Zondag 14 mei 2006
Antwerpen vandaag
Bange blankeman
(Willem Vermandere)
Geschreven door sien om 00:00
Reageer op dit bericht
');
document.write('')
if (ns6) {
var tablewidth=textwidth-2*textborder
var tableheight=textheight-2*textborder
}
else {
var tablewidth=textwidth
var tableheight=textheight
}
document.write('
')
document.write('')
}
if (ns4) {
document.write('
')
}
if (ie || ns6) {
document.write('
')
}
function doscroll(){
if (scrollready) {
if(ns4){
document.roof.document.ticker.top+=-step;
if(document.roof.document.ticker.top<-textcontentheight) {
document.roof.document.ticker.top=textheight;
}
}
if (ie) {
document.all.ticker.style.posTop+=-step
if (document.all.ticker.style.posTop<-textcontentheight) {
document.all.ticker.style.posTop=textheight
}
}
if (ns6) {
document.getElementById('ticker').style.top=parseInt(document.getElementById('ticker').style.top)-step
if (parseInt(document.getElementById('ticker').style.top)<-textcontentheight) {
document.getElementById('ticker').style.top=textheight
}
}
timer=setTimeout("doscroll()",50)
}
else {
clearTimeout(timer)
}
}
function DL_GetElementLeft(eElement) {
var nLeftPos = eElement.offsetLeft;
var eParElement = eElement.offsetParent;
while (eParElement != null) {
nLeftPos += eParElement.offsetLeft;
eParElement = eParElement.offsetParent;
}
return nLeftPos;
}
function DL_GetElementTop(eElement) {
var nTopPos = eElement.offsetTop;
var eParElement = eElement.offsetParent;
while (eParElement != null) {
nTopPos += eParElement.offsetTop;
eParElement = eParElement.offsetParent;
}
return nTopPos;
}
function initscroller(){
if (ns4) {
var thisspan=eval("document.roof.document.ticker")
textcontentheight=thisspan.clip.bottom-thisspan.clip.top;
document.roof.left=document.marker.pageX
document.roof.top=document.marker.pageY+1*textborder
document.tickerbg.left=document.marker.pageX+1*textborder
document.tickerbg.top=document.marker.pageY+1*textborder
document.roof.clip.width=textwidth;
document.roof.clip.height=textheight-2*textborder;
thisspan.top=textheight;
thisspan.clip.width=textwidth;
thisspan.clip.height=textcontentheight;
document.roof.visibility="show";
document.tickerbg.visibility="show";
thisspan.visibility="show";
}
if (ie) {
textcontentheight=document.all.ticker.clientHeight
document.all.roof.style.posLeft=DL_GetElementLeft(document.all.marker);
document.all.roof.style.posTop=DL_GetElementTop(document.all.marker);
document.all.ticker.style.posTop=textheight
document.all.ticker.style.clip='rect(0px, '+(textwidth-4)+'px, '+(textcontentheight)+'px, 0px)';
document.all.roof.style.visibility="visible";
document.all.ticker.style.visibility="visible";
}
if (ns6) {
textcontentheight=document.getElementById('ticker').offsetHeight
document.getElementById('roof').style.left=DL_GetElementLeft(document.getElementById('marker'));
document.getElementById('roof').style.top=DL_GetElementTop(document.getElementById('marker'));
document.getElementById('ticker').style.top=-textcontentheight
document.getElementById('ticker').clip='rect(0px, '+(textwidth-4)+'px, '+(textcontentheight)+'px, 0px)';
document.getElementById('roof').style.visibility="visible";
document.getElementById('ticker').style.visibility="visible";
}
doscroll()
}
function setscrollready(whatanswer) {
if (whatanswer==1) {
scrollready=true
checkscroll()
}
else {
scrollready=false
}
}
function checkscroll() {
clearTimeout(timer)
if (scrollready) {
doscroll()
}
}
function reopenpage() {
history.go(0)
}
window.onresize=reopenpage
window.onload=initscroller
Het rollen van de tekst stopt door er met je cursor op te gaan!
');
var widthMinusTwoBorder=textwidth-2*textborder
var heightMinusTwoBorder=textheight-2*textborder
var widthMinusFourBorder=textwidth-4*textborder
var heightMinusFourBorder=textheight-4*textborder
}
|
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Maandag 8 mei 2006
De mis op zondag.
In mei deden we braafjes wat de kerk ons voorschreef .
Mijn oudere broer deed zijn plechtige en ik mijn eerste communie zo werd het één feest voor ons beiden.
