Sneeuw

Een engeltje was ik niet echt (alhoewel) en het gebeurde dan ook weleens, heel soms, dat ik mijn jongere zus plaagde.
Mijn onhebbelijke gewoonte, toen mijn pleziertje, bestond er in haar te doen schrikken.
Wij deelden samen de slaapkamer en wanneer ik haar hoorde komen verstopte ik mij op de meest onmogelijke plaatsen.
Zo kroop ik in de kleerkast, op de vensterbank achter het gesloten gordijn, onder het bed tot zelfs op de kleerkast.
Als zusjelief dan de kamer in kwam sprong ik tevoorschijn als een duiveltje uit een doosje.

Maar loontje komt om zijn boontje en zo kreeg ik jaren later het deksel op de neus toen ik die truc bij mijn vriend (nu mijn man) op een overvolle Bredabaan wou uithalen.

Terwijl hij nog wat uit de auto ging nemen wandelde ik al verder en verstopte me achter het eerste het beste hoekje.
 Ik gluurde om te kijken wanneer hij zou komen en toen deed ik met een gil mijn duivel- uit- het- doosjes-sprong vlak voor de voeten van…… een verschrikte onbekende die een paar passen voor mijn doelwit liep .
Mijn vriend had deze onfortuinlijke foppoging met ongeloof zien gebeuren en stikte haast van het lachen en ik…....deed niet liever dan door de grond te zakken van schaamte!

Voortaan zou ik me (soms) wel als een engeltje gedragen!

           
<

° °   °     °     °°    °   °   °    °     °   ° °°   °    °   °        °      °         °         °       °      °       °
°

Het deed goed haar nog eens terug te zien.Toch heeft ze me bloed, zweet en tranen gekost.

Bloed, nu ja, van me te prikken in die rotnaald. Zweet van mijn noeste inspanningen en tranen van onmacht en onkunde als moe reclamerend zei dat ik niet het nodige geduld, potience, had.
 Moe haar Singer-naaimachine kreeg een plekje bij nicht Marina en daar was het dat ik haar na al die jaren weer eens terug zag.
 Net als vanouds, alsof de tijd had stil gestaan, had ons Marina zelf de inhoud van de schuifjes onaangeroerd gelaten.
Hoewel onaangeroerd nu ook weer niet want ze vertelde me dat ze de bobijntjes met garen soms vast neemt er er zelfs aan ruikt om de herinnering aan ons moe weer op te roepen.
Ik hoorde in gedachten het getik,soms snel dan weer voorzichtig,precies. Ik zag haar geslofte voeten de trapper bedienen en haar gekromde rug vol potience gebogen over haar werk.

Met de machine wordt niet meer gewerkt al zou dat heel goed kunnen, alles nog intact alleen…de machinist is niet meer!

Deugnieterij was er natuurlijk ook bij. 
Het speelgoed dat we daarbij gebruikte bestond uit recyclagemateriaal. Resten van buizen die dienden om elektriciteitsleidingen in te stoppen en het reclameboekje van een postorderbedrijf waren ons materiaal.

De blaadjes uit het unigro- boekje,alleen die hadden het juiste formaat, werden in de hoogte gehalveerd en er werden pijltjes mee gerold. Zo een pijltje stopten we in de klakkebuis, een holle pvc buis  die we met verschillende bandjes gekleurde tape een persoonlijke toets hadden gegeven.  Met de kant van het papieren pijltje aan onze mond bliezen we uit volle kracht zodat het papieren pijltje meters ver belandde.

In kampen verdeeld bestookten we elkaar met die papieren pijltjes, waar we op voorhand een flinke hoeveelheid munitie van hadden gemaakt. Maar de echte sport bestond erin de pijltjes te richten op de vliegenramen waar ze, met een beetje geluk, mooi rechtop in de gaasjes bleven steken. 
 En…een mens krijgt wat hij verdiend……
ons gedroomd slachtoffer was niemand minder dan zotte Jeanne.

Het speelgoed waar wij als kind buiten mee speelden verschilt enigszins met het hedendaagse speelgoed.
Hoewel sommige speelgoedjes blijvers of steeds weerkerende zijn .
Buiten ons fietsje en onze step(trotinet) sprongen we in de koord. Een springtouw is zo een steeds terugkerend fenomeen.We speelden er mee  op het voetpad voor de deur of op de speelplaats van de school. Je kon je er op je eentje mee vermaken of je laten begeleiden bij het draaien met de koord, onder het zingen van springkoord - liedjes zoals: ”in spin de boer komt in, uit spuit de boer gaat uit”.
 De hoela-hoep vroeg om een zekere vaardigheid. Ik gebruikte deze dan ook meestal om mijn hondje kunstjes te leren.

