Horen Zien en Zwijgen.

Ondanks de schuchtere poging van een nazomertje staat de herfst toch voor de deur.
Je kunt het ruiken en je kan het voelen.
Even nog en de afgevallen bladeren knisperen weer onder onze voetstappen.
 Hoewel ik van elk seizoen hou gaat mijn voorkeur, volgens mijn man, toch meer uit naar de herfst.
Wel een dankbaar seizoen voor huiselijke gezelligheid.

Dat gevoel koesterde ik als kind ook al!
Terwijl de tamme kastanjes die we kruiselings hadden ingekerfd op de kolenstoof lagen te poffen, schaarden we ons samen met ons ma aan de tafel voor een spelletje monopoly.
Van de gepofte kastanjes hield ik niet zo maar dan waren er tot grote ergernis van ons vader, de okkernoten die we tussen de deur klemde om ze zo open te breken!
Onze pa kregen we niet gemotiveerd om het gezelschapspel mee te spelen maar ma was daar altijd voor te vinden.
Het was trouwens één van de zeldzame spelletjes die wij, zussen en broer, ondanks ons leeftijdsverschil samen speelden. 
Misschien klinkt het raar maar de herfstkilte bracht toch ook een dosis warmte!

De zomer van 1963 was, in ons toen nog jonge leventje, een ware nachtmerrie.

Ik, mijn zus, oudste nicht en twee kozijns “mochten” op vakantie naar zee.

De Posterijen hadden vakantiekoloniën voor de kinderen van hun personeel.  Wij waren wat je noemt zulke bevoorrechte kinderen. Dat vakantieverblijf in Westende heette "Ons rustoord" . Met nieuwsgierige verwachting en een bang hartje werden we daar door onze ouders achtergelaten onder al dan niet deskundige begeleiding.  
Al van de eerste moment werd het ons duidelijk dat we op niet al te veel gezelligheid moesten rekenen, de monitrice's moesten we aanspreken met het schoolachtige “juffrouw”.

De jongens werden van de meisjes gescheiden door een metershoge draad. Als we een praatje met onze kozijns wilden maken gebeurde dat met die draad tussen ons.
 De vereiste minimum leeftijd was 5 jaar en 
  zus voldeed daar net aan.
Het slapen gebeurde in leeftijdsgroepen, ik werd van mijn zusje gescheiden en gezien haar jonge leeftijd gaf dit natuurlijk de nodige traantjes, we waren zo gewend de kamer te delen.
We sliepen op grote zalen en na het verplichte toiletbezoek gingen alle lichten onverbiddelijk uit zodat het pikdonker was met enkel in de verte een klein lichtje van de gang.

Het zaaltje waar ons Ria sliep was wel wat verwijderd van mijn slaapzaal en op een avond net voor de lichten in onze zaal uitgingen kwam zusje luid wenend naar me toegelopen. Zij had in haar bedje geplast en had, als reactie op haar ongelukje, slaag gekregen van “de juffrouw”. IK met mijn negen jaar en ontluikende verantwoordelijkheidszin nam  haar bij het handje en stevende intens boos af op de monitrice, haar héél streng vermanend dat ze mijn zusje niet mocht slaan.
 De briefjes of kaartjes die we naar huis schreven werden gecensureerd en er werd ons gezegd dat we enkel mochten schrijven hoe leuk het wel was.
In de helft van de maand was het bezoekdag en kregen we onze ouders en grootouders op bezoek.
Ik zou het hun dan wel allemaal eens vertellen en dan zouden ze ons wel mee naar huis nemen! Toen die dag aangebroken was en we ons beklag deden kregen we enkel nieuwe strandspullen cadeau en de vermaning niet zo flauw te zijn het zou “nog maar” twee weken duren. (ze hadden voor een hele maand betaald,dus..) Toen de bezoekdag ten einde liep en ze zonder ons naar huis vertrokken hebben we dan ook tranen met tuiten gehuild.
Gelukkig kwam er aan deze kwelling een eind .
Uiteindelijk vergaven we  onze ouders hun misstap (op voorwaarde dat we daar nooit meer heen moesten) maar vergeten deden we deze rotvakantie nooit!

