Parque das Nações (2)

De ‘Gentsche Fiesten’ zijn over de helft en… aangezien ondergetekende nog steeds zo veel mogelijk wil genieten en… aangezien ne mens nog steeds nood heeft aan slaap... draait deze blog op een laag pitje, maar… niet getreurd… via het 'archief' kunnen jullie nog steeds snuisteren in mijn vorige schrijfsels… veel lees- en luisterplezier...

Voor degenen die graag komen meevieren… Klik op één van de bovenstaande foto's voor het officiële programma én op een andere foto voor dat van vzw Trefpunt... D'r zit ook een geluidsfragment tussen... mij kan je vooral vinden in het Baudelopark... of rond Sint-Jacobs... tot één dezer dagen óf nachten...? 

Dag 6: Tango in Baudelo (openlucht)

Dag 7: Straattheater...

Dag 9: Slenteren langs straten en pleinen…

Dag 10: "Dag van de lege portemonnees"... jaja, dat komt ervan...

Maar niet getreurd… want deze heren (Roland van Campenhout, Paul Michiels en Jean Blaute) komen samen met ons afscheid nemen van huidige editie van de Gentse Feesten…

Ook zin? Klik op de foto…

 
“Saluu en tôtnoaste joar!”

De ‘Gentsche Fiesten’ zijn begonnen en… aangezien ondergetekende zo veel mogelijk wil genieten van deze 10 dagen en… aangezien ne mens ook nog moet slapen... zal deze blog dus op een laag pitje draaien, maar… niet getreurd… ik nodig jullie van harte uit om de schrijfsels op mijn blog nog eens te gaan verkennen, want hier en daar is er iets toegevoegd of veranderd… veel lees- en luisterplezier...

Voor degenen die graag komen meevieren… Klik op één van de bovenstaande foto's voor het officiële programma én op een andere foto voor dat van vzw Trefpunt... D'r zit ook een geluidsfragment tussen... mij kan je vooral vinden in het Baudelopark... of rond Sint-Jacobs... tot één dezer dagen óf nachten...? 

Dag 1: sfeerbeelden van de Openingsstoet

Dag 2: Sfeerbeelden Baudelopark + gratis fietsstalling

Dag 3: Tango in de Spiegeltent

Dag 4: Ook dit zijn Gentse Feesten…

Dag 5: tijdens de Gentse Feesten is het alle dagen rommelmarkt op 't pleintje naast Sint-Jacobs

Verschillen tussen de soorten Fado

In Lissabon en Porto vinden we de gezongen fado (Fado Cantado) in de oudste delen van de stad, in taveernen ofte fadohuizen. Deze huizen zijn oud en klein en hebben ruwe muren die versierd zijn met de fadosymbolen van deze twee steden: de zwarte sjaal en de Portugese gitaar.

De mannelijke fadista (degene die fado zingt), draagt normaal gezien een zwart pak. Hij zingt over zijn liefdesleven, zijn stad, de levensproblemen, hij bekritiseert de samenleving en de politici. Hij heeft het vaak over stierengevechten, paarden, het verleden en reeds gestorven mensen en hij heeft het bijna altijd over saudade (verlangen).

Maar waar komt het woord fado vandaan? Het vindt zijn oorsprong in het Latijnse woord fatum, wat levenslot betekent, de onvermijdelijke lotsbestemming die door niets kan veranderd worden. Daardoor komt het dat fado zo melancholisch, zo droevig is, vooral als er gezongen wordt over dat deel van de lotsbestemming dat tegengesteld is aan de wensen van de betrokkene.

De vrouwelijke fadista zingt altijd in het zwart gekleed, met een troosteloze stem en over het algemeen met een sjaal over haar schouders. Zij zingt over liefde en dood: het sterven van de liefde, de liefde verloren aan de dood...

Korte opname van een fado gezongen door Antonio Ribeiro

Deze manier van zingen toont op een of andere manier de geest van het Portugese volk: het geloof in een voorbestemd lot, dat ons overkomt en waaraan niet valt te ontsnappen; de dominantie van hart en ziel op de rede en dit leidt naar daden vol passie en wanhoop en laat op die manier een zowel donkere als mooie bedroefdheid zien.

