');
var widthMinusTwoBorder=textwidth-2*textborder
var heightMinusTwoBorder=textheight-2*textborder
var widthMinusFourBorder=textwidth-4*textborder
var heightMinusFourBorder=textheight-4*textborder
}
|
herinneringen
Herinneringen zijn Poppeke schiet in ons bosRond de periode van onze vakantie aan zee en misschien wel als een reactie daarop kocht moe, met het oog op haar kleinkinderen,
een stuk recreatiegrond op de boerenbuiten.
Op die lap grond werd door grootvader, nonkel en pa een houten huisje in elkaar getimmerd . En vanaf dan werd “ons bos” een vaste waarde in de familie.
Wanneer het weer het toeliet trokken we er naar toe.
De tafel en stoelen werden buitengezet er werd koffie geschonken en de koekjes uitgepakt. Geregeld kwamen er andere familieleden aangewaaid zoals ma haar jongere broer met zijn gezin. Deze tante en nonkel waren net als onze moeders verwoede kaarters en zodra hun clubje van 4 bijeen was begonnen ze steevast aan hun kaartspel.
De vaders hielden een siësta of deden werkjes aan het huisje. In het bos groeiden in dichte struikjes blauwe bosbesjes (Myrtillen) waar moe confituur van maakte. Voor wij gingen spelen moesten(liefst toch) we voor moe bezekes plukken . We leverden al vlug ons min of meer gevulde potje bij moe af om haar alleen met haar bezekes te laten en ons aan ons vrije spel over te geven.
We speelden verstoppertje of met zijn allen petanque. Voor de voetballiefhebber was er een goal in elkaar geknutseld .
Een oud volkspel dat va ons leerde was een vast onderdeel van ons bosbezoek.
Dat spel was:“Poppeke schiet” Het paapje of poppeke was een cilindervormig houten blokje. Mooi op een stapeltje moest elke speler hierop een geldstukje leggen en met loden schijfjes werd er naar dat paapje gegooid . Het was de bedoeling dat dit omgegooid werd en de eigenaar van de loden schijfjes die bij of op de centjes lagen wonnen die muntjes.
We bleven zelf toen we zelf al kinderen hadden naar “ons bos” toegaan. Maar stilaan verwaterde deze bezoeken. Tot dat ze na het overlijden van moe helemaal wegvielen.
Ons bos ligt er nu stil en verwaarloost bij en zelfs de bezekes groeien er niet meer!
tranen met tuiten vakantie
De zomer van 1963 was, in ons toen nog jonge leventje, een ware nachtmerrie.
Ik, mijn zus, oudste nicht en twee kozijns “mochten” op vakantie naar zee.
De Posterijen hadden vakantiekoloniën voor de kinderen van hun personeel. Wij waren wat je noemt zulke bevoorrechte kinderen. Dat vakantieverblijf in Westende heette "Ons rustoord" . Met nieuwsgierige verwachting en een bang hartje werden we daar door onze ouders achtergelaten onder al dan niet deskundige begeleiding.
Al van de eerste moment werd het ons duidelijk dat we op niet al te veel gezelligheid moesten rekenen, de monitrice's moesten we aanspreken met het schoolachtige “juffrouw”.
De jongens werden van de meisjes gescheiden door een metershoge draad. Als we een praatje met onze kozijns wilden maken gebeurde dat met die draad tussen ons.
De vereiste minimum leeftijd was 5 jaar en
zus voldeed daar net aan.
Het slapen gebeurde in leeftijdsgroepen, ik werd van mijn zusje gescheiden en gezien haar jonge leeftijd gaf dit natuurlijk de nodige traantjes, we waren zo gewend de kamer te delen.
We sliepen op grote zalen en na het verplichte toiletbezoek gingen alle lichten onverbiddelijk uit zodat het pikdonker was met enkel in de verte een klein lichtje van de gang.
Het zaaltje waar ons Ria sliep was wel wat verwijderd van mijn slaapzaal en op een avond net voor de lichten in onze zaal uitgingen kwam zusje luid wenend naar me toegelopen. Zij had in haar bedje geplast en had, als reactie op haar ongelukje, slaag gekregen van “de juffrouw”. IK met mijn negen jaar en ontluikende verantwoordelijkheidszin nam haar bij het handje en stevende intens boos af op de monitrice, haar héél streng vermanend dat ze mijn zusje niet mocht slaan.
De briefjes of kaartjes die we naar huis schreven werden gecensureerd en er werd ons gezegd dat we enkel mochten schrijven hoe leuk het wel was.
In de helft van de maand was het bezoekdag en kregen we onze ouders en grootouders op bezoek.
