');
var widthMinusTwoBorder=textwidth-2*textborder
var heightMinusTwoBorder=textheight-2*textborder
var widthMinusFourBorder=textwidth-4*textborder
var heightMinusFourBorder=textheight-4*textborder
}
|
BERENBOER
Uit de beer in het wildpark van Han sprak zoveel treurnis dat onze kleinzoon, van op een wel zéér veilige plaats, prompt besloot om "berenboer" te worden.
Hij zou die droevige beer in een lichte vrachtwagen meenemen naar............het schoppingcenter.
Tja,’t is een modern ventje die kleinzoon van mij.
Ik ben er eventjes niet !
Spelfouten tussendoortje
Geen zorgen om je spelfouten
Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in
wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is
dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van
de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon
lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het
wrood als gheeel.
Geen znrgeon meer om je slpeutfoen
Levertraan en pap (16)
De prille pubertijd van mijn ma werd in volle oorlogsjaren beleefd ze was amper 10 jaar oud toen de oorlog uitbrak. Als oudere zus van twee kleine broertjes, één was drie jaar en de andere was in september van 1940 geboren, kreeg ze al veel te vlug verantwoordelijkheid aangeleerd.
Het babybroertje werd tijdelijk bij boeren in Kortrijk opgevangen. Wegens het gevaar van de V-bommen werden sommige kinderen door de overheid van hun ouders gescheiden en bij een pleegezin buiten de gevarenzone ondergebracht. Een spannende, voor ons onwerkelijke tijd, waarin voor de kinderen de angst in de schuilkelders en de honger een cruciale rol speelden.
Na de oorlog was aansterken een eerste vereiste . En met de nodige protesten werd de dagelijks lepel levertraan kokhalzend doorgeslikt. Er moet daar een enorme hoeveelheid van bestaan hebben want ikzelf, geboren “lang” na de oorlog kreeg eind jaren ’50 nog zo’n bitter versterkertje te slikken. Weet nog steeds niet of het beoogde succes bereikt is.
Ook allerlei bereidingen met melk waren een dagelijkse aanvulling ter compensatie van de doorstane honger. Men was hierin zeer vindingrijk zo was er onder andere: pudding,pudding met rozijnen,chocolade pudding,smul-(griesmeel),rijst-,havermout-,macaroni-,botermelk- tot zelfs koekjespap. Deze gewoonte werd ook lang in stand gehouden want ook ik heb al deze pappen mogen/moeten nuttigen.
Men beoogde toen meer een gevulde maag in plaats van de slanke lijn die men nu voor ogen heeft.
Er werd druk aandacht besteed aan de gezondheid en de voorkoming van tuberculose en pokken waarvan de ronde littekens op de arm of dij van Antwerpse plus veertigers nog steeds stille getuigen zijn.
Het gezin weer herenigd (15)
Pas in april 1945 kwam er een eind aan deze “vliegende bommen”. Druppelsgewijs keerde de Belgische arbeiders uit Duitsland weer.
Zij moesten zich melden te Herentals waar hun papieren werden gecontroleerd.
Via Radio-Antwerpen werden de afwachtende familieleden van hun komst op de hoogte gesteld.
Toen de radio in de eerste week van mei de namen van de nieuw gearriveerden overliep werd ook Louis Jenné vermeld. Van zijn broer Francois was echter geen sprake en dit bracht zijn ouders in alle staten.
Gelukkig was dit enkel te wijten aan een onnauwkeurige berichtgeving en kwamen de twee broers later op de dag “mager en gezond” weer thuis.
Op 8 mei 1945 werd de bevolking gewekt door loeiende sirenes en langdurig blazen van de boten in de Antwerpse haven. Vuurfakkels en vreugdevuren werden ontstoken.
Die dag, V-Day, werd de wapenstilstand in Europa officieel afgekondigd.
Wereldoorlog II, waarbij 42 miljoen mensen stierven, was ten einde!
Antwerpen bevrijd! (14)
De bombardementen volgden elkaar op en de angst bij de mensen nam toe met de dag. Tussen de luchtaanvallen door trachtte moe in Wilrijk bij haar hoogbejaarde vader te geraken. Het leidt geen twijfel dat dit dikwijls de nodige problemen met zich meebracht.
