Woensdag 11 januari 2006
Herkenbaar?
.
Geschreven door sien om 11:16
Reageer op dit bericht
');
document.write('')
if (ns6) {
var tablewidth=textwidth-2*textborder
var tableheight=textheight-2*textborder
}
else {
var tablewidth=textwidth
var tableheight=textheight
}
document.write('
')
document.write('')
}
if (ns4) {
document.write('
')
}
if (ie || ns6) {
document.write('
')
}
function doscroll(){
if (scrollready) {
if(ns4){
document.roof.document.ticker.top+=-step;
if(document.roof.document.ticker.top<-textcontentheight) {
document.roof.document.ticker.top=textheight;
}
}
if (ie) {
document.all.ticker.style.posTop+=-step
if (document.all.ticker.style.posTop<-textcontentheight) {
document.all.ticker.style.posTop=textheight
}
}
if (ns6) {
document.getElementById('ticker').style.top=parseInt(document.getElementById('ticker').style.top)-step
if (parseInt(document.getElementById('ticker').style.top)<-textcontentheight) {
document.getElementById('ticker').style.top=textheight
}
}
timer=setTimeout("doscroll()",50)
}
else {
clearTimeout(timer)
}
}
function DL_GetElementLeft(eElement) {
var nLeftPos = eElement.offsetLeft;
var eParElement = eElement.offsetParent;
while (eParElement != null) {
nLeftPos += eParElement.offsetLeft;
eParElement = eParElement.offsetParent;
}
return nLeftPos;
}
function DL_GetElementTop(eElement) {
var nTopPos = eElement.offsetTop;
var eParElement = eElement.offsetParent;
while (eParElement != null) {
nTopPos += eParElement.offsetTop;
eParElement = eParElement.offsetParent;
}
return nTopPos;
}
function initscroller(){
if (ns4) {
var thisspan=eval("document.roof.document.ticker")
textcontentheight=thisspan.clip.bottom-thisspan.clip.top;
document.roof.left=document.marker.pageX
document.roof.top=document.marker.pageY+1*textborder
document.tickerbg.left=document.marker.pageX+1*textborder
document.tickerbg.top=document.marker.pageY+1*textborder
document.roof.clip.width=textwidth;
document.roof.clip.height=textheight-2*textborder;
thisspan.top=textheight;
thisspan.clip.width=textwidth;
thisspan.clip.height=textcontentheight;
document.roof.visibility="show";
document.tickerbg.visibility="show";
thisspan.visibility="show";
}
if (ie) {
textcontentheight=document.all.ticker.clientHeight
document.all.roof.style.posLeft=DL_GetElementLeft(document.all.marker);
document.all.roof.style.posTop=DL_GetElementTop(document.all.marker);
document.all.ticker.style.posTop=textheight
document.all.ticker.style.clip='rect(0px, '+(textwidth-4)+'px, '+(textcontentheight)+'px, 0px)';
document.all.roof.style.visibility="visible";
document.all.ticker.style.visibility="visible";
}
if (ns6) {
textcontentheight=document.getElementById('ticker').offsetHeight
document.getElementById('roof').style.left=DL_GetElementLeft(document.getElementById('marker'));
document.getElementById('roof').style.top=DL_GetElementTop(document.getElementById('marker'));
document.getElementById('ticker').style.top=-textcontentheight
document.getElementById('ticker').clip='rect(0px, '+(textwidth-4)+'px, '+(textcontentheight)+'px, 0px)';
document.getElementById('roof').style.visibility="visible";
document.getElementById('ticker').style.visibility="visible";
}
doscroll()
}
function setscrollready(whatanswer) {
if (whatanswer==1) {
scrollready=true
checkscroll()
}
else {
scrollready=false
}
}
function checkscroll() {
clearTimeout(timer)
if (scrollready) {
doscroll()
}
}
function reopenpage() {
history.go(0)
}
window.onresize=reopenpage
window.onload=initscroller
Het rollen van de tekst stopt door er met je cursor op te gaan!
');
var widthMinusTwoBorder=textwidth-2*textborder
var heightMinusTwoBorder=textheight-2*textborder
var widthMinusFourBorder=textwidth-4*textborder
var heightMinusFourBorder=textheight-4*textborder
}
|
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 7 januari 2006
mijn blog
Een nieuw jaar!
