Vivere in Circulis
Vivere in Circulis
Ver est, ver quidem –
sed sol ad cardinem stat.
Cortinas etiam claudo,
tenerum nondum accipio
tamquam certam monetam.
In me profecto
frigidum esse sentio.
Tegmen hiemale deponere
mihi nondum licet.
Aestus ac recursus tempus sibi sumunt.
In me habitant –
ne crimen putes.
Natura enim
non statim candidum pingit animum;
saepe nebula cinerea ducitur.
Aliter nescio.
Sic semper fuit,
sic formatus sum.
Super praeterita
spes exspectantis
adhuc aequam spem struit.
Animus est in itinere
ad baptismum novum –
certus id –, et ver
per odores surgens
ad aestimationem hominis veniam faciet.


