Het zware leven van een sandwichkind

Op maandag was het wasdag.
Deze wekelijks weerkerende job werd door moe en ma gezamenlijk uitgevoerd.
In onze tuin stond aangebouwd tegen het huis een betonnen kot met daarin dat vrouwonvriendelijk gedrocht : “ het fornage”

Dat fornage was een grote ketel die gevuld werd met water dat door een houtvuurtje onderaan in de ketel werd verhit .
Samen met zeeppoeder werd het vuile wasgoed in de ketel gestopt waar het met een houten stok roerend in beweging werd gehouden.  Het vuurtje  werd goed brandend gehouden en  aan de rode gezichten te zien kregen de noeste werksters het bijna zo warm als het wasgoed zelf. Hoe heel het proces juist in zijn werk ging weet ik niet omdat wij kinderen op deze momenten  enkel maar in de weg liepen . 
Nu lijkt dit voorhistorisch maar toch ik kan me  hen, zwoegend aan die \"fornage\", nog levendig voorstellen. Als ik nu mijn wasgoed in de machine stop en ,met een enkele lichte druk op de schakelaar, mijn wasje doe bedenk ik hoe het vroeger was en hoe het voor sommigen nog steeds als vroeger is.

En of ik sneeuw gezien heb!!
Eigenlijk was het één van mijn dromen zo \'n dikke pakken sneeuw eens te ervaren.
 Mijn Lapland droom. 
Die enorme hoeveelheden sneeuw viel ons  in de Oostenrijkse Alpen te beurt.
Heerlijk....tot we ons met de auto moesten verplaatsen dan veranderde die droom in een nachtmerrie.
Ik vierde mijn verjaardag ginder met de taart ,weliswaar zonder kaarsjes, op  het dak van de auto.We reden constant rond met een sneeuw gateaux van verschillende lagen, samen een 75 cm dik, maar die taart zijn we onderweg huiswaarts verloren.
En wij maar denken dat het hier al lente zou zijn.....tja dromen zijn bedrog.

 Mijn (sneeuw)man

Een engeltje was ik niet echt (alhoewel) en het gebeurde dan ook weleens, heel soms, dat ik mijn jongere zus plaagde.
Mijn onhebbelijke gewoonte, toen mijn pleziertje, bestond er in haar te doen schrikken.
Wij deelden samen de slaapkamer en wanneer ik haar hoorde komen verstopte ik mij op de meest onmogelijke plaatsen.
Zo kroop ik in de kleerkast, op de vensterbank achter het gesloten gordijn, onder het bed tot zelfs op de kleerkast.
Als zusjelief dan de kamer in kwam sprong ik tevoorschijn als een duiveltje uit een doosje.

Maar loontje komt om zijn boontje en zo kreeg ik jaren later het deksel op de neus toen ik die truc bij mijn vriend (nu mijn man) op een overvolle Bredabaan wou uithalen.

Terwijl hij nog wat uit de auto ging nemen wandelde ik al verder en verstopte me achter het eerste het beste hoekje.
 Ik gluurde om te kijken wanneer hij zou komen en toen deed ik met een gil mijn duivel- uit- het- doosjes-sprong vlak voor de voeten van…… een verschrikte onbekende die een paar passen voor mijn doelwit liep .
Mijn vriend had deze onfortuinlijke foppoging met ongeloof zien gebeuren en stikte haast van het lachen en ik…....deed niet liever dan door de grond te zakken van schaamte!

Voortaan zou ik me (soms) wel als een engeltje gedragen!

           
<

° °   °     °     °°    °   °   °    °     °   ° °°   °    °   °        °      °         °         °       °      °       °
°

Het deed goed haar nog eens terug te zien.Toch heeft ze me bloed, zweet en tranen gekost.

Bloed, nu ja, van me te prikken in die rotnaald. Zweet van mijn noeste inspanningen en tranen van onmacht en onkunde als moe reclamerend zei dat ik niet het nodige geduld, potience, had.
 Moe haar Singer-naaimachine kreeg een plekje bij nicht Marina en daar was het dat ik haar na al die jaren weer eens terug zag.
 Net als vanouds, alsof de tijd had stil gestaan, had ons Marina zelf de inhoud van de schuifjes onaangeroerd gelaten.
Hoewel onaangeroerd nu ook weer niet want ze vertelde me dat ze de bobijntjes met garen soms vast neemt er er zelfs aan ruikt om de herinnering aan ons moe weer op te roepen.
Ik hoorde in gedachten het getik,soms snel dan weer voorzichtig,precies. Ik zag haar geslofte voeten de trapper bedienen en haar gekromde rug vol potience gebogen over haar werk.

