Het masjien

Deugnieterij was er natuurlijk ook bij. 
Het speelgoed dat we daarbij gebruikte bestond uit recyclagemateriaal. Resten van buizen die dienden om elektriciteitsleidingen in te stoppen en het reclameboekje van een postorderbedrijf waren ons materiaal.

De blaadjes uit het unigro- boekje,alleen die hadden het juiste formaat, werden in de hoogte gehalveerd en er werden pijltjes mee gerold. Zo een pijltje stopten we in de klakkebuis, een holle pvc buis  die we met verschillende bandjes gekleurde tape een persoonlijke toets hadden gegeven.  Met de kant van het papieren pijltje aan onze mond bliezen we uit volle kracht zodat het papieren pijltje meters ver belandde.

In kampen verdeeld bestookten we elkaar met die papieren pijltjes, waar we op voorhand een flinke hoeveelheid munitie van hadden gemaakt. Maar de echte sport bestond erin de pijltjes te richten op de vliegenramen waar ze, met een beetje geluk, mooi rechtop in de gaasjes bleven steken. 
 En…een mens krijgt wat hij verdiend……
ons gedroomd slachtoffer was niemand minder dan zotte Jeanne.

Het speelgoed waar wij als kind buiten mee speelden verschilt enigszins met het hedendaagse speelgoed.
Hoewel sommige speelgoedjes blijvers of steeds weerkerende zijn .
Buiten ons fietsje en onze step(trotinet) sprongen we in de koord. Een springtouw is zo een steeds terugkerend fenomeen.We speelden er mee  op het voetpad voor de deur of op de speelplaats van de school. Je kon je er op je eentje mee vermaken of je laten begeleiden bij het draaien met de koord, onder het zingen van springkoord - liedjes zoals: ”in spin de boer komt in, uit spuit de boer gaat uit”.
 De hoela-hoep vroeg om een zekere vaardigheid. Ik gebruikte deze dan ook meestal om mijn hondje kunstjes te leren.

 Met  kleine balletjes tegen een muur gooien zodanig dat ze terugketsten was ook een populair spelletje uit”onze”tijd. De kunst bestond erin om dit met twee, drie of zelfs vier balletjes te presteren als een echte jongleur. Ik oefende ijverig, tot ergernis van ons ma,  tegen de met hout beklede muur van onze koepel.
Badminton, of een proberen tot, speelden we ook.
 Ik denk niet dat er speelgoed is maar meer mee kan gevarieerd worden dan een simpele bal.
 Zo speelde we ook het oude spelletje “Antoinette wie heeft de bal” Waarbij één kind dat met de rug naar andere kinderen staat een bal over haar hoofd heen naar de andere werpt, diegene die de bal vangt verstopt deze achter zijn/haar rug. Al zingend "Antoinette wie heeft de bal ,draai u eens om dan weet ge het al" moest diegene die gegooid had raden wie de bal verstopte.

Tikkertje heette bij ons 'katteke' en hier waren  wat variaties zoals’ katteke op de hoge’ of het bij prille pubers geliefde ‘katteke kus’, waarbij je diegene die je tikte een kusje mocht geven.

Hinkelen was heel erg in. Met krijt tekenden we een hinkelpark  op de stoep, (zeker niet voor een huisgevel!)  Een hinkelpark bestond in verscheidene modellen en bestond uit verschillende genummerde vakken in één groter vak. Daarin werd afwisselt een steentje geworpen of verder geschoven en hinkelend, op één been springend, dienden we alle vakjes te bezoeken . Wie het hoogste cijfer haalde zonder met twee benen de grond te raken
 was gewonnen.
 Je kon er zelfs de hemel mee bereiken!
Het kattekwaad, wees gerust, volgt nog!

Een nieuw jaar!
Nu nog de nodige inspiratie om verder te schrijven op mijn blog.
 Verhalen zijn er nog genoeg.
 Die wil  ik verder vertellen zoals voorheen.
Velen trachten zoveel mogelijk bezoekers te lokken, met plaatjes en met praatjes . 
Niet allen even veelzeggend.
Het is naturlijk leuk om bij de blog top honderd te mogen "prijken" maar niet ten koste van. 
Ik blijf mijn verhalen zo goed mogelijk vertellen voor hen die geintresseerd zijn.
En......naar kinderuitspraken ben ik ook nog steeds opzoek.
Ik vind ze leuk en velen met mij!  
Ik dank mijn trouwe lezers,  waaronder de hoofdrolspelers in mijn verhalen : mijn familie.
Wens ook iedereen het allerbeste voor het komende jaar !
En ....we doen ons best naar eigen kunnen en vermogen!

   Inbrekers in de tuin...

Hermanneke uit Beveren ging naar bed, toen zijn vrouw zei dat er licht brandde in het tuinschuurtje, wat ze net kon zien uit het slaapkamerraam.
Hermanneke ging naar de achterdeur om het licht in het schuurtje uit te doen, toen hij zag dat er een paar kerels (kerstmannekes?) zijn spullen aan het jatten waren.
Gauw belde hij 112,  en zei: “er lopen dieven in mijn achtertuin, en die stelen mijn spullen”.
De brigadier vroeg:  ” zijn ze ook in huis?”,  en Hermanneke zei : “nee”.
Toen zei de brigadier: ” doe de deur goed op slot, dan komen we als we tijd hebben even langs,  want alle politieauto's zijn op dit moment ergens anders bezig”.
"ok" zei Hermanneke,  hing op en telde tot honderd,
toen belde hij weer 112: “met Hermanneke uit Beveren ,  ik belde zojuist ook al dat er dieven in de tuin rondliepen : wel ik heb ze allemaal doodgeschoten.”
En hij hing de telefoon weer op.

