huiselijke warmte

Klaag nooit over het weer.
Als dat niet af en toe omsloeg,
zouden negen van de tien mensen nooit een praatje kunnen beginnen.

Rond de periode van onze vakantie aan zee en misschien wel als een reactie daarop kocht moe, met het oog op haar kleinkinderen,
 een stuk recreatiegrond op de boerenbuiten.

Op die lap grond werd door grootvader, nonkel en pa een houten huisje in elkaar getimmerd . En vanaf dan werd “ons bos” een vaste waarde in de familie.
Wanneer het weer het toeliet trokken we er naar toe. 
 De tafel en stoelen werden buitengezet er werd koffie geschonken en de koekjes uitgepakt. Geregeld kwamen er andere familieleden aangewaaid zoals ma haar jongere broer met zijn gezin. Deze tante en nonkel waren net als onze moeders verwoede kaarters en zodra hun clubje van 4  bijeen was begonnen ze steevast aan hun kaartspel.

De vaders hielden een siësta of deden werkjes aan het huisje. In het bos groeiden in dichte struikjes blauwe bosbesjes (Myrtillen) waar moe confituur van maakte. Voor wij gingen spelen moesten(liefst toch) we voor moe bezekes plukken . We leverden al vlug ons min of meer gevulde potje bij moe af om haar alleen met haar bezekes te laten en ons aan ons vrije spel over te geven.

We speelden verstoppertje of met zijn allen petanque. Voor de voetballiefhebber was er een  goal in elkaar geknutseld . 
Een oud volkspel dat va ons leerde was een vast onderdeel van ons bosbezoek.

Dat spel was:“Poppeke schiet” Het paapje of  poppeke was een cilindervormig houten blokje.  Mooi op een stapeltje moest elke speler hierop een geldstukje leggen en met loden schijfjes werd er naar dat paapje gegooid . Het was de bedoeling dat dit  omgegooid werd en de eigenaar van de loden schijfjes die bij of op de centjes lagen wonnen die muntjes.

We bleven zelf toen we zelf al kinderen hadden naar “ons bos” toegaan. Maar stilaan verwaterde deze bezoeken. Tot dat ze na het overlijden van moe helemaal wegvielen.

Ons bos ligt er nu stil en verwaarloost bij en zelfs de bezekes groeien er niet meer!

Het warme weer doet mij weer terugdenken aan de uitstapjes die we vroeger maakten.
De grootouders waren meestal ook van de partij en dus zat ons kleine Fiatje  afgeladen vol.
 Hoe dat lukte gaat nu mijn petje te boven.

Zoals de meest dingen deden we die uitstappen ook samen met de familie uit de straat.
In onze kleine colonne reed Nonkel steevast voorop .

In die overvolle auto werd ik meestal autoziek. Het duurde dan ook niet lang voor pa de auto aan de kant diende te zetten .
En het zat in de familie want we waren nog niet goed of wel terug vertrokken of de auto van nonkel moest stoppen omdat kozijn Alex aan diezelfde ergerlijke kwaal leed.
Omdat  onze va nogal vatbaar was voor verkoudheden mocht er in de auto absoluut nergens een tochtje zijn  zodat mijn vaste plekje in de auto  achter  Pa  was .
Aan de kant van onze chauffeur “mocht “het raam een heel klein beetje open zodat ik dan als een hondje aan dat kleine raam-spleetje naar een beetje frisse lucht zat te happen.

Gelukkig rijd ik nu zelf met mijn ramen wijd open en mij zie je niet meer langst de kant van de weg voorover gebogen staan.

Onze kleinzoon heeft Zorro gespot.
Zorro waar die stoere vijfjarigen uit zijn klasje zo mee dweepten en die hij enkel kende van hun verhalen.

 Bij een uitstapje in Antwerpen reden ze door de Jodenwijk  toen Sam vanuit het autoraampje een orthodoxe jood opmerkte riep hij uit ”daar Zorro”.
Toen ze enkele dagen later  weer door diezelfde buurt reden vroeg  hij aan zijn mama  of Zorro ook kindjes had . 
Want kijk daar reed  Zorro op een fiets met achterop een kinderstoeltje.
Z

        Klein Jantje verbleef een paar dagen bij zijn grootmoeder.
 Hij was al een tijdje buiten aan het spelen met de andere kinderen wanneer hij terug binnen kwam en vroeg:
 "Oma, hoe noemen ze dat wanneer twee mensen in
dezelfde kamer slapen en de ene ligt boven de andere?