Met de machine wordt niet meer gewerkt al zou dat heel goed kunnen, alles nog intact alleen…de machinist is niet meer!

Deugnieterij was er natuurlijk ook bij. 
Het speelgoed dat we daarbij gebruikte bestond uit recyclagemateriaal. Resten van buizen die dienden om elektriciteitsleidingen in te stoppen en het reclameboekje van een postorderbedrijf waren ons materiaal.

De blaadjes uit het unigro- boekje,alleen die hadden het juiste formaat, werden in de hoogte gehalveerd en er werden pijltjes mee gerold. Zo een pijltje stopten we in de klakkebuis, een holle pvc buis  die we met verschillende bandjes gekleurde tape een persoonlijke toets hadden gegeven.  Met de kant van het papieren pijltje aan onze mond bliezen we uit volle kracht zodat het papieren pijltje meters ver belandde.

In kampen verdeeld bestookten we elkaar met die papieren pijltjes, waar we op voorhand een flinke hoeveelheid munitie van hadden gemaakt. Maar de echte sport bestond erin de pijltjes te richten op de vliegenramen waar ze, met een beetje geluk, mooi rechtop in de gaasjes bleven steken. 
 En…een mens krijgt wat hij verdiend……
ons gedroomd slachtoffer was niemand minder dan zotte Jeanne.

Het speelgoed waar wij als kind buiten mee speelden verschilt enigszins met het hedendaagse speelgoed.
Hoewel sommige speelgoedjes blijvers of steeds weerkerende zijn .
Buiten ons fietsje en onze step(trotinet) sprongen we in de koord. Een springtouw is zo een steeds terugkerend fenomeen.We speelden er mee  op het voetpad voor de deur of op de speelplaats van de school. Je kon je er op je eentje mee vermaken of je laten begeleiden bij het draaien met de koord, onder het zingen van springkoord - liedjes zoals: ”in spin de boer komt in, uit spuit de boer gaat uit”.
 De hoela-hoep vroeg om een zekere vaardigheid. Ik gebruikte deze dan ook meestal om mijn hondje kunstjes te leren.

 Met  kleine balletjes tegen een muur gooien zodanig dat ze terugketsten was ook een populair spelletje uit”onze”tijd. De kunst bestond erin om dit met twee, drie of zelfs vier balletjes te presteren als een echte jongleur. Ik oefende ijverig, tot ergernis van ons ma,  tegen de met hout beklede muur van onze koepel.
Badminton, of een proberen tot, speelden we ook.
 Ik denk niet dat er speelgoed is maar meer mee kan gevarieerd worden dan een simpele bal.
 Zo speelde we ook het oude spelletje “Antoinette wie heeft de bal” Waarbij één kind dat met de rug naar andere kinderen staat een bal over haar hoofd heen naar de andere werpt, diegene die de bal vangt verstopt deze achter zijn/haar rug. Al zingend "Antoinette wie heeft de bal ,draai u eens om dan weet ge het al" moest diegene die gegooid had raden wie de bal verstopte.

Tikkertje heette bij ons 'katteke' en hier waren  wat variaties zoals’ katteke op de hoge’ of het bij prille pubers geliefde ‘katteke kus’, waarbij je diegene die je tikte een kusje mocht geven.

Hinkelen was heel erg in. Met krijt tekenden we een hinkelpark  op de stoep, (zeker niet voor een huisgevel!)  Een hinkelpark bestond in verscheidene modellen en bestond uit verschillende genummerde vakken in één groter vak. Daarin werd afwisselt een steentje geworpen of verder geschoven en hinkelend, op één been springend, dienden we alle vakjes te bezoeken . Wie het hoogste cijfer haalde zonder met twee benen de grond te raken
 was gewonnen.
 Je kon er zelfs de hemel mee bereiken!
Het kattekwaad, wees gerust, volgt nog!

Een nieuw jaar!
Nu nog de nodige inspiratie om verder te schrijven op mijn blog.
 Verhalen zijn er nog genoeg.
 Die wil  ik verder vertellen zoals voorheen.
Velen trachten zoveel mogelijk bezoekers te lokken, met plaatjes en met praatjes . 
Niet allen even veelzeggend.
Het is naturlijk leuk om bij de blog top honderd te mogen "prijken" maar niet ten koste van. 
Ik blijf mijn verhalen zo goed mogelijk vertellen voor hen die geintresseerd zijn.
En......naar kinderuitspraken ben ik ook nog steeds opzoek.
Ik vind ze leuk en velen met mij!  
Ik dank mijn trouwe lezers,  waaronder de hoofdrolspelers in mijn verhalen : mijn familie.
Wens ook iedereen het allerbeste voor het komende jaar !
En ....we doen ons best naar eigen kunnen en vermogen!