Ik zou het hun dan wel allemaal eens vertellen en dan zouden ze ons wel mee naar huis nemen! Toen die dag aangebroken was en we ons beklag deden kregen we enkel nieuwe strandspullen cadeau en de vermaning niet zo flauw te zijn het zou “nog maar” twee weken duren. (ze hadden voor een hele maand betaald,dus..) Toen de bezoekdag ten einde liep en ze zonder ons naar huis vertrokken hebben we dan ook tranen met tuiten gehuild.
Gelukkig kwam er aan deze kwelling een eind .
Uiteindelijk vergaven we onze ouders hun misstap (op voorwaarde dat we daar nooit meer heen moesten) maar vergeten deden we deze rotvakantie nooit!
Ine's anatomie|
Blote billen,buiken en borsten alom deze dagen. Haar naveltje werd serieus onder de loep genomen ,ze trok en sleurde het haast binnenstebuiten om dan tot de vaststelling te komen dat er later uit haar putje geen babytjes gingen komen want dat putje was dicht, er zat geen gaatje in ! |
Op de fiets
De fietstochtjes van nu zijn ook niet meer wat ze waren. Als ik nu een fietstochtje maak moet ik dagenlang op het randje van mijn stoel, gestut door zachte kussens, heel voorzichtig gaan zitten. Terwijl vroeger de fiets wel een verlengstuk van ons eigen leek. Sommige familie-uitstapjes maakten we ook met de fiets hoewel ik me niet herinner dat onze pa of nonkel F erbij waren.
Onze moeders konden geen auto rijden en dus reden we in fietscolonne naar het Noordkasteel, het Peerdsbos, de Kattekensberg of het Park van Brasschaat. Daar stond toen geen gesofisticeerd zwembad maar een brede gracht die uitmondde in een vijver. Met grote autobinnenbanden die men daar verhuurde kon je heerlijk in het water ravotten. Terwijl onze moeders van op een dekentje onder de bomen hun kroost in het oog hielden.
De “grote vakantie” duurde (voor de moeders) lang en het gebeurde dan ook dat we in die schoolvakantie toch naar onze oude vertrouwde school gingen. Op een bepaalde dag, ik dacht op vrijdag, konden de kinderen daar terecht voor een soort van vakantieopvang, er kon daar onder toezicht gespeeld worden. Ik vermoed dat dit maar één of enkele jaartjes georganiseerd werd want die herinneringen zijn nogal mistig.
Maar of wij, kinderen, deze vrijetijdsbesteding even plezant vonden als onze fietstochtjes dat valt serieus te betwijfelen!
Frisse luchtHet warme weer doet mij weer terugdenken aan de uitstapjes die we vroeger maakten.
De grootouders waren meestal ook van de partij en dus zat ons kleine Fiatje afgeladen vol.
Hoe dat lukte gaat nu mijn petje te boven.
Zoals de meest dingen deden we die uitstappen ook samen met de familie uit de straat.
In onze kleine colonne reed Nonkel steevast voorop .
In die overvolle auto werd ik meestal autoziek. Het duurde dan ook niet lang voor pa de auto aan de kant diende te zetten .
En het zat in de familie want we waren nog niet goed of wel terug vertrokken of de auto van nonkel moest stoppen omdat kozijn Alex aan diezelfde ergerlijke kwaal leed.
Omdat onze va nogal vatbaar was voor verkoudheden mocht er in de auto absoluut nergens een tochtje zijn zodat mijn vaste plekje in de auto achter Pa was .
Aan de kant van onze chauffeur “mocht “het raam een heel klein beetje open zodat ik dan als een hondje aan dat kleine raam-spleetje naar een beetje frisse lucht zat te happen.
Gelukkig rijd ik nu zelf met mijn ramen wijd open en mij zie je niet meer langst de kant van de weg voorover gebogen staan.
Zorro woont in AntwerpenOnze kleinzoon heeft Zorro gespot.
Zorro waar die stoere vijfjarigen uit zijn klasje zo mee dweepten en die hij enkel kende van hun verhalen.
Bij een uitstapje in Antwerpen reden ze door de Jodenwijk toen Sam vanuit het autoraampje een orthodoxe jood opmerkte riep hij uit ”daar Zorro”.
Toen ze enkele dagen later weer door diezelfde buurt reden vroeg hij aan zijn mama of Zorro ook kindjes had .
Want kijk daar reed Zorro op een fiets met achterop een kinderstoeltje.
Z
Moderne oma
Klein Jantje verbleef een paar dagen bij zijn grootmoeder.
Hij was al een tijdje buiten aan het spelen met de andere kinderen wanneer hij terug binnen kwam en vroeg:
"Oma, hoe noemen ze dat wanneer twee mensen in
dezelfde kamer slapen en de ene ligt boven de andere?
De oma was natuurlijk lichtjes geschokt,
maar denkende aan de moderne opvoeding besloot ze hem de waarheid te vertellen.
"Dat noemt men "sexuele gemeenschap", lieveling" .
