Groetjes..

Tijd om te doen en om te laten
Tijd om te luisteren en te praten
Tijd voor een ander om te troosten
Tijd voor je vrienden om te proosten
Tijd om te werken en om te spelen
Tijd voor verdriet en om te helen
Tijd voor een lach en voor een traan
Tijd voor geboorte en dood te gaan
Tijd voor de liefde om te beminnen
Tijd voor wat stilte om te bezinnen
Onwetend hoeveel Tijd je is gegeven
Geniet dus nú, de Tijd van je leven.

Lieve Mama,
Vandaag is het uw sterfdag maar ik
denk liever terug aan de tijd die we
samen waren.U stond heel graag in
de belangstelling, terwijl ik liever op
de achtergrond bleef.We waren zó
verschillend,U ondeugend en ik zo
verlegen.Zit U nu lekker vooraan
op een wolkje te giebelen en mee
te kijken wat dochterlief zit te schrijven?
Ik zou een boek kunnen vullen met
alle streken die U uithaalde maar
de 'leukste' herinnering is toch wel
dat we graag op zondag naar de
Bioscoop gingen.Mijn lief en ik maar
we namen U altijd gezellig mee.
We moesten naar het naburige
stadje lopen, liepen langs een blokje
woningen en ja hoor....Mams ging
belletje trekken en wij konden maken
dat we weg kwamen, want ach....
Zo'n 'oud'  mens die deed dat toch
niet?? Nou wèl dus hihihi....
Dan had U de grootste schik en wij
de grootste schrik...joepie !!
Zelfs de hemel zal wat leuker zijn
geworden toen U aankwam...want
als U binnenkwam kon het feest beginnen.
Vandaag staat er weer een mooie roos
bij Uw foto..en ik geef U in gedachten
een dikke kus die naar boven vliegt.
Veel liefs van mij mam..Ik mis U.

Neem me in je armen
en dans met mij.
Rond de wereld,op de maan.
Wervelend op de wind.
Nog één keer in je armen.
Kom, dans met mij.
Met blote voeten in het zand.
Dartelend in de zon.
Even zorgeloos als een kind.

Het is weer vrijdag en er wordt hier
hard gewerkt.Twee slaapkamers moesten
nodig opgeknapt worden..al zó lang
uitgesteld..alleen in gebruik voor
logeerpartijen.De grootste kamer was
echt leuk..de kleinzoons mochten alles
op de wanden schrijven en tekenen..joepie.
Nu onverwachts het bericht dat manlief
aan zijn hand moet worden geopereerd
dus...zal vanaf begin mrt weken niets
kunnen doen.Nou ja..de grote kamer is
klaar en nu is mijn computerkamertje
de klos.Tussendoor kon ik soms even
achter mijn p.c. maar er moet ook
gepoetst worden en da's mijn werk.
Af en toe toch nog wat bezoekjes
gebracht..niet veel, maar uit een goed
hart hihihi.Hopelijk loopt volgende week
alles weer op rolletjes.Behangen is
géén hobby van ons..dus ik zit tussen
de rommel en wens jullie van hieruit
een heerlijk,zonnig en rustig Weekend.
Met liefs ....Rozemarijn.

Liefde, vriendschap en vertrouwen
zijn in staat een brug te bouwen.
Van mijn hart naar de overkant
waar jij staat - Geef me je hand.
Opdat we sámen verder kunnen.
Elkaar aldoor het beste gunnen.
Stormen zullen we trotseren.
Niets en niemand kan ons deren.
We staan voor elkander klaar.
Nooit meer bang, dus kom nu maar.

Het kleine meisje staat met
haar neusje tegen de ruit.
Van de winkeletalage en 
ze kijkt haar ogen uit.
Haar hartje hunkert naar die
mooie ' Roodkapje'  pop.
Ze weet best, die krijgt ze nooit
want de centjes thuis zijn op.
Toch gaat ze telkens kijken
of haar popje er nog staat.
Met een bonkend hart en
een blos op haar gelaat.
Drie kilometer lopend gaat
ze elke keer maar weer.
Tot op een dag in tranen...
ach haar pop is er niet meer.
Dan is het haar verjaardag
waarop ze niets verwacht.
Maar mama heeft een grote
doos terwijl ze stralend lacht.
Hard heeft ze ervoor gewerkt
kreeg het heimelijk voor elkaar.
Haar kleine meid, zo gelukkig
Roodkapje...is voor haar !

dat kleine meisje dat was ik
Dank je wel lieve mama.

Waar gaat het heen met onze wereld
Kunnen we zelf er iets aan doen?
Terug te keren naar de basis
met normen, waarden en fatsoen.
Geen opgestoken middelvinger
als een ander een foutje maakt.
Niet schelden op het voetbalveld
waardoor een speler wordt geraakt.
Dieren worden zomaar gedumpt
omdat het toch wel lastig was.
Geen ontzag meer voor politie
voor juf en meester voor de klas.
Ouderen 's avonds niet op straat
voelen zich niet meer veilig.
Zelfs een grafje op een kerkhof
is voor sommigen niet meer Heilig.
Kijk ook eens goed naar de TV
Er wordt gevloekt bij 't leven
Wie moet zo aan onze jeugd
het goede voorbeeld geven?
Zo kan ik wel uren doorgaan
maar is het terug te leren ?
Tolerantie, verdraagzaamheid
We kunnen het toch proberen.