 De oma was natuurlijk lichtjes geschokt,
 maar denkende aan de moderne opvoeding besloot ze hem de waarheid te vertellen.
"Dat noemt men "sexuele gemeenschap", lieveling" .
Klein Jantje zei "OK" en verdween terug naar buiten om verder te spelen.

    Enkele minuten later kwam hij woedend terug binnen en zei:
"Oma, dat heet NIET sexuele gemeenschap!
Dat heet STAPELBED! 
En de moeder van Kevin wil dringend met u spreken !!!!!!!!!!!!!!!!"

Wat waren we toch met ons gat in de boter gevallen!
Als het weer het enigzins toeliet waren we buiten te vinden.
Auto's reden er toen nog niet zoveel en we waren omringd door weiden en polders.
 De bunkers in de wei die als stilzwijgende getuigen uit de oorlog standhielden waren een gedroomd speelterrein.  Die bereikten we meestal ongeschonden maar owee als de boer ons betrapte in "zijn" wei , het hindernissenparcours tussen de dampende koeienvlaaien werd dan wel heel erg spannend. 
Van Abraham en zijn mosterd wisten we toen nog niets maar wel waar de boter vandaan kwam….De blaadjes van een boterbloempje legde we op onze tong en.....
voila!

Bange blankeman
(Willem Vermandere)

Ik ben een sandwichkind!
 Vorige week las ik deze toepasselijke omschrijving voor het middelste kind in een gezin  . Door het vrij grote leeftijdsverschil tussen mijn broer en mijn zus zat ik niet erg gewrongen.
 Grote broer moest bediend worden en voor kleine zus moest gezorgd worden en zo kreeg ik soms heel lastige karweitjes op te knappen.
Zoals die keer toen zusje het in haar hoofd kreeg om haar bonte verzameling communiezakdoekjes van de hand te doen.
Het  zakenvrouwtje in spe ging in ons straatje deur aan deur met haar nieuwe zakdoekjes leuren.
 De zakdoekjes gingen als zoete broodjes de deur uit,  ons Ria  haar prijzen waren dan ook weggevertjes.  
Natuurlijk gebeurde dit  buiten medeweten van ons ma en toen zus apetrots haar eerste verdiende centjes toonde wist ons ma niet waar ze het had.
Met resultaat dat dit eigenste sandwichkind deur aan deur de centjes moest terug brengen en de zakdoekjes terug vragen.
 Toen zat ik wel gewrongen en heb ik met hoogrode wangen deze rotklus uitgevoerd, maar ik ben de schaamte die ik toen voelde nooit vergeten.
Wanneer er achteraf gelachen werd om zus haar handeldrijven lachte ik dan ook maar heel zuurtjes mee.

Op maandag was het wasdag.
Deze wekelijks weerkerende job werd door moe en ma gezamenlijk uitgevoerd.
In onze tuin stond aangebouwd tegen het huis een betonnen kot met daarin dat vrouwonvriendelijk gedrocht : “ het fornage”

Dat fornage was een grote ketel die gevuld werd met water dat door een houtvuurtje onderaan in de ketel werd verhit .
Samen met zeeppoeder werd het vuile wasgoed in de ketel gestopt waar het met een houten stok roerend in beweging werd gehouden.  Het vuurtje  werd goed brandend gehouden en  aan de rode gezichten te zien kregen de noeste werksters het bijna zo warm als het wasgoed zelf. Hoe heel het proces juist in zijn werk ging weet ik niet omdat wij kinderen op deze momenten  enkel maar in de weg liepen . 
Nu lijkt dit voorhistorisch maar toch ik kan me  hen, zwoegend aan die \"fornage\", nog levendig voorstellen. Als ik nu mijn wasgoed in de machine stop en ,met een enkele lichte druk op de schakelaar, mijn wasje doe bedenk ik hoe het vroeger was en hoe het voor sommigen nog steeds als vroeger is.

En of ik sneeuw gezien heb!!
Eigenlijk was het één van mijn dromen zo \'n dikke pakken sneeuw eens te ervaren.
 Mijn Lapland droom. 
Die enorme hoeveelheden sneeuw viel ons  in de Oostenrijkse Alpen te beurt.
Heerlijk....tot we ons met de auto moesten verplaatsen dan veranderde die droom in een nachtmerrie.
Ik vierde mijn verjaardag ginder met de taart ,weliswaar zonder kaarsjes, op  het dak van de auto.We reden constant rond met een sneeuw gateaux van verschillende lagen, samen een 75 cm dik, maar die taart zijn we onderweg huiswaarts verloren.
En wij maar denken dat het hier al lente zou zijn.....tja dromen zijn bedrog.

 Mijn (sneeuw)man