In de zomer sijpelden voorzichtige berichten over geallieerde successen binnen.
In september ’44 begonnen de Duitsers het land te verlaten, ze gingen hierbij brutaal en gewelddadig tekeer. Ze lieten voor hun aftocht al hun munitiedepots in de lucht vliegen.
Tussen de geweldige ontploffingen door kwam van Radio-London het verlossende nieuws….
Op 4 september, na vier en een half jaar Duitse bezetting, werd Antwerpen bevrijd!
De bevrijding van Merksem echter zou nog een maand op zich laten wachten.
De agressor gaf zich niet zonder slag of stoot gewonnen.
In november viel een V –I op de elektrische centrale “l’ Escaut” te Merksem. Met de bedoeling een nieuw offensief op te starten zouden nog honderden zulke moordende tuigen volgen.
Een bombardement met catastrofale gevolgen was een V 2 op cinema Rex in het Antwerpse centrum. Op die zaterdag 16 december ‘44, waren er voor de namiddagvoorstelling 1200 aanwezigen. 3oo militairen en 271 burgers lieten hier het leven.
Het was tijdens deze verschrikkelijke V-periode dat moe haar vader overleed ,de ontberingen, eigen aan de oorlog waren de 82 jarige man teveel geworden.
Den Djneper (13)In de buurt van de woning van de familie werd gestart met het graven van een antitankgracht. Naar aanleiding van de nederlagen die de Duitsers opliepen aan die Russische stroom werd deze gracht, door de mensen van de omgeving, spottend “den Djneper”genoemd.
De Duitsers dreigden met straf en boete voor al wie deze spotnaam durfden uitspreken. Ze zouden die naam echter niet kwijtraken. Zelfs de volgende generatie zou “den Dnjeper” in de Merksemse tuinwijk kennen.
de bevrijding (12)Een pijnlijk triest gegeven is dat in Antwerpen het grootste aantal slachtoffers sneuvelden bij een bombardement dat niet van de Duitsers maar wel van “onze bevrijders” afkomstig was!
Op 5 april 1943 werd zonder enige verwittiging of alarm een geallieerde bomaanval uitgevoerd die bedoeld was voor de vliegtuigfabrieken “Erla”.
Die dag, telde Mortsel en Oude-God 936 doden waaronder 230 schoolkinderen, 89 mensen waren vermist en 1342 zwaargekwetst, waarvan verschillende later overleden.
Mortsel leek wel een hel. Overal lagen doden en gekwetsten.
De brandende huizen maakten een oorverdovend, knetterend lawaai.
Het toeval wou dat Moe zich tijdens dit inferno, op ziekenbezoek bij een schoonzuster, in de directe nabijheid bevond.
Het mag bijna een wonder heten dat zij heelhuids terug in Merksem geraakte. Daar werd zij door een doodongeruste echtgenoot opgevangen.
De berichten over de rampspoed hadden zich, samen met de rookpluimen razendsnel verspreid.
Nà dit gebeuren werd er wel alarm geblazen telkens een geallieerd vliegtuig werd gesignaleerd.
Maar de schrik bij de bevolking zat er voorgoed in .
Een inzinkingNa een ongeruste slapeloze nacht en met schrik in het hart gaf ik hem over in de deskundige handen van de specialist.
Hij liet me verstaan dat de diagnose toch niet zo ernstig was,maar dat we hem toch voor enkele dagen moesten achterlaten. Zijn toestand was zeker niet terminaal, al zou een scan meer uitsluitsel kunnen geven. Enigzins gerustgesteld vertrokken we zonder hem naar huis hij was in zorgzame handen. Vandaag waren de resultaten bekend en mochten we hem volledig hersteld terug mee naar huis nemen. Het was enkel een kleine inzinking geweest en tot mijn grote vreugde was één enkel klikje voldoende om hem weer als vanouds te doen werken : mijn computertje.
Ria haar paaskuiken(tje)
Zouden ze die grote honger van in de oorlog dan nooit vergeten zijn?Wereldoorlog II (11)
Alsof het niet genoeg was kreeg de generatie waartoe mijn grootouders behoorde nog een oorlog te verduren. Hun kinderen ,onze ouders, hun jeugdjaren werden ruw verstoord.