Klein Jantje zei "OK" en verdween terug naar buiten om verder te spelen.
Enkele minuten later kwam hij woedend terug binnen en zei:
"Oma, dat heet NIET sexuele gemeenschap!
Dat heet STAPELBED!
En de moeder van Kevin wil dringend met u spreken !!!!!!!!!!!!!!!!"
Boter.Wat waren we toch met ons gat in de boter gevallen!
Als het weer het enigzins toeliet waren we buiten te vinden.
Auto's reden er toen nog niet zoveel en we waren omringd door weiden en polders.
De bunkers in de wei die als stilzwijgende getuigen uit de oorlog standhielden waren een gedroomd speelterrein. Die bereikten we meestal ongeschonden maar owee als de boer ons betrapte in "zijn" wei , het hindernissenparcours tussen de dampende koeienvlaaien werd dan wel heel erg spannend.
Van Abraham en zijn mosterd wisten we toen nog niets maar wel waar de boter vandaan kwam….De blaadjes van een boterbloempje legde we op onze tong en.....
voila!
Antwerpen vandaag
Bange blankeman
(Willem Vermandere)
De mis op zondag.
In mei deden we braafjes wat de kerk ons voorschreef .
Mijn oudere broer deed zijn plechtige en ik mijn eerste communie zo werd het één feest voor ons beiden.
Mijn miniatuur bruidskleedje werd natuurlijk door moe perfect in elkaar gestoken. Zusje die dan twee jaartjes oud was kreeg een indentiek kleedje zodat zij ook fier mee paradeerde.
De plechtigheid in de kerk werd gevolgd door een traditioneel feestmaal waar de ganse familie aanwezig was.
Omdat de leeftijden van nichtjes en kozijnen nogal op elkaar aansloten gingen er heel wat jaartjes over voor alle eerste en plechtige communicanten gepasseerd waren .
Na onze eerste communie moesten we elke zondag naar de kerk om de mis bij te wonen. Deze regel was maar in voege tot na onze plechtige communie , vanaf dan besliste we zelf of we nog naar de kerk gingen.
Na de mis trokken we naar de bibliotheek (de boekerij)waar we de lectuur voor de komende week uitzochten. De laatste jaren spijbelde ik geregeld en bracht die tijd van de kerkdienst door tussen de vele boeken in de bibliotheek. Wel ging ik eerst eens kijken welke pastoor de mis voordroeg zodat ik steeds ingedekt was moest ma daarnaar vragen.
Het zware leven van een sandwichkindIk ben een sandwichkind!
Vorige week las ik deze toepasselijke omschrijving voor het middelste kind in een gezin . Door het vrij grote leeftijdsverschil tussen mijn broer en mijn zus zat ik niet erg gewrongen.
Grote broer moest bediend worden en voor kleine zus moest gezorgd worden en zo kreeg ik soms heel lastige karweitjes op te knappen.
Zoals die keer toen zusje het in haar hoofd kreeg om haar bonte verzameling communiezakdoekjes van de hand te doen.
Het zakenvrouwtje in spe ging in ons straatje deur aan deur met haar nieuwe zakdoekjes leuren.
De zakdoekjes gingen als zoete broodjes de deur uit, ons Ria haar prijzen waren dan ook weggevertjes.
Natuurlijk gebeurde dit buiten medeweten van ons ma en toen zus apetrots haar eerste verdiende centjes toonde wist ons ma niet waar ze het had.
Met resultaat dat dit eigenste sandwichkind deur aan deur de centjes moest terug brengen en de zakdoekjes terug vragen.
Toen zat ik wel gewrongen en heb ik met hoogrode wangen deze rotklus uitgevoerd, maar ik ben de schaamte die ik toen voelde nooit vergeten.
Wanneer er achteraf gelachen werd om zus haar handeldrijven lachte ik dan ook maar heel zuurtjes mee.
mijn ei !
Erg veel herinneringen aan het paasgebeuren heb ik niet.
Net zoals al de andere feesten werd dit vroeger niet zo uitbundig en commercieel gevierd. Wel liepen we er op ons paasbest bij want pasen was het uitgelezen moment om de winterkleding voor een tijdje te verbannen en van kop tot teen in het nieuw gezet te worden.
Paaseieren mochten we gaan rapen bij ons moeke (grootmoeder langs moederskant).
Zij woonden in het centrum van Merksem en daar waren de "klokken van Rome" dan ook geweest.
Om mijn sceptische vragen te ontwijken had moeke een raampje op een kiertje gezet want het was daarlangst dat die klokken de eieren binnen gegooid hadden. Ik zocht ijverig mee naar de chocolade eieren maar glurend naar dat kleine venstertje had ik toch heel grote bedenkingen!
PASEN
Elixir
Ik was een jaar of 13 toen ma me een medicamentje gaf tegen menstruatiepijn. Het zat in een piepklein glaasje en zoals elk slecht smakend medicament slikte ik het in één keer door.