Nu nog de nodige inspiratie om verder te schrijven op mijn blog.
Verhalen zijn er nog genoeg.
Die wil ik verder vertellen zoals voorheen.
Velen trachten zoveel mogelijk bezoekers te lokken, met plaatjes en met praatjes .
Niet allen even veelzeggend.
Het is naturlijk leuk om bij de blog top honderd te mogen "prijken" maar niet ten koste van.
Ik blijf mijn verhalen zo goed mogelijk vertellen voor hen die geintresseerd zijn.
En......naar kinderuitspraken ben ik ook nog steeds opzoek.
Ik vind ze leuk en velen met mij!
Ik dank mijn trouwe lezers, waaronder de hoofdrolspelers in mijn verhalen : mijn familie.
Wens ook iedereen het allerbeste voor het komende jaar !
En ....we doen ons best naar eigen kunnen en vermogen!
Maandag 2 januari 2006
Mijn eerste nieuwjaarsbrief
Lieve meter,
ik weet dat alle grote mensen
vandaag nieuwjaar komen wensen
en ik dacht er moet van mij ook
een heel klein woordje bij
dat de heer u moge geven:
vrede,voorspoed en lang leven
dit wenst uw doopkindje
francine
merksem ,1 januari 1961
Vrijdag 30 december 2005
Nieuwjaarke Zoete in praktijk
Sneeuw ,wind,regen of koude niets hield ons tegen.
Om 8.00 uur ’s morgens stonden we paraat om “nieuwjaarkezoete” te gaan zingen. Zoals steeds gingen we zingen met gans onze bende.Voor zover we deze compleet kregen want als de jongste de leeftijd had om mee te gaan zingen was de oudste dan weer te oud.
Ons openings- en tevens startlied werd tradioneel voor “de Sjarrel” onze melkboer gezongen. Die was natuurlijk niet onvoorbereid aan zijn melktoer begonnen en had voor elks van ons een traktaat bij. Dat werd alvast als eerste van vele in onze,door moe gestikte,zak gestoken.
Blijgemutst vertrokken we, begeleid door onze moeders,die onopvallend aanwezig waren, aan onze ronde langs de middenstanders en boerderijen in de Tuinwijk. Moesten we die tocht heden ten dage overdoen we zouden niet veel te zingen hebben want net als die vertrouwde melkboer verdwenen ook de boerderijen en de meeste winkeltjes! Op het einde van de tuinwijk maakte de moeders met de jongste kinderen rechtsomkeer.
Wij mochten ,voor onze laatste keer, nog tot 's middags op de Bredabaan zingen. Zo zongen mijn nicht en ik ons een weg naar haar moeke in Schoten. Daar arriveerde we moe en hongerig want ik herinner me nog goed de lekkere boterhammen die door moeke eigenhandig van het brood werden afgesneden.
Met de bus keerde naar huis of we werden thuis gebracht. Daar keerde we boven de tafel onze zak om om onze kruimelige buit te sorteren. Daar waren verschillende halve frankskes, lollies, chocoladerepen,appelsienen,appels, sleutelhangers, bladwijzers en heel veel letterkoekjes(noppekes)
Wat waren we rijk!
Geschreven door sien om 16:57
Reageer op dit bericht
Woensdag 28 december 2005
Ine 3 jaar!
Dinsdag 27 december 2005
Nieuwjaarke zoete of hoe het begon.
Nieuwjaarke zoete,
’t varken heeft vier voeten
Vier voeten en ne staart,
Is dat dan geen centje waard?
Al sinds mensenheugenis kennen we dit gebruik waarbij het oud jaar werd uitgezongen en het nieuwe jaar ingezongen .
Dit gebruik dat afstamt van de oude Germaanse midwinterfeesten duurden van half november tot half januari.
Op die manier probeerde men de goden gunstig te stemmen opdat de dagen na 21 december (de kortste dag) weer langer zouden worden.
In de Middeleeuwen was nieuwjaarszingen een ritueel waarbij zangers langs de deuren trokken, een lied zongen en daarvoor eten en drinken opeisten. Dat bedelen ging soms vrij direct. Men drong de huizen binnen en nam mee wat men van zijn gading vond.