Mijn miniatuur bruidskleedje werd natuurlijk door moe perfect in elkaar gestoken. Zusje die dan twee jaartjes oud was kreeg een indentiek kleedje zodat zij ook fier mee paradeerde.
De plechtigheid in de kerk werd gevolgd door een traditioneel feestmaal waar de ganse familie aanwezig was.
Omdat de leeftijden van nichtjes en kozijnen nogal op elkaar aansloten gingen er heel wat jaartjes over voor alle eerste en plechtige communicanten gepasseerd waren .
Na onze eerste communie moesten we elke zondag naar de kerk om de mis bij te wonen. Deze regel was maar in voege tot na onze plechtige communie , vanaf dan besliste we zelf of we nog naar de kerk gingen.
Na de mis trokken we naar de bibliotheek (de boekerij)waar we de lectuur voor de komende week uitzochten. De laatste jaren spijbelde ik geregeld en bracht die tijd van de kerkdienst door tussen de vele boeken in de bibliotheek. Wel ging ik eerst eens kijken welke pastoor de mis voordroeg zodat ik steeds ingedekt was moest ma daarnaar vragen.
Maandag 24 april 2006
Het zware leven van een sandwichkind
Ik ben een sandwichkind!
Vorige week las ik deze toepasselijke omschrijving voor het middelste kind in een gezin . Door het vrij grote leeftijdsverschil tussen mijn broer en mijn zus zat ik niet erg gewrongen.
Grote broer moest bediend worden en voor kleine zus moest gezorgd worden en zo kreeg ik soms heel lastige karweitjes op te knappen.
Zoals die keer toen zusje het in haar hoofd kreeg om haar bonte verzameling communiezakdoekjes van de hand te doen.
Het zakenvrouwtje in spe ging in ons straatje deur aan deur met haar nieuwe zakdoekjes leuren.
De zakdoekjes gingen als zoete broodjes de deur uit, ons Ria haar prijzen waren dan ook weggevertjes.
Natuurlijk gebeurde dit buiten medeweten van ons ma en toen zus apetrots haar eerste verdiende centjes toonde wist ons ma niet waar ze het had.
Met resultaat dat dit eigenste sandwichkind deur aan deur de centjes moest terug brengen en de zakdoekjes terug vragen.
Toen zat ik wel gewrongen en heb ik met hoogrode wangen deze rotklus uitgevoerd, maar ik ben de schaamte die ik toen voelde nooit vergeten.
Wanneer er achteraf gelachen werd om zus haar handeldrijven lachte ik dan ook maar heel zuurtjes mee.
Zaterdag 15 april 2006
mijn ei !
Erg veel herinneringen aan het paasgebeuren heb ik niet.
Net zoals al de andere feesten werd dit vroeger niet zo uitbundig en commercieel gevierd. Wel liepen we er op ons paasbest bij want pasen was het uitgelezen moment om de winterkleding voor een tijdje te verbannen en van kop tot teen in het nieuw gezet te worden.
Paaseieren mochten we gaan rapen bij ons moeke (grootmoeder langs moederskant).
Zij woonden in het centrum van Merksem en daar waren de "klokken van Rome" dan ook geweest.
Om mijn sceptische vragen te ontwijken had moeke een raampje op een kiertje gezet want het was daarlangst dat die klokken de eieren binnen gegooid hadden. Ik zocht ijverig mee naar de chocolade eieren maar glurend naar dat kleine venstertje had ik toch heel grote bedenkingen!
Zondag 2 april 2006
PASEN
.
Geschreven door sien om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 29 maart 2006
Elixir
Ik was een jaar of 13 toen ma me een medicamentje gaf tegen menstruatiepijn. Het zat in een piepklein glaasje en zoals elk slecht smakend medicament slikte ik het in één keer door.
Niet erg veel later leek mijn slaapkamer een eigen leven te leiden, de kamer draaide en tolde en wiegde me uiteindelijk in een diepe slaap.
Ik dacht dat ma me behekst had met een toverdrankje!
Afgelopen zondag heb ik dat toverdrankje, een elexireke, nog eens gedronken, gelukkig zonder die spectaculaire gevolgen van toen.
Van die medicamentsmaak was al helemaal niks te merken,
deze Antwerpse likeurspecialiteit Elixir d’ Anvers, smaakte gewoon lekker.
Ik ben dan ook geen 13 meer had geen krampjes en kan nu beter tegen …...
heksendrankjes!
