiver en mooi,
nos seus olhos um sol
met in je ogen een zon
que é a minha janela.
dat is mijn raam.
Quem me dera ser o mar
Zij schonk mij de zee
para a embalar
om mij te wiegen
e adormecé-la.
en in te slapen.
E não deixar seu corpo arrefecer,
En zij laat haar lichaam niet afkoelen,
agasalhar-lhe o peito em minha mão;
koestert haar borst in mijn hand;
e não deixar o vento, a chuva, a mágoa,
en laat niet toe dat de wind, de regen, het verdriet,
a solidão na sua água
de eenzaamheid in haar water
mergulhar meu coração.
mijn hart zal binnendringen.
Quem me dera ser o mar
Zij schonk mij de zee
para a embalar e adormecé-la!...
om mij te wiegen en in te slapen!…
(eigen vertaling)
naar Gonda...
Feliz Dia da Mãe...Aan alle moeders
van harte
een fijne moederdag gewenst...!
Hierbij, zonder verder commentaar...
Fado Mãe
door Dulce Pontes
gewoon genieten...
Àvante Camarada! 1e de Maia de 1974... Dia do Trabalhador...Door de crisis misschien niet écht een dag om te vieren,
toch wens ik
vandaag
al mijn blogbezoeksters/-bezoekers
een spetterende dag toe…!
« … de eerste mei 1974 wordt een indrukwekkende en ontroerende manifestatie van opluchting; de rode anjers, het nieuwe symbool, zijn overal aanwezig, zelfs in de loop van de mitrailleurs; het is het moment waarop broederschap mogelijk lijkt… » (*)
(*) Uittreksel uit het boek ‘Portugal, de bloem en de sikkel’ p. 143-144 (zie ook bericht van 25 april 2009)