In de negentiende eeuw gingen bepaalde beroepsgroepen langs de deur met nieuwjaarswensen. Vuilnisophalers en lantaarnopstekers ontvingen dan een fooi voor het rijm dat door de plaatselijke schoolmeester was gemaakt.
Nachtwakers trokken het langst zingend door de straten om een nieuwjaarsfooi. Dit zingen gebeurde op oudejaarsavond.
Deze verkapte vorm van bedelen en werd gezien als een welkom extraatje.In de eerste helft van de twintigste eeuw verdwenen de laatste zingende nachtwakers.
Op sommige plaatsen is dit gebruik verdwenen terwijl het op andere plaatsen zelfs aangemoedigd wordt door de organisatie van wedstrijden en dergelijke.
Dit nieuwjaarzingen gebeurt nu heel vredig, ludiek en speels door kinderen van 4 tot ongeveer 12 jaar,
zij gaan op oudjaar ’s morgens langs de deuren en zingen hierbij oudejaarsliedjes.
In ruil voor hun gezang krijgen ze dan wat snoep of een geldstukje.
Wanneer er echter geen beloning volgt klinkt heel soms uit de mond van de meer gedurfde zangertjes(zie:de directe aanpak uit de Middeleeuwen):
"Hoog huis,laag huis
er zit een gierige pin in huis"
Geschreven door sien om 15:18
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
Wie kent dit nog?
Vandaag begint officieel de winter en die werd vroeger traditioneel ingezet met de plezante"buitensluit" . Dit in onbruik geraakt “spelletje”hield in dat diegene die binnen waren de deur of ingang blokkeerden om die zij wilden binnenkomen buiten te sluiten. Die persoon die tevergeefs de deur trachtte te openen werd verwittigd door het roepen van :"…buitensluit…en…..wat beloofd ge ….."? Je mocht enkel dan binnen wanneer je ,je “tol” betaalde, dat ging van geen huiswerk,een centje, een snoepje maar ook een kusje kon volstaan!
Een mooi verwijs naar de winter die we ook liefst buitenlaten! Toch jammer dat dit gebruik ook is buitengevallen. Of wordt het toch nog gespeeld?
Vrijdag 16 december 2005
De broek van grootmoemoe!
Natuurlijk vierden we ook het kerstfeest met heel de familie. De opzet en organisatie kwamen van ons moe. Omdat ze boven ons woonden en er beneden meer plaats was gebeurde het daar. En ruimte hadden we zeker nodig, vooral de laatste jaren wanneer de familie begon aan te groeien .
Menig lief of vrijer heeft er zijn ontgroening als toekomstig familielid mogen beleven!
In de begin periode echter waren we met 9 kinderen en allen kregen we van de koppels volwassenen een pakje vanonder de kerstboom. Dit waren bescheiden en veelal praktische cadeautjes .Dat kon gaan van een boek, sokken een sjaal handschoenen of muts maar van ons moe kregen we steevast ondergoed (broeken)cadeau. Dat was zo van toen we kleine dreumesen waren tot we meer kokette tieners werden . En dan werd met die onderbroeken wel eens serieus gelachen. Want het betrof hier “degelijke” onderbroeken zonder strikske of kantje en volledig tijdloos. Waar we nog het meest moesten om lachen was dat moe iedere keer dacht dat ze een echte verassing voor ons had! Onze reactie was er dan ook altijd één van gespeelde verbazing! Waar ons moe het meest van hield was dat wij kinderen ons verkleedde en toneelstukjes opvoerde. Dat was natuurlijk iets wat we met alle graagte deden!
Er werden ook gezamenlijke spelletjes gedaan zoals het onder de tafel doorgeven van allerlei attributen waarnaar we moesten raden. Ook de toen klassieke fopartikelen kwamen aan bod. Zo waren er:suikerklontjes waar een plastiek spinnetje in zat, neppralines, lekkende glazen en meer van dat soort sfeermakers.
En in plaats van het vuurwerk dat nu met deze dagen de lucht in geschoten wordt waren wij in de wolken met onze sterrestokjes-vuurwerk!
Het kerstfeest bij moe was gewoon hartelijk, luidruchtig,warm, gezellig en ….schitterend!
Donderdag 15 december 2005
Uit het leven gegrepen,...echt gebeurt?
Inbrekers in de tuin...