Na een moeizame wederopbouw na de eerste wereldoorlog en jaren met groeiende en "betere" werkgelegenheden verzeilde ons land in het begin van de jaren dertig in een zware economische crisis. Deze veroorzaakte een hoge werkloosheid in Antwerpen met grote armoe tot gevolg. In 1936 brak na het voorbeeld van de Antwerpse dokwerkers een nationale werkstaking uit. Men eiste loonsverhoging en een veertigurenwerkweek.
In Duitsland groeide de macht van het nazisme en reeds in 1938 leefden bij velen de vrees voor oorlog. Die angst werd spoedig bewaarheid en in 1940 was wereldoorlog II een tragisch feit.
In de vroege ochtend van 10 mei werd de bevolking uit de slaap gerukt door luid vliegtuiggeronk en artilleriegeschut.
Vele gezinnen sloegen op de vlucht en anderen zochten beschutting in kelders.De scholen werden gesloten en er werden schuilplaatsen ingericht. Op 18 mei was Antwerpen bezet , en met de hakenkruisvlag boven op de Antwerpse kathedraal, keerde een zeer bedenkelijke "rust" weer.
Wel werd het rantsoeneringssysteem definitief, de meeste voedingswaren konden slechts gekocht worden door middel van zegels waarvan iedereen er regelmatig een zeker aantal kreeg. Een voorbeeldje: In juni had men recht op een kwart brood .
In de meeste gezinnen was het alles behalve een "vetpot" en men moest in rijen aanschuiven om zijn dagelijks rantsoentje te bemachtigen.
Boter eieren vlees, tabak ,zeep en zelfs kolen schenen zeldzaam te worden.
Daar kwam nog bij dat de winter van 1941-1942 lang en uitzonderlijk streng was. December 1941: Een halve kilogram aardappelen per persoon, 150 kg kolen per maand. Men noteerde temperaturen van -17 °
Velen begonnen zienderogen te vermageren, hadden griep of zelfs tbcMeer en meer Antwerpenaren besloten vrijwillig in Duitsland te gaan werken.
Begin 1943 werden alle mannen tussen 18 en 25 jaar opgeëst om in Duitsland te gaan werken.
De ondervoeding nabij en bedreigd met de inhouding van hun rantsoenkaarten vertrokken Louis en Francois in de loop van dat jaar naar het land van de bezetter. Daar werkten ze in een fabriek in Hamburg.
In die periode waren in Duitsland niet minder dan 7 miljoen buitenlandse dwangarbeiders tewerkgesteld.
Mama
Beschaamd!Gisteren nogmaals naar de verfilming van het boek van Anne Frank gekeken.
Beschaamd, boos en verdrietig !
Dat zulke daden nog steeds aktueel zijn konden we de afgelopen week zien op de tv -beelden over het proces tegen de Amerikaanse gevangenisbewaarders in de Abu-Ghraib gevangenis in Irak.
Nog meer beschaamd , boos en verdrietig!
Het is de zestigste verjaardag van de bevrijding ! En ik heb net ontdekt dat Filip de Winter dit weekend een webblog heeft aangemaakt.
Ongelooflijk beschaamd, boos en verdrietig !
Misdaad bestrijding. (deze week in de krant)
Een zevenennegentig jarige man werd op heterdaad betrapt bij het stelen van…een worst en enkele plakken kaas.
Hij meegenomen door de politie voor verhoor en daarna terug vrijgelaten gezien zijn blanco strafblad.
Na het lezen van zulk artikeltje dat deze week in de krant verscheen voel ik me plots een stuk veiliger in onze Antwerpse binnenstad .
Het loopt toch grondig mis als een hoogbejaarde man op die manier aan zijn eten moet geraken. Of wordt dat in de toekomst ook een luxeartikel ?
Op de (kermis) motor
Hopelijk zijn ze nog lang tevreden met deze miniatuurversie !
Merksem en de pastoor (10)
Wij zijn der van de klas
En wij drinken bier met iemerkes
Terwijl die arme schachten
aan ’t patatten jassen zijn…
Vergeten wij den troep
en die droevige daaàgen…
We roepen allen tegelijk…
smeerlappen ge zé ons kwijt"
En dan was het feest voor de soldaat die afzwaaide van de troep. Zijn legerdienst zat erop!