 Met  kleine balletjes tegen een muur gooien zodanig dat ze terugketsten was ook een populair spelletje uit”onze”tijd. De kunst bestond erin om dit met twee, drie of zelfs vier balletjes te presteren als een echte jongleur. Ik oefende ijverig, tot ergernis van ons ma,  tegen de met hout beklede muur van onze koepel.
Badminton, of een proberen tot, speelden we ook.
 Ik denk niet dat er speelgoed is maar meer mee kan gevarieerd worden dan een simpele bal.
 Zo speelde we ook het oude spelletje “Antoinette wie heeft de bal” Waarbij één kind dat met de rug naar andere kinderen staat een bal over haar hoofd heen naar de andere werpt, diegene die de bal vangt verstopt deze achter zijn/haar rug. Al zingend "Antoinette wie heeft de bal ,draai u eens om dan weet ge het al" moest diegene die gegooid had raden wie de bal verstopte.

Tikkertje heette bij ons 'katteke' en hier waren  wat variaties zoals’ katteke op de hoge’ of het bij prille pubers geliefde ‘katteke kus’, waarbij je diegene die je tikte een kusje mocht geven.

Hinkelen was heel erg in. Met krijt tekenden we een hinkelpark  op de stoep, (zeker niet voor een huisgevel!)  Een hinkelpark bestond in verscheidene modellen en bestond uit verschillende genummerde vakken in één groter vak. Daarin werd afwisselt een steentje geworpen of verder geschoven en hinkelend, op één been springend, dienden we alle vakjes te bezoeken . Wie het hoogste cijfer haalde zonder met twee benen de grond te raken
 was gewonnen.
 Je kon er zelfs de hemel mee bereiken!
Het kattekwaad, wees gerust, volgt nog!

Een nieuw jaar!
Nu nog de nodige inspiratie om verder te schrijven op mijn blog.
 Verhalen zijn er nog genoeg.
 Die wil  ik verder vertellen zoals voorheen.
Velen trachten zoveel mogelijk bezoekers te lokken, met plaatjes en met praatjes . 
Niet allen even veelzeggend.
Het is naturlijk leuk om bij de blog top honderd te mogen "prijken" maar niet ten koste van. 
Ik blijf mijn verhalen zo goed mogelijk vertellen voor hen die geintresseerd zijn.
En......naar kinderuitspraken ben ik ook nog steeds opzoek.
Ik vind ze leuk en velen met mij!  
Ik dank mijn trouwe lezers,  waaronder de hoofdrolspelers in mijn verhalen : mijn familie.
Wens ook iedereen het allerbeste voor het komende jaar !
En ....we doen ons best naar eigen kunnen en vermogen!

   Inbrekers in de tuin...

Hermanneke uit Beveren ging naar bed, toen zijn vrouw zei dat er licht brandde in het tuinschuurtje, wat ze net kon zien uit het slaapkamerraam.
Hermanneke ging naar de achterdeur om het licht in het schuurtje uit te doen, toen hij zag dat er een paar kerels (kerstmannekes?) zijn spullen aan het jatten waren.
Gauw belde hij 112,  en zei: “er lopen dieven in mijn achtertuin, en die stelen mijn spullen”.
De brigadier vroeg:  ” zijn ze ook in huis?”,  en Hermanneke zei : “nee”.
Toen zei de brigadier: ” doe de deur goed op slot, dan komen we als we tijd hebben even langs,  want alle politieauto's zijn op dit moment ergens anders bezig”.
"ok" zei Hermanneke,  hing op en telde tot honderd,
toen belde hij weer 112: “met Hermanneke uit Beveren ,  ik belde zojuist ook al dat er dieven in de tuin rondliepen : wel ik heb ze allemaal doodgeschoten.”
En hij hing de telefoon weer op.

Binnen vijf minuten kwamen er drie politiewagens  en een ambulance aanscheuren.
De politieagenten rekenden de inbrekers in op heterdaad
De brigadier kwam naar Hermanneke en zei:” ik dacht dat jij ze had neergeschoten?”
Hermanneke zei: “Ik dacht dat jij geen auto's ter beschikking had!”

(ZO MOET JE DAT DUS DOEN...?)

Ons kent ons.
Deze uitdrukking om aan te duiden dat men zichzelf of dichte familie goed kent is een goede verwijzing naar het Antwerpse(?) gebruik om over  nichten en kozijns te praten met het bezittelijke voornaamwoord “ons”. Het overkwam me meermaals dat wanneer ik over nichtjes of kozijns sprak men me vroeg of ik over mijn zussen en/of broers sprak. Bij ‘ons’ is dit  gebruikelijk , over een nicht spreken we dus van ons….. en over een kozijn gaat het van onzen…… Zelfs al zien of horen we elkaar niet meer het blijft ons/onze.

Als dit dan toch een typisch Antwerps fenomeen is spruit dit dan voort uit ‘ons’ chauvinisme, onze groepsgeest, onze hebzucht, of onze………? Verduidelijkt  dat angst of niet open staan voor ‘vreemden’ van sommigen van ‘onze’ Antwerpenaars?

Alhoewel het ook kan wijzen op een close of een hechte groep en goede familiebanden.Over onze man spreken we van' die van ons' of de mannen over hun vrouw als 'di van ons'! (soms die van olle)

Bij ‘onze’ kinderen gaat dit gebruik er, samen met het Antwerpse dialect er toch wat uit, alhoewel de meer favoriete nichtjes en/of kozijn toch nog op die ‘ons’ manier, bewust of onbewust, worden benoemd.

Tja…ons kent ons!