Hermanneke uit Beveren ging naar bed, toen zijn vrouw zei dat er licht brandde in het tuinschuurtje, wat ze net kon zien uit het slaapkamerraam.
Hermanneke ging naar de achterdeur om het licht in het schuurtje uit te doen, toen hij zag dat er een paar kerels (kerstmannekes?) zijn spullen aan het jatten waren.
Gauw belde hij 112, en zei: “er lopen dieven in mijn achtertuin, en die stelen mijn spullen”.
De brigadier vroeg: ” zijn ze ook in huis?”, en Hermanneke zei : “nee”.
Toen zei de brigadier: ” doe de deur goed op slot, dan komen we als we tijd hebben even langs, want alle politieauto's zijn op dit moment ergens anders bezig”.
"ok" zei Hermanneke, hing op en telde tot honderd,
toen belde hij weer 112: “met Hermanneke uit Beveren , ik belde zojuist ook al dat er dieven in de tuin rondliepen : wel ik heb ze allemaal doodgeschoten.”
En hij hing de telefoon weer op.
Binnen vijf minuten kwamen er drie politiewagens en een ambulance aanscheuren.
De politieagenten rekenden de inbrekers in op heterdaad
De brigadier kwam naar Hermanneke en zei:” ik dacht dat jij ze had neergeschoten?”
Hermanneke zei: “Ik dacht dat jij geen auto's ter beschikking had!”
(ZO MOET JE DAT DUS DOEN...?)
Maandag 12 december 2005
ons
Ons kent ons.
Deze uitdrukking om aan te duiden dat men zichzelf of dichte familie goed kent is een goede verwijzing naar het Antwerpse(?) gebruik om over nichten en kozijns te praten met het bezittelijke voornaamwoord “ons”. Het overkwam me meermaals dat wanneer ik over nichtjes of kozijns sprak men me vroeg of ik over mijn zussen en/of broers sprak. Bij ‘ons’ is dit gebruikelijk , over een nicht spreken we dus van ons….. en over een kozijn gaat het van onzen…… Zelfs al zien of horen we elkaar niet meer het blijft ons/onze.
Als dit dan toch een typisch Antwerps fenomeen is spruit dit dan voort uit ‘ons’ chauvinisme, onze groepsgeest, onze hebzucht, of onze………? Verduidelijkt dat angst of niet open staan voor ‘vreemden’ van sommigen van ‘onze’ Antwerpenaars?
Alhoewel het ook kan wijzen op een close of een hechte groep en goede familiebanden.Over onze man spreken we van' die van ons' of de mannen over hun vrouw als 'di van ons'! (soms die van olle)
Bij ‘onze’ kinderen gaat dit gebruik er, samen met het Antwerpse dialect er toch wat uit, alhoewel de meer favoriete nichtjes en/of kozijn toch nog op die ‘ons’ manier, bewust of onbewust, worden benoemd.
Tja…ons kent ons!
Donderdag 8 december 2005
IMAGINE
it's easy if you try,
no hell below us,
above us only sky.
Imagine all the people,
living for today yu-huh.
Imagine there's no countries,
it isn't hard to do,
nothing to kill or die for,
and no religion to
Imagine all the people
living life in peace yu-huh.
You may say I'm a dreamer
but I'm not the only one
I hope some day you'll join us,
and the world will be as one.
Imagine no possesions,
I wonder if you can,
no need for greed or hunger,
a brotherhood of man.
Imagine all the people,
sharing all the world yu-huh.
You may say I'm a dreamer ...
John Lennon
Donderdag 8 december 2005
Oliver Twist op het kerstfeest
December, de feestmaand begon al met de verjaardag van ons ma op 2 december .
Er volgde dan die spannende periode rond sinterklaas en dan waren er de verschillende kerstfeesten die we bezochten. De organisatie van die kerstfeesten gebeurde door de “Belgische dienst der Posterijen”. Dat maakte van deze uitstappen ook een heel familie gebeuren want zowel onze pa als zijn broer Francois waren werkzaam bij de Post
Ik herinner mij vooral de feesten in de feestzaal op het Antwerpse Kiel en in de Biljart Palace op het Astridplein.
Het feest werd opgeluisterd door clowns, goochelaars en acrobaten maar de climax was natuurlijk “het kerstmanneke” die voor alle kinderen een geschenk, aangepast aan de leeftijd, had meegebracht.