En wat met Coimbra? In Coimbra vinden we dezelfde droevige stijl, maar met andere motieven. De uitvoerders zijn studenten. Beetje bij beetje, namen de jonge mensen, die uit Lissabon en Porto kwamen, hun gitaar en hun nieuwe manier van spelen sloeg aan bij hun medestudenten. Wat was er beter dan, om hun geliefden te imponeren, over hun zielsangst te zingen, omdat zij gemist werden en daarom in hun handen een hart vol smart legden, dat zij alleen konden bevrijden? Welke muziek kan beter de wrevel uitleggen, van het achter zich laten van de beste jaren van hun jong leven en het vrijgevochten studentenleven, dan fado? En zo werd fado de officiële muziek van de afscheidsliederen van elk academiejaar voor de studenten.

Afscheidsballade van het 5^de jaar Rechten 1989 uitgevoerd in 2005

In Portugal dragen de studenten een zwart pak en een zware cape en op die manier wordt fado gezongen in Coimbra. Het lijkt een kleine, naargeestige en donkere menigte die luistert naar dit soort fado, maar in werkelijkheid is het zeer mooi. In de stilte van de nacht - want serenades worden ’s nachts gegeven - hoort men de echo van de guitaren en de stemmen uitdeinen over de vele zwarte capes, of dwalen door de vele nauwe straten en binnendringen in de eeuwenoude stenen.

Overgenomen en vertaald uit volgende webside: klik HIER!

Sopra Demais O Vento - Fernando Pessoa

Sopra demais o vento
Para eu poder descansar
Há no meu pensamento
Qualquer coisa que vai parar

Talvez esta coisa da alma
Que acha real a vida
Talvez esta coisa calma
Que me faz a alma vivida

Sopra um vento excessivo
Tenho medo de pensar
O meu mistério eu avivo
Se me perco a meditar

Vento que passa e esquece
Poeira que se ergue e cai
Ai de mim se eu pudesse
Saber o que em mim vai!

Een vertaling moet ik jullie (voorlopig) schuldig blijven...
Maar ondertussen kunnen jullie genieten van deze fado, die geschreven is door Pessoa en waarop tango gedanst wordt...

Eén van de boeken, welke mijn nieuwsgierigheid naar fado heeft opgewekt, heeft als titel: "Fado · De tranen van de Taag", de auteur is Dirk Lambrechts.

"Dit boek is een heel bijzondere rondleiding door Lissabon en Coimbra. De gids is de fadomuziek die u door stegen en oude barrio's voert, een beetje als een zwerfhond die, schuw omkijkend, door de nachtelijke straten loopt. En deze gids nodigt de lezer voortdurend uit in kroegen en restaurants waar de geur hangt van bacalhau en van olijfolie en waar een goede wijn geserveerd wordt. De Portugese fado is uitgegroeid tot een manier van leven, een ethiek. Fado, dat is de unieke, ongrijpbare versmelting van nostalgie, melancholie en hoop. Portugezen omschrijven het als saudade, maar vraag ze niet om een duidelijke definitie van die term. De fado heeft een verre oorsprong en dit boek biedt de lezer een emotionele rondleiding aan langs alle takken van zijn afstamming. Van Maria Severa, Alfredo Marceneiro en Hermínia Silva tot Amália Rodrigues. Fado. De tranen van de Taag is een heel bijzondere reisgids voor wie meer wil weten over de diepe ziel van Portugal."
Link naar Uitgeverij EPO

Een artikel uit de Volkskrant, over de ondertussen reeds overleden schrijver, kan je lezen via deze LINK. Daarin wordt ons duidelijk gemaakt hoe Dirk Lambrechts gepassioneeerd raakte door fadomuziek.

In Wereldoorlog I - door de Portugezen de ‘Grande Guerra’ genoemd, zij waren nl. neutraal in WO II - zond Portugal ‘zijn zonen’ uit naar Vlaanderen en Frankrijk.
Getuige hiervan is dit standbeeld in Jardim Visconde da Luz in Cascais, een eerbetoon aan de gesneuvelden.