De fietstochtjes van nu zijn ook niet meer wat ze waren. Als ik nu een fietstochtje maak moet ik dagenlang op het randje van mijn stoel, gestut door zachte kussens, heel voorzichtig gaan zitten. Terwijl vroeger de fiets wel een verlengstuk van ons eigen leek. Sommige familie-uitstapjes maakten we ook met de fiets hoewel ik me niet herinner dat onze pa of nonkel F erbij waren.
Onze moeders konden geen auto rijden en dus reden we in fietscolonne naar het Noordkasteel, het Peerdsbos, de Kattekensberg of het Park van Brasschaat. Daar stond toen geen gesofisticeerd zwembad maar een brede gracht die uitmondde in een vijver. Met grote autobinnenbanden die men daar verhuurde kon je heerlijk in het water ravotten. Terwijl onze moeders van op een dekentje onder de bomen hun kroost in het oog hielden.

De “grote vakantie” duurde (voor de moeders) lang en het gebeurde dan ook dat we in die schoolvakantie toch naar onze oude vertrouwde school gingen. Op een bepaalde dag, ik dacht op vrijdag, konden de kinderen daar terecht voor een soort van vakantieopvang, er kon daar onder toezicht gespeeld worden. Ik vermoed dat dit maar één of enkele jaartjes georganiseerd werd want die herinneringen zijn nogal mistig.
Maar of wij, kinderen,  deze vrijetijdsbesteding even plezant vonden als onze fietstochtjes dat valt serieus te betwijfelen!

In mei deden we braafjes wat de kerk ons voorschreef .
 Mijn oudere broer deed zijn plechtige en ik mijn eerste communie zo werd het één feest voor ons beiden.
Mijn miniatuur bruidskleedje werd natuurlijk door moe perfect in elkaar gestoken. Zusje die dan twee jaartjes oud was kreeg een indentiek kleedje zodat zij ook fier mee paradeerde.
 De plechtigheid in de kerk werd gevolgd  door een traditioneel feestmaal waar de ganse familie aanwezig was.
 Omdat de leeftijden van nichtjes en kozijnen nogal op elkaar aansloten gingen er heel wat jaartjes over voor alle eerste en plechtige communicanten  gepasseerd waren .

Na onze eerste communie moesten we elke zondag naar de kerk om de mis bij te wonen. Deze regel was maar in voege tot na onze plechtige communie , vanaf dan besliste we zelf of we nog naar de kerk gingen.
 Na de mis trokken we naar de bibliotheek (de boekerij)waar we de lectuur voor de komende week uitzochten. De laatste jaren spijbelde ik geregeld  en bracht  die tijd van de kerkdienst door tussen de vele boeken in de bibliotheek.  Wel ging ik eerst eens kijken welke pastoor de mis voordroeg zodat ik steeds ingedekt was moest ma daarnaar vragen.

Erg veel herinneringen aan het paasgebeuren heb ik niet.
Net zoals al de andere feesten werd dit vroeger niet zo uitbundig en commercieel gevierd. Wel liepen we er op ons paasbest bij want pasen was het uitgelezen moment om de winterkleding voor een tijdje te verbannen en van kop tot teen  in het nieuw gezet te worden.
Paaseieren mochten we gaan rapen bij ons moeke (grootmoeder langs moederskant).
Zij woonden in het centrum van Merksem en daar waren de "klokken van Rome" dan ook geweest.
Om mijn sceptische vragen te ontwijken had moeke een raampje op een kiertje gezet want het was daarlangst dat die klokken de eieren binnen gegooid hadden. Ik zocht ijverig mee naar de chocolade eieren maar glurend naar dat kleine venstertje had ik toch heel grote bedenkingen!

Ik was een jaar of 13 toen ma me een medicamentje gaf tegen menstruatiepijn. Het zat in een piepklein glaasje en zoals elk slecht smakend medicament slikte ik het in één keer door.
 Niet erg veel later leek mijn slaapkamer een eigen leven te leiden, de kamer draaide en tolde en wiegde me uiteindelijk in een diepe slaap.
Ik dacht dat ma me behekst had met een toverdrankje!

Afgelopen zondag heb ik dat toverdrankje, een elexireke, nog eens gedronken, gelukkig zonder die spectaculaire gevolgen van toen.
Van die medicamentsmaak was al helemaal niks te merken,
 deze Antwerpse likeurspecialiteit Elixir d’ Anvers, smaakte gewoon lekker.
Ik ben dan ook geen 13 meer had geen krampjes en kan nu beter tegen …...
heksendrankjes!