Op het einde van de voorstelling werden de familienamen met initialen van onze vaders afgeroepen gevolgd door meisjes…of jongens… en het geboortejaar van het kind. Bij ons moest er altijd wel iemand op het podium komen want wij vulde met onze”clan” haast elk jaartal in.
Op één van die kerstfeesten kregen we vooral boeken en daar is dan mijn leeshonger ontstaan. Met de boek of boeken die we kregen was ik zeer gelukkig en kon niet wachten om te beginnen met het lezen ervan! Ik kreeg er heuse klassiekers zoals “Onders moeders vleugels “ van Louise Alcott en de "Oliver Twist" van Charles Dickens maakte zo’n onuitwisbare indruk dat ik hem haast stuk las. Ik zag meermaals een verfilming en nu nog prijkt hij bij mijn “beste- boeken” top 10
Woensdag 30 november 2005
Ons beurseke
De winterpiek van vorige dagen, de erbarmelijke toestand van sommige medemensen en het overlijden van 2 daklozen in ons landje deed me denken aan een oud liedje dat moe ons leerde.
Dit liedje zongen we op 31 december bij het nieuwjaarkezoete - zingen. Dit klonk zo anders dan de gebruikelijke en veel gehoorde nieuwjaarsliedjes dat we meermaals complimentjes kregen voor het mooie en originele liedje dat we brachten.
We staan hier in de kou
te schudden en te beven.
Ons hartje klopt van rouw.
Ach wil ons toch wat geven,
wat bier of brandewijn
maar geld zou beter zijn
Want in die arme dagen
Ons beurseke is zo klein
ons beurseke is zo klein.
(liedje begin 1900)
Zondag 27 november 2005
Wat een schatje(s)
10 maand oud en beste vriendjes met....
dat kindje in de spiegel!
dat kindje in de spiegel!
Geschreven door sien om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 19 november 2005
Sinterklaas
(+-1963)
Angst….Verwachting….blijdschap….verontwaardiging….
boosheid en verdriet.
Deze gevoelens werden mij door sinterklaas gebracht .
Als kleine gasten waren we de dagen, zelfs weken voor sinterklaas extra braaf en extra lief. Dat schreven we dan ook aan sinterklaas in onze brief, héél netjes en héél doordacht .Later gooiden we die zorgvuldig geschreven brief, met de hulp van onze ouders, in de kachel want de lettertjes zouden de goed heilig man wel via de schouw bereiken.
De eerste dagen van december lagen we stil en stokstijf in ons bed te luisteren of “hij” al op ons dak was en de nacht van 5 op 6 december durfden we amper te ademen en probeerden we vooral niet in ’t slaap vallen! Beneden stonden de 3 borden met wat eten voor het paard, suiker, wortel, brood en een raapje te wachten tot de inhoud werd omgewisseld met marsepein, chocolade en mandarijntjes.
In de Grand Bazaar op de Groenplaats hadden we hem natuurlijk al gaan begroeten .Op de vierde verdieping onder de grote koepel zat hij op zijn troon de handjes te schudden van de verwachtingsvolle, meestal angstige kindjes, die in een lange in de rij stonden aan te schuiven. Van de bijhorende zwarte Pieten kregen we een klikker( hoe heet nu zo een ding?) een prulletje in blik waar je moest op nijpen en dat een klikkend geluid voortbracht. Overal in de winkel en op de Meir hoorde je dat geklik. Eens thuis verdwenen die spullen dan ook op onverklaarbare wijze (?)
Ik moet een jaar of elf geweest zijn toen het mysterie van sinterklaas voor mij ontluisterd werd. Aan het begin van mijn puberteit reageerde ik met geschokte verontwaardiging, mijn vertrouwen was serieus geschonden. Toen mijn pa dan ook rond die decemberperiode zoetlief een afbeelding van de sint in de krant liet zien “kijk eens wie hier staat” reageerde ik gepikeerd en boos op zijn "leugens".
Jaren later, ik had toen zelf al kindjes, die op hun cadeautjes wachtten.Weer was het sinterklaasnacht en ook toen durfde ik amper te ademen en zeker niet in ‘t slaap te vallen. Geen gerommel op het dak, wel bang afwachten. In het ziekenhuis waakten bij ons ma die moeizaam ademend haar laatste nacht passeerde.Net 55 jaar geworden stierf zij op 6 december en verdween met sinterklaas.