Niet erg veel later leek mijn slaapkamer een eigen leven te leiden, de kamer draaide en tolde en wiegde me uiteindelijk in een diepe slaap.
Ik dacht dat ma me behekst had met een toverdrankje!
Afgelopen zondag heb ik dat toverdrankje, een elexireke, nog eens gedronken, gelukkig zonder die spectaculaire gevolgen van toen.
Van die medicamentsmaak was al helemaal niks te merken,
deze Antwerpse likeurspecialiteit Elixir d’ Anvers, smaakte gewoon lekker.
Ik ben dan ook geen 13 meer had geen krampjes en kan nu beter tegen …...
heksendrankjes!
Maandag: WASDAGOp maandag was het wasdag.
Deze wekelijks weerkerende job werd door moe en ma gezamenlijk uitgevoerd.
In onze tuin stond aangebouwd tegen het huis een betonnen kot met daarin dat vrouwonvriendelijk gedrocht : “ het fornage”
Dat fornage was een grote ketel die gevuld werd met water dat door een houtvuurtje onderaan in de ketel werd verhit .
Samen met zeeppoeder werd het vuile wasgoed in de ketel gestopt waar het met een houten stok roerend in beweging werd gehouden. Het vuurtje werd goed brandend gehouden en aan de rode gezichten te zien kregen de noeste werksters het bijna zo warm als het wasgoed zelf. Hoe heel het proces juist in zijn werk ging weet ik niet omdat wij kinderen op deze momenten enkel maar in de weg liepen .
Nu lijkt dit voorhistorisch maar toch ik kan me hen, zwoegend aan die \"fornage\", nog levendig voorstellen. Als ik nu mijn wasgoed in de machine stop en ,met een enkele lichte druk op de schakelaar, mijn wasje doe bedenk ik hoe het vroeger was en hoe het voor sommigen nog steeds als vroeger is.
zonder woordenWeer terugEn of ik sneeuw gezien heb!!
Eigenlijk was het één van mijn dromen zo \'n dikke pakken sneeuw eens te ervaren.
Mijn Lapland droom.
Die enorme hoeveelheden sneeuw viel ons in de Oostenrijkse Alpen te beurt.
Heerlijk....tot we ons met de auto moesten verplaatsen dan veranderde die droom in een nachtmerrie.
Ik vierde mijn verjaardag ginder met de taart ,weliswaar zonder kaarsjes, op het dak van de auto.We reden constant rond met een sneeuw gateaux van verschillende lagen, samen een 75 cm dik, maar die taart zijn we onderweg huiswaarts verloren.
En wij maar denken dat het hier al lente zou zijn.....tja dromen zijn bedrog.
Mijn (sneeuw)man
Sneeuw
Loontje komt om zijn boontje!Een engeltje was ik niet echt (alhoewel) en het gebeurde dan ook weleens, heel soms, dat ik mijn jongere zus plaagde.
Mijn onhebbelijke gewoonte, toen mijn pleziertje, bestond er in haar te doen schrikken.
Wij deelden samen de slaapkamer en wanneer ik haar hoorde komen verstopte ik mij op de meest onmogelijke plaatsen.
Zo kroop ik in de kleerkast, op de vensterbank achter het gesloten gordijn, onder het bed tot zelfs op de kleerkast.
Als zusjelief dan de kamer in kwam sprong ik tevoorschijn als een duiveltje uit een doosje.
Maar loontje komt om zijn boontje en zo kreeg ik jaren later het deksel op de neus toen ik die truc bij mijn vriend (nu mijn man) op een overvolle Bredabaan wou uithalen.
Terwijl hij nog wat uit de auto ging nemen wandelde ik al verder en verstopte me achter het eerste het beste hoekje.
Ik gluurde om te kijken wanneer hij zou komen en toen deed ik met een gil mijn duivel- uit- het- doosjes-sprong vlak voor de voeten van…… een verschrikte onbekende die een paar passen voor mijn doelwit liep .
Mijn vriend had deze onfortuinlijke foppoging met ongeloof zien gebeuren en stikte haast van het lachen en ik…....deed niet liever dan door de grond te zakken van schaamte!
Voortaan zou ik me (soms) wel als een engeltje gedragen!
3 reacties op dit bericht
memories
Gisteren vertelde ik nog een 'leuke jeugdherinnering' aan vrienden.. Maar ik kan eerlijk gezegd niet zeker zeggen of ik me het verhaal echt herinner, ik was nog maar 3 of 4 jaar, of dat het een leuke herinnering van mama is die toch ook een herinnering van mij geworden is. Maar wat maakt het uit?
Dank u mama, om je herinneringen met ons te delen en er voor ons te zijn! Ik zie u graag xxx
dju!
hallo