Een link naar Wikipedia om er meer over te lezen…

Met mijn kleinkinderen naar de Zoo van Lissabon geweest…
en volgend tafereeltje wil ik jullie zeker niet onthouden…
de kinderen keken heel gefascineerd toe…:
“nóg een olifantje… nóg ééntje… en nog, en nog…”
Geniet maar mee…

Een 'fado' uit Portugal
waarop een typische 'forrozeira Brasileira' gedanst wordt.

Forró is dansmuziek uit de sertão, het Noordoosten, de woestijn van Brazilië. De zon is daar genadeloos, de grond weerbarstig en de mensen hebben er niet veel, maar wat ze wel hebben is hun daverende dansfeesten, die vaak de hele nacht duren. Oorspronkelijk is het een boerendans muziek, ergens tussen cajun en zydeco en samba in, met snelle, ruige teksten, een sterk aanwezige accordeon en een hele eigen, maar toch typisch Braziliaanse percussie. Dankzij de grote accordeonist en zanger Luiz Gonzaga hebben de baião en de xote – de voornaamste dansen uit de forró – vanaf 1950 de grote steden veroverd, zich daar verder ontwikkeld tot Braziliaanse popmuziek en nu danst heel Brazilië forró!

Je leert meer over de verwantschap tussen Portugal en Brazilië
door de volgende link te volgen.
Klik HIER!

De affiche!

Enkele kiekjes…

Kroonprins D. Henrique (1394 - 1460).

Zoon van koningin Filipa de Lencastre en van koning João I. Onder zijn leiding werden aan de wereld nieuwe werelden gegeven. Als student exacte wetenschappen stichtte hij een opleidingsschool voor navigatietechnieken in Sagres. Zijn groeiende belangstelling voor navigatie leidde hem naar de ontdekking van Madeira in 1418, de Azoren in 1427 en de Kaapverdische eilanden in 1444. Het varen rond de Bojadorkaap was de start van de verkenning van de Westelijke kust van Afrika. Prins Henrique werd opgenomen in de geschiedenis als hét symbool van de ontdekkingen.

De ontdekkingen van Portugal, chronologisch gerangschikt…

De folder, met de namen van de personages die zich op het monument bevinden...

 

Bij deze: de buitenkant van het Monument der Ontdekkingen...

Boven de ingang van dit Monument der Ontdekkingen hangt het zwaard van het koninklijk Huis van Avis (dat werd in 1385 gevestigd na de overwinning van koning Jão I op de Castilianen en heerste tijdens de Gouden Eeuw van Portugal).
Van op afstand lijkt het net een kruis, volgens mij symbolisch voor het feit dat zwaard en kruis nogal vaak dezelfde belangen dienden…

Als je d'r meer over wilt weten klik dan HIER!

Ook dit is Lissabon!

Dit park is een overblijfsel van Expo’98... Een grotere tegenstelling kan je in Lissabon niet vinden… moderne (bijna futuristische architectuur) ingeplant aan de oostelijke waterkant van Lissabon, in een oud industriegebied dat sedert 1990 braak lag…

Klik HIER voor meer informatie!

Na twee weken Lissabon is het zóóóó moeilijk om terug te keren naar het dagelijkse leven. Lichamelijk ben ik wel terug in België maar mijn hart is in Portugal gebleven. De heimwee slaat nu reeds toe… vooral naar Lissabon… Wat een prachtige stad… vol leven… vol muziek… vol saudade… Meer en meer ben ik mij ervan bewust dat ik naar ginder voorgoed wil terugkeren…

Tekst op de steen:

Mouraria Berco
              do Fado

Inaugurado pelo Expo.
Senhor Presidente da Camara
Municipal de Lisboa,
Professor Doutor António
Carmona Rodrigues

13/06/2006

 

Wij zijn vertrokken naar Lisboa…
Terug op 29 juni…
Weer present op deze blog begin juli…
Adeus e até à proxima vez!