Donderdag 17 november 2005
Grootoudersfeest
Vandaag was het grootoudersfeest in het schooltje!
Daar kregen we een boswandeling met zoektocht voorgeschoteld.
En echte speurneuzen zijn altijd in het bezit van een vergrootglas!
Wie zie ik daar nu?
Ik heb hier een cadeautje, Oma,opa
voor wie,voor wie is dat? 'k heb voor u
Voor oma en opa een pakje klaar.
Zij zijn zo'n lieve schat. Feest,feest,feest!
Dag oma,dag opa Kusjes om ter meest!
Ik vind jullie zo lief Ine
Dag oma ,dag opa,
Ik blijf je hartedief!
Sam
Daar kregen we een boswandeling met zoektocht voorgeschoteld.
En echte speurneuzen zijn altijd in het bezit van een vergrootglas!
Wie zie ik daar nu?
Ik heb hier een cadeautje, Oma,opa
voor wie,voor wie is dat? 'k heb voor u
Voor oma en opa een pakje klaar.
Zij zijn zo'n lieve schat. Feest,feest,feest!
Dag oma,dag opa Kusjes om ter meest!
Ik vind jullie zo lief Ine
Dag oma ,dag opa,
Ik blijf je hartedief!
Sam
Dinsdag 8 november 2005
Dicht bijeen!
Het lijkt wel of de herfsten en winters vroeger kouder waren . We hadden dan ook niet de luxe van een centrale verwarming .Enkel de huiskamer werd verwarmd door een kolenstoof. Aan de achterzijde van ons huis boden de weilanden en de polder geen enkele isolatie.. Ik deelde de kamer en het bed met mijn zus en in de winter gebeurde het meer dan eens dat ons geen blik op de buitenwereld gegund werd door de ijsbloemen die het raam volledig inpalmden.
Met onze nageltjes krabde we het ijs weg tot we de weiden en de polder, waar nu de autosnelweg ligt, met een wit tapijt bedekt weer zagen!
Bij erge koude werd samen met een extra “sasie”een verwarmd strijkijzer,zo één dat op de kachel verwarmd werd, in handdoeken gewikkeld en onder in ons bed gelegd.
Bij gebrek aan voldoende strijkijzers werd die functie wel eens overgenomen door een verwarmde baksteen. We kropen wat dichter bij elkaar en de koude bleef uit ons bedje!
En nu de nachten frisser worden staat mijn raam halfopen, de centrale verwarming staat uit, een extra “sasie”,wat dichter bijeen en...
ik slaap weer als vanouds!
Vrijdag 28 oktober 2005
Geschikte bloemen
Een min of meer verwaarloosde hobby in mijn, naar mijns inziens, veel te korte leven is toneelspelen.
Tientallen jaren na toneelspelen in verschillende (amateur)gezelschappen lag deze microbe knusjes opgeborgen. Tot enkele jaren geleden onze jongste dochter actief werd in een vrijetijdsbeweging voor mensen met een handicap. Deze organisatie heeft verschillende activiteiten op haar programma staan waaronder ook toneelspelen.De microbe ontwaakte toen ik werd gevraagd om bijstand achter de coulissen te verlenen, maar dat ontaardde in het spelen van een klein rolletje.Ik leerde deze mensen met hun mentale achterstand beter kennen, begrijpen en appreciëren.
En ondertussen draai ik voor de tweede keer graag mee in hun productie. Ik begeleid de hoofdrolspeelster en praat door middel van een klein rolletje het stuk aaneen.
Onlangs werden in de media de meest gevreesde mensen bekend gemaakt. Tot mijn grote verontwaardiging en verbazing zijn dat zowel onze allochtone medemens als mensen met een mentale handicap.
Onbekend maakt onbemind dus nodig ik iedereen bij deze uit om te komen kijken naar de voorstelling van het stuk "Geschikte bloemen"
Deze enigszins beperkte maar uitermate lieve, aanhankelijke mensen spelen de ziel uit hun lijf in dit toneelstuk. En echt je kan niet anders dan van hen houden, stuk voor stuk!
Het stuk 'Geschikte bloemen' werd geschreven en geregisseerd door
Debbie Vermeersch en Claus Stoll.