Woensdag 22 maart 2006
Maandag: WASDAG
Op maandag was het wasdag.
Deze wekelijks weerkerende job werd door moe en ma gezamenlijk uitgevoerd.
In onze tuin stond aangebouwd tegen het huis een betonnen kot met daarin dat vrouwonvriendelijk gedrocht : “ het fornage”
Dat fornage was een grote ketel die gevuld werd met water dat door een houtvuurtje onderaan in de ketel werd verhit .
Samen met zeeppoeder werd het vuile wasgoed in de ketel gestopt waar het met een houten stok roerend in beweging werd gehouden. Het vuurtje werd goed brandend gehouden en aan de rode gezichten te zien kregen de noeste werksters het bijna zo warm als het wasgoed zelf. Hoe heel het proces juist in zijn werk ging weet ik niet omdat wij kinderen op deze momenten enkel maar in de weg liepen .
Nu lijkt dit voorhistorisch maar toch ik kan me hen, zwoegend aan die \"fornage\", nog levendig voorstellen. Als ik nu mijn wasgoed in de machine stop en ,met een enkele lichte druk op de schakelaar, mijn wasje doe bedenk ik hoe het vroeger was en hoe het voor sommigen nog steeds als vroeger is.
Vrijdag 17 maart 2006
zonder woorden
Dinsdag 14 maart 2006
Weer terug
En of ik sneeuw gezien heb!!
Eigenlijk was het één van mijn dromen zo \'n dikke pakken sneeuw eens te ervaren.
Mijn Lapland droom.
Die enorme hoeveelheden sneeuw viel ons in de Oostenrijkse Alpen te beurt.
Heerlijk....tot we ons met de auto moesten verplaatsen dan veranderde die droom in een nachtmerrie.
Ik vierde mijn verjaardag ginder met de taart ,weliswaar zonder kaarsjes, op het dak van de auto.We reden constant rond met een sneeuw gateaux van verschillende lagen, samen een 75 cm dik, maar die taart zijn we onderweg huiswaarts verloren.
En wij maar denken dat het hier al lente zou zijn.....tja dromen zijn bedrog.
Mijn (sneeuw)man
Vrijdag 3 maart 2006
Sneeuw
Juzeke schudt
zijn beddeke uit
en laat de
pluimekes
vliegen!
(werd door ons (groot)moe gezongen als het sneeuwde)
Ik trek er voor een weekje tussenuit,
eventjes de pluimekes zien vliegen.
Geschreven door sien om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 28 februari 2006
Loontje komt om zijn boontje!
Een engeltje was ik niet echt (alhoewel) en het gebeurde dan ook weleens, heel soms, dat ik mijn jongere zus plaagde.
Mijn onhebbelijke gewoonte, toen mijn pleziertje, bestond er in haar te doen schrikken.
Wij deelden samen de slaapkamer en wanneer ik haar hoorde komen verstopte ik mij op de meest onmogelijke plaatsen.
Zo kroop ik in de kleerkast, op de vensterbank achter het gesloten gordijn, onder het bed tot zelfs op de kleerkast.
Als zusjelief dan de kamer in kwam sprong ik tevoorschijn als een duiveltje uit een doosje.
Maar loontje komt om zijn boontje en zo kreeg ik jaren later het deksel op de neus toen ik die truc bij mijn vriend (nu mijn man) op een overvolle Bredabaan wou uithalen.
Terwijl hij nog wat uit de auto ging nemen wandelde ik al verder en verstopte me achter het eerste het beste hoekje.
Ik gluurde om te kijken wanneer hij zou komen en toen deed ik met een gil mijn duivel- uit- het- doosjes-sprong vlak voor de voeten van…… een verschrikte onbekende die een paar passen voor mijn doelwit liep .
Mijn vriend had deze onfortuinlijke foppoging met ongeloof zien gebeuren en stikte haast van het lachen en ik…....deed niet liever dan door de grond te zakken van schaamte!
Voortaan zou ik me (soms) wel als een engeltje gedragen!
Woensdag 15 februari 2006
Lies
Als jij lacht, lacht niet enkel je mond.Je oogjes, je lijfje, dat buikje zo rond.
Die tandjes dat zijn er nu 4 in ’t totaal.
Je neusje ,je snoetje, je bent het helemaal
Eén kaars op de taart, jouw dag was 't vandaag.
Blijf dat lachje bewaren ik zie het zo graag!