Moe en va hebben dit ook op hun manier gevierd want negen maand later was de ooievaar er weer.
Hun tweede zoontje Francois werd in juni 1923 geboren.
Va ging werken als rijwielverlakker, tegenwoordig is dat een pistoolschilder, bij de firma"Gold Lion"te Antwerpen. Hij zou daar blijven tot aan zijn (vervroegd pensioen. In 1929, verhuisde het gezin naar de rand van de Merksemse polders,waar in de directe nabijheid van 4 boerderijen waaronder de boerderij Van Reeth en de boerderij van de familie Van Looy(de boereschuur, bestaat nog steeds) volop werd verkaveld.
Eén van de eerste huizen in wat ooit een kroostrijke straat zou worden werd door hen aangekocht.
Die vruchtbare boerepoldergrond wierp zijn vruchten af, in december 1930 werd hun derde zoon Jean geboren. Zijn oudere broers liepen ondertussen school in de nabij gelegen st Jozef jongensschool .
De kerk floreerde toen nog en was gul met naastenliefde zodat op een zekere dag moe het bezoek kreeg van de parochieherder, op zoek naar verloren en zwarte schaapjes, met de vraag waarom zij ’s zondags niet in de kerk aanwezig is.
Het antwoord dat zij met haar drie gasten daar geen tijd voor had voldeed voor de brave man waarschijnlijk niet want hij zei te hopen dat de Russen een bom op haar huis zouden gooien.
Bij den troep ( 9 )
Theresia(ons moe) was 5 maanden zwanger van haar eerste kindje toen Jef (onze va) gekazerneerd werd in de Falconkazerne te Antwerpen.De schoendoos achter de stoof (8)Van het kindje dat geboren werd na een zwangerschap van 7 maanden werd de levensverwachting niet hoog ingeschat.
De goeivrouw raadde de ouders aan toch maar te wachten om Louiske te gaan aangeven.
Het schriele manneke werd in een schoendoos achter de stoof gezet en in deze amateuristische couveuse evolueerde de baby zo gunstig dat va hem ’s anderendaags bij de burgerlijke stand kon gaan aangeven . Met als gevolg dat zijn officiële geboortedag een dag later dan de feitelijke werd genoteerd. Dus was mijn vader (diezelfde Louis) steeds een dagje jonger. Of was hij 2 maand ouder omdat hij op zeven maand geboren werd? Het is maar zoals je het bekijkt. In ieder geval de schoendoos werd al spoedig te klein want met de goede moederlijke zorgen groeide ook deze kleine als de spreekwoordelijke kool.
Honger maakt vindingrijk.(7)Ook onze schippersfamilie heeft deze verschrikkelijke eerste wereldoorlog moeten doormaken. Zij diende letterlijk en figuurlijk het hoofd boven water te houden.
Door de honger bedreigd moest men zich wel erg vindingrijk tonen.
Om zich in die hachelijke tijd uit de slag te trekken, stopten ze de saswachters zakjes kolen uit hun eigen vracht toe. In ruil daarvoor kregen ze de zo begeerde voedingswaren.
Op de plaats van bestemming gekomen moest het schip, voor het lossen, zijn vereiste gewicht hebben. Om de controle, die hiermee gepaard ging, te misleiden gingen alle kinderen op een bepaald deel van het schip staan, zodat het vereiste gewicht alsnog behaald werd.
Schipperskind .(6)Va (Jef) zijn jeugd zag er enigszins anders uit. Zijn vader was schipper, net zoals zijn vader ,grootvader ,overgrootvader...Het beroep werd al meer dan 300 jaar doorgegeven van vader op zoon. Reeds op jonge leeftijd moesten de kinderen mee aan het touw , om vanop het jaagpad het schip door de vaart te trekken.
Va is in het hartje van Antwerpen geboren in een steegje in de Kloosterstraat . In die straat waar nu verschillende klasse antiekzaken gevestigd zijn waren toen verschillende van die woonsteegjes, nauwe gangetjes, waar meerdere huizen op een binnenplaats uitkwamen. Met het verloop der jaren verdwenen die schilderachtige steegjes die vergelijkbaar zijn met de bewaard gebleven"Vlaaikensgang".
1 reactie op dit bericht
berenboer.
J.Rekel