Meer dan 20 acteurs met een handicap brengen je het mooie verhaal van een bloemenverkoopster die op een pleintje wil komen wonen maar die niet door iedereen wordt aanvaard.
Dit theaterproject is een produktie van Troefel vzw en Ludentia vzw.
Beiden zijn organisaties die vrijetijdsbesteding organiseren voor personen met een handicap.
<? Speeldata:première op donderdag 3 november om 20 uur
avondvoorstellingen op vrijdag,4 november om 20 uur
op zaterdag 5 november om 20 uur
matiné op zondag, 6 november om 15 uur
Plaats: Cultureel Centrum Brasschaat
Auditorium Gemeentpark 10
2930 Brasschaat
Zaterdag 15 oktober 2005
Griezelen
Van Halloween hadden wij toen nog nooit gehoord.
Maar de chrysanten en het verplichte kerkhofbezoek op 1 november waren ook toen reeds een jaarlijks fenomeen.
Voor de volwassenen een naargeestige en deprimerende periode, voor ons, kinderen, betekende het een uitstap naar familieleden die we maar af en toe zagen.
Zo gingen we steevast naar het Schoonselhof het alomgekende kerkhof in Hoboken. Welke graven er juist bezocht werden of welke getooid werden met een pot chrysanten van het kraampje voor het kerkhof, het boeide me niet echt. Enkel het familiebezoekje nadien had nog iets verrassend.
Mijn interesse werd pas gewekt na het overlijden van onze bejaarde buurvrouw. Nu was er op het kerkhof van Merksem een graf van iemand die ik in levende lijve had gekend. Ik moet nog vrij jong geweest zijn toen ik, op zoek naar het graf van dat madammeke, de opschriften op de graven begon te lezen. En voila mijn luguber trekje was geboren. Om niet als een freak aanschouwd te worden waren deze, toch wel griezelige en spannende wandelingen, mijn geheim!
Nu ben ik niet de echt een persoon om de graven van mijn dierbare frekwent te bezoeken of te verzorgen.
Voor mij, zijn deze overledenen op een plekje diep in mijn hart. En toch bezoek ik “graag” kerkhoven, zoals Père Lachaise in Parijs, het Joods kerkhof in Praag of dichter bij huis het Schoonselhof. De artistieke grafzerken met hun opschriften die heel wat verraden over de begraven persoon kunnen mij enorm boeien. Zo bezochten we ooit een kerkhof in Groot-Brittanie waar beroep en overlijdensoorzaak op de zerken vermeld wordt.
En om in de sfeer van Halloweense doodshoofden en rammelende kettingen te blijven : In Dublin hoorde we van een gids dat er, tijdens de 19e eeuw, bij nacht en ontij lichamen van het kerkhof gestolen werden om dan te verpatsen aan professoren van de universiteit. Deze gretige afnemers hadden op deze manier "levens"echt studiemateriaal.
Regional price fluctuations may have been in place, for six bodies from the best graverobbers in London could cost as little as £72, while a body in Edinburgh might cost between £10 and £20
R.I.P.
Vrijdag 7 oktober 2005
Preventie
Wanneer de herfst de lucht verkilde kregen we extra bescherming tegen de seizoensgebonden verkoudheden. Verscholen onder onze kleding, gelukkig maar, moesten we ons onderlijfje aan.
Het onderlefke, zoals dat genoemd werd , een katoenen hemdje met een flanellen binnenkant en een knoopjessluiting op de rug, werd gedragen over een onderhemdje ter voorkoming van een borstvalling.
Die onderlijfjes waren “de” maidentrip van moe haar nieuwste aanwinst.: haar Singer naaimachine.
Dit, zou later blijken, werd haar trouwe assistent in het creëren van praktisch al onze kleding tot en met de allernieuwste modelletjes. Maar voor het zover was dienden we eerst die onelegante,goedbedoelde onderlijfjes af te dragen.
Er restte mij dus maar één ding:......zonder verkoudheden snel groot worden !
2 reacties op dit bericht
en
dan al niet aan voorafgegaan
voor er beslist werd hoe en wie de put moet graven
en dan de evaluatie en verslagen die nadien nog eens moeten gemaakt worden
hoeveel kost zo\'n putje dan ?
Groetjes van Bomma
Hallo Sientje,