Waarom moest je me zo kwetsen?
Het deed zo ontzettend zeer.
De waarheid kan ik wel verdragen
maar leugens kennen geen verweer.
Je was zo stoer, nu is er echter
een lijf dat niet meer bij je past.
Door de ziekte van PARKINSON
zie je het leven als een last.
Puur uit machteloze woede,
je van alles zeer bewust....
Kwets je ieder die je lief is
Verlangend naar innerlijke rust.
Ik neem het je niet langer kwalijk
Besef, je kunt er niets aan doen.
Ook al ben je zo veranderd
Ik hou van je nog net als toen.

zie ook:
mijn gedichtje..VERGETEN

Laat je nooit beheersen
door jaloezie of haat.
Het doet niet slechts een ander
maar ook jezelf veel kwaad.
Bega je toch een fout
bied dan je excuses aan.
Geloof me maar, er is nog nooit
een mens aan doodgegaaan.
Je voelt je stukken beter.
Hoeveel moeite het ook kost.
Want door jaloezie en haat
Is nog nooit iets opgelost.

Met stenen bouw je een huis
met liefde een Thuis.
Dat thuis, dat je omarmt
bij kilte je verwarmt.
Een thuis waar lichtjes zijn.
Je hart weer heelt bij pijn.
Huis waar je tot rust kunt komen
en je veilig weg laat dromen
Thuis is iemand om mee te praten
Je in je waarde wordt gelaten
Worden zorgen je te zwaar
Thuis staat altijd voor je klaar.

Het ging een tijdje niet zo goed
dan weet je ook niet wat je moet
Vorige week werd ik geveld
door fikse buikgriep uitgeteld.
Kerst ging aan mijn neus voorbij
Geen gezellig feest voor mij.
Met de familie bij elkaar
Zat er voor mij niet in dit jaar.
Ik zit echt niet snel te pruilen
maar nu moest ik toch wel huilen.
Het maakte me wat depressief
Kom me troosten, doe eens lief.
Nu heb ik zelf een steuntje nodig
Een knuffel is niet overbodig.
Zodat ik snel weer beter zal zijn.
Veel liefs allemaal van
                           Rozemarijn.

Stille Nacht, Heilige Nacht
O wonder waar 'k steeds op wacht.
Een teken zal aan de Hemel staan
dat getuigt van Uw bestaan.

De wapens worden opgeborgen.
Hand in hand op weg naar morgen.
Niemand die geen voedsel heeft.
En weer respect voor al wat leeft.

O GOD, de wereld is zo bang
en het wachten duurt zo lang.
Als ieder WEET dat U bestaat
Verdwijnt eindelijk alle kwaad.

De mens die zoekt zonder te vinden.
Uw teken zal ons samen binden.
Ons verlossen van angst en pijn.
Dan zal er eindelijk VREDE zijn.

Engeltje, geef mij de kracht
Zelf heb ik toch niet de macht.
'k vraag je om me te geleiden
goed en kwaad te onderscheiden.
Kijkend naar jouw lief gezicht
stralend in het zachte licht
Voel ik de Vrede als voorheen
en geef Liefde aan iedereen.
Kerstgevoel stroomt vol naar binnen
Het moment ons te bezinnen
Wat er van ons word verwacht.
Sinds die ene Wond're nacht
dat het Kindeke werd geboren.
Laat je stem aan ieder horen.
Breng vrede in het hart der mensen.
Meer heb ik dan niet te wensen.

Het leek een doodgewone avond
Maar dat veranderde op slag.
Er klonk muziek,ik keek naar buiten
Het was een sprookje dat ik zag.
Een bonte stoet van kinderen
met glunderende gezichtjes.
Allen dragend een lampion
verspreidend zo hun lichtjes.
Een baby in 'n verlichte kribbe
toonde het beeld van Vrede.
De rij sloot met de Kerstman
Een paard trok de arreslede.

De vreugde welde op in mij
KERST kwam aan mijn raam voorbij.

Zo dichtbij, zo onbereikbaar
Gescheiden door een 'hoge muur'
Elkaar niet meer kunnen vinden.
Doch in mij nog steeds dat vuur
brandend door een stil verlangen.
Verzengend als een stille pijn.
Vandaag is het je verjaardag.
Slechts mijn hart zal bij je zijn.

Gefeliciteerd Ron
kus van mama

Emoties geweven
door mijn leven
brachten mij tot waar ik ben.

Muziek als kleine golfjes
Emoties, kabbelend zacht.
Verdriet als hoge golven
Emoties, beukende kracht.

Door emoties gedreven
geweven door mijn leven
Mag ik zijn wie ik nu ben.

Sinterklaas is weer in 't land
We hebben dolle pret.
Surprises en gedichtjes maken
Schoentjes worden weer gezet.
Overmorgen....PAKJESAVOND
Je voelt de spanning stijgen.
Zijn ze lief genoeg geweest?
Zullen ze wel wat krijgen?
Blozende kindersnoetjes
een beetje bang van binnen.
Er wordt op het raam gebonst
Het feest kan weer beginnen.
Nóóit krijg ik genoeg ervan
Het blijft puur genieten.
Dank u lieve Sinterklaasje
en al uw Zwarte Pieten.

Het leven is een Doolhof
en kan je niets beloven.
Dwalend zoek je naar de weg
en blijft er in geloven
dat je op tijd de uitgang vindt
waar je zo naar smacht !
Veilig in de armen valt
van 't Geluk dat op je wacht.