Maandag 13 februari 2006
LIEFDE
<
Vrijdag 10 februari 2006
kindjes met stipjes
° ° ° ° °° ° ° ° ° ° ° °° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °
°
2 reacties op dit bericht
..
Ik zit er echter nog steeds over te piekeren en zoek nog altijd naar een verklaring. Misschien zit een vorm van ‘angst voor wat vreemd is’gewoon ingebakken in onze genen.
Als we de dieren bekijken zien we ook dat die hun groep beschermen en heel vijandig optreden tegen ‘indringers’.
Natuurlijk worden wij mensen geacht ‘beschaafd’ te zijn en boven de dieren te staan op de evolutie ladder. Maar het is toch nog niet zo heel lang geleden dat mensen in kleine groepen (dorpjes – gehuchten- clans) woonden en iedereen verdacht vond die vreemd was.
Ik denk dat de evolutie (immigratie van een volledig andere cultuur) in de steden en meer bepaald in sommige wijken van onze stad gewoon veel te snel en te fel is gegaan voor sommige mensen. Men heeft tijd nodig om zich aan te passen aan verandering.
Als je mijn blog al een tijdje leest weet je dat ik ook een vreemdeling ben en acht jaar oud was toen ik hier aankwam.
Mijn integratie en die van broers en zus ging toen ook niet vanzelf. Ik herinner me ook nog uitgelachen te worden om mijn ‘raar’ vlaams. Ik zat op een katholieke school en mijn vader was protestant, ook niet zo evident in die tijd. Vader heeft het ook enorm moeilijk gehad om werk te vinden omdat hij de taal niet sprak. We hebben zelfs op het punt gestaan om terug te keren naar Engeland.
Wat gebeurd is in Antwerpen is vreselijk maar het stoorde me wel enorm dat de media de schuld zo vanzelfsprekend bij de ouders en de opvoeding legde.
Persoonlijk ben ik van oordeel dat geweld in films en computerspelletjes een veel groter impact hebben op jongeren dan toegegeven wordt.
Mijn andere argumenten heb je gelezen in mijn blog artikeltje.
Antwerpen anno 2006
'Ja, maar in een stad als Antwerpen heb je sowieso meer geweld'
Ja, klopt.... en dus ook meer racisme.
Omdat er in een stad meer mensen wonen, zullen er meer nationaliteiten tezamen wonen en is er meer kans op confrontatie met de eigen gebreken, zoals onverdraagzaamheid, gebrek aan tolerantie en met name de angst voor het onbekende (en inmiddels wederzijds onbeminde).
Is het dan niet juist in die grootsteden waar dit feiten als deze uitgebreid aan de kaak moeten worden gesteld ?
Ja, omdat de steden als trendsetters een voorbeeldfunctie hebben voor de wijde omgeving.
Waar haalt men in Antwerpen de grove arrogantie vandaan om als grootstad af te willen wijken van andere steden ?
Hoe denkt men in Antwerpen 'het stad', 'buitenlandervrij' te kunnen krijgen, terwijl afstanden in onze huidige tijd een relatief begrip zijn geworden ?
Onmogelijk...., er zijn duizenden anderen steden op de wereld met een soortgelijke populatie waar wel op een respectvolle manier met elkaar geleefd wordt. En dat is maar beter, want de komende jaren zal de volksverhuizing alleen nog maar toenemen.
Zijn de vijanden van nu dan vergeten als de Chinezen hier massaal naar toe komen ?
Is het dan een oplossing veel reisbureaus in China te openen met aanbiedingen naar Antwerpen ?
En wat voor Belang hebben we dan ... ?
Toen we naakt, puur en in miniatuur op de wereld werden gezet, waren we alleen maar verwonderd naar de dingen die we niet kenden.
Met het ouder worden zorgde de omgeving grotendeels voor onze persoonlijke normen en waarden, waardoor naaktheid plaats maakte voor een maatpak, de puurheid veranderde in principes. De miniatuur groeide uit tot een persoonlijk pantser van ideeën en ideologiën. We bakenden onze grenzen af, de een al letterlijker dan de ander.
Grenzen die door ons opgroeien gecreëerd zijn, kunnen ook verlegd worden. Waar zou anders de uitdaging in ons leven zijn ?
Laten we er een missie van maken om onze grenzen langzaam te laten vervagen. Vervagen tot er een universeel respect voor het leven ontstaat. Leven met jezelf én met anderen waar er logischerwijs geen plaats is voor geweld, dwang of manipulatie.
Op deze wereld is niets van iemand en alles van iedereen.