Binnen vijf minuten kwamen er drie politiewagens  en een ambulance aanscheuren.
De politieagenten rekenden de inbrekers in op heterdaad
De brigadier kwam naar Hermanneke en zei:” ik dacht dat jij ze had neergeschoten?”
Hermanneke zei: “Ik dacht dat jij geen auto's ter beschikking had!”

(ZO MOET JE DAT DUS DOEN...?)

Ons kent ons.
Deze uitdrukking om aan te duiden dat men zichzelf of dichte familie goed kent is een goede verwijzing naar het Antwerpse(?) gebruik om over  nichten en kozijns te praten met het bezittelijke voornaamwoord “ons”. Het overkwam me meermaals dat wanneer ik over nichtjes of kozijns sprak men me vroeg of ik over mijn zussen en/of broers sprak. Bij ‘ons’ is dit  gebruikelijk , over een nicht spreken we dus van ons….. en over een kozijn gaat het van onzen…… Zelfs al zien of horen we elkaar niet meer het blijft ons/onze.

Als dit dan toch een typisch Antwerps fenomeen is spruit dit dan voort uit ‘ons’ chauvinisme, onze groepsgeest, onze hebzucht, of onze………? Verduidelijkt  dat angst of niet open staan voor ‘vreemden’ van sommigen van ‘onze’ Antwerpenaars?

Alhoewel het ook kan wijzen op een close of een hechte groep en goede familiebanden.Over onze man spreken we van' die van ons' of de mannen over hun vrouw als 'di van ons'! (soms die van olle)

Bij ‘onze’ kinderen gaat dit gebruik er, samen met het Antwerpse dialect er toch wat uit, alhoewel de meer favoriete nichtjes en/of kozijn toch nog op die ‘ons’ manier, bewust of onbewust, worden benoemd.

Tja…ons kent ons!

De winterpiek van vorige dagen, de erbarmelijke toestand van sommige medemensen en het overlijden van 2 daklozen in ons landje deed me denken aan een oud liedje dat moe ons leerde.

Dit liedje zongen we op 31 december bij het nieuwjaarkezoete - zingen. Dit klonk zo anders dan de gebruikelijke en veel gehoorde nieuwjaarsliedjes dat we meermaals complimentjes kregen voor het mooie en originele liedje dat we brachten.

We staan hier in de kou
te schudden en te beven.
Ons hartje klopt van rouw.
Ach wil ons toch wat geven,
wat bier of brandewijn
maar geld zou beter zijn
Want in die arme dagen
Ons beurseke is zo klein
ons beurseke is zo klein.

(liedje begin 1900)

(+-1963)
Angst….Verwachting….blijdschap….verontwaardiging….
boosheid en verdriet.
Deze gevoelens werden mij door sinterklaas gebracht .

Als kleine gasten waren we de dagen, zelfs weken voor sinterklaas extra braaf en extra lief. Dat schreven we dan ook aan sinterklaas in onze brief, héél netjes en héél doordacht .Later gooiden we die zorgvuldig geschreven brief, met de hulp van onze ouders, in de kachel want de lettertjes zouden de goed heilig man wel via de schouw bereiken.

De eerste dagen van december lagen we stil en stokstijf in ons bed te luisteren of “hij” al op ons dak was en de nacht van 5 op 6 december durfden we amper te ademen en probeerden we vooral niet in ’t slaap vallen! Beneden stonden de 3 borden met wat eten voor het paard, suiker, wortel, brood en een raapje te wachten tot de inhoud werd omgewisseld met marsepein, chocolade en mandarijntjes.

In de Grand Bazaar op de Groenplaats hadden we hem natuurlijk al gaan begroeten .Op de vierde verdieping onder de grote koepel zat hij op zijn troon de handjes te schudden van de verwachtingsvolle, meestal angstige kindjes, die in een lange in de rij stonden aan te schuiven. Van de bijhorende zwarte Pieten kregen we een klikker( hoe heet nu zo een ding?) een prulletje in blik waar je moest op nijpen en dat een klikkend geluid voortbracht. Overal in de winkel en op de Meir hoorde je dat geklik. Eens thuis verdwenen die spullen dan ook op onverklaarbare wijze (?)

Ik moet een jaar of elf geweest zijn toen het mysterie van sinterklaas voor mij ontluisterd werd. Aan het begin van mijn puberteit reageerde ik met geschokte verontwaardiging, mijn vertrouwen was serieus geschonden. Toen mijn pa dan ook rond die decemberperiode zoetlief een afbeelding van de sint in de krant liet zien “kijk eens wie hier staat” reageerde ik gepikeerd en boos op zijn  "leugens".

Jaren later, ik had toen zelf  al kindjes, die op hun cadeautjes wachtten.Weer was het sinterklaasnacht en ook toen durfde ik amper te ademen en zeker niet in ‘t slaap te vallen. Geen gerommel op het dak, wel bang afwachten. In het ziekenhuis waakten bij ons ma die moeizaam ademend haar laatste nacht passeerde.Net 55 jaar geworden  stierf zij op 6 december en verdween met sinterklaas.