Wereldoorlog II (11)
Alsof het niet genoeg was kreeg de generatie waartoe mijn grootouders behoorde nog een oorlog te verduren. Hun kinderen ,onze ouders, hun jeugdjaren werden ruw verstoord.
Na een moeizame wederopbouw na de eerste wereldoorlog en jaren met groeiende en "betere" werkgelegenheden verzeilde ons land in het begin van de jaren dertig in een zware economische crisis. Deze veroorzaakte een hoge werkloosheid in Antwerpen met grote armoe tot gevolg. In 1936 brak na het voorbeeld van de Antwerpse dokwerkers een nationale werkstaking uit. Men eiste loonsverhoging en een veertigurenwerkweek.
In Duitsland groeide de macht van het nazisme en reeds in 1938 leefden bij velen de vrees voor oorlog. Die angst werd spoedig bewaarheid en in 1940 was wereldoorlog II een tragisch feit.
In de vroege ochtend van 10 mei werd de bevolking uit de slaap gerukt door luid vliegtuiggeronk en artilleriegeschut.
Vele gezinnen sloegen op de vlucht en anderen zochten beschutting in kelders.De scholen werden gesloten en er werden schuilplaatsen ingericht. Op 18 mei was Antwerpen bezet , en met de hakenkruisvlag boven op de Antwerpse kathedraal, keerde een zeer bedenkelijke "rust" weer.
Wel werd het rantsoeneringssysteem definitief, de meeste voedingswaren konden slechts gekocht worden door middel van zegels waarvan iedereen er regelmatig een zeker aantal kreeg. Een voorbeeldje: In juni had men recht op een kwart brood .
In de meeste gezinnen was het alles behalve een "vetpot" en men moest in rijen aanschuiven om zijn dagelijks rantsoentje te bemachtigen.
Boter eieren vlees, tabak ,zeep en zelfs kolen schenen zeldzaam te worden.
Daar kwam nog bij dat de winter van 1941-1942 lang en uitzonderlijk streng was. December 1941: Een halve kilogram aardappelen per persoon, 150 kg kolen per maand. Men noteerde temperaturen van -17 °
Velen begonnen zienderogen te vermageren, hadden griep of zelfs tbcMeer en meer Antwerpenaren besloten vrijwillig in Duitsland te gaan werken.
Begin 1943 werden alle mannen tussen 18 en 25 jaar opgeëst om in Duitsland te gaan werken.
De ondervoeding nabij en bedreigd met de inhouding van hun rantsoenkaarten vertrokken Louis en Francois in de loop van dat jaar naar het land van de bezetter. Daar werkten ze in een fabriek in Hamburg.
In die periode waren in Duitsland niet minder dan 7 miljoen buitenlandse dwangarbeiders tewerkgesteld.
1 reactie op dit bericht
rantsoenering
rantsoenering is enkel dat ge bepaalde produkten enkel kon KOPEN met voorlegging van de nodige zegels het was dus niet met die zegels dat ge betaalde maar met de nodige ping ping en ge kon natuurlijk het meeste zoniet alles op de zwarte markt bekomen als ge er geld tegenaansmeet
veronderstellend dat ge het had.Hier zijn velen aan een goed kapitaal geraakt op kosten van de brave burger eigenaardig dat na de oorlog er zoveel huizen aangekocht werden door agrariers? En als nu de oogst wat tegenslaat wordt er gewillig met subsidies gezwaaid!